Άρθρα Κωνσταντίνου Χολέβα
Πολιτικός επιστήμων
Επίκαιρα μηνύματα από την προετοιμασία του 1821
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ο υπόδουλος Ελληνισμός αντιστάθηκε και με το ντουφέκι και με το φιλότιμο. Στην πρώτη μορφή αντιστάσεως, στις ένοπλες εξεγέρσεις πρωταγωνιστούν οι κλεφταρματολοί, αλλά σημαντικός ήταν και ο ρόλος των επισκόπων και των απλών ιερέων. Στη δεύτερη μορφή αντιστάσεως την πνευματική και την ηθική, η Εκκλησία υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης και καθοδηγητής. Τούτο ομολογούν και οι αγωνιστές του 1821 που έζησαν τα γεγονότα από κοντά. Χαρακτηριστικά ο Δυτικομακεδόνας οπλαρχηγός Νικόλαος Κασομούλης γράφει στα Ενθυμήματα Στρατιωτικά και τα εξής ενδιαφέροντα:
«Από τα διάφορα ιστορικά και εκκλησιαστικά συγγράμματα και από αυτά τα πράγματα γνωρίζοντες ότι η Ελληνική γλώσσα, ο χαρακτήρ και τα έθιμα του Ελληνικού λαού, μετά την πτώσιν του Βασιλείου μας, εδιατηρήθησαν (sic) υπό την επαγρύπνησιν του Κλήρου μας και των διαφόρων πεπαιδευμένων του Έθνους μας και δια της κοινής ευλαβείας προς την αγίαν ημών Θρησκείαν...».
Αλλά και ο έντιμος Βρετανός Βυζαντινολόγος, ο αείμνηστος Στήβεν Ράνσιμαν, στον Επίλογο του βιβλίου του «Η Μεγάλη Εκκλησία εν Αιχμαλωσία» επισημαίνει: «Η Ορθοδοξία ήταν η δύναμη που διατήρησε τον Ελληνισμό κατά τη διάρκεια των σκοτεινών αιώνων...»
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαφύλαξε όχι μόνο την Πίστη αλλά και την εθνική συνείδηση. Κατά τη διάρκεια της δουλείας οι έννοιες Ορθόδοξος και Ρωμηός ήταν σχεδόν ταυτόσημες. Εθνάρχης όλων των Ορθοδόξων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν ο Πατριάρχης. Η απώλεια της θρησκευτικής ταυτότητος σήμαινε αυτομάτως και την απώλεια της εθνικής ταυτότητος. Όποιος άλλαζε την Πίστη του -δια της βίας ή εκουσίως- τούρκευε ή φράγκευε. Η Εκκλησία αγωνίσθηκε για να σταματήσουν οι προσχωρήσεις Ορθοδόξων στο Ισλάμ. Ο Νεκτάριος Τέρπος και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα μοναχών που έδωσαν την πνευματική μάχη για να αποτρέψουν τον εξισλαμισμό των ταλαιπώρων Ελλήνων και για να διατηρήσουν την ελληνικότητα της γλώσσας και της εθνικής συνειδήσεως. Οι τουρκόφωνοι Καππαδόκες στη Μικρά Ασία κράτησαν την ελληνική εθνική ταυτότητα, διότι παρέμειναν πιστά μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αντιθέτως οι εξισλαμισθέντες Τσάμηδες της Θεσπρωτίας μαζί με το θρήσκευμα άλλαξαν και εθνική συνείδηση. Ήταν Έλληνες που προσχώρησαν στο Ισλάμ μετά την ατυχή εξέγερση του Διονυσίου Φιλοσόφου-Σκυλοσόφου το 1611 και αργότερα οι απόγονοί τους έσφαζαν τον Ελληνισμό ως όργανα των Τούρκων και των Γερμανοϊταλών κατακτητών.
Οι μεγαλύτεροι αντιστασιακοί κατά του κατακτητή είναι οι Νεομάρτυρες, Το παράδειγμα της αυτοθυσίας τους στέριωνε την πίστη των υποδούλων και περιόριζε τους εξισλαμισμούς. Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός στο βιβλίο του «Τουρκοκρατία» γράφει χαρακτηριστικά: «Το μαρτύριο των Νεομαρτύρων δείχνει και τη συμμετοχή της Εκκλησίας στην Αντίσταση και την ενότητα του Γένους έναντι του τυράννου. Στην επιστροφή και ομολογία των Νεομαρτύρων συνέβαλλαν αποφασιστικά οι Πνευματικοί τους. Σ’ αυτούς κατέφευγαν, κυρίως στα αγιορείτικα μοναστήρια, για να μετανοήσουν και να εισαχθούν στην πνευματική ζωή. Τα μοναστήρια έγιναν έτσι προμαχώνες μπροστά στα κύματα του μουσουλμανισμού...».
Ο αυτοφυής πολιτικός θεσμός του Ελληνισμού επί Τουρκοκρατίας ήσαν οι αυτοδιοικούμενες κοινότητες. Καλλιέργησαν το δημοκρατικό φρόνημα και βοήθησαν τους υποδούλους να εξάγουν τα προϊόντα τους και να αποφύγουν τη μεγάλη ανάμιξη των Τούρκων στα εσωτερικά τους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έβαλε τη σφραγίδα της στον θεσμό. Η κοινότητα αποτελεί συνέχεια και προέκταση της Ενορίας. Μετά τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής οι Χριστιανοί, έχοντας επικεφαλής τον Επίσκοπο ή τον ιερέα, συγκεντρώνονται στον αυλόγυρο του Ναού και συζητούν, αποφασίζουν , ψηφίζουν. Οι κοινότητες εκφράζουν τη δημοκρατική παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας του Δήμου, αλλά και του Συνοδικού συστήματος της Ορθοδοξίας. Το πνεύμα της χριστιανικής αλληλεγγύης, τόσο απαραίτητο στις ημέρες μας, βρήκε εφαρμογή στις συντεχνίες της εποχής εκείνης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο καταστατικό της γνωστής εξαγωγικής συντεχνίας των Αμπελακίων Θεσσαλίας υπάρχουν συνεχείς αναφορές στο Ευαγγέλιο, ενώ ως συντάκτης του υπογράφει ο Επίσκοπος Πλαταμώνος Διονύσιος.
Και σ’ αυτό το θέμα κάποιοι αμφισβητίες προσπάθησαν να μειώσουν τον ρόλο της Ορθοδόξου παραδόσεως. Ισχυρίζονται ότι ο κοινοτικός θεσμός είναι έμπνευση των Οθωμανών Τούρκων για να συλλέγουν ευκολότερα τους φόρους. Τότε, όμως πώς εξηγείται η επιτυχής λειτουργία του θεσμού στους Αποδήμους Έλληνες της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης; Εκεί δεν υπήρχαν Τούρκοι για να ζητούν φόρους. Κι όμως οι κοινότητες των Ελλήνων άνθισαν με επίκεντρο πάντα τον Ορθόδοξο Ναό και τον ιερέα. Στη Βιέννη, στη Βενετία, στην Τεργέστη, στο Λιβόρνο, στην Οδησσό, στο Σεμλίνο (σήμερα Ζέμουν της Σερβίας) και σε πολλά άλλα μέρη της ξενιτιάς οι Έλληνες λόγιοι και πραματευτάδες συγκεντρώνονται γύρω από την Εκκλησία τους, ιδρύουν κοινοτικούς θεσμούς, διαβάζουν πατριωτικά κείμενα και προετοιμάζουν με τον τρόπο τους την Ανάσταση του Έθνους.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τόνισε στους μαθητές του πρώτου Αθηναϊκού Γυμνασίου: «Όταν πήραμε τα όπλα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος». Αυτές οι αξίες και αυτά τα ιδανικά μπορούν και σήμερα να μάς ανεβάσουν πνευματικά για να ξεφύγουμε από την εθνική κατάθλιψη και να ξεκολλήσουμε από τον υλιστικές ιδεολογίες, οι οποίες δημιούργησαν την κρίση. Η μιζέρια δεν ταιριάζει στον Έλληνα ούτε η συνεχής υποταγή στα κελεύσματα των δανειστών. Ας διδαχθούμε από τους προγόνους μας να είμαστε αγωνιστές, αισιόδοξοι και επίμονοι. Ας αναβαπτισθούμε στο ελληνορθόδοξο πνεύμα του 1821!
Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ
Μέσα στα πολλά δυσάρεστα που ακούμε και βλέπουμε στις ημέρες μας έρχεται και μία ευχάριστη είδηση. Η ανάληψη του Υπουργείου Παιδείας από τον καθηγητή Γλωσσολογίας και πρώην Πρύτανη κ. Γεώργιο Μπαμπινιώτη. Ελπίζω να μην είναι μία προσωρινή και υπηρεσιακή ανάθεση καθηκόντων εν όψει εκλογών, αλλά να είναι η απαρχή μιας παρουσίας μακράς διαρκείας του στο Υπουργείο και μετά από τη διεξαγωγή των εκλογών. Η προσωπικότητα του νέου υπουργού είναι διεθνώς γνωστή και εκτιμάται από όλα τα στρώματα του ελληνικού λαού. Ο αγώνας του για τη διαχρονική ελληνική γλώσσα και η επιτυχής θητεία του στην προεδρία του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού τον έχουν καταξιώσει στη συνείδηση όλων παράλληλα με τη διδασκαλία του από τα αμφιθέατρα και από τα τηλεοπτικά κανάλια. Τα λεξικά του αποτελούν το απαραίτητο βοήθημα για κάθε Έλληνα που εργάζεται πνευματικά είτε είναι μαθητής είτε διδάσκων είτε δημοσιογράφος είτε ασκεί άλλο επάγγελμα.
Στο Υπουργείο Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, από το οποίο κακώς κόπηκε ο όρος «Εθνικής» ο νέος υπουργός έχει να αντιμετωπίσει πολλά πρακτικά προβλήματα όπως η προετοιμασία των πανελληνίων εξετάσεων, οι περικοπές εκπαιδευτικών που ζητά η τρόικα και άλλα. Ελπίζω πάντως αυτά τα πρακτικά ζητήματα να μην τον αποκόψουν από τα ουσιώδη της παιδείας για τα οποία αγωνίζεται. Τέτοιοι άνθρωποι με γνώσεις, όραμα και ελληνορθόδοξο προσανατολισμό είναι αμαρτία να χάνονται σε έναν κυκεώνα διαδικαστικών θεμάτων, τα οποία κάλλιστα μπορούν να ανατεθούν σε εμπίστους και ικανούς συνεργάτες. Ο κ. Μπαμπινιώτης είναι από τους πιο γνωστούς και σταθερούς υποστηρικτές της απόψεως ότι Παιδεία δεν είναι μόνον η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο ή η χρήση των αγγλικών και των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, αλλά πρωτίστως η διαμόρφωση χαρακτήρων και η διάπλαση ήθους. Η αποδεδειγμένη εμμονή του στις αρχές και αξίες της Ελληνορθόδοξης παιδείας είμαι βέβαιος ότι θα βοηθήσει την πατρίδα μας.
Ο κ. Μπαμπινιώτης πιστεύει στην αξία του Έθνους και της εθνικής ταυτότητος. Προσδοκούμε να μην ανεχθεί παραστρατήματα των σχολικών βιβλίων στον τομέα της Ιστορίας και να προχωρήσει το ήδη έτοιμο αντι-Ρεπούση βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού το οποίο ανετέθη το 2007 σε ομάδα σοβαρών επιστημόνων. Επίσης ελπίζω να βρει χρόνο να διαβάσει τα πορίσματα ειδικών επιτροπών της Εκκλησίας μας και άλλων φορέων για τα προβληματικά κείμενα των σχολικών βιβλίων Γλώσσας και Λογοτεχνίας. Αντί να παρέχουν πρότυπα που χρειάζονται οι νέοι μας ορισμένα εγχειρίδια μετατρέπονται σε φονικά εγχειρίδια που δολοφονούν τις ψυχές των παιδιών μας. Εύχομαι επίσης να υλοποιήσει τις διακεκηρυγμένες θέσεις του για το γλωσσικό πρόβλημα των ελληνοπαίδων. Να βοηθήσει στην καλύτερη εκμάθηση όλων των περιόδων της ενιαίας Ελληνικής Γλώσσας, Αρχαίας, Κοινής του Ευαγγελίου, Βυζαντινής, Καθαρευούσης, Δημοτικής. Η Νέα Ελληνική δεν είναι ξένη ούτε ξεκομμένη από την Αρχαία και τη Εκκλησιαστική, τονίζει ο κ. Μπαμπινιώτης. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό άρχισε η απομάκρυνση των Αρχαίων Ελληνικών από το Λύκειο και χρειάζεται φρένο στον γλωσσικό κατήφορο.
Όταν προ ολίγων ετών βραβεύθηκε από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης προέβη δημοσίως σε Ομολογία Πίστεως στον Χριστό και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Είχε από μικρός γαλουχηθεί με τα νάματα της Πίστεως και είχε ως κατηχητή τον νυν Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο. Με το έργο του στα Αρσάκεια Σχολεία και με τα άρθρα του έχει καταδείξει την επιμονή του στην άρρηκτη σχέση Ορθοδοξίας και παιδείας μέσω των εκκλησιασμών, του Ορθοδόξου μαθήματος των Θρησκευτικών και της διδασκαλίας των Πατερικών κειμένων. Του εύχομαι ολοψύχως καλή επιτυχία!
Η ΑΟΖ ΩΣ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ
Παρακολούθησα στις 14 Μαρτίου την ενδιαφέρουσα παρουσίαση ενός νέου βιβλίου για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Το επιμελήθηκε και το προλογίζει ο Βασίλης Κικίλιας και το έχουν γράψει ο Θόδωρος Καρυώτης, Kαθηγητής του αμερικανικού πανεπιστημίου του Μέριλαντ και στέλεχος του ΟΗΕ, ο Σόλων Κασσίνης, Διευθυντής Ενέργειας του Κυπριακού Υπουργείου Βιομηχανίας, Εμπορίου και Τουρισμού και ο Νίκος Λυγερός, Σύμβουλος Στρατηγικής και Καθηγητής Γαλλικών και Ελληνικών Πανεπιστημίων. Το βιβλίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις Καστανιώτη και περιέχει πολλά στοιχεία και παραστατικούς χάρτες που καθιστούν την κατανόηση του ζητήματος ευκολότερη για κάθε μη ειδικό.
Στην παρουσίαση που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών μίλησαν οι τέσσερις ως άνω συντελεστές του βιβλίου καθώς και οι Υπουργοί Ανδρέας Λοβέρδος και Σταύρος Δήμας. Η γενική εικόνα που απεκόμισα είναι ότι το θέμα της ΑΟΖ πρέπει να είναι από εδώ και πέρα ένα από τα μείζονα θέματα της οικονομικής και εξωτερικής μας πολιτικής και χαίρομαι που ο Αντώνης Σαμαράς το έχει θέσει στις άμεσες προτεραιότητές του. Ο υπότιτλος του βιβλίου είναι εύγλωττος: Από τη στρατηγική κίνηση στην οικονομική λύση. Δηλαδή οι συγγραφείς του βιβλίου διακηρύσσουν με κάθε τρόπο ότι η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ με βάση το Καστελλόριζο θα αποτελέσει μία κίνηση εθνικής αξιοπρέπειας και ένα σημαντικό βήμα προς τη λύση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας μας.
Από την παρουσίαση του Καθηγητού Θεόδωρου Καρυώτη συγκρατώ τις εξής χαρακτηριστικές φράσεις:
«Τώρα τελευταία κάποιοι προσπαθούν να μειώσουν την αξία της ΑΟΖ επιδιώκοντας να μας πείσουν ότι δεν αποτελεί παρά «ΜΟΔΑ»! Ξεχνούν βέβαια ότι για πολλά χρόνια κανένα κράτος δεν έχει προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη ζητώντας μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά ζητώντας ταυτόχρονα και την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Οι ίδιοι κύκλοι όχι μόνον αγνοούν την αξία της ΑΟΖ απεμπολώντας τα εθνικά μας συμφέροντα μια και αγνόησαν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Κύπρο και το Ισραήλ αποτελεί όχι μόνο μια σημαντική οριοθέτηση αλλά και ταυτόχρονα το γεγονός αυτό είχε και άμεσες πρακτικές συνέπειες εφόσον τα κράτη αυτά έχουν προχωρήσει σε θαλάσσιες έρευνες για την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου και δεν σχεδιάζουν να οριοθετήσουν ποτέ την υφαλοκρηπίδα τους, διότι η έννοια αυτή έχει ξεπεραστεί από το 1982 από την έννοια της ΑΟΖ. Πρόσφατες έγκυρες μελέτες που έχουν γίνει στην Ανατολική Μεσόγειο καθιστούν πολύ πιθανή την ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου. Αυτό εξηγεί την έντονη κινητικότητα στο Αιγαίο και ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο και επιβάλλει στην Ελλάδα να προβεί τώρα στις αναγκαίες κινήσεις για την προάσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, που έχουν μεγάλη γεωπολιτική και γεωοικονομική σημασία».
Από την ομιλία του Σόλωνα Κασσίνη υπογραμμίζω τις εξής διαπιστώσεις: «Παρά τις έντονες και προκλητικές τουρκικές αντιδράσεις, με απαρέγκλιτη εφαρμογή των διεθνών συμβάσεων και των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου η Κυπριακή Δημοκρατία πρωτοστάτησε και προχώρησε σε τρεις συμφωνίες οριοθέτησης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (με την Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου, τη Δημοκρατία του Λιβάνου και το κράτος του Ισραήλ) διεκδικώντας ρόλο πρωταγωνιστικό στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι για την περιοχή της Μεσογείου το παράδειγμα της Κύπρου πρέπει να ακολουθηθεί και από άλλες χώρες για μία σειρά λόγων, που έχουν να κάνουν με την υπεράσπιση και τη διασφάλιση κυριαρχικών δικαιωμάτων, του καθορισμού δικαιοδοσιών και της εξάλειψης διεκδικήσεων κι αμφισβητήσεων. Ωστόσο δεν πρέπει να παραγνωριστεί ότι εξίσου σημαντικός με τους πιο πάνω λόγους είναι και ο λόγος της εθνικής υπερηφάνειας». Ο ομιλητής συμπλήρωσε χαρακτηριστικά ότι κατά καιρούς οι Τούρκοι απειλούν ότι θα παρέμβουν δυναμικά στις γεωτρήσεις, αλλά μένουν στα λόγια και στους ψευδοπαλληκαρισμούς. Η μικρή Κύπρος πέτυχε κίνηση ματ κατά του τουρκικού επεκτατισμού.
Ο Καθηγητής Νίκος Λυγερός με τη βοήθεια χαρτών μάς εξήγησε ότι η ελληνική ΑΟΖ είναι η δεύτερη στη Μεσόγειο μετά από αυτήν της Ιταλίας. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα γίνεται τοπική υπερδύναμη. Εντυπωσιακό ήταν το διάγραμμα με το οποίο ο Λυγερός ένωσε το έδαφος της χώρας μας με την ΑΟΖ οπότε η Ελλάδα παρουσιάζεται ως μία από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης. Κατά τον ομιλητή πρέπει να επιμείνουμε στη χάραξη της ΑΟΖ με βάση το σύμπλεγμα των τριών νησιών Καστελλόριζο, Ρω και Στρογγύλη και τόνισε την αξία της Γαύδου λόγω της υπάρξεως κοιτασμάτων νοτίως της Κρήτης. Μας θύμισε ότι η Γαλλία αξιοποιεί τα διάφορα νησιά μικρά ή μεγάλα που έχει ως κτήσεις ή αποικίες ανά τον κόσμο ώστε να έχει μία από τις μεγαλύτερες ΑΟΖ παγκοσμίως αφού η ΑΟΖ φθάνει μέχρι τα 200 ναυτικά μίλια από την ξηρά ή από την ακτή κάθε νησιού. Θύμισε επίσης ότι με το σχέδιο Ανάν οι αγγλικές βάσεις στην Κύπρο θα είχαν τη δική τους ΑΟΖ εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ με τη σημερινή χάραξη της Κυπριακής ΑΟΖ οι βάσεις έχασαν το δικαίωμα αυτό.
Το συμπέρασμα είναι ότι ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ. Ας μην καθυστερήσουμε άλλο. Η αξιοποίηση της ελληνικής ΑΟΖ, όπως τόνισαν οι ομιλητές, θα απομακρύνει δια παντός την κρίση από την χώρα μας!
204) Η συμπαράσταση των Κυπρίων αδελφών
Αγαπητοί αναγνώστες, αυτό το Έθνος έχει μεγάλες δυνατότητες και ανεξάντλητες δεξαμενές απ’ όπου αντλεί δυνάμεις. Γι’ αυτό μην απελπίζεστε για όσα συμβαίνουν. Ο Μείζων Ελληνισμός κατά το τελευταίο διάστημα απλώνει τα φτερά του και ανοίγει την αγκαλιά του για να δώσει στήριγμα και στοργή στην ταπεινωμένη και αδικουμένη μάνα Ελλάδα. Οι Απόδημοί μας στην Αμερική με επικεφαλής την Εκκλησία κάνουν ό,τι μπορούν για να στείλουν ηθική και υλική βοήθεια. Και οι αδελφοί μας Έλληνες της Κύπρου ξεπέρασαν κάθε προσδοκία ως προς τον τρόπο που δείχνουν τη συμπαράστασή τους.
Πριν από μερικές δεκαετίες η μάνα αγωνιζόταν να βοηθήσει την χιλιοτραυματισμένη κόρη της. Στα χρόνια μετά το 1974 στον ελλαδικό χώρο συγκεντρωνόταν βοήθεια για τις 200.000 των προσφύγων Κυπρίων που είχαν ξεριζωθεί από τις τουρκικές ορδές του Αττίλα. Κι όμως το θαύμα έγινε άλλη μία φορά όπως έχει συμβεί και θα ξανασυμβεί στο Έθνος των Ελλήνων. Οι Κύπριοι κατόρθωσαν ταχύτατα να ορθοποδήσουν, να αποκτήσουν υγιή οικονομία, να κτίσουν τεράστια έργα στη Μέση Ανατολή, να αξιοποιήσουν τον ευέλικτο και μη γραφειοκρατικό κρατικό μηχανισμό τους και να ξαναβρούν την ελπίδα τους με θεμέλιο την Ορθόδοξη Πίστη τους και την Ιστορία του Ελληνισμού. Σήμερα η μικρή Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες μέλος της Ευρ. Ενώσεως έχοντας αποφύγει τις παγίδες του σχεδίου Ανάν και είναι έτοιμη να εκμεταλλευθεί τα οφέλη από την πλούσια ΑΟΖ της και από τη συνεργασία με το Ισραήλ.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μιλώντας στις 20.2.2012 σε εκδήλωση του Ανθρωπιστικού Συνδέσμου Αθηνών στην Αθήνα ανέφερε το ακόλουθο συγκινητικό περιστατικό. Όταν προσφάτως επισκέφθηκε την Κύπρο τον πλησίασε μία γιαγιά πρόσφυγας από τα Κατεχόμενα βόρεια εδάφη. Του έδωσε τα λίγα ασημένια μαχαιροπήρουνα που είχε διασώσει από το πατρογονικό σπίτι της που το πατά η μπότα του κατακτητή. Του τα έδωσε μαζί με 5 ΕΥΡΩ για να ανακουφισθεί η δυσπραγούσα Μητέρα Ελλάδα. Τέτοια μικρά και μεγάλα περιστατικά καταγράφουν τα Κυπριακά ΜΜΕ και θα άξιζε να γίνουν γνωστότερα στην Ελλάδα. Σχολεία κάνουν εράνους, ποδοσφαιρικοί αγώνες αφιερώνονται στον πάσχοντα ελληνικό λαό, ενορίες και σωματεία δραστηριοποιούνται για να δώσει ο Κύπριος Έλληνας κάτι από το υστέρημά του υπέρ των αδελφών που υποφέρουν στην Ελλάδα.
Ο θαυμάσιος Κύπριος δημοσιογράφος της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ, ο Λάζαρος Μαύρος ονόμασε αυτό το ωραίο ήθος «γραμμή Σώζου». Αναφέρεται στον ήρωα Δήμαρχο Λεμεσού Χριστόδουλο Σώζο, ο οποίος έπεσε έξω από τα Γιάννενα το 1913 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Και δεν ήταν ο μόνος Κύπριος που θυσιάσθηκε για την κοινή Ελευθερία των Πανελλήνων. Από την εποχή του Ομήρου γνωρίζουμε τον άρρηκτο δεσμό της Κύπρου με τον υπόλοιπο Ελληνισμό, όταν ο βασιλιάς της Μεγαλονήσου Κινύρας έστειλε μία ασπίδα στον Αγαμέμνονα. Ήταν η συμβολική συμμετοχή των Κυπρίων στην Πανελλήνια εκστρατεία κατά της Τροίας. Οι αδιάρρηκτοι δεσμοί ενισχύθηκαν με την παρουσία Κυπρίων αγωνιστών στον ελλαδικό χώρο και το 1821 και στον Μακεδονικό Αγώνα και το 1912-13 και στο έπος του 1940 καθώς και στην Εθνική Αντίσταση. Όπως επίσης συγκινητική και αυθόρμητη ήταν η οικονομική και ψυχική συμπαράσταση των Κυπρίων στην Βόρειο Ήπειρο κατά τη δεκαετία του 1990 όταν έπεσε το βάρβαρο κομμουνιστικό καθεστώς και οι ομοεθνείς μας αναζητούσαν μία καλύτερη τύχη.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν μιλούν τα έργα. Απλώς τα γράφω όλα αυτά για να τονίσω και τη δική μου ευγνωμοσύνη γι’ αυτό το απομακρυσμένο ελληνικό νησί που είναι τόσο κοντά μας.
203) Φεντεραλιστής σε λάθος εποχή
Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος διαθέτει παιδεία και πολιτική εμπειρία . Όμως δεν μπορώ να καταλάβω πότε κάνει δηλώσεις για να πει κάτι ουσιαστικό και πότε απλώς λέει κάτι δημοσίως για να προκαλέσει εντυπώσεις. Η πρόσφατη δήλωσή του σε γαλλικό ραδιοφωνικό δίκτυο ότι είναι υπέρ της καταργήσεως της εθνικής κυριαρχίας και υπέρ μιας πλήρως Ομοσπονδιακής Ευρωπαϊκής Ενώσεως με προβλημάτισε. Διότι είναι γνωστό στους παροικούντες την ευρωπαϊκή Ιερουσαλήμ ότι ο Φεντεραλισμός απέθανε και επιβιώνει επιτυχώς το εθνικό κράτος. Η διαφορά από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα είναι ότι ενοποιήθηκαν οι δύο Γερμανίες και σήμερα το Βερολίνο με τον όγκο του, την οικονομική του δύναμη και τη σχετική αλαζονεία του αξιοποιεί τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για να επιβάλει μία μορφή ήπιας ηγεμονίας. Αν αυτό το αποδέχεται ο κ. Πάγκαλος ας το πει ξεκάθαρα. Αν. όμως, ερωτοτροπεί με ιδέες και οράματα ουτοπιστικά καλό θα ήταν να τον καλέσουμε να προσγειωθεί. Καλό και για εκείνον και για την πορεία του έθνους μας.
Ο Φεντεραλισμός ξεκίνησε ως μία ακραία εκδοχή της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως. Προτείνει την κατάργηση των εθνικών κρατών ή την ελαχιστοποίηση της κυριαρχίας τους ώστε η Ελλάδα, η Γαλλία κ.λπ. να καταστούν Νομαρχίες μιας υπερκυβέρνησης των Βρυξελλών. Σήμερα αυτά είναι ξεπερασμένα και γενικότερα οι υπερεθνικοί θεσμοί διέρχονται κρίση. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, της Γιουγκοσλαβίας και άλλων πολυεθνικών μορφωμάτων απέδειξε ότι η έννοια του Έθνους και η αξία του Εθνικού κράτους παραμένουν σταθερά ερείσματα του νέου διεθνούς συστήματος. Ουδείς ευρωπαϊκός λαός θέλει να χάσει πλήρως την εθνική του κυριαρχία και την εθνική του ταυτότητα. Όποιος προτείνει κάτι τέτοιο μάλλον ζει σε λάθος εποχή ή λαμβάνει λανθασμένα μηνύματα.
Η Ευρ. Ένωση είναι χώρος συνεχών αγώνων ειρηνικών και τόπος διαπραγματεύσεων. Κάθε λαός, κάθε έθνος, κάθε κράτος προσπαθεί να κερδίσει όσα περισσότερα μπορεί. Έχουμε φυσικά παραχωρήσει ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας όσον αφορά τα νομισματικά, εμπορικά και οικονομικά θέματα. Δεν έχουμε, όμως, παραχωρήσει ολόκληρη την εθνική μας κυριαρχία. Η Ευρ. Ένωση έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι θα έχει μέλλον μόνον ως μία χαλαρή Συν-ομοσπονδία εθνικών κρατών με σεβασμό στην εθνική ταυτότητα κάθε λαού. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ στα πρώτα κείμενα της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης υπήρχε αναφορά στον Ύμνο της Ενώσεως, στο νεώτερο κείμενο που ισχύει σήμερα, δηλαδή στη Συνθήκη της Λισσαβόνας, αυτή η διάταξη απαλείφθηκε. Προφανώς διότι κάθε λαός είναι υπερήφανος για τον δικό του Εθνικό Ύμνο. Για να δούμε δε την προσπάθεια των εθνικών κρατών να διαφυλάξουν καίριους τομείς εθνικής κυριαρχίας και πολιτιστικής ταυτότητας ας θυμηθούμε δύο ενδεικτικά γεγονότα των τελευταίων ετών:
Α) Στις 2.10.20019 οι Ιρλανδοί επικύρωσαν με δημοψήφισμα την προαναφερθείσα Συνθήκη της Λισσαβόνας, τον Καταστατικό Χάρτη της Ευρ. Ενώσεως. Είχαν, όμως, κατορθώσει μετά το ΟΧΙ τους στο δημοψήφισμα του 2008 να κερδίσουν τρεις δεσμεύσεις από την ηγεσία και τα όργανα της Ευρ. Ένώσεως. Πρώτον ότι δεν θα τους πιέσει κανείς να νομιμοποιήσουν τις αμβλώσεις και τη συμβίωση των ομοφυλοφίλων. Δεύτερον ότι δεν πρόκειται να ενταχθούν σε κάποιο μελλοντικό Ευρωπαϊκό Στρατό. Και τρίτον ότι δεν θα υποχρεωθούν να αυξήσουν τη φορολογία. Δηλαδή ένας ολιγάριθμος λαός 4 εκατομμυρίων επέτυχαν από τα 26 κράτη να γίνει σεβαστό ένα σημαντικό κομμάτι από τον πυρήνα της εθνικής τους κυριαρχίας.
Β) Στις 30.6.2009 το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας εξέδωσε την απόφασή του ως προς το ερώτημα αν είναι συμβατή η Συνθήκη της Λισσαβόνας με το Γερμανικό Σύνταγμα. Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι ναι, μεν, αλλά.... Και το αλλά σημαίνει πολλά. Η Γερμανία θα διατηρεί την εθνική της κυριαρχία και το δικαίωμα να αποφασίζει χωρίς παρεμβάσεις της Ευρ. Ενώσεως σε ορισμένους τομείς και συγκεκριμένα για τον στρατό, την αστυνομία, τη φορολογία, την παιδεία, τον έλεγχο των ΜΜΕ και τις σχέσεις Εκκλησίας-Πολιτείας. Πάλι βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι λαοί προσπαθούν να διαφυλάξουν την εθνική τους κυριαρχία σε τομείς που άπτονται των εθνικών και κοινωνικών τους ευαισθησιών.
Η ιδιαίτερη δυσκολία για την Ελλάδα είναι η οικονομική μας κατάσταση και η εξάρτησή μας από τις προθέσεις των δανειστών μας. Όμως ακόμη και σε αυτή την κατάσταση δικαιούμαστε και υποχρεούμαστε να αγωνισθούμε για την αξιοπρέπειά μας και τη διαφύλαξη σημαντικού μέρους της εθνικής κυριαρχίας. Οι ξένοι βρίσκουν και κάνουν. Αν οι ηγεσίες μας τους δίνουν την εικόνα της διαρκούς υποχώρησης και παραχώρησης τότε θα μας ζητούν όλο και περισσότερα. Αντιθέτως αν οι κυβερνώντες τον τόπο μας στέκονται σθεναροί, υπερήφανοι και ξέρουν να λένε ΟΧΙ όταν χρειάζεται τότε και οι δανειστές θα παύσουν να είναι θρασείς. Σε όλα τα πεδία της εξωτερικής πολιτικής η υποχωρητικότητα και τα συμπλέγματα μειονεξίας αποθρασύνουν την άλλη πλευρά.
Ο Φεντεραλισμός του κ. Πάγκαλου, λοιπόν, είναι σεβαστός ως άποψη, είναι όμως τελείως ξεπερασμένος. Θα προσέθετα δε είναι και βλαπτικός για τα εθνικά μας συμφέροντα. Παρά τις προσπάθειες των πάσης φύσεως διεθνιστών (μαρξιστών, νεοφιλελευθέρων, πολυπολιτισμικών κ.ά) τα έθνη και τα εθνικά κράτη ζουν και βασιλεύουν. Τι θα γίνει μετά από 20 χρόνια δεν γνωρίζω. Πάντως σήμερα είναι ανάγκη όλοι μας να προστατεύσουμε ως κόρην οφθαλμού την εθνική μας κυριαρχία.
202) ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
Γύρω μας βλέπουμε πρόσωπα σκυθρωπά. Το άγχος καταλαμβάνει τους Έλληνες και είναι έκδηλη η αγωνία για το μέλλον. Οι δημοσκοπήσεις και οι έρευνες των ειδικών Ινστιτούτων καταγράφουν μία εντεινόμενη και διευρυνόμενη τάση εθνικής κατάθλιψης. Στο μετρό ακούω συνεχώς και περισσότερους ανθρώπους να παραμιλούν. Στους δρόμους βλέπουμε εκατοντάδες ανθρώπους να ψάχνουν φαγητό στους κάδους απορριμμάτων. Ο καθένας μας ερωτά τον άλλο τί ξέρει, τι ακούει, τί προβλέπει για τα οικονομικά προβλήματα. Σύγχυση επικρατεί σε όσους ακούν και διαβάζουν τα ΜΜΕ. Κάθε αναλυτής έχει τη δική του γραμμή και άποψη που διαφωνεί με τις απόψεις και προβλέψεις των άλλων. Εικόνες και καταστάσεις ασυνήθιστες ειδικά για όσους γεννήθηκαν μετά το 1950 και έζησαν σε περιόδους σχετικής ανάπτυξης και ευμάρειας.
Πιστεύω ακράδαντα ότι το στοίχημα του τόπου και του λαού μας θα κερδηθεί πρώτα στον ψυχολογικό τομέα. Αν αφήσουμε την απαισιοδοξία να μας καταλάβει δεν θα μπορέσουμε να δούμε ψύχραιμα το μέλλον. Η αρχή πρέπει να γίνει από τους πολιτικούς. Να εξηγήσουν ξεκάθαρα στο λαό τί συμφωνίες υπογράφουμε, τί υποχρεώσεις αναλαμβάνουμε, γιατί είναι απαραίτητο να γίνουν όλα αυτά. Να απαντηθούν τα ερωτήματα των πολιτών που αγωνιούν αν θα επιστρέψουμε στη δραχμή και αν θα χαθούν οι οικονομίες τους, τις οποίες με κόπο μάζεψαν. Λαός που πιστεύει ότι είναι παραπληροφορημένος, ανενημέρωτος και ότι σκοπίμως τον κρατούν στο σκοτάδι δεν έχει τη διάθεση για θυσίες και για επίδειξη κατανόησης.
Θα είναι χρήσιμο να πιεσθούν με κάθε τρόπο οι Δημόσιες Υπηρεσίες, οι ΔΕΚΟ και οι Τράπεζες να ελαφρύνουν τη σκληρή πολιτική που ακολουθούν και να άρουν ή να αποσύρουν προσωρινά τα άδικα μέτρα και τα αφόρητα βάρη. Η ΔΕΗ πρέπει να παύσει να κόβει το ρεύμα σε όσους δεν πληρώνουν το χαράτσι των ακινήτων μαζί με τον λογαριασμό του ρεύματος και τα Ανώτατα Δικαστήριά μας πρέπει να επιταχύνουν τη σχετική απόφασή τους μετά από τις προσφυγές που έχουν υποβληθεί. Οι Τράπεζες πρέπει να το καταλάβουν μόνες τους ή αν δεν το καταλάβουν να πιεσθούν για να το κάνουν και να δώσουν μεγαλύτερη περίοδο χάριτος ή να δεχθούν απομείωση των ποσών τα οποία τους χρωστούν οι δανειστές. Είναι πάρα πολλά τα νοικοκυριά που αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα δάνεια που πήραν για συγκεκριμένες υπαρκτές ανάγκες. Ας μην στείλουν οι Τραπεζίτες αυτούς τους ανθρώπους στην απόγνωση και σε πιθανές αυτοκτονίες. Η επίδειξη ανθρωπιάς και επιεικείας θα κάνει καλό στην κοινωνική συνοχή αλλά θα βελτιώσει την κοινωνική εικόνα των Τραπεζών. Αν δεν κάνουν μόνες τους οι Τράπεζες τέτοιες φιλάνθρωπες ρυθμίσεις κινδυνεύουν να υποχρεωθούν από κάποια δικαστική απόφαση ή από σχετική νομοθεσία. Καλύτερα να λάβουν από μόνες τους την πρωτοβουλία.
Τα ΜΜΕ ας είναι πιο προσεκτικά στον τρόπο μεταδόσεως πληροφοριών και προβλέψεων. Η τρομολαγνεία και η συνεχής ροή απαισιοδόξων μηνυμάτων μπορεί προσωρινά να φέρει τηλεθέαση, αλλά τελικά βλάπτει το κοινωνικό σύνολο και το μέλλον της χώρας. Με ανθρώπους χωρίς ελπίδα και προοπτική ή με ανθρώπους ευρισκομένους σε πλήρη σύγχυση καμία οικονομική ανάπτυξη και ανάκαμψη δεν είναι εφικτή. Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ έχουν συμφέρον να καλλιεργηθεί η κατάλληλη ψυχολογία για καλύτερες ημέρες στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο. Διότι αν αρχίσει να λειτουργεί η αγορά τότε θα υπάρξουν και περισσότερες διαφημίσεις, από τις οποίες συντηρούνται τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως.
Η Παιδεία ετοιμάζει τα παιδιά μας όχι μόνο για να βρουν ένα επάγγελμα , αλλά και για να έχουν πλούσιο ψυχικό κόσμο και να γίνουν χρήσιμοι άνδρες και γυναίκες στην κοινωνία. Τα βιβλία, τα προγράμματα , τα μηνύματα πρέπει να γίνουν περισσότερο ελπιδοφόρα και να καλλιεργούν στους νέους την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Η Νεοελληνική Λογοτεχνία να γίνει το μάθημα απ’ όπου θα εφοδιασθούν τα Ελληνόπουλα με όμορφες εικόνες στο μυαλό τους για να καταπολεμήσουν τη γενικευμένη μιζέρια. Γι αυτό χρειάζεται να αποβληθούν τα μελαγχολικά κείμενα τα οποία δυστυχώς είναι πολλά σε όλες τις βαθμίδες. Δώστε στα παιδιά μας τους μεγάλους λογοτέχνες που ύμνησαν το φως της Ελλάδος, την χριστιανική μας πίστη, την λεβεντιά και το φιλότιμο που επιδεικνύουν οι Έλληνες στα δύσκολα και την παραδοσιακή αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο. Η Ιστορία να αξιοποιηθεί για να νιώσουμε υπερήφανοι για τη συνέχεια του Ελληνισμού. Για να διδαχθούν τα Ελληνόπουλα ότι περάσαμε και από δυσκολότερες περιόδους και παρά ταύτα επιβιώσαμε. Τα Θρησκευτικά να αναβαπτισθούν στην Ορθόδοξη Χριστιανική κληρονομιά, η οποία μας θυμίζει ότι πάντα μετά τη Σταύρωση ακολουθεί η Ανάσταση. Όλα τα μαθήματα να γίνουν αφορμή για ηθική και πνευματική ανάταση. Για να μπορέσει η νέα γενιά να διορθώσει τα λάθη της δικής μας γενιάς, αυτά που οδήγησαν στην κρίση.
Ας προσπαθήσει ο καθένας μας να φανεί πιο δυνατός και να μεταδώσει μία σταγόνα ελπίδας στους διπλανούς του. Είμαστε Έλληνες. Δικαιούμαστε να παίρνουμε δύναμη από το παρελθόν μας και να σχεδιάζουμε ένα καλύτερο μέλλον. Διότι μας αξίζει. Είμαστε Έλληνες και έχουμε μία τεράστια πνευματική κληρονομά και τον θησαυρό της Ορθόδοξης Πίστης, ώστε να μην γαντζωνόμαστε μόνο στα υλικά. Έχουμε στα γονίδιά μας την υπομονή και την επιμονή. Και θα τα καταφέρουμε!
201) Ο ΡΕΥΣΤΟΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΓΥΡΟΣ
Το έχω γράψει και το επαναλαμβάνω ότι πρέπει το συντομότερο να γίνουν εκλογές για να αποκτήσουμε μία κυβέρνηση πιο αποτελεσματική από αυτή που έχουμε σήμερα. Ένας σημαντικός λόγος πέραν των εσωτερικών είναι και η ρευστότητα του διεθνούς περιγύρου και των γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή μας. Ας κάνουμε μία σύντομη επισκόπηση.
Η συνεργασία της Κύπρου με το Ισραήλ προχωρεί γοργά και δυναμικά. Οι δύο χώρες συσφίγγουν τους δεσμούς τους στον αμυντικό και στον ενεργειακό τομέα. Η συνεργασία αυτή, την οποία θεωρώ ωφέλιμη και για την Ελλάδα, μπορεί να προκαλέσει σύνδρομο αντισυσπείρωσης από την Τουρκία, η οποία νιώθει να απειλείται ή ότι εν πάση περιπτώσει δύο μη φιλικές της χώρες δημιουργούν αντιτουρκικό μέτωπο. Δεν πρέπει να αποκλείουμε ριψοκίνδυνες ενέργειες από την Άγκυρα κατά της Κύπρου και της Κυπριακής ΑΟΖ. Άλλωστε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Νταβούτογλου το υπενόησε σε πρόσφατες δηλώσεις του. Η ασθένεια του Τούρκου Πρωθυπουργού Ερντογάν, ο οποίος πάσχει από κάποια μορφή καρκίνου, δημιουργεί μεγαλύτερη ρευστότητα στην γείτονα χώρα και ξέρουμε ότι οι Τούρκοι εκτονώνουν προς τα έξω (π.χ. ένταση στα ελληνοτουρκικά) τις τυχόν εσωτερικές τους δυσκολίες. Μέχρι τώρα φαινόταν ότι με διάφορα μέτρα οι μετριοπαθείς Ισλαμιστές του Ερντογάν ήλεγχαν την κατάσταση, περιόριζαν τον ρόλο του Στρατού και είχαν τρόπο να πατάξουν απόπειρες πραξικοπημάτων. Τώρα που ασθενεί ο ισχυρός ανήρ όλοι διερωτώμαστε αν θα σηκώσουν και πάλι κεφάλι οι στρατιωτικοί ή αν θα βρουν οι Ισλαμιστές κατάλληλο διάδοχο του Ερντογάν.
Ο αλβανικός παράγοντας παραμένει ενισχυμένος και ελαφρώς αποθρασυμένος μετά την αμερικανική υποστήριξη προς την δημιουργία ανεξαρτήτου κράτους Κοσσόβου.. Οι τάσεις για Μεγάλη ή Φυσική Αλβανία θα παραμείνουν έντονες και προς το παρόν στρέφονται προς τα Σκόπια όπου υπάρχει μεγάλη και οπλοφορούσα αλβανική κοινότητα. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη δεν έπαυσε να αποτελεί πιθανό χώρο νέας ανάφλεξης και οι σχέσεις Μουσουλμάνων , Κροατών και Σέρβων είναι ψυχρότατες. Άλλο ένα θνησιγενές κράτος- δυναμίτης στα θεμέλια της σταθερότητας.
Η «αραβική ἀνοιξη» τελικά έφερε μεγαλύτερες απορίες σε όσους παρακολουθούν τα μεσανατολικά δρώμενα και σε όσους έχουν συμφέροντα ή γειτνιάζουν με την περιοχή. Η Αίγυπτος ένα από τα πολυπληθέστερα κράτη της Μ. Ανατολής δεν έχει ησυχάσει και η μετά Μουμπάρακ κυβέρνηση είναι επισφαλής. Σε όλη την Ισλαμική Μ. Ανατολή ο συνδυασμός φτώχιας, αναταραχής, θρησκευτικού φανατισμού και παρακλαδιών της Αλ-Κάιντα δημιουργεί ένα εκρηκτικό μίγμα που επηρεάζει έμμεσα και την Ελλάδα. Υπάρχουν πολλοί ξένοι –κυρίως Αμερικανοί-τουρίστες που ακυρώνουν τις διακοπές τους στην Ελλάδα διότι την θεωρούν κομμάτι της Ανατολικής Μεσογείου όπου επικρατεί αναταραχή. Το μεγάλο πρόβλημα στην ευρύτερη ισλαμική ζώνη είναι το Ιράν. Εκεί ο συνδυασμός πυρηνικού προγράμματος, ισλαμιστικής κυβερνήσεως με υψηλούς αντιδυτικούς τόνους και αμερικανο-ισραηλινής φοβίας οδηγεί σε κακή πρόβλεψη για την ειρήνη.
Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα η Ευρώπη και ειδικά η Ευρ. Ένωση μοιάζει να ψάχνει ταυτότητα, σκοπό, όραμα, ενότητα και κυρίως σπουδαίους ηγέτες. Η τάση του Βερολίνου για ηγεμονία πολιτική και οικονομική ήταν αναμενόμενη μετά την ένωση Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας. Η περιβόητη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κατέρρευσε σε πολλές περιπτώσεις, όπως βλέπουμε και στον τρόπο που μεταχειρίζονται οι δανειστές-εταίροι την Ελλάδα. Βλέποντας προ ημερών την ταινία με τη ζωή της Μάργκαρετ Θάτσερ συνειδητοποίησα ότι λείπουν πλέον οι μεγάλοι ηγέτες από τη Γηραιά Ήπειρο. Η σκηνή κατά την οποία η Βρετανή Πρωθυπουργός δίνει εντολή στο Ναυαρχείο της να βυθίσει τον αργεντίνικο στόλο λέει πολλά. Στη γεωπολιτική μας ρευστότητα αναζητούμε ηγέτες με αποφασιστικότητα.
200) Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ
«Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο.
Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία.
Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας.
Υποθηκεύουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια.
Στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά....».
Αυτά μεταξύ άλλων αναφέρονται στη συγκλονιστική επιστολή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου προς τον Πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο, η οποία δημοσιοποιήθηκε στις 2.2.2012. Η επιστολή καταγγέλλει με παρρησία την αδιέξοδη και κοινωνικά ανάλγητη πολιτική των μνημονίων και καταλήγει με μία υπενθύμιση των πνευματικών θησαυρών μας, που είναι πολυτιμότεροι και μακροβιότεροι από τους υλικούς. Ο Μακαριώτατος τονίζει ότι η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί.... Μπορεί και πάλι να τραβήξει μπροστά!
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην μακραίωνα πορεία της πάντα διαφύλαξε την οικουμενική αποστολή της και το πανανθρώπινο μήνυμα του Χριστού, αλλά ιδιαιτέρως για το Γένος των Ελλήνων στάθηκε μητέρα και τροφός σε όλες τις δύσκολες περιστάσεις. Η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο χώρο του Ελληνισμού ήταν ποικιλόμορφη. Η ηθική μας ανάπλαση, η κοινωνική αλληλεγγύη, η διαμόρφωση χαρακτήρων, η καλλιέργεια των γραμμάτων και της τέχνης, η αγωνιστικότητα υπέρ της Ελευθερίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας, αυτά και πολλά άλλα συνέθεσαν και συνέδεσαν τους άρρηκτους δεσμούς Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Ορθόδοξη Εκκλησία απέδειξε εμπράκτως ότι μπορεί να συνδυάσει το εθνικό με το οικουμενικό, την αγωνιστικότητα με την κοινωνική αλληλεγγύη. Οι ελληνορθόδοξες κοινότητες υπό δουλείαν βοηθούσαν τους φτωχούς και τα ορφανά, οργάνωνα την παραγωγή και την οικονομία, αλλά ταυτοχρόνως καλλιεργούσαν τον πόθο για την ελευθερία. Το κοινοτικό σύστημα των υποδούλων βασίσθηκε στην Ορθόδοξη ενορία και τα καταστατικά πολλών κοινοτήτων και συνεταιρισμών είναι γραμμένα από τους τοπικούς Επισκόπους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σε μία εποχή κρίσης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού και μετά την κατάρρευση των μαρξιστικών καθεστώτων αμερικανοί κοινωνιολόγοι προτείνουν τον Κοινοτισμό ως την Τρίτη λύση για την κοινωνία και την οικονομία.
Στη σύγχρονη κρίση η Εκκλησία της Ελλάδος δεν έμεινε ούτε θα μείνει απαθής. Ήδη χιλιάδες άνθρωποι σιτίζονται από τα συσσίτια των Ενοριών σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Υπό τις οδηγίες των Επισκόπων οι ιερείς και οι εθελόντριες κυρίες προσφέρουν δωρεά το φαγητό της ημέρας σε όποιον έχει ανάγκη χωρίς να ερωτούν το θρήσκευμα ή τη εθνική του καταγωγή. Όμως πέραν της υλικής συνδρομής η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει και ένα άλλο ίσως σημαντικότερο ρόλο. Την αναζήτηση και θεραπεία των πνευματικών αιτίων της κρίσης. Κάθε σκεπτόμενος Ορθόδοξος κατανοεί ότι η κρίση της οικονομίας προκλήθηκε από τον υλισμό, τον ευδαιμονισμό, τον καταναλωτισμό, την αλαζονεία, τη μανία να δείχνουμε πλουσιότεροι από τον γείτονα έστω και αν το σπίτι μας πεινάει. Ο υπερδανεισμός των νοικοκυριών και ο υπερδανεισμός των κρατών είναι ένας φαύλος κύκλος που οδήγησε τις μεν οικογένειες σε απελπισία και αυτοκτονίες, τα δε κράτη όπως το Ελληνικό σε ταπεινωτικούς όρους που επιβάλλουν οι δανειστές. Το αν παραποιήθηκαν στοιχεία για να υποδουλωθούμε στο ΔΝΤ είναι κάτι που οπωσδήποτε πρέπει να διερευνηθεί. Αλλά το πνευματικό πρόβλημα παραμένει. Ξεφύγαμε από τις αρχές και αξίες της Ελληνορθόδοξης παράδοσης και υποδουλωθήκαμε στα υλιστικά πάθη και στον μιμητισμό ξενόφερτων ηθών και εθίμων.
Ορθώς επισημαίνει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ότι η μέχρι σήμερα ακολουθουμένη συνταγή είναι θανατηφόρα και οι δανειστές μας ζητούν να την συνεχίσουμε. Ορθότατα επίσης καταγράφει την ελπίδα που μας διδάσκει η Εκκλησία μας ότι αυτή η προβληματική Ελλάδα μπορεί και πάλι να σταθεί στα πόδια της. Αρκεί να θυμηθεί ο λαός μας ότι ανήκει στην Ελλάδα του Πολιτισμού και των παραδόσεων και να μην αφήνεται να ποδηγετείται από τις προπαγάνδες, από τα παπαγαλάκια, από τα τουρκικά σήριαλ, από την παιδεία άνευ προτύπων, από την κατατρομοκράτηση και την απαισιοδοξία που κάποιοι σκοπίμως καλλιεργούν. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν αποδέχθηκε τα απαισιόδοξα κηρύγματα. Διότι γνωρίσει ότι μετά τη Σταύρωση πάντα ακολουθεί η Ανάσταση.
Φυσικά μέσα στον κυκεώνα των προβλημάτων και των διλημμάτων πολλοί συνέλληνες θα αναρωτηθούν τί τελικά ωφελούν οι διαπιστώσεις του Αρχιεπισκόπου όταν επικρέμαται πάνω από τα κεφάλια μας η Δαμόκλειος σπάθη του νέου μνημονίου. Πιστεύω ότι τέτοιες επισημάνσεις είναι ευεργετικές και για τους άρχοντες και για τους αρχομένους. Διότι δεν βασίζονται στη σκοπιμότητα προσπορισμού συγκεκριμένου οφέλους, αλλά ερείδονται στα ακλόνητα θεμέλια της Ελληνορθόδοξης Αυτοσυνειδησίας μας, η οποία μάς κράτησε όρθιους σε ακόμη πιο δύσκολες εποχές.
Η αγωνιστική παρουσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας στα ελληνικά πράγματα καταδεικνύει ότι η εθνική αφύπνιση και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι ασύμβατα στοιχεία όπως κάποιες ιδεολογίες πρεσβεύουν. Στην ελληνορθόδοξη παράδοση το εθνικό και το κοινωνικό συνυπάρχουν αρμονικά και σήμερα βοηθούν τη δημοκρατία μας να γίνει μία δημοκρατία ευθύνης. Η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου έρχεται στην κατάλληλη στιγμή για να δώσει μηνύματα στους κυβερνώντες και ελπίδα στον λαό.
199) Επί τέλους, κάποιος να ζητήσει συγγνώμην!
Διαβάζουμε στατιστικά στοιχεία που δείχνουν ότι μετά την εφαρμογή του Μνημονίου περί τα 3 εκατομμύρια Ελλήνων βρίσκονται στα όρια της φτώχιας. Ακούμε τον κ. Κ. Σημίτη να παρουσιάζεται ως όψιμος, αλλά δεινός επικριτής του Μνημονίου. Μαθαίνουμε από τον κ. Μ. Χρυσοχοίδη ότι ο ίδιος ψήφισε το επαχθές Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει. Ακούμε τις συνεχείς καταγγελίες στελεχών της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής ότι αλλοιώθηκαν κρίσιμα οικονομικά στοιχεία μόνο και μόνο για να οδηγηθούμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ακούμε κυβερνητικά στελέχη να παραδέχονται την αποτυχία του Μνημονίου. Και οι αποκαλύψεις καθημερινά συνεχίζονται.
Φυσικά δικαιώνεται ο Αντώνης Σαμαράς που από την αρχή δήλωσε ότι συμφωνεί με τους στόχους, διαφωνεί όμως με τα μέτρα και τις μεθόδους που προβλέπει το περιβόητο Μνημόνιο. Απορώ, όμως, γιατί δεν έχουμε ακούσει ακόμη μία έκφραση συγγνώμης, δεν έχουμε διαβάσει ούτε μία παράγραφο αυτοκριτικής από εκείνους που φανατικά στήριξαν και προπαγάνδισαν το Μνημόνιο. Επί μήνες βλέπαμε δημοσιογράφους, αναλυτές και Πανεπιστημιακούς, λίγους πάντως όχι πολλούς, να παρουσιάζουν ως μάννα εξ ουρανού τα αντιλαϊκά μέτρα του Μνημονίου, τα οποία τελικά αποδείχθηκαν και αναποτελεσματικά. Όλοι αυτοί είναι σήμερα υπερήφανοι; Πιστεύουν ότι ενημέρωσαν σωστά την κοινή γνώμη; Θεωρούν ότι εξεπλήρωσαν με κοινωνική ευαισθησία το ακαδημαϊκό, πολιτικό ή δημοσιογραφικό λειτούργημά τους; Δεν έχουν ούτε καν τη διάθεση να ψελλίσουν μία συγγνώμη;
Την ίδια έλλειψη ευαισθησίας είχαμε δει και στην περίπτωση του Σχεδίου Ανάν. Επί μήνες πολιτικοί, δημοσιογράφοι και Πανεπιστημιακοί, πάλι λίγοι αλλά με πρόσβαση στα ΜΜΕ, προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι η τυχόν καταψήφιση του Σχεδίου θα οδηγούσε την Κύπρο σε καταστροφή. Αλλοίωναν την ιστορία για να αποδείξουν πόσο φιλειρηνικοί είναι οι Τούρκοι και οι Τουρκοκύπριοι και ότι χειρότερος από τον Αττίλα είναι ο ... ελληνικός εθνικισμός. Εξιδανίκευαν το διχοτομικό σχέδιο και απέκρυπταν τα πάμπολλα ελαττώματά του. Παρουσίαζαν ως άκρα δικαιοσύνη τις αδικίες εις βάρος των Ελληνοκυπρίων που περιελάμβανε. Απέκρυπταν τις οδυνηρές οικονομικές συνέπειες, τις οποίες θα υφίστατο η ελληνική πλευρά. Και όταν η Κύπρος έγινε μέλος της Ε.Ε. μετά την απόρριψη του Σχεδίου, τότε σιώπησαν εκκωφαντικά.
Ούτε και τότε ακούσθηκε μία έκφραση συγγνώμης. Ούτε και όταν δέκα κορυφαίοι νομικοί και διεθνολόγοι από τις ΗΠΑ και την Δυτική Ευρώπη κατέγραψαν με πλήρη τεκμηρίωση τα απαράδεκτα, ρατσιστικά και μη λειτουργικά στοιχεία του Σχεδίου. Μάλιστα παρατηρώ ότι πολλοί από αυτούς που υπέγραφαν ή προπαγάνδιζαν τότε υπέρ του Σχεδίου Ανάν σήμερα πρωτοστατούν στην διαφήμιση και υποστήριξη του Μνημονίου. Φοβούμαι ότι σε μία μικρή αλλά διακριτή κατηγορία διαμορφωτών της κοινής γνώμης υπάρχει μία κουλτούρα υποταγής, μία δυσανεξία προς την εθνική αξιοπρέπεια και την εθνική κυριαρχία. Και εντυπωσιάζομαι με το θράσος τους όταν έρχονται να εμφανισθούν ως σωτήρες του τόπου και ιδρύουν κινήσεις προβληματισμού υπέρ του Μνημονίου. Οι βαρύτατα ατυχήσαντες στις προβλέψεις τους για το Σχέδιο Ανάν έρχονται τώρα να μας πείσουν ότι πρέπει να μη σηκώνουμε κεφάλι ούτε να αντιδρούμε όταν μιλά η τρόικα ή η οποιαδήποτε τρόικα. Τα γραπτά, όμως, μένουν και οι υπογραφές τους υπέρ του διαλυτικού Σχεδίου Ανάν υπάρχουν. Τις βρίσκει ο καθένας. Ποιοι θα μας σώσουν, λοιπόν; Αυτοί που σε ένα καίριο εθνικό θέμα ζητούσαν να υπογράψουμε την καταστροφή του Κυπριακού Ελληνισμού; Οι οπαδοί του Ανάν, του Στρος Καν και του Ερντογάν. Ωχ, αμάν!
Πιστεύω ότι θα ενισχυόταν ο δημοκρατικός διάλογος στη χώρα μας αν κάποιοι αμνήμονες του Μνημονίου και του Ανάν ζητούσαν μία γενναία συγγνώμη.
198) ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ
Τί γιορτάζουμε στις 30 Ιανουαρίου; Παλαιότερα η απάντηση ήταν σαφής. Γιορτάζουμε τους Τρεις Ιεράρχες, τον Μέγα Βασίλειο, τον Άγιο Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, οι οποίοι τιμώνται ως οι προστάτες των Ελληνορθοδόξων Γραμμάτων. Σήμερα όμως βλέπουμε στα σχολεία μας μία υποβάθμιση της εορτής. Υποβάθμιση που εναρμονίζεται με τις επιδιώξεις των ψευδοπροοδευτικών για αφελληνισμό και αποχριστιανοποίηση της Παιδείας μας. Τα ελληνόπουλα πλέον δεν συνειδητοποιούν τί προσέφεραν οι Τρεις Ιεράρχες στην σύζευξη της αρχαιοελληνικής σοφίας και γλώσσας με την Ορθόδοξη Πίστη και παράδοση. Την ημέρα της εορτής απλώς κάποια παιδιά και ορισμένοι καθηγητές πηγαίνουν χαλαρά για εκκλησιασμό. Για τους υπόλοιπους είναι μία ευκαιρία για ύπνο ή καφετέρια.
Αντιθέτως στην Κύπρο και στην Ομογένεια το περιεχόμενο του εορτασμού είναι πιο ουσιαστικό και πνευματικό. Μάλιστα έμαθα ότι η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής, υπεύθυνη για την Ελληνική Παιδεία στις ΗΠΑ, διοργανώνει ολόκληρη εβδομάδα τιμής για τους τρεις μεγίστους φωστήρας της Τρισηλίου Θεότητος και για την επικαιρότητα της Ελληνορθόδοξης Παιδείας. Στην Ελλάδα κάποιοι προσπαθούν να αποκόψουν την παιδεία μας από τον ανθρωπιστικό και ηθοπλαστικό σκοπό της, να μειώσουν ή να αλλοιώσουν σπουδαία μαθήματα όπως η Ιστορία και τα Θρησκευτικά και να μετατρέψουν το σχολείο σε εργαστήριο διπόδων ρομπότ, άνευ Θεού, πατρίδος, υπευθυνότητος και αγωνιστικότητος. Με μοναδικό στόχο να γίνουν υπάλληλοι των ξένων εταιριών που θα φέρει η τρόικα και η παγκοσμιοποίηση.
Οι Τρεις Ιεράρχες, όπως και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και όλοι οι πρωτεργάτες της νεώτερης ελληνορθόδοξης παιδαγωγικής πίστευαν στην Παιδεία που διαπλάθει ήθος και χαρακτήρα. Δεν ήθελαν ένα σχολείο, το οποίο απλώς μεταδίδει ξερές γνώσεις. Η Ελληνορθόδοξη Παιδεία που κράτησε το Γένος μας ζωντανό και ανυπότακτο ηθικά, παρά τις εξωτερικές υποδουλώσεις, προβάλλει ως εκπαιδευτικό πρότυπο τον άνθρωπο, ο οποίος έχει αναφορά στον Θεό, στον συνάνθρωπο, στο εθνικό συμφέρον, στην οικουμενικότητα της Ελληνορθοδοξίας. Σε πείσμα των οπαδών της αποτυχημένης πολυπολιτισμικότητας μπορούμε και θέλουμε σήμερα ένα σχολείο το οποίο θα «μορφώνει» πραγματικά. Δηλαδή θα δια-μορφώνει Ανθρώπους.
Δεν είναι ακατόρθωτο ακόμη και σε εποχή οικονομικής κρίσης να ανορθώσουμε την Παιδεία μας επάνω στις βάσεις των Τριών Ιεραρχών, χωρίς να παραβλέπουμε τις εξελίξεις στην κοινωνία και στην τεχνολογία. Προτείνω εν ολίγοις τα εξής:
1. Είναι υποχρέωση όλων μας να σεβόμαστε τη συνταγματική επιταγή για την Παιδεία. Το άρθρο 16, παρ. 2 ορίζει ότι σκοπός της Παιδείας είναι η καλλιέργεια εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως στους νέους και στις νέες μας. Το σχολείο πρέπει να καλλιεργεί ήθος και όχι απλώς ξερές γνώσεις.
2. Δεν είναι εκσυγχρονισμός της παιδείας η διαστρέβλωση της Ιστορίας, η απάλειψη των ηρώων και των μαρτύρων και ο εξωραϊσμός της Τουρκοκρατίας με το αφελές επιχείρημα ότι «έτσι θα βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις». Εκσυγχρονισμός είναι η βελτίωση των παιδαγωγικών μεθόδων, η φροντίδα για αξιοπρεπή σχολικά κτήρια και τα εποπτικά όργανα και η παροχή ικανοποιητικών γνώσεων στους τομείς της Πληροφορικής και των Ξένων Γλωσσών.
3. Η γλώσσα μας είναι θεμελιώδες στοιχείο εθνικής ταυτότητας, αλλά παραλλήλως αποτελεί οικουμενικό αγαθό. Συμβολίζει τη διαχρονία και την παγκόσμια ακτινοβολία του Ελληνισμού. Πρέπει να τη διδάσκουμε σε όλη της την ιστορική συνέχεια και να μην ακούμε λαϊκιστικές σειρήνες που προτείνουν την κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών. Ο Οδ. Ελύτης, ο Γ. Σεφέρης ο Κ. Τσάτσος, ο Π. Κανελλόπουλος και άλλοι μεγάλοι τεχνίτες του γραπτού λόγου έγραφαν σωστά Νέα Ελληνικά επειδή διδάχθηκαν τα Αρχαία Ελληνικά.
4. Το Λύκειο έχει υποβαθμισθεί και θεωρείται συμπλήρωμα του Φροντιστηρίου. Πρέπει να καταστεί και πάλι κέντρο μάθησης και γενικής παιδείας. Ελπίζω να αξιοποιηθούν οι προτάσεις της Επιτροπής υπό τον Γ. Μπαμπινιώτη, στην οποία μετείχαν τα δύο μεγάλα κόμματα και η οποία κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τον τρόπο εισαγωγής φοιτητών στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι.
5. Να σταματήσει η δημιουργία νέων Τμημάτων Α.Ε.Ι. σε όλη την Ελλάδα μόνο και μόνο για να ικανοποιούνται τοπικιστικά συμφέροντα. Φθάνει πιά η πληθωριστική παραγωγή ανέργων πτυχιούχων.
6. Να λειτουργήσει η αξιολόγηση των πανεπιστημιακών Τμημάτων με μεθόδους διεθνώς αποδεκτές. Τα Πανεπιστήμιά μας να γίνουν πιο ανταγωνιστικά στον διεθνή στίβο, πράγμα που θα ωφελήσει και τους αποφοίτους.
7. Να εφαρμόζεται εμπράκτως από Πρυτάνεις, Αστυνομία και Δικαιοσύνη η νέα πιο αυστηρή η νομοθεσία για το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε απαθείς μειοψηφίες φοιτητών να κτίζουν την πόρτα του Πρυτάνεως ή των καθηγητών!
8. Δεν μπορούμε να περιμένουμε θαύματα από κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς. Είναι γνωστό ότι διερχόμαστε περίοδο δημοσιονομικής λιτότητας λόγω οικονομικής κρίσης, αλλά στο μέτρο του δυνατού οφείλει η Πολιτεία να ασχοληθεί και με το μισθολογικό των εκπαιδευτικών.
9. Να ενισχυθεί η έρευνα και η δημιουργία συγχρόνων βιβλιοθηκών σε όλα τα επίπεδα. Να ενθαρρύνουμε την προσέλευση φοιτητών από άλλες χώρες, ιδίως αυτών που θέλουν να μελετήσουν την ιστορία και τα κείμενα της Αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου καθώς και τους θησαυρούς της Ορθόδοξης Θεολογίας. Έτσι θα αποκτήσουμε «πολιτιστικούς πρεσβευτές».
10. Να παραμείνει Ορθόδοξο Χριστιανικό και να μην μετατραπεί σε θρησκειολογικό το μάθημα των Θρησκευτικών. Σε εποχή κρίσης μόνο η Ορθόδοξη Πίστη μάς χαρίζει ελπίδα.
197) Ο Κίρο Γκλιγκόροφ και το Τρίτο Ημίχρονο
Ο πρώτος Πρόεδρος του ανεξαρτήτου κράτους των Σκοπίων (ΠΓΔΜ) ανεπαύθη εν Κυρίω σε ηλικία 94 ετών. Ο Κίρο Γκλιγκόροφ με τον ταραχώδη βίο του και την κομμουνιστική-εθνικιστική πολιτεία του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των μεταλλάξεων που μπορεί να υποστεί η συνείδηση ενός ανθρώπου όταν εμπλέκεται στα γρανάζια των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί εισέβαλαν στην βασιλευομένη Γιουγκοσλαβία και την περιοχή των Σκοπίων, γνωστή τότε ως Βάρνταρσκα, την παραχώρησαν στους Βουλγάρους συμμάχους τους. Από το 1941 έως το 1944 η σημερινή ΠΓΔΜ είχε διχοτομηθεί. Τα ανατολικά 2/3 έγιναν βουλγαρική επαρχία και ένας από τους πανηγυρίζοντες «Βουλγάρους» ήταν ο Κίρο Γκλιγκόροφ. Το δυτικό 1/3 παραχωρήθηκε στην Μεγάλη Αλβανία μαζί με το Κοσσυφοπέδιο-Κόσσοβο. Όποιος βλέπει τον χάρτη των Σκοπίων κατά την περίοδο 1941-1944 αισθάνεται ότι μερικά γεγονότα έχουν προφητικό χαρακτήρα. Πιθανολογείται ότι στην ίδια ακριβώς διαχωριστική γραμμή θα διχοτομηθεί σε λίγα χρόνια το πολυεθνικό αυτό κρατίδιο. Η ήδη αυτονομημένη δυτική επαρχία της Ιλλυρίδας θα ενωθεί με το Κόσσοβο στο πλαίσιο της «Φυσικής Αλβανίας». Το μεγαλύτερο κομμάτι στα ανατολικά θα αναζητήσει την τύχη του με μικρές πιθανότητες ανεξάρτητης επιβίωσης.
Αυτή την σκοτεινή περίοδο της ιστορίας προσπαθεί να ξαναζωντανέψει η τηλεοπτική σειρά «Τρίτο Ημίχρονο» που γυρίσθηκε και προβάλλεται στα Σκόπια. Παρουσιάζει τον βουλγαρικό στρατό ως σκληρή δύναμη κατοχής και έχει προκαλέσει διαβήματα διαμαρτυρίας από την επίσημη Βουλγαρία. Δεν μάθαμε αν στη σειρά εμφανίζεται και ο Γκλιγκόροφ με βουλγαρική στολή!
Αφού, λοιπόν, ο Γκλιγκόροφ αρχικά εμφανίσθηκε ως υπερήφανος Βούλγαρος, όταν είδε ότι χάνει τον πόλεμο ο Άξονας, εγκατέλειψε τη βουλγαρική ταυτότητα και προσχώρησε στους κομμουνιστές Παρτιζάνους του Τίτο. Τότε δήλωνε πλέον Γιουγκοσλάβος. Τον Αύγουστο του 1944 ο Τίτο, καθώς ετοιμαζόταν να εγκαταστήσει το ολοκληρωτικό καθεστώς του, κατασκεύασε την τεχνητή «μακεδονική εθνότητα». Αμέσως ο αείμνηστος Γκλιγκόροφ έπιασε δουλειά πρώτα στο Βελιγράδι και μετά στα Σκόπια για να βοηθήσει στην εμπέδωση του ψευδομακεδονικού έθνους. Από πρώην Βούλγαρος και ολίγον Γιουγκοσλάβος έγινε φανατικός «Μακεδόνας». Το 1991 με τη διάλυση της κομμουνιστικής πλέον Γιουγκοσλαβίας οδήγησε το λαό της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» σε ένα δημοψήφισμα με κίβδηλο ερώτημα: Ο λαός απήντησε ΝΑΙ στην ερώτηση: «Θέλετε μία ανεξάρτητη Μακεδονία μέσα στο πλαίσιο της Συνομοσπονδίας των Γιουγκοσλαβικών λαών;». Στις 9 Σεπτεμβρίου άλλο ψήφισαν και άλλο βγήκε. Δηλαδή γεννήθηκε το πλήρως ανεξάρτητο κράτος που διεκδικεί το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» χωρίς καμία σύνδεση με τους άλλους γιουγκοσλαβικούς λαούς.
Μετά από τις μεταμορφώσεις και μεταλλάξεις του ο Κίρο έβαλε το ημίψηλο του Προέδρου και εργαζόταν διεθνώς για να πείσει ότι αυτοί είναι οι Μακεδόνες και όχι οι Έλληνες. Πονηρός ων δεν επέμεινε τόσο στα μεγαλεία του Αλεξάνδρου και του Φιλίππου, αλλά επεδίωξε να εδραιώσει την πεποίθηση ότι από τη Βυζαντινή περίοδο εγκαταστάθηκαν Σλάβοι Μακεδόνες στην περιοχή με ξεχωριστή εθνική συνείδηση. Τα Απομνημονεύματά του, που εκδόθηκαν και στα ελληνικά, απομυθοποιούν ορισμένα επιχειρήματα των Ελλήνων ενδοτικών και υποχωρητικών. Για το περιβόητο πακέττο Πινέϊρο, που κάποιοι παρουσιάζουν σαν τη χαμένη ευκαιρία της Ελλάδος, ο Γκλιγκόροφ γράφει ότι η κυβέρνησή του ούτε καν ασχολήθηκε με την πρόταση του Πορτογάλου Υπουργού. Στην Ελλάδα μερικοί ακόμη προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα Σκόπια είχαν δεχθεί μία μέση λύση και εμείς κακώς την απορρίψαμε.
Το Τρίτο Ημίχρονο τώρα αρχίζει για την ΠΓΔΜ. Με τόσα μέτωπα ανοικτά να δούμε αν και πώς θα επιβιώσει.
196) ΤΟ ΑΝΑΜΜΕΝΟ ΚΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΣ
Ο πάντα δραστήριος Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών που ιδρύθηκε το 1928 διοργάνωσε στις 9 Ιανουαρίου μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέμα πώς βιώνουν οι νεώτερες γενιές Μικρασιατών το τραύμα του 1922. Ομιλήτρια ήταν η κ. Ελευθερία Λίμπυ Τατά-Αρσέλ, η οποία είναι Ελληνίδα καθηγήτρια σε Πανεπιστήμιο της Δανίας. Ειδικεύεται στην μετατραυματική Ψυχολογία ατόμων και ομάδων που υπέστησαν βιασμό, βασανιστήρια, προσφυγιά, εθνική κάθαρση και άλλα παρεπόμενα των πολέμων. Με γλαφυρό τρόπο μας μίλησε για την εμπειρία της οικογενείας της. Η μητέρα της καταγόταν από το Τσανταρλή της Περγάμου και ο πατέρας της από την Πέτρα της Λέσβου. Και οι δύο παππούδες της σκοτώθηκαν από τους Τούρκους. Ο Μυτιληνιός παππούς διότι βοήθησε το 1912 το θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ να αποβιβάσει Έλληνες στρατιώτες στο νησί. Ο Μικρασιάτης κάηκε ζωντανός μαζί με τους άλλους άνδρες του χωριού το 1922.
Η κ. Τατά-Αρσέλ μάς θύμισε ότι οι διωγμοί στο χωριό της Μικρασιάτισσας γιαγιάς της άρχισαν το 1914. Οι Τούρκοι έσφαξαν και εξεδίωξαν Έλληνες ως εκδίκηση για τη νίκη της Ελλάδος στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Φέτος που εορτάζουμε τα 100 χρόνια από την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων ας φέρουμε στο νου μας και εκείνους τους Έλληνες Μικρασιάτες που σκοτώθηκαν ή κυνηγήθηκαν ως αντίποινα για την τουρκική ήττα. Εξάλλου αυτή η υπενθύμιση της ομιλήτριας δίνει και μία απάντηση σε εκείνους τους αναθεωρητές ιστορικούς μας, οι οποίοι δικαιολογούν τις τουρκικές βιαιότητες του 1922 ως αναμενόμενη απάντηση των Τούρκων στην παρουσία ελληνικού στρατού από το 1919 έως το 1922. Η αλήθεια είναι ότι η εθνοκάθαρση του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία άρχισε ήδη από το 1914, πέντε χρόνια πριν αποβιβασθεί ο Ελληνικός Στρατός. Υπάρχει και σχετική Μαύρη Βίβλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Μιλώντας για τους Μικρασιάτες πρόσφυγες και ειδικότερα για τη γιαγιά της επεσήμανε ότι η πίστη στον Θεό και η ύπαρξη πνευματικών ανατάσεων και ενδιαφερόντων βοηθούν περισσότερο τον άνθρωπο να επουλώσει τα οποιαδήποτε τραύματα. Περιγράφοντας την ένδεια των προσφύγων που μετακινούνται βιαίως μακριά από τα σπίτια τους τόνισε μία φράση, την οποία άκουσε και από Μικρασιάτες, αλλά και από θύματα του Βοσνιακού Πολέμου: « Όταν φτωχαίνεις αλλάζεις γούστα», δηλαδή προσαρμόζεις τις ανάγκες σου, γίνεσαι πιο λιτοδίαιτος και λιγότερο απαιτητικός. Χρήσιμη συμβουλή όχι μόνο για πολεμικές περιόδους, αλλά και για ειρηνικές δεδομένης της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε.
Η κ. Τατά-Αρσέλ διεξήγαγε μία επιστημονική έρευνα μεταξύ νέων της τρίτης γενιάς που κατάγονται από Μικρασιάτες παππούδες και γιαγιάδες. Ρώτησε τί ξέρουν για τη σφαγή - που φυσικά δεν ήταν συνωστισμός - και για τις περιπέτειες των προγόνων τους και επίσης τους ρώτησε τι αισθάνονται για τους Τούρκους. Οι νέοι αυτοί άνθρωποι ηλικίας από 30 έως 50 ετών βλέπουν με επιφυλακτικότητα την Τουρκία, αλλά δεν έχουν μέσα τους μίσος και εκδικητικότητα. Πάντα υπάρχουν οι λιγότερο ενδιαφερόμενοι για τα ιστορικά, υπάρχει όμως συνήθως ένα παιδί σε κάθε οικογένεια που ψάχνει σε βάθος την Ιστορία. Αυτό οι επιστήμονες το ονομάζουν «το παιδί που κρατά αναμμένο το καντήλι».
Η ομιλήτρια αναφέρθηκε στην έρευνά της επί θυμάτων του γιουγκοσλαβικού δράματος και υπογράμμισε ότι το μίσος και η βία μεταξύ Σέρβων, Κροατών και Βοσνιομουσουλμάνων οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι επί Τίτο και κομμουνισμού δεν συζητήθηκαν καθόλου τα αιματηρά γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδίως η σφαγή Σέρβων από Κροάτες. Ηχηρό μάθημα σε όσους θέλουν να κουκουλώσουν τα τουρκικά εγκλήματα του 1922.
195) Αλβανική κακοπιστία
Συνεχώς καταφθάνουν δυσάρεστα νέα από την Αλβανία σχετικά με τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας ή ορθότερα Κοινότητας. Προ ολίγων ημερών το Συνταγματικό Δικαστήριο απαγόρευσε την αναγραφή της εθνικής καταγωγής επάνω στα πιστοποιητικά γεννήσεως. Άρα δεν έχουν δικαίωμα οι Βορειοηπειρώτες και γενικά οι Έλληνες όπου κι αν κατοικούν μέσα στην Αλβανία να δηλώνουν και να προβάλλουν το ότι ανήκουν σε μία εθνολογικά, ιστορικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά διακριτή κοινότητα. Οι Αλβανοί δικαστές ακολούθησαν την λανθασμένη λογική της Ελληνικής Αρχής για την Προστασία των Προσωπικών Δεδομένων, η οποία απαγόρευσε το 2000 την αναγραφή του θρησκεύματος στίς αστυνομικές ταυτότητες. Όμως τα δικαιώματα των μειονοτήτων δεν τα υπερασπίζεσαι όταν τις κρύβεις, αλλά όταν τις προβάλλεις. Αυτή είναι η ευρωπαϊκή λογική, γι’ αυτό και η Ευρ. Ένωση ζήτησε κατά την πρόσφατη αλβανική απογραφή να μπορούν οι πολίτες να δηλώνουν – έστω και προαιρετικά – την εθνική τους καταγωγή και το θρήσκευμά τους.
Κατά την απογραφή αυτή τελικά η Αλβανική κυβέρνηση άλλαξε το ερώτημα και αντί να ρωτούν οι απογραφείς «σε ποια εθνική κοινότητα ανήκετε;» (δηλαδή Έλληνας, Αλβανός, Μαυροβούνιος της Σκόδρας κ.α) κατέληξαν στο χλιαρό κι αλλοιωμένο ερώτημα: Σε ποια εθνοπολιτιστική ομάδα ανήκετε; Δεν είναι ακριβώς το ίδιο και γενικότερα η όλη λογική των κυβερνώντων ήταν η αποφυγή αναδείξεως του πραγματικού αριθμού των Ελλήνων. Πιστεύω ότι οι Βορειοηπειρώτες θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα για τον τόπο τους ώστε να μη θρηνήσουμε την ερήμωση και την απώλεια άλλης μιας πατρογονικής εστίας του Ελληνισμού. Όπως πολύ περισσότερα για την προστασία των ομοεθνών μας μπορούν να κάνουν οι κυβερνώντες στην Αθήνα.
Παρά το κλίμα τρομοκρατίας που δημιουργείται κατά καιρούς εις βάρος των Ελλήνων της γειτονικής χώρας και παρά την επίσημη απόφαση της οργανώσεως ΟΜΟΝΟΙΑ να σαμποτάρει την απογραφή, τελικά μάθαμε ότι στην περιοχή Κορυτσάς αρκετές χιλιάδες Βλαχοφώνων Ελλήνων απογράφηκαν και δήλωσαν ξεκάθαρα ότι είναι Έλληνες. Δεν γνωρίζουμε πότε θα ανακοινωθούν και κατά πόσο θα «μαγειρευθούν» τα αποτελέσματα. Πάντως η παρουσία και η παρρησία των Ελληνοβλάχων στην επαρχία Κορυτσάς είναι σημαντική, διότι οι αλβανικές κυβερνήσεις αρνούνται ότι υπάρχει έστω και ένας Έλληνας εκεί.
Το Συνταγματικό Δικαστήριο των Τιράνων έχει χρησιμοποιηθεί και άλλη φορά για να υπονομεύσει τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Προ δύο ετών κατήργησε ως αντίθετη με τα αλβανικά συμφέροντα τη συμφωνία για τη χάραξη ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας. Αλλά και οι μεγάλες πολιτικές παρατάξεις, η Δεξιά του Σάλι Μπερίσα - τον οποίο ορθώς επέπληξε ο Αντώνης Σαμαράς - και οι Σοσιαλιστές του Έντι Ράμα, δείχνουν το κακόπιστο πρόσωπό τους με ποικίλους τρόπους κατά της Ελλάδος. Κυρίως δε με την ανακίνηση του ζητήματος των Μουσουλμάνων Τσάμηδων εγκληματιών πολέμου και των περιουσιών στη Θεσπρωτία που διεκδικούν οι απόγονοί τους. Η Ελλάς μέχρι σήμερα έχει φιλοξενήσει εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανών μεταναστών, έχει στηρίξει την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας, έχει βοηθήσει καταλυτικά στην ομαλοποίηση της καταστάσεως μετά την εξέγερση των Καλάσνικοφ, με λίγα λόγια έχει κάνει πολλά και ουσιαστικά υπέρ των καλών ελληνοαλβανικών σχέσεων. Όμως η άλλη πλευρά απαντά με αχαριστία και συνεχή προκλητικότητα.
Όλα αυτά βεβαίως δεν μπορούν να λυθούν από κυβερνήσεις τρίμηνης διάρκειας και ειδικού σκοπού. Χρειάζεται το συντομότερο να χαραχθεί μία νέα δυναμική εξωτερική πολιτική με έμφαση στα δικαιώματα των Ελλήνων της Βαλκανικής από μία κυβέρνηση που θα έχει νωπή την λαϊκή εντολή. Αντί να μιλούν τα Τίρανα για ανύπαρκτες μειονότητες ας στηρίξουμε επιτέλους τον Ελληνισμό της Αλβανίας.
194) ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ
Είθισται στο τέλος κάθε χρόνου να κάνουμε επισκοπήσεις, ανασκοπήσεις και απολογισμούς. Και εγώ τηρώντας το έθιμο θα ήθελα να καταγράψω τον απολογισμό μιας χαμένης χρονιάς για τα εθνικά μας θέματα. Λέω χαμένη χρονιά, όχι χαμένα θέματα. Διότι όλα μπορούν να κερδηθούν ή να βελτιωθούν αρκεί να το θελήσουμε και να γίνουμε περισσότερο διεκδικητικοί. Το μείζον πρόβλημα της Εξωτερικής μας Πολιτικής είναι η ηττοπάθεια, η αδράνεια και η καλλιέργεια μύθων, όπως η δήθεν επίτευξη ελληνοτουρκικής φιλίας δια του αφελληνισμού των σχολικών μας βιβλίων και δια της αποσιωπήσεως των Οθωμανικών και νεοτουρκικών εγκλημάτων. Ας μην ζούμε με ψέματα. Μία χώρα, η οποία συνεχώς υποχωρεί ενώπιον μικρών (Σκόπια) ή μεγαλυτέρων (Τουρκία) αντιπάλων, ουδείς την λαμβάνει στα σοβαρά και ουδείς την θεωρεί αξιόπιστη σύμμαχο.
Στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων η χρονιά θεωρείται χαμένη, διότι δεν σπεύσαμε να ανακηρύξουμε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) με βάση το Καστελλόριζο που οι Τούρκοι δεν θεωρούν ελληνικό! Η μικρή Κύπρος απέδειξε μεγαλύτερη τόλμη στο θέμα αυτό και αναμένει θετικά αποτελέσματα από την ενεργειακή σύμπραξη με το Ισραήλ. Ο απελθών Πρωθυπουργός Γ. Α. Παπανδρέου χρεώνεται προσωπικά τη συγκεκριμένη ολιγωρία λόγω της ενδοτικής κοσμοαντίληψης που τον διέκρινε. Δεν προχωρούσε σε επωφελή βήματα για την Ελλάδα με τη δικαιολογία να μην κακοκαρδίσουμε τους Τούρκους! Έτσι, λοιπόν, ενώ ακόμη και σε Ισραηλινούς χάρτες αναγνωρίζεται πλήρως η ελληνική ΑΟΖ ως συνορεύουσα με την Κυπριακή, η Ελλάς δεν προχώρησε στις σωστές κινήσεις. Είναι ευχάριστο ότι ο Αντώνης Σαμαράς έχει θέσει σε πρώτη προτεραιότητα το ζήτημα αυτό.
Ας μην λησμονούμε την τουρκική δραστηριότητα στη Θράκη. Οι εκλεκτοί του Προξενείου ανάμεσα στη μουσουλμανική μειονότητα εργάζονται για την Κοσσοβοποίηση της ελληνικής αυτής περιοχής, ενώ πολλοί μουσουλμάνοι αγοράζουν γη από Χριστιανούς με χρήματα που δεν δικαιολογούνται από τα εισοδήματά τους. Είναι άμεση ανάγκη να ξαναρχίσει η προσπάθεια απαγκίστρωσης των Πομάκων από την πολιτική της Άγκυρας και από την τουρκική γλώσσα και παιδεία.
Στην Κύπρο η τραγωδία στη ναυτική βάση Αντιστράτηγος Ευάγγελος Φλωράκης και η αποτυχία των αφελών ανοιγμάτων προς τους Τουρκοκυπρίους πείθουν για την αδυναμία του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και του αριστερού ΑΚΕΛ να χειρισθούν κρίσιμα θέματα. Οι βουλευτικές και δημοτικές εκλογές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μέσα στο 2011, δείχνουν μία ελαφρά άνοδο των ποσοστών της Κεντροδεξιάς και μία μείωση της δυνάμεως του ΑΚΕΛ. Εύχομαι στη νέα χρονιά να αποκρούσουμε κάθε προσπάθεια αναβιώσεως του σχεδίου Ανάν με άλλο όνομα και νέα μορφή. Ελπίζω δε η κυβέρνηση, η οποία θα προκύψει σε λίγους μήνες από τις κάλπες στην Ελλάδα, να επαναφέρει σε ισχύ το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Όταν κινδυνεύει ένα τμήμα του Ελληνισμού κινδυνεύει όλο το Έθνος!
Οι Σκοπιανοί γείτονές μας χάρηκαν επισήμως για την απόφαση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η οποία απλώς διαπιστώνει ότι η Ελλάδα με το ΒΕΤΟ του Κώστα Καραμανλή παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία. Θα έπρεπε ήδη να έχουμε καταγγείλει αυτή τη Συμφωνία, η οποία έληγε το 2002 και την παρατείναμε σιωπηρά. Πιστεύω ότι η νέα κυβέρνησή μας θα προβεί σε αυτή την καταγγελία μόλις εκλεγεί. Όσο για τον μεγαλομανή Πρωθυπουργό Νίκολας Γκρούεφσκι, όσοι τον παρατηρούν εκτός Σκοπίων τον οικτίρουν. Διοικεί ένα θνησιγενές κρατίδιο με τά κόλλυβα στο ζωνάρι του, κατά την προσφιλή έκφραση του Γέροντος Παϊσίου. Οι Αλβανοί που αποτελούν το 30% του πληθυσμού σχεδιάζουν την απόσχιση των δυτικών επαρχιών και την ένωσή τους με τη Μεγάλη Αλβανία. Η Βουλγαρία κατηγορεί την ΦΥΡΟΜ για κλοπή της ιστορίας της, ενώ προ ολίγων ημερών το σκοπιανό τηλεοπτικό σήριαλ «Το τρίτο ημίχρονο» πυροδότησε διπλωματικό πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών. Χιλιάδες ψευδομακεδόνες δηλώνουν Βούλγαροι και εξευτελίζουν το εθνολογικό κατασκεύασμα του «μακεδονικού έθνους» που επινοήθηκε το 1944. Με τη Σερβία υπάρχει ανοικτό εκκλησιαστικό μέτωπο και ο εκλεγμένος από τη Σερβική Εκκλησία νόμιμος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης είναι φυλακισμένος για τρίτη φορά. Κι όμως μπροστά σε αυτό το κράτος, που δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει μετά από λίγα χρόνια, κάποιοι συνέλληνες μάς καλούν να παραδώσουμε το όνομά μας και την ιστορία μας.
Χαμένη ήταν η χρονιά και για τα δικαιώματα των Ελλήνων στην Αλβανία.. Παρά τις συνεχείς κυβερνητικές, δικαστικές και Τσάμικες προκλήσεις, δεν διακηρύξαμε με τρόπο και τόνο πειστικό ότι η οποιαδήποτε σχέση των Τιράνων με την Ε.Ε. θα διέρχεται από τον σεβασμό των ελευθεριών της ελληνικής κοινότητος. Η απογραφή πληθυσμού έγινε με κωμικοτραγικό τρόπο. Οι γενναίοι Βλαχόφωνοι της Κορυτσάς διαδήλωσαν την ελληνικότητά τους, αλλά η επίσημη Αλβανία την αρνείται. Ένα από τα πρώτα βήματα μιας νέας εθνικώς αξιοπρεπούς κυβερνήσεως των Αθηνών πρέπει να είναι η απαίτηση για απόσυρση των ανθελληνικών αλβανικών βιβλίων από τα σχολεία των Βορειοηπειρωτών.
Πολλά δεν κάναμε. Μπορούμε, όμως, να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος, αν εγκαταλείψουμε τις αποτυχημένες αντιλήψεις που μας ταλαιπώρησαν. Παρά τα οικονομικά μας προβλήματα αξίζουμε να έχουμε μία πιο υπερήφανη εξωτερική πολιτική. Και αυτό μπορεί να το επιτύχει μόνο μία κυβέρνηση, η οποία θα πιστεύει πρωτίστως στην έννοια του Έθνους. Με διεθνιστικά ιδεολογήματα μόνο απώλειες θα έχουμε στα εθνικά θέματα.
193) ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ
Ναι, τυπικά είναι καταδίκη. Αλλά, αν την διαβάσει κάποιος προσεκτικά, η απόφαση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης εμπεριέχει αρκετά θετικά στοιχεία για την Ελλάδα. Οι συνήθεις ηττοπαθείς, μεμψίμοιροι και οπαδοί των εθνικών υποχωρήσεων βρήκαν ευκαιρία και πάλι να κατηγορήσουν τον εθνικισμό, τον Αντώνη Σαμαρά, τον... Μέγα Αλέξανδρο και κάθε σκέψη περί δυναμικής εξωτερικής πολιτικής. Όμως δεν αξίζει να ασχολούμεθα με γκρινιάρηδες. Διότι στα μεγάλα εθνικά θέματα ο Ελληνισμός όποτε προχώρησε και νίκησε το πέτυχε ακριβώς επειδή άφησε κατά μέρος τους γκρινιάρηδες και άκουσε τη φωνή της Ιστορίας του και των παραδόσεών του.
Πιστεύω ότι το πρώτο θετικό για τον Ελληνισμό είναι το εξής: Η απόφαση της Χάγης διαπιστώνει ότι η τότε κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή είχε το σθένος και την πυγμή να θέσει ΒΕΤΟ στην ένταξη των Σκοπίων στους διεθνείς οργανισμούς και μάλιστα σε αντίθεση με τη βούληση των ΗΠΑ. Ναι, λοιπόν, ας το μάθουν και οι ξένοι και οι δικοί μας, και οι φίλοι και οι αντίπαλοι, ότι η Ελλάδα ακόμη και σήμερα ξέρει και μπορεί να λέει ΟΧΙ. Και αξίζει να πιστωθεί στον Κώστα Καραμανλή το ΟΧΙ στο Βουκουρέστι, το οποίο απλώς διαπιστώνει το Δικαστήριο της Χάγης, καθώς και το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν μέσω της ηθικής στήριξης που έδωσε στους Ελληνοκυπρίους. Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα που είναι πολύ καλύτερη από την Ελλάδα που εγκατέλειψε τα Ίμια και παρέδωσε τον Οτσαλάν. Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα που ξέρει να ακούει τη φωνή του λαού και να σέβεται την ιερή κληρονομιά της. Ναι, λοιπόν, βάλαμε ΒΕΤΟ στα Σκόπια και θα ξαναβάλουμε. Κι ας φωνάζει ο πλαστογράφος της Ιστορίας Γκρούεφσκι και ας μας μαλώσει ξανά το Δικαστήριο της Χάγης.
Το δεύτερο θετικό αποτέλεσμα είναι η αποκάλυψη της μικρότητος και των σκοπιμοτήτων που κρύβονται πίσω από βαρύγδουπους τίτλους όπως «Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου» κ.λπ. Σέβομαι τους διεθνείς θεσμούς, αλλά καλό είναι πρώτα εκείνοι να σέβονται την αποστολή τους. Το εν λόγω Δικαστήριο παραδέχθηκε μεν ότι στο Βουκουρέστι η απόφαση ελήφθη από όλους τους Συμμάχους, αλά καταδίκασε την Ελλάδα για τις προφορικές δηλώσεις που έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή. Είμαι βέβαιος ότι τέτοια μετέωρη και ανερμάτιστη απόφαση ουδέποτε θα εξεδίδετο από ελληνικό δικαστήριο για θέματα αστικά ή ποινικά. Η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι κατά πολύ πιο αξιόπιστη από τα διάφορα διεθνή δικαστήρια που δικάζουν την πρόθεση και όχι την πράξη. Είναι σαν να μας λέει η Χάγη ότι πρέπει να καταδικάσουμε ως δολοφόνο έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή φώναξε: «Φύγε μη σε σκοτώσω»! Αυτά να βλέπουν όσοι θέλουν να σύρουν όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων στη Χάγη. Το δικαστήριο αυτό κρίνει με πολιτικά και όχι με νομικά κριτήρια. Ας μείνουμε όσο μακρύτερα γίνεται.
192) ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ, ΦΩΝΗ ΘΕΟΥ
Στην Κύπρο προ ολίγων ημερών συνέβη κάτι σημαντικό, το οποίο ίσως δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση που διορίσθηκε από τον Πρόεδρο Χριστόφια -αποκλειστικό υπεύθυνο για την πολύνεκρη έκρηξη στη ναυτική βάση- και η οποία στηρίζεται μόνον από το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ, αποφάσισε ξαφνικά να καταργήσει τη χρήση των σχολικών εγχειριδίων για τα Θρησκευτικά που έρχονται από την Ελλάδα και να εισαγάγει ένα νέο βιβλίο στην Α΄ Γυμνασίου. Το εν λόγω εγχειρίδιο αντανακλά την ιδεολογία και την εκπαιδευτική φιλοσοφία του Κυπρίου Προέδρου, ο οποίος αμφισβητεί την ελληνορθόδοξη ταυτότητα των Κυπρίων, προωθεί σε την αφελή προσέγγιση με τους Τουρκοκυπρίους και την θεωρία της «κυπριακής εθνικής συνειδήσεως». Χαρακτηριστικά αναφέρω, επειδή ξεφύλλισα το βιβλίο μέσω Διαδικτύου, ότι στις πρώτες σελίδες των Κυπριακών Θρησκευτικών αναγράφεται ότι οι Απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας συνάντησαν στην Κύπρο έναν πληθυσμό που αποτελείτο από «ντόπιους Κυπρίους». Όλοι οι σοβαροί ιστορικοί γνωρίζουν ότι κατά τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους η πλειοψηφία του πληθυσμού στη Μεγαλόνησο ήταν ελληνική, όπως είναι και σήμερα. Όμως η γραμμή του ΑΚΕΛ και του Χριστόφια έχει μείνει στις αριστερές αγκυλώσεις που δεν βλέπουν Έλληνες στην Κύπρο, αλλά ελληνόφωνους Κυπρίους.
Το πιο ενδιαφέρον της υποθέσεως είναι ότι οι Έλληνες Κύπριοι Θεολόγοι αρνήθηκαν να διδάξουν αυτό το εγχειρίδιο, το οποίο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο απεξάρτησης της κυπριακής παιδείας από την ελληνικότητα και την Ορθόδοξη παράδοση. Επίσης ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος και πολλοί Μητροπολίτες διαφώνησαν δυναμικά με την προσπάθεια αλλοιώσεως του ελληνικού χαρακτήρα της παιδείας. Αλλά και μεταξύ του λαού διεφάνη αμέσως η αντίδραση. Τελικά ο Υπουργός Παιδείας του Χριστόφια Γ. Δημοσθένους αναγκάσθηκε να αποσύρει άρον –άρον το επίμαχο εγχειρίδιο και ζήτησε από το ελληνικό Υπουργείο παιδείας να ξαναστείλει το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, το οποίο διδασκόταν επί πολλά χρόνια στην Α΄ Γυμνασίου. Είναι η δεύτερη φορά που οι Κύπριοι εκπαιδευτικοί αντιδρούν σε σχολικό βιβλίο με τη στήριξη της πλειοψηφίας του λαού. Η πρώτη ήταν το 2001 όταν οι φιλόλογοι της Μεγαλονήσου αρνήθηκαν να διδάξουν το βιβλίο Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου που εστάλη από την Ελλάδα με συγγραφείς τον καθηγητή Γεώργιο Κόκκινο και συνεργάτες του. Το βιβλίο αυτό μιλούσε με αρνητικούς χαρακτηρισμούς για τον επικό αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-59. Μετά την κυπριακή αντίδραση αποφασίσθηκε να μην διδαχθεί ούτε στην Ελλάδα.
Στη χώρα μας έχουμε πρόσφατο το παράδειγμα της παλλαϊκής αντιδράσεως στο απαράδεκτο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού της περιόδου 2006-2007. Εκκλησία, σωματεία, επιστήμονες, απλοί πολίτες και κυρίως η Ακαδημία Αθηνών καταδίκασαν με επιχειρήματα την προσπάθεια να ωραιοποιηθεί η Οθωμανική τυραννία και να δικαιολογηθούν τα εγκλήματα των Νεοτούρκων. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι όταν υπάρχει μαζική αντίδραση βασισμένη σε επιχειρήματα και όχι μόνο σε κραυγές, τότε μπορούμε και στην Ελλάδα και στην Κύπρο να ανατρέψουμε αποφάσεις που θίγουν την εθνική μας αξιοπρέπεια. Αυτό μάς δίνει ελπίδα ειδικά σε περίοδο οικονομικής και πνευματικής κρίσης και αποδεικνύει ότι ο καθένας μας μπορεί κάτι να κάνει γι’ αυτόν τον τόπο και μάλιστα για ευαίσθητα θέματα, όπως η Παιδεία, η εθνική μας ταυτότητα και η Ελληνορθόδοξη παράδοση.
Το ίδιο άλλωστε κατόρθωσε η πλειοψηφία των Ελλήνων και σε κρίσιμα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής επιβιώσεως. Παρά τη μαζική έξωθεν χρηματοδότηση υπέρ του ΝΑΙ τελικά οι Έλληνες Κύπριοι καταψήφισαν το 2004 το σχέδιο Ανάν που οδηγούσε σε πλήρη τουρκοκρατία στον Βορρά και σε μερική τουρκοκρατία στον Νότο. Λίγοι ξεκίνησαν την αντίδραση κατά του -αγγλικής επινοήσεως- σχεδίου τον Νοέμβριο του 2002 και παρά τα πενιχρά οικονομικά μέσα η αλήθεια έλαμψε. Το σχέδιο καταποντίσθηκε και ελπίζω να μην επανεμφανισθεί με διαφορετικό περιτύλιγμα. Όταν πρωτοεμφανίσθηκε κάποιοι απαισιόδοξοι φίλοι μου έλεγαν: Αφού το θέλει η Αμερική, θα περάσει. Κι όμως δεν πέρασε! Διότι όταν ο Ελληνισμός είναι αποφασισμένος μπορεί να ανατρέψει βεβαιότητες και συμφέροντα.
Αντίστοιχη εθνική επιτυχία κατορθώσαμε όσοι αντιδράσαμε ποικιλοτρόπως στην προσπάθεια των ενδοτικών να παραδώσουν στα Σκόπια το όνομα Μακεδονία. Τα μαζικά συλλαλητήρια στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, τα άρθρα, τα βιβλία, οι εκκλήσεις διανοουμένων όπως ο Ελύτης και ο Ανδρόνικος και οι δημοσκοπήσεις που έδειχναν και δείχνουν τη σταθερή εθνική θέση της πλειοψηφίας των Ελλήνων απέτρεψαν τις υποχωρήσεις και τις παραχωρήσεις. Τα Σκόπια είναι το μόνο κράτος στον κόσμο, το οποίο εντάχθηκε στον ΟΗΕ με όνομα διαφορετικό από αυτό που αναφέρει το Σύνταγμά του. Πρόκειται για μία επιτυχία του ελληνικού λαού που τάχθηκε αντίθετος με τη βιασύνη κάποιων Ελλήνων και συμμάχων να «κλείσουν» το θέμα .
Αποδεικνύουμε κατά καιρούς ότι δεν είμαστε αποχαυνωμένος λαός ούτε ενδιαφερόμαστε μόνο για την τσέπη μας. Σε θέματα ζωτικής σημασίας για την εθνική μας αξιοπρέπεια και για την διαφύλαξη της ελληνορθόδοξης αυτοσυνειδησίας μας αφυπνιζόμαστε και εμποδίζουμε τα τετελεσμένα. Δεν το κάνουμε πάντα, αλλά το κάνουμε συχνά. Αξίζει να αποκτήσουμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και βεβαίως είναι απαραίτητο να μελετούμε και να ενημερωνόμαστε. Χωρίς τεκμηρίωση και υπευθυνότητα κάθε αγώνας κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί γραφικός και να αποτύχει. Οργή λαού, φωνή Θεού, λοιπόν! Παρά τις επιμέρους κομματικές μας διαφοροποιήσεις, ας είμαστε ενωμένοι στα δύσκολα. Για να δώσουμε ένα μέλλον στο παρελθόν μας!
191) Η ΧΑΓΗ, ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ
Από στιγμή σε στιγμή αναμένεται η απόφαση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης κατόπιν της προσφυγής των Σκοπίων εναντίον της Ελλάδος. Η ΠΓΔΜ διαμαρτύρεται διότι δεν τηρήσαμε την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 και θέσαμε ΒΕΤΟ στο Βουκουρέστι κατά της εντάξεως του κράτους αυτού στο ΝΑΤΟ. Η επίσημη ελληνική θέση προβάλλει το γεγονός ότι ήταν κοινή απόφαση της Συμμαχίας και δεν υπήρξε ελληνικό ΒΕΤΟ. Όποια κι αν είναι η ετυμηγορία της Χάγης προσωπικά δεν στενοχωρούμαι, διότι ελάχιστη ουσιαστική σημασία θα έχει. Άλλωστε αυτά τα δικαστήρια κρίνουν με πολιτικά πρωτίστως και όχι νομικά κριτήρια. Εκείνο που πρέπει να εξετάσουμε ως Ελληνισμός είναι το γενικότερο πρόβλημα που ονομάζεται ενδοτισμός και υποχωρητικότητα στα εθνικά μας θέματα.
Όταν υπεγράφη η Ενδιάμεση Συμφωνία τον Σεπτέμβριο του 1995 με μεσολάβηση των ΗΠΑ πολλοί είχαμε διαφωνήσει δημοσίως. Επί έτη τώρα τα Σκόπια την παραβιάζουν συστηματικά χρησιμοποιώντας σε επίσημες ιστοσελίδες τον Ήλιο της Βεργίνας, ανακινώντας ζητήματα ανυπάρκτων μειονοτήτων και διδάσκοντας ότι τα σύνορά τους φθάνουν μέχρι τον Όλυμπο. Κάναμε το λάθος να δεχθούμε σιωπηρά την παράταση της Συμφωνίας και μετά τη λήξη της επταετούς διαρκείας της. Τα Σκόπια συνέχιζαν να μας προσβάλλουν ποικιλοτρόπως και εμείς προσποιούμασταν ότι δεν καταλαβαίναμε. Μερικοί καλοπροαίρετοι πολιτικοί μας πίστεψαν ότι αν μεταφέρουμε ένα βήμα πιο πίσω τις κόκκινες γραμμές μας θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των γειτόνων. Δεχθήκαμε -πάλι κακώς- τη σύνθετη ονομασία και οι Σκοπιανοί αποθρασύνθηκαν περισσότερο. Βλέπουμε την φρενίτιδα εθνικισμού σε κάθε κίνησή τους. Και τώρα μάλιστα ελπίζουν σε συνέχιση των υποχωρήσεών μας και ζητούν (επιστολή Ν. Γκρούεφσκι προς Λ. Παπαδήμο) να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν στην Ευρ. Ένωση.
Τα λάθη μας είναι πολλά, αλλά μάς δίνουν την ευκαιρία να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να φερθούμε αξιοπρεπέστερα και δυναμικότερα. Λάθος μας το ότι παρατείναμε σιωπηρά τη Συμφωνία, λάθος μας το ότι δεν προσφύγαμε εμείς πρώτοι στο Δικαστήριο της Χάγης, λάθος μας το ότι καταδεχόμαστε να συζητούμε ονόματα όπως τα Βόρεια ή Άνω Μακεδονία κ.λπ. Τώρα αμέσως να καταγγείλουμε την Ενδιάμεση Συμφωνία που λειτούργησε μονομερώς εναντίον μας και παραλλήλως να διακηρύξουμε ότι επιστρέφουμε στην κόκκινη γραμμή του 1992. Να επαναλάβουμε αυτό που διεκήρυξαν εκατομμύρια Έλληνες στα συλλαλητήρια των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης, της Μελβούρνης, της Νέας Υόρκης, του Μονάχου και της Λευκωσίας. Αυτό που συμφώνησαν τότε οι πολιτικοί αρχηγοί -πλην ΚΚΕ- υπό την Προεδρία του αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ότι δεν δεχόμαστε να βάλουμε την υπογραφή μας σε κανένα όνομα που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία, είτε σύνθετο είτε παράγωγο.
Επιπλέον, αφού τα Σκόπια ενδιαφέρονται για την ευρωπαϊκή τους πορεία, καλόν είναι να καταγγείλουμε ότι παραβιάζουν συνεχώς τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Να ανακαλύψουμε τους ξεχασμένους και φοβισμένους Έλληνες της ΠΓΔΜ, να μιλήσουμε για τους συνεχείς διωγμούς κατά του νομίμου και κανονικού Ορθοδόξου Αρχιεπισκόπου Ιωάννη. Να θυμίσουμε στον σκοπιανό Πρωθυπουργό Γκρούεφσκι και στους συνεργάτες τους ότι σε λίγα χρόνια οι Σλάβοι (ψευδομακεδόνες) της ΠΓΔΜ θα είναι μειοψηφία στο κράτος τους λόγω της υπεργεννητικότητας των Αλβανών ή το ακόμη πιθανότερο ότι οι Αλβανοί των δυτικών επαρχιών συντόμως θα αποσχισθούν για να ενωθούν με τους ομοεθνείς τους του Κοσσόβου.
Τα πράγματα είναι απλά και δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τη Χάγη. Η ΠΓΔΜ μάς έχει ανάγκη για να επιβιώσει ως θνησιγενές κράτος και για να έχει μέλλον στην Ευρώπη. Εμείς κρατάμε τα κλειδιά αρκεί να σταματήσουμε τις υποχωρήσεις.
190) Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
Επιτέλους ας ακούσουμε και ας διαβάσουμε κάτι αισιόδοξο. Φτάνει πια με τις δυσάρεστες οικονομικές ειδήσεις, μάς έχουν ψυχοπλακώσει. Αυτά και άλλα παρόμοια ακούει, αγαπητοί αναγνώστες, ο καθένας μας όπου κι αν κινείται, με όποιους κι αν συζητεί. Προσωπικά πιστεύω ότι δύο είναι οι κύριες δυνάμεις που μπορούν να απομακρύνουν την εθνική κατάθλιψη και να δώσουν ελπίδα στον λαό μας. Πρώτον η πίστη στον Θεό και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεύτερον η μελέτη της διαχρονικής πορείας του Ελληνισμού από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα και η αναζήτηση προτύπων και παραδειγμάτων από τις μεγάλες προσωπικότητες που χάραξαν την πορεία μας. Για μια τέτοια προσωπικότητα θα σας μιλήσω σήμερα. Μία προσωπικότητα που συνεχίζει να δίνει ακόμη και σήμερα μάχες υπέρ του Ελληνισμού. Αναφέρομαι στον Μέγα Αλέξανδρο.
Την ώρα που ορισμένα ευρωπαϊκά μέσα ενημερώσεως μάς λοιδορούν, οι ηγέτες της Ευρώπης μάς ταπεινώνουν και τα λάθη μερικών Ελλήνων πολιτικών μάς θλίβουν και μάς συνθλίβουν, ο Μακεδών βασιλεύς και στρατηλάτης προβάλλει στη Γαλλία το μεγαλείο του Ελληνισμού και τονώνει την εθνική μας υπερηφάνεια. Προ ολίγων ημερών είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μία εκδήλωση του Συνδέσμου Γυναικών Μακεδονίας –Θεσσαλονίκης με θέμα: Ο Μέγας Αλέξανδρος στο Λούβρο. Μού έκανε εντύπωση η γλαφυρή και κατατοπιστική ομιλία της κ. Πολυξένης Αδάμ-Βελένη, Διευθύντριας του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Μας παρουσίασε τη φιλοσοφία και τη χωροταξία, βάσει της οποίας στήθηκε μία μεγάλη έκθεση για την αρχαία Μακεδονία στο φημισμένο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι. Από τα τέλη Οκτωβρίου μέχρι τις 16 Ιανουαρίου η μεγάλη κεντρική αίθουσα του φημισμένου μουσείου θα είναι αφιερωμένη στην ελληνικότατη Μακεδονία των αρχαίων, των ελληνιστικών και των ρωμαϊκών χρόνων με επίκεντρο βεβαίως τη μορφή του Αλεξάνδρου. Έτσι χιλιάδες επισκέπτες από όλον τον κόσμο θα μάθουν και θα δουν κάτι θετικό για την Ελλάδα, θα καταλάβουν ότι αυτός ο τόπος γέννησε μεγάλες ιστορικές μορφές, έστω κι αν σήμερα ταλαιπωρείται και διασύρεται από τα λάθη των νεωτέρων Ελλήνων.
Οι συλλογές που εκτίθενται στο Λούβρο προέρχονται αφ’ ενός μεν από Μουσεία της Βορείου Ελλάδος, αφ’ ετέρου δε από μακεδονικά ευρήματα που ανέσκαψαν Γάλλοι αρχαιολόγοι σε παλαιότερες εποχές και τα είχαν μεταφέρει στην πατρίδα τους. Όπως μας εξήγησε η κ. Βελένη η πρώτη γαλλική αρχαιολογική αποστολή στη Μακεδονία έγινε γύρω στο 1860 με τον Λεόν Εζέ. Η δεύτερη ανασκαφική προσπάθεια των Γάλλων έγινε το 1916, όταν ο Διχασμός μας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έφερε αγγλικά και γαλλικά στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη για να μετάσχουν στο Βαλκανικό Μέτωπο μαζί με Έλληνες και Σέρβους και εναντίον Γερμανών και Βουλγάρων. Μάλιστα τότε η κυβέρνηση Βενιζέλου, που είχε αποσχισθεί από την βασιλική κυβέρνηση των Αθηνών, έδωσε την άδεια να γίνουν αυτές οι ανασκαφές με τη συμφωνία ότι τα ευρήματα των μακεδονικών τάφων (τούμπες) θα μοιράζονται στα τρία. Το ένα τρίτο θα μένει στην Ελλάδα, το άλλο ένα τρίτο θα πηγαίνει στη Γαλλία και το τελευταίο ένα τρίτο στην Βρετανία. Τώρα για πρώτη φορά ευρήματα και κτερίσματα από τον ίδιο τάφο ενώθηκαν και συναντήθηκαν. Δηλαδή τα ευρισκόμενα στην Ελλάδα ταξίδεψαν προσωρινά και ενώθηκαν με όσα είχαν μεταφερθεί μετά το 1918 στη Γαλλία.
Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι την ίδια περίοδο εκτίθενται σε άλλες λιγότερο κεντρικές αίθουσες του Λούβρου και αρχαιολογικά ευρήματα από την Κίνα. Όμως την κινεζική έκθεση την χρηματοδότησαν μόνοι τους οι Κινέζοι, ενώ την έκθεση για τον Αλέξανδρο την χρηματοδότησε εξ ολοκλήρου το γαλλικό μουσείο χωρίς να χρειασθεί η ελληνική οικονομική ενίσχυση. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι μεγάλες επεξηγηματικές επιγραφές μέσα στην αίθουσα είναι γραμμένες στη γαλλική, αγγλική και ελληνική γλώσσα! Φυσικά μέσα από τα εκθέματα και τις ελληνικότατες επιγραφές των μνημείων διατρανώνεται διεθνώς και πανηγυρικώς η ελληνική ταυτότητα των Αρχαίων Μακεδόνων κάτι που δεν θα αρέσει στους γείτονές μας τους σκοπιανούς. Αλλά καιρός είναι, να παύσουμε να μοιρολογούμε ηττοπαθώς για τα αγάλματα του Αλεξάνδρου που ανεγείρονται στην ΠΓΔΜ και να ασχοληθούμε περισσότερο με τον Αλέξανδρο, τον Φίλιππο και το μεγαλείο της Αρχαίας Μακεδονίας. Αλήθεια πόσα ελληνόπουλα γνωρίζουν ότι στο μεγαλύτερο γαλλικό μουσείο το κύριο θέμα που προβάλλεται και συζητείται είναι «Το Βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου» , όπως μεταφράζεται ακριβώς ο τίτλος της έκθεσης ( LE ROYAUME D’ ALEXANDRE LE GRAND);
Από τα πολλά και ενδιαφέροντα που μας εξήγησε με οπτικοακουστικά μέσα η κ. Αδάμ-Βελένη συγκράτησα το μίσος των Ρωμαίων κατακτητών του 2ου π.Χ. αιώνος κατά της Πέλλας. Η πρωτεύουσα του Αλεξάνδρου ενοχλούσε τους Ρωμαίους, διότι θύμιζε την μεγάλη ελληνική αυτοκρατορία που έφθασε ως την Ινδία. Την κατέσκαψαν, την λεηλάτησαν και επί 90 ημέρες τελούσαν στη Ρώμη την τελετή του θριάμβου επιδεικνύοντας τα λάφυρα από την κατακτημένη μακεδονική πρωτεύουσα! Ίσως σε τέτοιες κακίες και εκδηλώσεις ανθελληνικού φθόνου να βρίσκεται η εξήγηση για τη διάθεση των δυτικοευρωπαίων να μας ταπεινώνουν. Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΕΥΡΩ, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μας ας έχουμε καταγράψει και τα αισθήματα ζήλιας της Δύσης απέναντι στον Αλέξανδρο (και στο Βυζάντιο). Λίγη Ιστορία δεν βλάπτει!
189) Ο ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ ΚΑΙ Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ
Τα ξημερώματα του Σαββάτου 19 Νοεμβρίου έφυγε από κοντά μας ο σπουδαίος Κωνσταντινουπολίτης κοινωνιολόγος και τουρκολόγος Νεοκλής Σαρρής. Δίδαξε επί πολλά έτη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, έγραψε πάμπολλα βιβλία για την Τουρκία και για κοινωνιολογικά θέματα, αγωνίσθηκε ως πολιτικά ενεργό στέλεχος του Κεντρώου χώρου και έγινε ευρύτερα γνωστός για τις μαχητικές τηλεοπτικές του εμφανίσεις με επίκεντρο τα εθνικά θέματα. Χάρις στο μαχητικό δάσκαλο Νεοκλή μάθαμε πολλά και ενδιαφέροντα για τη γειτονική μας χώρα, η οποία νομίζω ότι παραμένει ακόμη άγνωστη σ’ εμάς τους Έλληνες. Ο Σαρρής προσπάθησε να δημιουργήσει τα θεμέλια μιας σοβαρής τουρκολογικής έρευνας στη χώρα μας και επεσήμανε με τεκμηρίωση και γνώση τους κινδύνους για τον Ελληνισμό που προκαλούνται από τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έδωσε με γενναιότητα τη μάχη κατά του καρκίνου του πνεύμονος.
Συνέχιζε κατά τρόπο αξιοθαύμαστο να ομιλεί και να αγωνίζεται παρά την ασθένειά του και τις βαριές θεραπείες που ακολουθούσε. Τον θυμάμαι σε μία τηλεοπτική εκπομπή για το απαράδεκτο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού τον Μάρτιο του 2007. Είχε μόλις εντοπισθεί η πάθησή του, αλλά είχε τη δύναμη και τη θέληση να έλθει εκείνο το βράδυ στο μέγαρο της δημόσιας τηλεόρασης. Με χαμόγελο μας διηγήθηκε την περιπέτειά του στην αίθουσα του μακιγιάζ. Έφερε μαζί του ένα γαλλικό δημοσιογραφικό Αλμανάκ του 1821, το οποίο ανέφερε ότι την άνοιξη ξεκίνησε στην Πελοπόννησο μεγάλη εξέγερση των Ελλήνων με αρχηγό τον Μητροπολίτη της Πάτρας (Παλαιών Πατρών) Γερμανό. Αργότερα έμαθα ότι επέβλεψε τη μετάφραση από τα τουρκικά του πολυσυζητημένου βιβλίου ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ, που έγραψε ο καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου πριν αναλάβει τα σημερινά καθήκοντα του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας. Η έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά αποτελεί μεγάλη προσφορά σε κάθε Έλληνα που θέλει να γνωρίζει πώς σκέφτεται το νεο-οθωμανικό επιτελείο στην Άγκυρα και καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο κεμαλικός εθνικισμός των στρατιωτικών, αλλά και οι Οθωμανικές βλέψεις των Ισλαμοδημοκρατών του Ερντογάν.
Φέτος τον Σεπτέμβριο τον περίμενα να είναι δίπλα μου σε μία δημόσια συζήτηση που οργάνωσε στην Καλλιθέα ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών. Η προχωρημένη αρρώστια δεν του επέτρεψε να έλθει.
Ο Σαρρής ενόχλησε τους αφελείς και ανιστόρητους οπαδούς της άκριτης «ελληνοτουρκικής προσέγγισης», οι οποίοι θέλουν να αφαιρούμε τους ήρωες και τους μάρτυρες από τα σχολικά μας βιβλία, να δεχόμαστε σχέδια τύπου Ανάν και να εγκαταλείψουμε τα ζωτικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο. Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πειραιώς Παναγιώτης Ήφαιστος, που τον γνώρισε καλύτερα, γράφει σχετικά σε πρόσφατο άρθρο του στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΑΝΤΙΒΑΡΟ (www.antibaro.gr).
«... Ο Νεοκλής μιλούσε πάντοτε ισορροπημένα, δίκαια, σωστά και με ακρίβεια που τσάκιζε κόκκαλα. Έλαχε να βρεθώ μαζί του με τούρκους φίλους του και συναδέλφους του. Με άφησε άφωνο ο σεβασμός των Τούρκων για τον Σαρρή. Τον θεωρούσαν τον καλύτερο τουρκολόγο. Αυτό, όμως, ήταν και το πρόβλημα στην προσωπική και ακαδημαϊκή παρουσία του στο νεοελληνικό κράτος. Τα εγχώρια καθωσπρέπει τρωκτικά, τα ίδια που τελικά κατέστρεψαν το νεοελληνικό κράτος, τον κτυπούσαν ασταμάτητα και ανελέητα. Μιλούμε για τα γνωστά σε όλους μας τρωκτικά στα ποικίλα πεδία της πολιτικής, της επικοινωνίας και της δήθεν επιστήμης που δεν ήθελαν μια τέτοια φωνή να ακούγεται. Το εγχώριο ξενοκρατικό σύστημα που υιοθετούσε μια καταστροφική κατευναστική στάση απέναντι στην Άγκυρα, δεν ήθελε να ακούγεται η φωνή του Σαρρή. Ανθρώπους όπως τον Σαρρή, η συμβατική σοφία επιχειρεί πάντοτε να τους κλείσει το στόμα. Είναι όμως σαν να προσπαθεί κανείς να δέσει έναν γίγαντα με κλωστές. Δεν κατάφεραν να τον καταδικάσουν σε σιωπή. Μόνο δολοφονούσαν τον χαρακτήρα του νυχθημερόν κι είναι αλήθεια μερικές φορές τον εκνεύριζαν. Ο Νεοκλής παρέμεινε πάντα ο ίδιος. Ένας εγγενώς ήπιος άνθρωπος...».
Όσοι άκουσαν κατά καιρούς τον αείμνηστο δάσκαλο και αγωνιστή να ομιλεί περί των ελληνοτουρκικών προβλημάτων διαπίστωσαν την άρτια γνώση της τουρκικής γλώσσας και ιστορίας. Το πλεονέκτημα αυτό τον βοηθούσε να διανθίζει τις αναλύσεις του με ανέκδοτα, ιστοριούλες και ευτράπελα γεγονότα, τα οποία καθίσταντο ακόμη πιο εντυπωσιακά λόγω της χρήσης της σωστής τουρκικής προφοράς των ονομάτων. Διερωτώμαι σήμερα αν έχουμε πολλούς και αξιόλογους νέους επιστήμονες, οι οποίοι γνωρίζουν την γλώσσα, την ιστορία και το πολιτικό σύστημα της γείτονος χώρας και θέλουν να βοηθήσουν την πολιτική ηγεσία, τουλάχιστον εκείνους τους πολιτικούς που πιστεύουν σε μία αξιοπρεπή και εθνωφελή εξωτερική πολιτική. Φοβούμαι ότι μεγάλο μέρος τουρκολογικών αναλύσεων παράγεται από πολιτικοεπιστημονικά ιδρύματα, που έχουν εκ των προτέρων ταχθεί υπέρ των ελληνικών υποχωρήσεων και παραχωρήσεων. Προτείνω να δημιουργηθεί, με χρηματοδότηση ιδιωτών που αγαπούν τον τόπο μας, ένα ίδρυμα στη μνήμη του Νεοκλή Σαρρή, το οποίο θα αξιοποιήσει νέους επιστήμονες που γνωρίζουν ή μαθαίνουν την τουρκική γλώσσα και ιστορία και επιθυμούν να θέσουν τις γνώσεις τους στην υπηρεσία μιας πιο δυναμικής εξωτερικής πολιτικής. Ελπίζω να υπάρχουν και σήμερα εθνικοί ευεργέτες για να χρηματοδοτήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Είναι ευκαιρία να βάλουμε νέα παιδιά με καθαρό μυαλό να μελετήσουν τα μυστικά που κρύβει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Τουρκίας.
Εύχομαι ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή του Νεοκλή Σαρρή!
188) Η ΧΑΓΗ, ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ
Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμωνηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης κατόπιν της προσφυγής των Σκοπίων εναντίον της Ελλάδος. Η ΠΓΔΜ διαμαρτύρεται διότι δεν τηρήσαμε την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 και θέσαμε ΒΕΤΟ στο Βουκουρέστι κατά της εντάξεως του κράτους αυτού στο ΝΑΤΟ. Η επίσημη ελληνική θέση προβάλλει το γεγονός ότι ήταν κοινή απόφαση της Συμμαχίας και δεν υπήρξε ελληνικό ΒΕΤΟ. Όποια κι αν είναι η ετυμηγορία της Χάγης προσωπικά δεν στενοχωρούμαι, διότι ελάχιστη ουσιαστική σημασία θα έχει. Άλλωστε αυτά τα δικαστήρια κρίνουν με πολιτικά πρωτίστως και όχι νομικά κριτήρια. Εκείνο που πρέπει να εξετάσουμε ως Ελληνισμός είναι το γενικότερο πρόβλημα που ονομάζεται ενδοτισμός και υποχωρητικότητα στα εθνικά μας θέματα.
Όταν υπεγράφη η Ενδιάμεση Συμφωνία τον Σεπτέμβριο του 1995 με μεσολάβηση των ΗΠΑ πολλοί είχαμε διαφωνήσει δημοσίως. Επί έτη τώρα τα Σκόπια την παραβιάζουν συστηματικά χρησιμοποιώντας σε επίσημες ιστοσελίδες τον Ήλιο της Βεργίνας, ανακινώντας ζητήματα ανυπάρκτων μειονοτήτων και διδάσκοντας ότι τα σύνορά τους φθάνουν μέχρι τον Όλυμπο. Κάναμε το λάθος να δεχθούμε σιωπηρά την παράταση της Συμφωνίας και μετά τη λήξη της επταετούς διαρκείας της. Τα Σκόπια συνέχιζαν να μας προσβάλλουν ποικιλοτρόπως και εμείς προσποιούμασταν ότι δεν καταλαβαίναμε. Μερικοί καλοπροαίρετοι πολιτικοί μας πίστεψαν ότι αν μεταφέρουμε ένα βήμα πιο πίσω τις κόκκινες γραμμές μας θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των γειτόνων. Δεχθήκαμε -πάλι κακώς- τη σύνθετη ονομασία και οι Σκοπιανοί αποθρασύνθηκαν περισσότερο. Βλέπουμε την φρενίτιδα εθνικισμού σε κάθε κίνησή τους. Και τώρα μάλιστα ελπίζουν σε συνέχιση των υποχωρήσεών μας και ζητούν (επιστολή Ν. Γκρούεφσκι προς Λ. Παπαδήμο) να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν στην Ευρ. Ένωση.
Τα λάθη μας είναι πολλά, αλλά μάς δίνουν την ευκαιρία να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να φερθούμε αξιοπρεπέστερα και δυναμικότερα. Λάθος μας το ότι παρατείναμε σιωπηρά τη Συμφωνία, λάθος μας το ότι δεν προσφύγαμε εμείς πρώτοι στο Δικαστήριο της Χάγης, λάθος μας το ότι καταδεχόμαστε να συζητούμε ονόματα όπως τα Βόρεια ή Άνω Μακεδονία κ.λπ. Τώρα αμέσως να καταγγείλουμε την Ενδιάμεση Συμφωνία που λειτούργησε μονομερώς εναντίον μας και παραλλήλως να διακηρύξουμε ότι επιστρέφουμε στην κόκκινη γραμμή του 1992. Να επαναλάβουμε αυτό που διεκήρυξαν εκατομμύρια Έλληνες στα συλλαλητήρια των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης, της Μελβούρνης, της Νέας Υόρκης, του Μονάχου και της Λευκωσίας. Αυτό που συμφώνησαν τότε οι πολιτικοί αρχηγοί -πλην ΚΚΕ- υπό την Προεδρία του αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ότι δεν δεχόμαστε να βάλουμε την υπογραφή μας σε κανένα όνομα που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία, είτε σύνθετο είτε παράγωγο.
Επιπλέον, αφού τα Σκόπια ενδιαφέρονται για την ευρωπαϊκή τους πορεία, καλόν είναι να καταγγείλουμε ότι παραβιάζουν συνεχώς τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Να ανακαλύψουμε τους ξεχασμένους και φοβισμένους Έλληνες της ΠΓΔΜ, να μιλήσουμε για τους συνεχείς διωγμούς κατά του νομίμου και κανονικού Ορθοδόξου Αρχιεπισκόπου Ιωάννη. Να θυμίσουμε στον σκοπιανό Πρωθυπουργό Γκρούεφσκι και στους συνεργάτες τους ότι σε λίγα χρόνια οι Σλάβοι (ψευδομακεδόνες) της ΠΓΔΜ θα είναι μειοψηφία στο κράτος τους λόγω της υπεργεννητικότητας των Αλβανών ή το ακόμη πιθανότερο ότι οι Αλβανοί των δυτικών επαρχιών συντόμως θα αποσχισθούν για να ενωθούν με τους ομοεθνείς τους του Κοσσόβου.
Τα πράγματα είναι απλά και δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τη Χάγη. Η ΠΓΔΜ μάς έχει ανάγκη για να επιβιώσει ως θνησιγενές κράτος και για να έχει μέλλον στην Ευρώπη. Εμείς κρατάμε τα κλειδιά αρκεί να σταματήσουμε τις υποχωρήσεις.
187) ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑ Ο ΓΚΡΙΖΟΣ ΛΥΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΑΙ
Όπως έχω ξαναγράψει δεν με ενθουσιάζουν οι πολυκομματικές κυβερνήσεις συνεργασίας. Φαίνεται, όμως, ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι αυτή τη στιγμή μία λύση ανάγκης για να βγούμε από τα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα. Εύχομαι στη μεταβατική κυβέρνηση τρία πράγματα. Πρώτον να λάβει την 6η δόση του δανείου χωρίς να δεχθεί περαιτέρω μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας. Δεύτερον να παραδώσει συντόμως την εξουσία ώστε να οδηγηθούμε σε εκλογές και να μιλήσει ο λαός. Τρίτον να μην αντιμετωπίσει κατά τον βραχύ βίο της σοβαρή τουρκική πρόκληση. Και το λέγω αυτό, διότι σε περιόδους αναστατώσεως της ελληνικής πολιτικής ζωής ο γκρίζος λύκος χαίρεται και προκαλεί. Θυμίζω την πρόκληση στα Ίμια το 1996, η οποία προέκυψε κατά την παράδοση της σκυτάλης από τον Α. Παπανδρέου στον Κ. Σημίτη.
Προ ολίγων ημερών είχαμε ένα περιστατικό, το οποίο δεν αποτελεί μεν σοβαρό μεθοριακό επεισόδιο, αλλά καταδεικνύει τις διαθέσεις της τουρκικής κυβερνήσεως. Συγκεκριμένα ο ιστορικός Ναός της Αγίας Σοφίας στη Νίκαια της Μικράς Ασίας μετατράπηκε από μουσείο σε ισλαμικό τέμενος με απόφαση της Γενικής Διευθύνσεως Βακουφίων της Άγκυρας. Η επαναλειτουργία του τζαμιού μετά από 90 χρόνια διακοπής της λειτουργίας του πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 6.1.2011, εορτή των θυσιών για τους Μουσουλμάνους. (Αναφέρω και μία λεπτομέρεια με ιστορικό συμβολισμό: Δύο ημέρες πριν, στις 4 Νοεμβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία εόρταζε τη μνήμη του Αγίου Ιωάννου Βατάτζη, Βυζαντινού Αυτοκράτορος, με έδρα τη Νίκαια από το 1222 έως το 1254). Ο Μουφτής της Νίκαιας προεξήρχε της πρωινής προσευχής και ο γενικός διευθυντής Βακουφίων εξέφρασε τη χαρά του για την επαναλειτουργία του ναού ως χώρου προσευχής των μουσουλμάνων. Υπενθύμισε μάλιστα ότι πριν από 680 χρόνια η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τέμενος από τον Ορχάν Γκαζί των Οθωμανών και ότι από τη δεκαετία του 1920 παραμένει κλειστή. Προσέθεσε ότι δεν θα επιτραπεί να γίνουν Χριστιανικές Λειτουργίες και ότι πλέον έχει αφαιρεθεί η πινακίδα «Μουσείο Αγίας Σοφίας».
Για το ίδιο θέμα ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβερνήσεως Μπουλέντ Αρίντς εξέφρασε την ευαρέσκειά του και παραπονέθηκε υποκριτικότατα ότι πολλά τζαμιά στα Βαλκάνια δεν είναι πλέον τζαμιά. Λησμονεί ότι το ελληνικό κράτος, παρά τις αρνητικές μνήμες ξενικής κατοχής που μάς φέρνουν τα τζαμιά, συντηρεί με χρήματα του ελληνικού λαού πολλά μουσουλμανικά τεμένη, όπως π.χ. το τέμενος Βαγιαζήτ στο Διδυμότειχο. Λησμονεί επίσης ή θέλει να λησμονεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά τις πικρές μνήμες της εισβολής, συντηρεί πολλά τεμένη στις ελεύθερες περιοχές, όπως π.χ. το Χαλά Τεκέ Τζαμί κοντά στη Λάρνακα. Δικαίως ο δημοσιογράφος Νικόλαος Μαγγίνας διερωτάται μήπως αυτό που συνέβη στην Αγία Σοφία της Νίκαιας μπορεί να συμβεί και με το σύμβολο της Χριστιανοσύνης, την Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως (www.amen.gr, 10.11.2011).
Με την απομάκρυνση του Γ. Παπανδρέου από την κυβέρνηση είναι ευκαιρία να απαγκιστρωθούμε ως έθνος και ως πολιτικό σύστημα από ξεπερασμένες, αφελείς και επικίνδυνες αντιλήψεις περί ελληνοτουρκικής προσεγγίσεως, πολυπολιτισμικών προτύπων κ.λπ. Από τη γραπτή μορφωτική συμφωνία Γ. Παπανδρέου-Ισμαήλ Τζεμ του 2001 μέχρι σήμερα η Ελλάς έχει προβεί σε μονομερείς περικοπές σελίδων και κεφαλαίων από τα σχολικά βιβλία Ιστορίας, Γεωγραφίας και Λογοτεχνίας με την ελπίδα να μη διαταραχθεί η - κατ’ εμέ ανύπαρκτη - ελληνοτουρκική φιλία. Αντιθέτως οι εκάστοτε κυβερνώντες στην Άγκυρα, ασχέτως κομμάτων ή ιδεολογιών, συνεχίζουν να διδάσκουν στα σχολεία τον ακραίο εθνικισμό. Μάλιστα άφησαν επίτηδες έξω από την προαναφερθείσα μορφωτική συμφωνία το μάθημα «Στοιχεία Εθνικής Ασφαλείας», το οποίο διδάσκεται στη Β και Γ Λυκείου από ένστολο Τούρκο αξιωματικό και δια του οποίου αμφισβητείται η ιστορία μας και η εδαφική μας ακεραιότητα. Είναι επίσης αναγκαίο το συντομότερο δυνατόν να ξεκινήσουν οι απαραίτητες διπλωματικές ενέργειες για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ με βάση το Καστελλόριζο. Ο απελθών πρωθυπουργός χρεώνεται με μεγάλη ολιγωρία και ηττοπάθεια στο συγκεκριμένο ζήτημα και θα ήταν ευχής έργον η αποχώρησή του να σηματοδοτήσει την υιοθέτηση μιας αξιοπρεπέστερης και πιο δυναμικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής.
Ως Χριστιανός Ορθόδοξος και ως δημοκρατικός πολίτης πιστεύω στην ειρήνη και στην ανάγκη συμφιλιώσεως μεταξύ των λαών. Δεν πιστεύω, όμως, ότι οι καλές σχέσεις γειτονίας παγιώνονται με συνεχείς μονομερείς υποχωρήσεις, όπως πράττει πολλές φορές η ελληνική διπλωματία. Όσο δε για την πολυσυζητημένη «ελληνοτουρκική φιλία» είναι προφανές ότι από την εμφάνιση του όρου στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια. Ο Ελευθέριος. Βενιζέλος προσπάθησε να προσεγγίσει τον Κεμάλ για να θέσει ένα τέλος στις πολεμικές συγκρούσεις. Όμως λίγα χρόνια μετά, κατά την περίοδο του Β Παγκοσμίου Πολέμου και της τριπλής κατοχής στην πατρίδα μας, η τουρκική κυβέρνηση ξεσπούσε στην πολυπληθή ελληνική Ομογένεια της Κωνσταντινουπόλεως και εξόντωσε πολλά μέλη της με τον ύπουλο φόρο «Βαρλίκ Βεργκισί». Προ ημερών μιλούσα με Έλληνα αξιωματικό, ο οποίος υπηρέτησε στο ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο της Σμύρνης και έκανε το λάθος να πάρει μαζί τα παιδιά του. Άντεξαν μόνο για λίγους μήνες στο ειδικό αγγλόφωνο σχολείο που λειτουργεί εκεί για τα παιδιά των ξένων αξιωματικών. Αναγκάσθηκε να τα ξαναφέρει στην Ελλάδα λόγω των ύβρεων και των προπηλακισμών από τα τουρκόπουλα. Η ελληνοτουρκική φιλία έχει ακόμη μακρύ δρόμο να διανύσει μέχρι να καταστεί - αν ποτέ καταστεί - πραγματικότητα!
186) Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ
Ορισμένα ΜΜΕ με άρθρα και επιλεκτικό σχολιασμό δημοσκοπήσεων προσπαθούν να μάς πείσουν ότι η μόνη λύση για τη χώρα είναι η συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων. Έχω την τελείως αντίθετη άποψη. Μία συγκυβέρνηση μεταξύ δύο κομμάτων, που έχουν μεγάλες διαφορές ως προς την αντιμετώπιση της πολύπλευρης κρίσης, θα τελματώσει χειρότερα την κατάσταση και δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα.
Το μεγαλύτερο μειονέκτημα μιας συγκυβέρνησης θα είναι η έλλειψη σοβαρής αντιπολιτευτικής φωνής. Όταν ένα μεγάλο κόμμα κυβερνά και το άλλο ελέγχει τότε λειτουργούν στοιχειωδώς οι δημοκρατικοί θεσμοί.. Όταν και οι δύο ισχυροί κομματικοί μηχανισμοί βρίσκονται στην εξουσία θα είναι ανεξέλεγκτοι. Δεν θα υπάρχει δυνατή αντιπολιτευτική φωνή παρά οι συνήθεις θορυβώδεις και αναποτελεσματικές διαμαρτυρίες των αριστερών κομμάτων. Οι μόνοι που επιθυμούν τη συγκυβέρνηση είναι εκείνοι που προσδοκούν να ωφεληθούν οικονομικά.. Δηλαδή μεγαλοεργολάβοι δημοσίων έργων, οι οποίοι ελπίζουν να τους γίνεται ανάθεση έργων άνευ διαγωνισμού, αφού δεν θα υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση για να διαμαρτυρηθεί.
Η προϊστορία των συγκυβερνήσεων είναι αρνητική. Στην Ελλάδα οι συγκυβερνήσεις -αναγκαστικές λόγω των δύο εκλογικών αποτελεσμάτων του 1989- δεν μπόρεσαν να προσφέρουν δημιουργικό έργο. Ιδιαιτέρως αρνητική είναι η διεθνής εμπειρία. Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 η Ιταλία είχε καθιερώσει ένα πεντακομματικό σύστημα συγκυβερνήσεως με δύο μεγάλα κόμματα, τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλιστές, και τρία μικρότερα, τους Φιλελευθέρους, τους Ρεπουμπλικάνους και τους Σοσιαλδημοκράτες. Το μόνο που κατάφεραν είναι να κατηγορηθούν όλοι για σκάνδαλα και για προνομιακή μεταχείριση των δικών τους ανθρώπων. Είχαν μοιρασθεί τις θέσεις στο δημόσιο τομέα και διόριζαν τους ψηφοφόρους τους αναλογικά προς τη δύναμη του κάθε κόμματος. Ουσιαστική αντιπολίτευση δεν υπήρχε και τελικά το σύστημα κατέρρευσε από τα ίδια τα λάθη του. Τα δύο μεγάλα κόμματα , οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλιστές, διαλύθηκαν και ο αρχηγός των Σοσιαλιστών, Μπετίνο Κράξι διέφυγε στην Τυνησία για να αποφύγει τη δίκη και την πιθανή καταδίκη. Στη θέση των παραδοσιακών κομμάτων εμφανίσθηκε ο άνευ ιδεολογίας μεγαλοεπιχειρηματίας Μπερλουσκόνι. Η ιταλική συγκυβέρνηση, το pentapartito (πεντακομματικό σύστημα) όπως ονομάσθηκε, έβλαψε και την Ιταλία και τα κόμματα που συμμετείχαν.
Αντιθέτως οι δυσκολότερες ιστορικές περίοδοι αντιμετωπίσθηκαν επιτυχώς από μονοκομματικές κυβερνήσεις. Στην Βρετανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου , μόνο του το Συντηρητικό Κόμμα με Πρωθυπουργό τον Ουίνστον Τσώρτσιλ οδήγησε τη χώρα προς τη νίκη κατά του Άξονος. Στην Ελλάδα του 1946-49 η ένοπλη κομμουνιστική ανταρσία αντιμετωπίσθηκε αποτελεσματικά από μονοκομματικές κυβερνήσεις των Φιλελευθέρων. Το Λαϊκό Κόμμα είχε κερδίσει τις εκλογές του 1946 μαζί με συνασπισμό συνεργαζομένων μικροτέρων κομάτων αλλά παραχώρησε την εξουσία στους Φιλελευθέρους, με τους οποίους παλαιότερα είχε σφοδρές αντιθέσεις. Οι Λαϊκοί στήριζαν, αλλά η κυβέρνηση δεν έπαυε να είναι μονοκομματική.
Ίσως κάποιος αντιτείνει ότι η Γερμανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο βοηθήθηκε στην οικονομική της ανόρθωση από τη συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων , των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών, τον γνωστό Μεγάλο Συνασπισμό. Όμως τότε και τα δύο κόμματα συμφωνούσαν κατά 90% ως προς την ακολουθητέα οικονομική και κοινωνική πολιτική. Σήμερα κάτι τέτοιο σαφέστατα δεν ισχύει μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Οι προτεινόμενες λύσεις διαφέρουν σε πολλά σημεία. Η κατάσταση αιτεί ξεκάθαρες λύσεις και όχι ανακατέματα ετεροκλήτων συνταγών.
Ακατάλληλη για τη σημερινή συγκυρία θεωρώ και την πρόταση ορισμένων υπουργών για δημοψηφίσματα. Θα είναι ένα άσκοπο έξοδο μόνο και μόνο για να εκτονωθεί μερικώς η λαϊκή δυσφορία, αλλά δεν θα λύσει το παραμικρό πρόβλημα. Αμφιβάλλω δε αν θα μετάσχει σημαντικό μέρος Ελλήνων. Οι περισσότεροι κατανοούν ήδη ότι πρόκειται για κυβερνητικό τέχνασμα και δεν θα προσέλθουν στην κάλπη. Λέγουν οι κυβερνητικοί ότι θα είναι κάτι σαν δημοσκόπηση και ότι τα αποτελέσματά του δεν θα είναι δεσμευτικά για την κυβέρνηση. Ε, τότε γιατί δεν αρκούνται σε μία-δύο καλά οργανωμένες δημοσκοπήσεις με αριθμητικά μεγάλο δείγμα πολιτών; Γιατί όλη αυτή η παραπλανητική παραφιλολογία περί δημοψηφισμάτων;
Άλλωστε το Σύνταγμά μας στο άρθρο 44 προβλέπει δημοψηφίσματα μόνο με πρωτοβουλία της κυβερνήσεως ή της πλειοψηφίας των βουλευτών και κυρίως για εθνικά θέματα καθώς και για κοινωνικά ζητήματα πλην των δημοσιονομικών (νέες φορολογίες κ.α). Δεν προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα το λεγόμενο δημοψήφισμα λαϊκής πρωτοβουλίας, όπως στην Ιταλία και στην Ελβετία. Όσοι μιλούν για δημοψηφίσματα, αν είναι ειλικρινείς, ας ζητήσουν στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση να ισχύσει η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων μετά από γραπτό αίτημα π.χ. 100.000 (εκατό χιλιάδων) πολιτών. Η Συνθήκη της Λισσαβόνας για την Ευρωπαϊκή Ένωση προβλέπει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος πανευρωπαϊκού κατόπιν συλλογής υπογραφών από 1.000.000 (ένα εκατομμύριο) πολίτες διαφορετικών χωρών. Και έτσι μπορεί αν αλλάξει μία νομοθεσία που έχει εγκριθεί από την Ευρ. Επιτροπή και το Ευρωκοινοβούλιο. Αυτό μάλιστα, είναι μία γνήσια έκφραση λαϊκής βούλησης. Τα ερωτήματα να τα θέτουν οι πολίτες και όχι η κυβέρνηση, η οποία απλώς θέλει να στρέψει αλλού την προσοχή του λαού μας.
Σε κομβικές εποχές για την Ελλάδα, όπως είναι η σημερινή, απαιτείται απόλυτη ειλικρίνεια από όλους τους παράγοντες του πολιτικού βίου και πρωτίστως απαιτείται να δοθεί στον λαό η δυνατότητα να εκφρασθεί με τρόπο γνήσιο και άμεσο. Τα περί συγκυβερνήσεων και δημοψηφισμάτων απλώς θολώνουν τα νερά.
185) ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ
Στις 13 Οκτωβρίου 1904 έπεφτε νεκρός από τουρκικό βόλι ο Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού Παύλος Μελάς στο χωριό Στάτιστα της τότε τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας. Πρόκειται για το σημερινό χωριό Μελάς του Νομού Καστοριάς. Ο θάνατός του αφύπνισε την υπνώττουσα Αθήνα και τον απανταχού Ελληνισμό. Έτσι κορυφώθηκε η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα, δηλαδή της προσπάθειας του Ελληνισμού να αντιμετωπίσει την διεκδίκηση του Βουλγαρικού εθνικισμού επί της Μακεδονίας. Από αυτόν τον αγώνα και από όσα προηγήθηκαν αξίζει να εξαγάγουμε σήμερα ορισμένα επίκαιρα διδάγματα.
Η πατρίδα μας στις παραμονές αυτής της πανεθνικής προσπάθειας είχε περάσει μία μείζονα οικονομική κρίση με απαρχή την πτώχευση του 1893 επί Χαριλάου Τρικούπη. Το 1897 ακολούθησε ο ελληνοτουρκικός πόλεμος, ο οποίος υπήρξε ατυχής στο στρατιωτικό πεδίο, αλλά έφερε θετικά αποτελέσματα στο διπλωματικό πεδίο με τη δημιουργία Αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας και την απομάκρυνση της τουρκικής διοίκησης από τη Μεγαλόνησο. Το 1898 επιβλήθηκε στην Ελλάδα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ, γνωστός και ως Διεθνής Οικονομική Επιτροπή). Οι εκπρόσωποι των ξένων δανειστών μας, Άγγλοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Αυστριακοί, Ιταλοί και Ρώσοι έπαιρναν κατευθείαν από την πηγή τα έσοδα των κρατικών μονοπωλίων (αλάτι, τσιγαρόχαρτο, παιγνιόχαρτα, σπίρτα κ.α.) καθώς και τα έσοδα του Τελωνείου Πειραιώς. Παρά την οικονομική και ψυχολογική κατάρρευση οι Έλληνες της εποχής εκείνης απέφυγαν την εθνική κατάθλιψη που βιώνουμε σήμερα και γρήγορα ανόρθωσαν το ηθικό τους. Μέσα σε λίγα χρόνια μπόρεσαν να οργανώσουν με επιτυχία τον διμέτωπο Μακεδονικό Αγώνα κατά Οθωμανών Τούρκων που ήλεγχαν τη Μακεδονία και κατά των Βουλγάρων, οι οποίοι απειλούσαν τον ελληνικό πληθυσμό. Τον καλούσαν να ενταχθεί στη βουλγαρική εκκλησιαστική εξαρχία και να εγκαταλείψει το Πατριαρχείο.
Ποιοι παράγοντες επέδρασαν θετικά ώστε να ανακάμψει το εθνικό φρόνημα παρά την πτώχευση και τη στρατιωτική ήττα;
Πρώτον η πίστη στον Θεό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη μεγάλη εθνική επιτυχία μετά το 1893 ήταν η νίκη του Σπύρου Λούη στον Μαραθώνιο των Α’ Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα (1896). Ο Λούης το τελευταίο βράδυ προ του αγώνος νήστεψε και προσευχήθηκε. Ένας προσευχόμενος νερουλάς έδωσε την απαραίτητη εθνική ανάταση στον απογοητευμένο Ελληνισμό.
Δεύτερο στοιχείο ήταν η αυτοθυσία και ο ηρωισμός, όπως κατεδείχθη στην περίπτωση του Παύλου Μελά. Ένα παλληκάρι που ζούσε μέσα σε δύο επιφανείς οικογένειες - διότι και η γυναίκα του ήταν από την οικογένεια Δραγούμη με πολλούς πολιτικούς και λογίους - δέχθηκε να μεταβεί εθελοντικά στα βουνά της Μακεδονίας για να βοηθήσει τον εντόπιο Ελληνισμό στη σκληρή μάχη.
Τρίτον. Η ύπαρξη κεφαλαιούχων με εδραία εθνική συνείδηση. Παράδειγμα ο Γεώργιος Αβέρωφ εκ Μετσόβου, ο οποίος πλούτισε στην Αίγυπτο και έδωσε μεγάλο μέρος των χρημάτων για τις Ένοπλες Δυνάμεις μας.
Τέταρτον. Η πίστη στη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού, όπως την κατέγραψαν ιστορικοί και λογοτέχνες με κορυφαίο τον Κωστή Παλαμά. Αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, Κλέφτες και Αρματολοί, ήρωες και εθνομάρτυρες, όλα αυτά απετέλεσαν μία ενότητα στη συνείδηση του μέσου Έλληνα και τον ώθησαν να πολεμήσει στον Μακεδονικό Αγώνα και στην μεγάλη εξόρμηση των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13.
Οι παράγοντες της νίκης στον Μακεδονικό Αγώνα συντονίσθηκαν και συνεργάσθηκαν πολύ καλά. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέλεξε και απέστειλε νέους και μαχητικούς μητροπολίτες με πατριωτισμό και τόλμη. Οι διπλωμάτες μας, όπως ο Ίων Δραγούμης και ο Λάμπρος Κορομηλάς κατέστρωσαν το ευφυές στρατηγικό σχέδιο. Οι εθελοντές αξιωματικοί ήλθαν από την ελεύθερη Ελλάδα και μετέδωσαν την εμπειρία τους στους Μακεδόνες. Άλλοι εθελοντές χωρίς να είναι μόνιμοι στρατιωτικοί έσπευσαν με χαρά, κυρίως Κρητικοί και Μανιάτες. Τα σωματεία, τα Μακεδονικά Κομιτάτα και οι Φιλεκπαιδευτικές Εταιρίες από την Αθήνα, τη Λάρισα, την Κωνσταντινούπολη έστελναν βιβλία ιστορικού και θρησκευτικού περιεχομένου. Δάσκαλοι και δασκάλες, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, έφευγαν από την ησυχία της Αθήνας και πήγαινα να διδάξουν στα ελληνόπουλα της Μακεδονίας Χριστό και Ελλάδα. Πολλοί και πολλές βρήκαν φρικτό θάνατο. Οι απλοί παπάδες της Μακεδονίας αντιστάθηκαν κατά των Βουλγάρων εξαρχικών και δεκάδες από αυτούς θυσιάσθηκαν. Οι εντόπιοι Μακεδόνες αγωνίσθηκαν με κάθε τρόπο και όχι μόνον οι ελληνόφωνοι, αλλά και οι σλαβόφωνοι-δίγλωσσοι και οι βλαχόφωνοι. Το 1903 οι κάτοικοι του Μοναστηρίου - σήμερα Μπίτολα των Σκοπίων - απέστειλαν στον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών ψήφισμα με το οποίο δήλωναν ότι «ομιλούμεν σλαβιστί, βλαχιστί, αλβανιστί, αλλ’ ουχ ήττον είμεθα Έλληνες». Η ελληνική συνείδηση των σλαβοφώνων ας γίνει μάθημα για όσους σήμερα επιχειρούν να δημιουργήσουν τεχνητές μειονότητες με βάση το ελληνοσλαβικό ιδίωμα λίγων χιλιάδων Δυτικομακεδόνων.
Οι πνευματικές προϋποθέσεις του Αγώνα και τα όσα προηγήθηκαν καταδεικνύουν ότι όταν ο Ελληνισμός βασίζεται στην ελληνορθόδοξη παράδοσή του και σε άφθαρτες αξίες μπορεί και να οργανωθεί και να συντονισθεί και να νικήσει. Δυστυχώς σήμερα βιώνουμε την οικονομική κρίση χωρίς πνευματικά εφόδια, διότι στο όνομα ενός κίβδηλου προοδευτισμού κάποιοι γκρέμισαν τις σταθερές αξίες που μας κράτησαν όρθιους επί αιώνες. Άφησαν τους νέους χωρίς ελπίδα και αισιοδοξία και καλλιέργησαν την εθνική μελαγχολία. Ας διδαχθούμε όσο είναι καιρός από τα ηθικά εφόδια που ενίσχυσαν τους προγόνους μας κατά την περίοδο πριν και κατά τη διάρκεια του Αγώνα και ας κατανοήσουμε ότι έχουμε περάσει και από δυσκολότερες καταστάσεις. Θα επιβιώσουμε αρκεί να μην αφελληνισθούμε!
184) ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ
Διάβαζα προσφάτως γνωστό αρθρογράφο εφημερίδας, η οποία στηρίζει φανατικά το Μνημόνιο και την εξάρτηση. Το συγκεκριμένο άρθρο προσπαθούσε να μας πείσει να ξεχάσουμε τους «ψευδοπατριωτισμούς» και με χαρά να δεχθούμε τους τεχνοκράτες, τους οποίους στέλνει η τρόικα για να ... μεταρρυθμίσουν το ελληνικό κράτος. Πάντα στην ελληνική ιστορία υπήρχαν μειοψηφίες ευδιάκριτες, οι οποίες καλλιεργούσαν την εθνική μειονεξία και την ηττοπάθεια και καλούσαν τον Ελληνισμό να υπακούσει πειθήνια στα κελεύσματα των ξένων ... για το καλό του. Με εκπλήσσει, όμως, η πρόταση να δεχθούμε ξένους τεχνοκράτες, ενώ είμαι βέβαιος ότι στον τόπο μας και μορφωμένους έχουμε και ταλαντούχους και έμπειρους σε πολλά πεδία διοίκησης και επιστήμης. Γιατί τέτοια ξενομανία και τέτοια απόρριψη των Ελλήνων που μπορούν και ξέρουν;
Στη νεώτερη ιστορία μας αναδείξαμε πολλά σοφά και έξυπνα μυαλά. Κάναμε και συνεχίζουμε να κάνουμε εξαγωγή εγκεφάλων. Ο Ιωάννης Καποδίστριας χρησιμοποιήθηκε επιτυχώς ως διπλωμάτης από τη Ρωσία και την Ελβετία του 19ου αιώνος. Ο μαθηματικός Κων. Καραθεοδωρή διέπρεψε διεθνώς και βοήθησε τον Αϊνστάιν να διατυπώσει τις θεωρίες του. Ο Γεώργιος Παπανικολάου ήταν ιατρός με παγκόσμια φήμη και με επιτυχή αποτελέσματα στην διάγνωση του καρκίνου της μήτρας. Ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης υπήρξε προ ολίγων δεκαετιών διεθνούς κλάσεως πολεοδόμος και εκαλείτο να σχεδιάσει πόλεις σε όλη την Υφήλιο. Στις ΗΠΑ σήμερα οι περισσότεροι «εισαγόμενοι» καθηγητές πανεπιστημίου είναι Έλληνες. Κάθε χρόνο επιστρέφουν στη χώρα μας δεκάδες αγόρια και κορίτσια με λαμπρά διδακτορικά από κορυφαία ξένα πανεπιστήμια, αλλά δεν τους αξιοποιούμε!
Δεν μας λείπουν, λοιπόν, οι Έλληνες τεχνοκράτες και δεν υπάρχει λόγος να εκλιπαρούμε αναξιοπρεπώς τους δανειστές μας να μας ... φωτίσουν. Ούτε δέχομαι την διαδεδομένη άποψη ότι, λόγω ιδιοσυγκρασίας, είμαστε λαός ανοργάνωτος, απρογραμμάτιστος και χρειαζόμαστε τους ψυχρούς Βορειοευρωπαίους να μας συντονίσουν. Όταν υπήρχε σοβαρός σκοπός, ιερό ιδανικό και κίνητρο βασισμένο σε ανώτερες αξίες τότε ο Ελληνισμός απέδειξε ότι μπορεί να οργανώνει και να υλοποιεί με επιτυχία δύσκολα έργα. Θυμίζω τον Μακεδονικό Αγώνα, με την αφορμή του εορτασμού του τη δεύτερη Κυριακή του Οκτωβρίου. Μόλις δέκα χρόνια από την πτώχευση του Χ. Τρικούπη (1893) και πέντε χρόνια μετά από την επιβολή του πολυεθνικού Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ - η τρόικα της εποχής), οι εντόπιοι Έλληνες της Μακεδονίας και οι ελεύθεροι της Νοτίου Ελλάδος κατόρθωσαν να συντονισθούν επιτυχώς και να απομακρύνουν τον Βουλγαρικό και Πανσλαβιστικό κίνδυνο από την τότε τουρκοκρατούμενη Μακεδονία. Λίγοι σε αριθμό ασχολήθηκαν, αλλά το έκαναν με πίστη στον Θεό και την Πατρίδα. Κληρικοί, διπλωμάτες, στρατιωτικοί, εκπαιδευτικοί, οπλαρχηγοί,, εθελοντές, γυναίκες, παιδιά. Κατόρθωσαν με σωστό προγραμματισμό και με θαυμαστή οργάνωση να προετοιμάσουν το έδαφος για την απελευθέρωση της Μακεδονίας που ήλθε τον Οκτώβριο του 1912. Συντονίσθηκαν χωρίς παρέμβαση ξένων ... τεχνοκρατών. Διότι υπήρχε μία ιδέα, ένα ιδανικό. Η ελευθερία και η ελληνικότητα ενός πανάρχαιου και αιματοβαμμένου τόπου.
Σήμερα πιστεύω ότι το πρόβλημά μας δεν είναι η έλλειψη τεχνογνωσίας ή συντονισμού. Είναι η έλλειψη αξιών και ιδανικών που θα σταθούν ικανά να κινητοποιήσουν το ανεξάντλητο και αναξιοποίητο δυναμικό του Έθνους μας. Ωραίοι στόχοι είναι η οικονομική ευημερία, η ευρωπαϊκή μας πορεία, η εμπορική μας διείσδυση σε γειτονικές χώρες, αλλά δεν παύουν να αποτελούν καθαρά υλιστικές επιδιώξεις. Η ψυχή και το πνεύμα του Έλληνα θέλει κάτι άλλο πιο σημαντικό, για να αφυπνισθεί και να μεγαλουργήσει. Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος, διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο. Και ευστόχως ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος τόνισε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ότι την μεγαλύτερη ευθύνη για την κρίση την έχει η κατάντια της παιδείας μας.. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες τα σχολικά μας εγχειρίδια συμβάλλουν στην έλλειψη προτύπων και ιδανικών. Έχουν διαγράψει τον Θεό, τον πατριωτισμό, τον ηρωισμό και προβάλλουν τον ωφελιμισμό. Συντείνουν στην εθνική κατάθλιψη που έχει εξαπλωθεί επικινδύνως. Ο λαός μας χρειάζεται επειγόντως μία Νέα Μεγάλη Ιδέα. Μόνον έτσι θα ξεδιπλώσει τα τάλαντά του. Μία Ιδέα που θα βασίζεται στην οικουμενικότητα της ελληνορθόδοξης παιδείας και θα μετατρέψει την Ελλάδα σε παγκόσμιο Κέντρο Μελέτης του Αρχαιοελληνικού και του Ορθοδόξου Πολιτισμού.
Έγραψε σχετικά ο διακεκριμένος δοκιμιογράφος μας Κώστας Τσιρόπουλος στο δοκίμιό του με τίτλο «Η Νέα Μεγάλη Ιδέα»: «Για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά το Έθνος χρειάζεται να απαλλαγεί από ένα παράδοξο σύμπλεγμα που το βασανίζει, μίγμα ανωτερότητας και κατωτερότητας. Ανωτερότητας για τους προγόνους, για την ελληνική συνεισφορά στην υπόθεση του πολιτισμού. Κατωτερότητας για τη φτώχεια μας, την ανέχειά μας, την οικονομική και τεχνική ή επιστημονική μας βραδυπορία ... Και η Νέα Μεγάλη Ιδέα; Είναι η προσπάθεια να δώσει ο νέος Ελληνισμός στον σημερινό κόσμο ένα ΤΥΠΟ ΖΩΗΣ ανθρώπινο, μεσογειακό, φωτεινό, ισορροπημένο ανάμεσα στο πνεύμα και στην ύλη, ελεύθερο και συζητητικό, τύπο ζωής που να συνδιαλέγεται με το μυστήριο, που να έχει μία έξαρση ιεραποστολής και υπερβατικότητας, τύπο που εκφράζει έντονα η Ελληνική Ορθοδοξία».
Μπορούμε, αρκεί να το θελήσουμε. Στη νεώτερη ιστορία μας έχουμε ξεπεράσει δυσκολότερες κρίσεις. Ας αλλάξουμε τους στόχους της παιδείας και τα σχολικά βιβλία που στερούν από τα παιδιά μας την αισιοδοξία του ελληνορθόδοξου τρόπου σκέψης και ζωής. Ας ξεκινήσουμε τώρα, πριν να είναι αργά.
183) Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 - ακριβώς πριν από 180 χρόνια - δολοφονήθηκε από ελληνικό χέρι ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος. Ήταν ξημέρωμα, την ώρα που ο ευλαβής πολιτικός πήγαινε από Όρθρου βαθέος στον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο. Ως ένα σύντομο πολιτικό μνημόσυνο στον δημιουργό και ανορθωτή της Νεωτέρας Ελλάδος ας θυμηθούμε ορισμένα στοιχεία από τη ζωή και την προσφορά του.
Ο Κερκυραίος κόμης Καποδίστριας πίστευε ότι ο Ελληνισμός θα αναγεννηθεί μόνον αν παραμείνει ριζωμένος στις διαχρονικές ελληνορθόδοξες αξίες. Διάβαζε κάθε μέρα την Αγία Γραφή και αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Πλούταρχος. Είχε πάντα μαζί του την εικόνα της Παναγίας της Πλατυτέρας και μετά τη δολοφονία του ετάφη στη Μονή της Πλατυτέρας στην Κέρκυρα. Τόνιζε την ανάγκη να διδαχθεί η Ορθόδοξη Πίστη και η συνέχεια του Ελληνισμού στα ελληνόπουλα. Όταν έγραφε προς τους ξένους διπλωμάτες υπογράμμιζε τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Έθνους μας: «Το Ελληνικόν Έθνος σύγκειται από των ανθρώπων, οίτινες από της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως δεν έπαυσαν ομολογούντες την Ορθόδοξον Πίστιν και την γλώσσαν των Πατέρων αυτών λαλούντες».
Όταν εκλήθη να αναλάβει την δημιουργία της Ελλάδος εκ του μηδενός οι Αιγύπτιοι του Ιμπραήμ λεηλατούσαν ακόμη την Πελοπόννησο και οι Τούρκοι κατείχαν πολλά σημεία της Στερεάς. Πίστευε ακράδαντα ότι για να πας στο διπλωματικό τραπέζι έπρεπε πρώτα να έχεις ισχυρό στρατό και να έχεις κερδίσει στο πεδίο των μαχών. Από το 1828 έως το 1831 έδινε τις διπλωματικές του μάχες για την ανεξαρτησία της μικρής Ελλάδος, η οποία εξήρχετο από 400 χρόνια δουλείας, και παράλληλα οργάνωσε τακτικό στρατό, ο οποίος κατεδίωξε τους Τούρκους. Η λαμπρή διπλωματική του δράση σε διεθνές επίπεδο τον είχε κάνει φίλο της Γαλλίας και έτσι το γαλλικό ιππικό με τον Στρατηγό Μαιζόν ανέλαβε την εκδίωξη του Ιμπραήμ από τον Μωριά.
Ο Καποδίστριας είχε μάθει από την εμπειρία του ως συνυπουργός Εξωτερικών της τσαρικής Ρωσίας - μαζί με τον Νέσσελροντ - ότι χρειάζεται συνεχώς να πιέζεις για το εθνικό συμφέρον, να διεκδικείς περισσότερα ώστε να κερδίσεις τελικά έστω και τα μισά. Γνώριζε ότι μία μικρή χώρα πρέπει διαρκώς να επαναδιαπραγματεύεται. Αν άφηνε τα πράγματα όπως αρχικώς τα ήθελαν οι Μεγάλες Δυνάμεις και ο Σουλτάνος, η Ελλάδα που απελευθερώθηκε θα είχε χάσει τη μισή Στερεά και θα ήταν φόρου υποτελής στους Οθωμανούς Τούρκους. Με συνεχή επαναδιαπραγμάτευση επέτυχε την απελευθέρωση όλης της Στερεάς και την κατάργηση της εξάρτησης από τον Σουλτάνο. Χρήσιμο μάθημα και για σήμερα, όταν η επαναδιαπραγμάτευση των όρων της δανειακής σύμβασης καθίσταται αδήριτη ανάγκη.
Η διπλωματική του δράση δεν περιορίσθηκε μόνο στο πλευρό του Ρώσου Τσάρου, τον οποίο πίεζε συνεχώς για τα δίκια των υποδούλων Ελλήνων. Επεκτάθηκε και στη διοργάνωση εκ βάθρων της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, γεγονός που αναγνωρίζουν και σήμερα οι Ελβετοί.. Αυτό μάλιστα το πρότυπο θεωρούν ορισμένοι μελετητές ως το πρόπλασμα της Ενωμένης Ευρώπης, γι’ αυτό και χαρακτηρίζουν τον Καποδίστρια ως έναν οραματιστή της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως. Ο Καποδίστριας είχε κατανοήσει την ανάγκη για ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των ισχυρών της εποχής για τη διατήρηση της εύθραυστης ειρήνης. Όταν ηττήθηκε οριστικά ο Ναπολέων, οι Άγγλοι κι οι Αυστριακοί πρότειναν τον κατακερματισμό της Γαλλίας. Ο Κερκυραίος σύμβουλος του Τσάρου πρότεινε στη ρωσική διπλωματία να μην υποστηρίξει αυτή την πρόταση, διότι η πλήρης αποδυνάμωση της Γαλλίας θα οδηγούσε σε κηδεμονία της Ευρώπης από τους Άγγλους ή από άλλη δύναμη. Με την επιμονή του η Γαλλία απέφυγε τη διάλυση και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης οι Γάλλοι έστειλαν τον Μαιζόν κατά του Ιμπραήμ , όπως προαναφέραμε.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας παρά την παραμονή και την επιτυχή δράση του στους θαλάμους και τους διαδρόμους της αδίστακτης διπλωματίας των Μεγάλων Δυνάμεων, προσπάθησε να εισαγάγει το ήθος στη διπλωματία. Αντιτάχθηκε στα σχέδια της Ιεράς Συμμαχίας για την κατάπνιξη των απελευθερωτικών κινημάτων διαφόρων λαών. Έχοντας τον πόνο για τη ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ελλάδα, διαφώνησε με ισχυρούς άνδρες της εποχής όπως ο Αυστριακός Καγκελλάριος Μέττερνιχ. Ο Χένρι Κίσσιγκερ, Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κατά την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, στη διδακτορική του διατριβή για την περίοδο εκείνη διαπιστώνει: Δύο ειδών διπλωμάτες υπάρχουν στην παγκόσμια ιστορία. Οι Μέττερνιχ και οι Καποδίστριες! Εννοεί, δηλαδή, ότι ο πρώτος εκφράζει τον κυνισμό και την αδικία εις βάρος των αδυνάτων και ο δεύτερος την ανάγκη να υπάρχουν ορισμένες αρχές και αξίες στις διεθνείς σχέσεις.
Οι σώφρονες Έλληνες της μετεπαναστατικής Ελλάδος, όπως ο Θ. Κολοκοτρώνης, κατανοούσαν ότι για να δημιουργηθεί κράτος με νόμο και τάξη έπρεπε να αφεθεί ο Καποδίστριας να κυβερνήσει με κάποια δόση αυταρχισμού. Οι αγγλόφιλοι, που εφοβούντο την κυριαρχία του ελληνικού εμπορικού ναυτικού στη Μεσόγειο, βρήκαν αφορμή να τον κατηγορήσουν για «αντιδημοκρατικές μεθόδους». Το πνεύμα των ξενόδουλων Μαυροκορδάτων οδήγησε το χέρι του Ναυάρχου Μιαούλη να ... κάψει τον ελληνικό στόλο στην Ύδρα ως ένδειξη διαμαρτυρίας κατά του Καποδίστρια. Αν και τον άφησαν να κυβερνήσει μόνο τριάμισυ χρόνια ο Καποδίστριας πρόλαβε να αφήσει τεράστιο αναγεννητικό έργο. Γιατί ήταν έντιμος, ικανός και πατριώτης. Τιμώντας τη μνήμη του ας διδαχθούμε από το έργο του.
182) ΤΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥ ΥΒΡΙΔΙΟΥ
Στις 8 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας», δηλαδή του γειτονικού μας κράτους των Σκοπίων. Είναι ευκαιρία, λοιπόν, να κάνουμε μία σύντομη αναδρομή σ’ αυτή την εικοσαετία και να εξαγάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον.
Από την πρώτη στιγμή της γεννήσεώς του το κράτος αυτό βασίσθηκε στο ψεύδος. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος του 1991 ήταν: «Θέλετε να ανακηρυχθεί η Δημοκρατία της Μακεδονίας μέσα σε μία συνομοσπονδία των γιουγκοσλαβικών λαών;». Δηλαδή οι πολίτες που ψήφισαν ΝΑΙ πιθανότατα να ήθελαν την παραμονή των Σκοπίων στην τότε εν ζωή Γιουγκοσλαβία, αλλά τελικά η ο Γκλιγκόροφ και οι συνεργάτες του υφήρπασαν αυτή την ψήφο και ανακήρυξαν κράτος αποσχιζόμενοι τελείως από το πολυεθνικό κράτος της Γιουγκοσλαβίας. Βεβαίως το ψεύδος ενυπήρχε στην όλη υπόθεση του «μακεδονισμού» από το 1944. Τότε ο κομουνιστής δικτάτωρ Τίτο, αρχηγός των Παρτιζάνων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατασκεύασε το «μακεδονικό έθνος», αναμιγνύοντας Σέρβους, Βουλγάρους, Έλληνες κ.α κατοίκους της περιοχής Βάρνταρσκα, δηλαδή της νοτίου Σερβίας. Ένα τέτοιο έθνος μέχρι τότε δεν είχε καταγραφεί ούτε σε απογραφές Οθωμανών ή Γερμανών κατακτητών των Βαλκανίων, ούτε σε περιγραφές ξένων περιηγητών. Άλλωστε στον Μακεδονικό Αγώνα 1903-1908 η σύγκρουση - εκκλησιαστική, εκπαιδευτική, και κυρίως ένοπλη - έλαβε χώρα μεταξύ Ελλήνων (Πατριαρχικών) και Βουλγαριζόντων (Εξαρχικών). Ουδείς δήλωνε ότι ανήκει σε ξεχωριστή εθνότητα Μακεδόνων. Η χρήση μιας ελληνοβουλγαρικής διαλέκτου από μερικές χιλιάδες εντοπίων δεν ήταν ασφαλές αποδεικτικό εθνοτικής ταυτότητας. Πολλοί αγωνιστές της ελληνικής υποθέσεως μιλούσαν αυτό το τοπικό ιδίωμα. Έτσι και σήμερα κακώς προβάλλεται η χρήση του γλωσσικού ιδιώματος από μικρό αριθμό κατοίκων της Δ. Μακεδονίας ως δήθεν απόδειξη «μακεδονικής» και μη ελληνικής συνειδήσεως.
Τα είκοσι χρόνια που πέρασαν μας έδωσαν τη δυνατότητα να κατανοήσουμε τη δύναμη της λαϊκής βούλησης, όταν αυτή κινητοποιείται για ένα υψηλόφρονα σκοπό και όταν εκφράζεται δυναμικά, δημοκρατικά και με σαφή επιχειρήματα. Τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια της περιόδου 1992-1994 στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στη Λευκωσία, στη Μελβούρνη, στη Νέα Υόρκη και όπου αλλού ζουν Έλληνες, εμπόδισαν κάποιους Έλληνες ενδοτικούς πολιτικούς να παραχωρήσουν το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια με επίσημη ελληνική υπογραφή. Το 1995 ο τότε υπεύθυνος της Ευρ. Ενώσεως για τα Βαλκάνια Ντέϊβιντ Όουεν, πρώην ΥΠΕΞ της Μ. Βρετανίας, βρέθηκε γία μία ομιλία στην Αθήνα. Ήμουν αυτήκοος μάρτυς της απαντήσεώς του ότι δηλαδή τα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών με τη συμμετοχή τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου Ελλήνων σε κάθε πόλη, τον έπεισαν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την προκλητικότητα των Σκοπίων. Φωνή λαού, οργή Θεού!
Το σκοπιανό πρόβλημα ανέδειξε την πενία των επιχειρημάτων της υποχωρητικής μερίδας στην κοινωνία μας και εκείνων που ήθελαν εξ αρχής να «ξεφορτωθούμε» το πρόβλημα, δηλαδή να χαρίσουμε σε ένα πολυεθνικό υβρίδιο την ιστορία και τον πολιτισμό της Μακεδονίας. Πρώτα ανακάλυψαν ότι είχαμε ευκαιρία να λύσουμε τη διένεξη με τον όρο «Σλαβομακεδονία» και με την παρέμβαση του Πορτογάλου ΥΠΕΞ Πινέϊρο. Έχυσαν ποταμούς μελανιού για να καταδικάσουν τους … εθνικιστές που δεν δέχθηκαν το πακέττο Πινέϊρο, αλλά δεν έκαναν τον κόπο να διαβάσουν τα Απομνημονεύματα του τότε Σκοπιανού Προέδρου Κίρο Γκλιγκόροφ, ο οποίος παραδέχεται ότι ουδέποτε τα Σκόπια δέχθηκαν να συζητήσουν την πρόταση αυτή. Στη συνέχεια επιστρατεύθηκε το επιχείρημα ότι θα ανοίξουμε μερικές επιχειρήσεις στα Σκόπια και θα αλώσουμε την εξωτερική πολιτική τους. Τελικά συνέβη το αντίθετο. Η περίφημη οικονομική διπλωματία μας οδήγησε ελληνικά κεφάλια να εγκλωβισθούν στην σκοπιανή οικονομία και η ανταμοιβή μας ήταν η όλο και περισσότερο εντονότερη σκλήρυνση των σκοπιανών αλυτρωτικών και ανθελληνικών θέσεων.
Οι οπαδοί των υποχωρήσεων δεν κάμφθηκαν και ανακάλυψαν τη διεθνή πίεση, ότι δηλαδή πολλές ξένες χώρες αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αλλά λησμονούν ότι όταν κάποιος σου καταπατήσει το χωράφι, από εσένα, τον νόμιμο ιδιοκτήτη, περιμένει την αναγνώριση της παράνομης κατοχής του και όχι από τους γείτονες. Και νόμιμος κάτοχος των ιστορικών τίτλων επί της Μακεδονίας, αρχαίας και νεώτερης, είμαστε μόνον εμείς οι Έλληνες. Αυτό παραδέχονται δεκάδες αμερικανοί ιστορικοί με επιστολή τους προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, αυτό αποδεικνύουν όλες οι ιστορικές πηγές, αυτό ομολογεί ακόμη και ο αντιπαθής από την υπόθεση της Κύπρου, Χένρι Κίσσιγκερ, ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ το 1974. Ένα ακόμη επιχείρημα των υποχωρητικών ήταν ότι κανένα κράτος δεν μπορεί σήμερα να υποχρεωθεί να αλλάξει το συνταγματικό του όνομα. Κι όμως το 2002 η μέχρι τότε ονομαζομένη Νέα Γιουγκοσλαβία αναγκάσθηκε από την Ευρ. Ένωση και τον επίτροπο Χαβιέ Σολάνα μέσα σε ένα βράδυ να μετονομασθεί σε «Σερβία - Μαυροβούνιο». Χρειάζεται διπλωματική πίεση και εμείς δεν την ασκήσαμε όσο έπρεπε.
Το κράτος της ΦΥΡΟΜ αποτελεί ουσιαστικά ένα υβρίδιο, δηλαδή ένα αποτυχημένο πείραμα κατασκευής νέας εθνότητας. Ήδη άρχισαν να αναφύονται τα προβλήματα που προκαλεί ο βιασμός της ιστορίας και της εθνολογίας από τον Τίτο και τους επιγόνους του. Το 30% του πληθυσμού είναι Αλβανοί με αποσχιστικές τάσεις προς το Κοσσυφοπέδιο. Χιλιάδες ψευδομακεδόνες δηλώνουν πλέον Βούλγαροι, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός της καταπιεσμένης ελληνικής μειονότητας. Μήπως τελικά το πρόβλημα του ονόματος θα λυθεί με τη διάλυση του σκοπιανού υβριδίου;
181) ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ
Τα σχολεία άνοιξαν και η υπουργός Παιδείας ανησυχεί για την καθυστέρηση ως προς την εκτύπωση των διδακτικών βιβλίων. Βεβαίως το θέμα είναι σοβαρό, αλλά προσωπικά δίνω μεγαλύτερο βάρος στα πρότυπα, τα οποία αυτά καλλιεργούν. Η σημερινή οικονομική κρίση μας δίνει μία ευκαιρία να κατανοήσουμε ότι μόνο με υλιστικές ιδεολογίες και με οικονομικά μεγέθη οι νέοι μας δεν βρίσκουν όραμα και ελπίδα. Τώρα που γκρεμίζονται είδωλα και ιδεολογίες είναι ίσως ευκαιρία να αναζητήσουμε, γονείς, εκπαιδευτικοί και νέοι, τις πραγματικές αξίες της Παιδείας και να βρούμε μέσα από την Ιστορία μας τα πρότυπα, τα οποία κράτησαν όρθιο το Έθνος επί αιώνες.
Ποια ήταν τα πρότυπα των νέων στην ένδοξη εποχή των Περσικών Πολέμων (490-480 π.Χ.); Τα καταγράφει ο Αισχύλος στον παιάνα των Σαλαμινομάχων: Ίτε παίδες Ελλήνων, ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, νυν υπέρ πάντων αγών. Οι Έλληνες που έσωσαν την Ευρώπη από την ασιατική απειλή καλλιεργούσαν μέσω της παιδείας την αγάπη προς την πατρίδα, την θρησκευτικότητα, τον σεβασμό στην οικογένεια και στους τάφους των προγόνων.
Στον όρκο των Αθηναίων Εφήβων βλέπουμε ότι στον κολοφώνα της δημοκρατίας της η Αθήνα δίδασκε τους νέους να τιμήσουν τα όπλα τα ιερά, να παραδώσουν την πατρίδα μεγαλύτερη και όχι μικρότερη απ’ όση την παρέλαβαν και να τιμήσουν «ιερά τα πάτρια». Ο Αριστοτέλης μας ενημερώνει με ποια κριτήρια οι αρχαίοι Αθηναίοι επέλεγαν τους 9 άρχοντες, δηλαδή τους υπουργούς της εποχής εκείνης: Να έχουν πολεμήσει για την πατρίδα, να θυσιάζουν στους πατρώους θεούς (σήμερα θα λέγαμε να σέβονται την Ορθοδοξία), να πληρώνουν τους φόρους και να φροντίζουν τους γονείς τους.
Ο σεβασμός στον Θεό, στην πατρίδα και στους γονείς είναι αξίες που επαναλαμβάνονται στα έργα των Τριών Ιεραρχών εμβαπτισμένα στο Ευαγγέλιο της Αποκαλύψεως. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στην τελευταία ομιλία του προ της Αλώσεως καλεί τους Έλληνες της Πόλης να πολεμήσουν για τον Θεό, την πατρίδα και τους συγγενείς. Η συνέχεια του Ελληνισμού είναι εντυπωσιακή και αποδεικνύεται, μεταξύ άλλων και από τα πρότυπα των νέων, τις αξίες και τα ιδανικά που παραμένουν σταθερά σε όλη την μακρόχρονη πορεία του Γένους.
Χριστό, Ελλάδα και Ελευθερία δίδασκαν οι καλόγεροι στα κρυφά και στα φανερά σχολειά της Τουρκοκρατίας. Χριστό και Ελλάδα δίδασκαν οι νεαρές δασκάλες στα Ελληνόπουλα της υπόδουλης Μακεδονίας και έτσι ανδρώθηκαν οι ντόπιοι Μακεδονομάχοι που βοήθησαν τον Παύλο Μελά, και τους άλλους εθελοντές από την ελεύθερη Ελλάδα. Για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα θυσιάσθηκαν επανειλημμένως οι Κρητικοί μέχρι την Ένωση του 1912, γι’ αυτές τις αξίες πετροβολούσαν τους Ιταλούς φασίστες οι Δωδεκανήσιοι στη δεκαετία του 1930.
Ο ήρωες του Κυπριακού Αγώνος 1955-59 έδωσαν τη μάχη κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας με τα πνευματικά εφόδια που είχαν πάρει από τα Κατηχητικά. Η Ελληνορθόδοξη Παράδοση και όχι τα ψευδοπροοδευτικά ιδεώδη ούτε οι ξενόφερτες ιδεολογίες οδήγησαν τον Παλληκαρίδη και τον Αυξεντίου στα επικά τους κατορθώματα. Γι’ αυτό και οι μεταμοντέρνοι ιστορικοί, που αποδομούν την εθνική συνείδηση, απεχθάνονται τον Κυπριακό Αγώνα. Στην τετράτομη Ιστορία των Βαλκανίων, που χρηματοδότησε ο Σόρος και έχει μεταφρασθεί στα ελληνικά, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ παρουσιάζονται σαν … τρομοκράτες!
Ενώ, λοιπόν, η μελέτη της Ιστορίας καταδεικνύει ότι ο Ελληνισμός επεβίωσε υποδουλώσεων και δυσχερειών με εφόδιο ορισμένα σταθερά πρότυπα για τη νεότητα, στην εποχή μας κάποιοι προσπαθούν να γκρεμίσουν το οικοδόμημα αιώνων και να εισαγάγουν καινά (και κενά) δαιμόνια. Οι νέοι μας βομβαρδίζονται από τηλεοπτικές σειρές που διαφημίζουν την συμβίωση ατόμων του ιδίου φύλου. Η υπονόμευση της Ιστορίας και η χλεύη κατά των ηρώων μας είναι σύνηθες φαινόμενο σε βιβλία και εκπομπές. Η συνέχεια του Ελληνισμού αμφισβητείται από νεόκοπους ιστορικούς, οι οποίοι αγνοούν σκοπίμως τις ιστορικές πηγές. Η διάβρωση της γλώσσας είναι καθημερινό φαινόμενο και τα παιδιά μας γράφουν στο κινητό και στον υπολογιστή τα GREEKLISH (ελληνικά με αγγλικούς χαρακτήρες). Η ξενομανία προβάλλεται σε κάθε τόπο που συχνάζουν τα ελληνόπουλα, στη μουσική, το φαγητό, την ένδυση. Η αποτυχημένη σε όλη την Ευρώπη πολυπολιτισμικότητα αποτελεί το ιερό ταμπού των μεταμοντέρνων. Η ήσσων προσπάθεια με το αντιπαιδαγωγικό επιχείρημα «να μην κουράζουμε τα παιδιά» αποχαυνώνει τους νέους και οδηγούν σε γλωσσική αφασία και σε μελλοντική λατινοποίηση του αλφαβήτου. Δεν είναι τυχαίο ότι από τότε που καθιερώθηκε το μονοτονικό αυξήθηκαν ραγδαία τα φαινόμενα δυσλεξίας, ενώ στην Αυστραλία τα Αρχαία Ελληνικά χρησιμοποιούνται ως αντίδοτο στη δυσλεξία.
Όσο δε για το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων παρατηρούμε με απογοήτευση την εξαφάνιση των ηρώων, των εθνομαρτύρων και των εθνικών ευεργετών καθώς και των δοκίμων λογοτεχνών. Τα παιδιά μας διδάσκονται μελαγχολικά κείμενα για τη μάγισσα Φρικαντέλλα που βρίζει τα παιδιά και νανουρίσματα για χταπόδια! Η Ιστορία τείνει να αφελληνισθεί με το επιχείρημα ότι «πρέπει να αγαπήσουμε τους Τούρκους».
Κι όμως το Σύνταγμα προβλέπει ότι σκοπός της Παιδείας είναι η καλλιέργεια εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως. Τα λανθασμένα εκπαιδευτικά πρότυπα των τελευταίων δεκαετιών έχουν μερίδιο ευθύνης για την πολύπλευρη ηθική και κοινωνική κρίση. Ας ξαναθυμηθούμε τα πρότυπα που διαφύλαξαν τη συνέχεια του Ελληνισμού επί 2500 τουλάχιστον χρόνια!
180) ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΡΔΑΝΑΠΑΛΟ ΣΤΑ GREEKLISH: Ο ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
Διαβάζοντας τους Αρχαίους Έλληνες και τους Βυζαντινο-Ρωμηούς συγγραφείς θαυμάζουμε την επιμονή τους να εξελληνίζουν τα ξένα ονόματα. Μάλιστα αυτή η επιμονή συνδυάζεται με εντυπωσιακή ευρηματικότητα και δεν εξαντλείται μόνο στον εξελληνισμό των καταλήξεων. Θυμίζω τον ηγεμόνα των Ασσυροβαβυλωνίων Ασσουρμπανιμπάλ, τον οποίο οι Αρχαίοι καταγράφουν ως Σαρδανάπαλο (κατέστη έκτοτε σύμβολο άτακτης και τρυφηλής ζωής). Ο Πέρσης Νταριαξάρτα έγινε Δαρείος και ο Ξαριαξάρτα έγινε Ξέρξης. Στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου το όνομα του Ασιάτη ηγεμόνος Τσαντρακούπτα εξελληνιζόμενο γίνεται: Σανδράκοπτος. Οι Βυζαντινοί ιστορικοί και χρονογράφοι συνεχίζουν με πάθος και με αντίστοιχη ευρηματικότητα, θα έλεγα και με ευτράπελη διάθεση, τον πλήρη εξελληνισμό των ονομάτων ξένων πολιτικών ή στρατιωτικών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ιστορικού Κεδρηνού (12ος αιών), ο οποίος ονομάζει «Τραγολιπάκη» τον Τούρκο Τογρούλ Μπέη! Η εμμονή αυτή δείχνει τον μεγάλο σεβασμό των Ελλήνων συγγραφέων στη γλώσσα μας καθ’ όλη τη μακρόχρονη πορεία και διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Καταδεικνύει δε ότι επί αιώνες οι Έλληνες δεν είχαν κανένα σύμπλεγμα κατωτερότητος απέναντι στις ξένες γλώσσες και τους πολιτισμούς των άλλων λαών.
Η τάση του εξελληνισμού συνεχίσθηκε μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνος, αν και άρχισε να υποχωρεί αισθητά. Θυμάμαι εφημερίδες και ραδιοφωνικά δελτία ειδήσεων της δεκαετίας του 1960 να αναφέρονται σε ειδήσεις «εξ Ουασιγκτώνος» των ΗΠΑ, ενώ πολλοί δρόμοι των Αθηνών μιλούν εύγλωττα για τη διάθεση εξελληνισμού των ονομάτων κατά τον 19ο αιώνα. Η πλατεία Κάνιγγος τιμά τον Άγγλο πρωθυπουργό Κάνιγκ, του οποίου το όνομα σήμερα θα έμενε άκλιτο. Με τον ίδιο τρόπο ο Γάλλος Φαβιέ έγινε Φαβιέρος, η οδός Κοδριγκτώνος τιμά τον Άγγλο ναύαρχο Κόδριγκτον (Ναυαρίνο 1827) και η οδός Μυλλέρου τον Γερμανό Φιλέλληνα Μύλλερ. Βεβαίως έγιναν και υπερβολές, οι οποίες δεν επεβίωσαν επί πολύ. Ο Γκαίτε κάποτε μετεφράσθη ως Γύθειος και ο Σαίξπηρ ως Σακεσπήρος. Μπορεί σήμερα να γελούμε με μερικές από τις προσπάθειες εξελληνισμού, προσωπικά πάντως τις προτιμώ από την αντίστροφη πορεία, στην οποία εισήλθαμε κατά τα τελευταία χρόνια.
Στην εποχή μας πλέον υπάρχει τάση αφελληνισμού, υποχωρήσεως των ελληνικών, επιβολής μιας παγκοσμιοποιημένης αγγλικής ενώ καλλιεργείται ένα σύμπλεγμα μειονεξίας για την ελληνική γλώσσα. Στο ευρύτερο πλαίσιο καταργήσεως της εθνικής μας ταυτότητος, της Ορθοδοξίας και της Ιστορίας μας, ακούμε συνθήματα όπως: «Τι να τα κάνουν τα παιδιά μας τα ελληνικά που τα μιλούν μόνο 15 εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη;». Ή ακόμη χειρότερα ακούσαμε από τα χείλη υψηλόβαθμης κυρίας με πολιτικές θέσεις ότι η αγγλική πρέπει να γίνει η δεύτερη επίσημη γλώσσα μας παράλληλα με ή και πάνω από τα ελληνικά. Θλίβεται όποιος στοιχειωδώς γνωρίζει την αξία της ενιαίας και διαχρονικής ελληνικής γλώσσας και αναγκάζεται να αναρωτηθεί φωναχτά: «Καλά δεν αισθάνεστε την παραμικρή ευθύνη απέναντι σε μια γλωσσική κληρονομιά, η οποία μας χάρισε τον Όμηρο, τους μεγάλους τραγικούς και φιλόσοφους και η οποία δώρισε το απαραίτητο γλωσσικό εργαλείο στους Ευαγγελιστές της Χριστιανικής Αποκαλύψεως και στους Πατέρες της Εκκλησίας; Δεν αισθάνεστε την ανάγκη να μάθουν καλά τα παιδιά μας τη ρίζα που αρδεύει και ζωογονεί ακόμη και σήμερα πολλές γλώσσες του ευρωπαϊκού χώρου, δυτικού και ανατολικού; Και σε τελευταία ανάλυση πώς δέχεστε τα παιδάκια από την ηλικία των 7-8 ετών να στέλνουν τηλεφωνικά και ηλεκτρονικά μηνύματα στα GREEKLISH, δηλαδή σε ελληνική γλώσσα με αγγλική γραφή;
Είναι πρώτα απ’ όλα θέμα εθνικής αξιοπρέπειας η σωστή γνώση της γλώσσας του τόπου μας, της Εκκλησίας μας και του πολιτισμού μας. Όποιο παιδί μάθει από μικρό να υποτιμά τη γλώσσα του και να την θεωρεί υποδεέστερη, αυτό το παιδί μεγαλώνοντας θα αποκτήσει νοοτροπία ραγιά, δουλοπάροικου και πρόθυμου να υποκύψει σε κάθε ξένη πίεση. Αλλά και από παιδαγωγικής πλευράς η ανοχή μας στα GREEKLISH είναι απαράδεκτη. Το παιδί πρώτα κατανοεί και διδάσκεται εις βάθος τη μητρική του γλώσσα και μετά από μερικά χρόνια θα είναι εις θέσιν να κατανοήσει τη γραμματική και το συντακτικό άλλων γλωσσών. Το να ανεχόμαστε τη χρήση μιξοβάρβαρων, ανελλήνιστων και ξενομανών εκφράσεων ή γραμμάτων από τους νέους μας οδηγεί σε μια εγκεφαλική σύγχυση, ώστε τελικά ούτε καλά ελληνικά θα μάθουν ούτε καμιά ξένη γλώσσα θα εμπεδώσουν σωστά. Γι’ αυτό επικροτώ τον κώδωνα κινδύνου κατά των GREEKLISH (GREEK-ENGLISH) χαρακτήρων που κρούει ο πρώην πρύτανης και κορυφαίος Γλωσσολόγος Γεώργιος Μπαμπινιώτης. Εξ ίσου επαινώ και καλώ να χειροκροτήσουμε την τηλεοπτική προσπάθεια κατά των αγγλοελληνικών αυτών μηνυμάτων που ξεκίνησαν οι Θεσσαλονικείς παραγωγοί και παρουσιαστές της νεανικής εκπομπής «ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ» από την τηλεόραση του ΑΝΤΕΝΝΑ. Δεν συμφωνώ πάντα με τις απόψεις τους, αλλά το σωστό να λέγεται. Στο ζήτημα της γλώσσας βοηθούν ουσιαστικά την αποτροπή του αφελληνισμού.
Προσωπικά πιστεύω ότι το μεγαλύτερο σχολείο διασώσεως και διαδόσεως των σωστών Ελληνικών ήταν, είναι και θα είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο πρώτιστος ρόλος της είναι βεβαίως σωτηριολογικός και οικουμενικός. Όμως μέχρι σήμερα στήριξε τη διαχρονική γλωσσική ταυτότητα του Ελληνισμού και με την βοήθεια της ελληνικής εξέφρασε τα ορθά δόγματα και συνέθεσε απαραμίλλου κάλλους ποίηση και υμνογραφία. Είναι, λοιπόν, πολλαπλή ανάγκη να σταματήσουν οι πειραματισμοί για τη νεοελληνική απόδοση της Θείας Λειτουργίας εντός των Ναών και να αρκεσθούμε στη χρήση βιβλίων που θα κρατούν στα χέρια τους οι πιστοί και στα οποία θα υπάρχει το κείμενο σε πρωτότυπο και σε νεοελληνική απόδοση. Αποφεύγω τη λέξη μετάφραση, διότι από τα παλαιότερα Ελληνικά στα νεώτερα δεν αλλάζει η γλώσσα. Παραμένει η ενιαία διαχρονική Ελληνική. Απλώς αλλάζουν ορισμένες καταλήξεις και μερικοί γραμματικοί και συντακτικοί τύποι.
Για να διαφυλάξουμε τη γλωσσική μας συνέχεια πολλά πρέπει και μπορούμε να κάνουμε ξεκινώντας από τον ρόλο των γονέων, οι οποίοι καλούνται να απομακρύνουν τα παιδιά τους από κάθε ξενομανία και αφελληνιστική τάση. Όμως οφείλουμε να αποφύγουμε και τις υπερβολές καθώς και τη μετάδοση γραφικοτήτων και αστήρικτων επιχειρημάτων. Θυμίζω ένα ανυπόγραφο κείμενο που κυκλοφορήθηκε στο διαδίκτυο σχετικό με δήθεν εντυπωσιακές ιδιότητες της Ελληνικής, την οποία διδάσκονται τα στελέχη αμερικανικών εταιρειών πληροφορικής. Πολλοί την πατήσαμε αρχικά, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων, ακόμη και υπουργοί. Τελικά απεδείχθη ότι το κείμενο περιείχε ανακρίβειες, ανύπαρκτα ονόματα και αναπόδεικτα επιχειρήματα υπέρ της Αρχαίας Ελληνικής. Έχουμε τόσα πολλά υπαρκτά ιστορικά, γλωσσολογικά, παιδαγωγικά και θεολογικά επιχειρήματα υπέρ της γλωσσικής μας κληρονομιάς. Ας μην καταφεύγουμε σε μυθοπλασίες, οι οποίες σε τελική ανάλυση δίνουν λαβή στους οπαδούς του αφελληνισμού για να μας χλευάζουν. Γνώσεσθε την αλήθειαν και αυτή ελευθερώσει υμάς!
179) Η ΚΥΠΡΟΣ, Η ΘΡΑΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΠΡΟΣΩΠΗ ΤΟΥΡΚΙΑ
Πολλές και ανησυχητικές εξελίξεις καταγράφει η τρέχουσα επικαιρότητα ως προς τα εθνικά μας θέματα και τις τουρκικές επιδιώξεις. Θυμίζω εν τάχει: Η Τουρκία απειλεί την Κύπρο και το Ισραήλ ότι θα αντιδράσει δυναμικά αν οι δύο χώρες αρχίσουν τις κοινές έρευνες για φυσικό αέριο στην Κυπριακή ΑΟΖ. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Νταβούτογλου ανακινεί θέμα Οθωμανικών περιουσιών στην Ελλάδα με αφορμή την απόδοση εκκλησιαστικών και κοινοτικών ιδιοκτησιών από την Τουρκία στις χριστιανικές μειονότητες. Η τουρκική διπροσωπία ομολογείται από τους ίδιους, όπως π.χ. από τον γενικό διευθυντή Βακουφίων. Αυτός δήλωσε ότι η επιστροφή των περιουσιακών στοιχείων των μειονοτήτων γίνεται σκοπίμως για να προλάβουν τη σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία θα τους επέβαλλε πενταπλάσια αποζημίωση. Η Άγκυρα διεκδικεί ... τουρκική μειονότητα στη Ρόδο και στην Κω. Στη δε Δυτική Θράκη συνεχίζονται οι προκλητικές επισκέψεις, παρελάσεις και δηλώσεις υψηλόβαθμων Τούρκων αξιωματούχων. Φυσικά δεν λησμονούμε και την απειλή του Ερντογάν, η οποία εξαπελύθη από την Κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, ότι η Άγκυρα θα διακόψει τον διάλογο με την Ευρ. Ένωση κατά το εξάμηνο που θα αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. η Κύπρος.
Σε άμεση συνάρτηση με τις εξελίξεις αυτές είναι κι η πολύ ενδιαφέρουσα και εκτενής συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, την οποία παρεχώρησε ο διεθνούς κύρους νομικός Βασίλειος Μαρκεζίνης στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΑΝΤΙΒΑΡΟ (www.antibaro.gr). Ο Μαρκεζίνης μεταξύ άλλων διαπιστώνει και τα εξής:
Ως προς την εξωτερική πολιτική: Πόσο λάθος είχαν οι Αμερικανο-τουρκόφιλοι «επιστήμονες» που περιτριγυρίζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών και προσπαθούν μαζί του να μας πείσουν ότι οι Τούρκοι ήσαν πάντα «ανεκτικά» αφεντικά.
Η ώρα πλησιάζει που οι Τούρκοι αφού μας αναγκάσουν σε υπερβολικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο θα στρέψουν την προσοχή τους στην Ελληνική Θράκη και μια μέρα θα την καταστήσουν ανεξάρτητο μουσουλμανικό κρατίδιο στα πρότυπα του Κοσσυφοπεδίου ή της ΦΥΡΟΜ
Ως προς τη διεθνή διπλωματία και τη γεωστρατηγική: Οι Τούρκοι ετοιμάζονται να μας καταφέρουν κάποιο βαρύ χτύπημα, αν και όταν αρχίσουν οι Κυπριακές γεωτρήσεις στην Κυπρο-Ισραηλινή ΑΟΖ. ΟΙ διαρρέουσες κατά καιρούς Αμερικανικές δηλώσεις ότι οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν Τουρκικές επεμβάσεις στις «νόμιμες» Κυπριακές ενέργειες είναι, κατά τη γνώμη μου, αμφίβολης αξίας.
Μην ξεχνάτε ότι αυτός που κερδίζει μία σύγκρουση - στρατιωτική ή μη - δεν είναι αυτός που έχει τα καλύτερα και περισσότερα όπλα, αλλ’ αυτός που είναι αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει ό,τι έχει.
Είναι φυσικό, αργά ή γρήγορα, μία μεγάλη δύναμη όπως το Ισραήλ να τα «βρει» στο τέλος με μία εξ ίσου μεγάλη (σχεδόν) γειτονεύουσα δύναμη, δηλαδή την Τουρκία. Ένας ακόμη λόγος να δράσουμε σύντομα.
Παρέθεσα εν συντομία τις κυριώτερες επισημάνσεις του Β. Μαρκεζίνη, όχι διότι τα όσα λέει είναι θέσφατα, αλλά διότι μέχρι τώρα τα βιβλία του και τα άρθρα του με έχουν πείσει ότι αναλύει με οξυδέρκεια τις διεθνείς σχέσεις και έχει κάνει καλές προβλέψεις. Άλλωστε γνωρίζει από μέσα τον τρόπο σκέψεως δύο μεγάλων δυνάμεων: Της Βρετανίας όπου υπηρέτησε ως καθηγητής σε κορυφαία Πανεπιστήμια, και των ΗΠΑ, όπου διδάσκει σήμερα και απ’ όπου έστειλε τις απαντήσεις του στον Ανδρέα Σταλίδη του ΑΝΤΙΒΑΡΟΥ. Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει η πολιτική και διπλωματική μας ηγεσία να μελετήσουν αυτές τις επισημάνσεις. Ας αρχίσουμε να ακούμε ανθρώπους που έχουν ρεαλιστική αντιμετώπιση των διπλωματικών και στρατιωτικών πραγμάτων και ας απομακρυνθούμε από την επιρροή κακών συμβούλων, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια οδηγούν την εξωτερική μας πολιτική σε ενδοτικές αποφάσεις και σε απαράδεκτες υποχωρήσεις.
Ιδιαιτέρως με προβληματίζει η πρόβλεψη του Β. Μαρκεζίνη για τη Θράκη. Ελπίζω να μην επαληθευθεί, αλλά οφείλω να υπενθυμίσω ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ και πανεπιστημιακός Νταβούτογλου έχει επανειλημμένως γράψει και δηλώσει δημοσίως τα εξής: Το προηγούμενο της Κύπρου, όπου η Τουρκία χρησιμοποίησε την μουσουλμανική μειονότητα ως εφαλτήριο για επεκτατικούς σκοπούς, θα χρησιμεύσει ως πρότυπο και για τη Δυτική Θράκη. Αντιγράφω τα λόγια του:
«Οι δύο σημαντικοί βραχυπρόθεσμοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας στα Βαλκάνια είναι η ισχυροποίηση της Βοσνίας και της Αλβανίας μέσα σε ένα πλαίσιο σταθερότητας και η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου που θα θέσει υπό την προστασία του τις εθνικές μειονότητες της περιοχής. Στο νομικό αυτό πλαίσιο η Τουρκία πρέπει να επιδιώκει συνεχώς την εξασφάλιση εγγυήσεων που θα της παρέχουν το δικαίωμα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων. Η νομιμότητα της επέμβασης της Κύπρου, που αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή, κατέστη δυνατή εντός ενός τέτοιου είδους νομικού πλαισίου. (Το Στρατηγικό Βάθος- Η Διεθνής θέση της Τουρκίας, εκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ, Αθήνα 2010, σελ. 200).
Το ελληνικό πρόβλημα είναι πρωτίστως ψυχολογικό. Μας αποκοιμίζουν κατά καιρούς διάφορες δήθεν φιλειρηνικές σειρήνες, που μας μιλούν για τον καλό Ερντογάν, ο οποίος αγαπά τους Έλληνες της Πόλης και άλλα τέτοια φαιδρά. Οι ίδιοι κονδυλοφόροι χρησιμοποιούν τώρα και την οικονομική κρίση ως πρόσχημα για να κάνουμε και άλλες υποχωρήσεις μπροστά στον νέο Οθωμανισμό. Ας τους αγνοήσουμε. Οι μέχρι τώρα υποχωρήσεις μας άνοιξαν τη όρεξη των Τούρκων. Είτε Ισλαμιστές είτε Κεμαλιστές, απέναντι στον Ελληνισμό είναι ενωμένοι και διεκδικητικοί.
178) ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ, Η ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙ
Επιτέλους η Ανωτάτη Παιδεία μας απηλλάγη από το ψευδοπροοδευτικό ιδεολόγημα που λεγόταν «Πανεπιστημιακό άσυλο». Είναι αξιέπαινος ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος επέβαλε στην Κυβέρνηση αυτήν τη νομοθετική ρύθμιση. Η πραγματική αξία του ασύλου είναι η προστασία των ιδεών και των φιλοσοφικών ή επιστημονικών αντιλήψεων στον χώρο του Πανεπιστημίου. Γι’ αυτό και καθιερώθηκε στην Δυτική Ευρώπη όταν υπήρχαν απολυταρχικά καθεστώτα, τα οποία φυλάκιζαν επιστήμονες για τις ιδέες που ανέπτυσσαν. Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα είχε καταντήσει ένας διάτρητος θεσμός που παρείχε προστασία στην αυθαιρεσία, στον τραμπουκισμό, στην εγκληματική δράση και κατεξευτέλιζε την έννοια της Παιδείας. Είναι προφανές ότι η κοινωνία μας σε κάποιους τομείς ωριμάζει και είναι έτοιμη να αποδεχθεί την κατάργηση μερικών ψευδοπροοδευτικών μύθων.
Δεν είναι, όμως, μόνο το άσυλο. Υπάρχουν και άλλες ιδεολογικές αγκυλώσεις που έχουν επιβληθεί στην παιδεία, στην κοινωνία και στον χώρο των ιδεών στο όνομα ενός δήθεν προοδευτισμού, ο οποίος αντιγράφει κάθε τι το αποτυχημένο από άλλες χώρες και το διατηρεί ακόμη και αν οι άλλες χώρες αρχίζουν να το απορρίπτουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πολυδιαφημισμένη πολυπολιτισμικότητα. Σε όλα τα σχολικά προγράμματα και σε άλλες εκφάνσεις της πολιτιστικής μας ζωής ακούμε και διαβάζουμε αυτόν τον όρο, ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με την εθνική ταυτότητα και την ελληνορθόδοξη κληρονομιά του λαού μας. Με πρόσχημα την παρουσία μεγάλου αριθμού μεταναστών, εκ των οποίων οι περισσότεροι παράνομοι, οι δήθεν προοδευτικοί προσπαθούν να καταργήσουν την έννοια του Έθνους, τη συνέχεια του Ελληνισμού, την προβολή των ηρώων μας, την αξία της ελληνικής γλώσσας, τα ελληνορθόδοξα ιδανικά των Τριών Ιεραρχών και του Πατροκοσμά. Λέγουν ότι όλα αυτά είναι «εθνικιστικά» και ότι πρέπει η πολιτιστική ταυτότητα της πλειοψηφίας να υποχωρήσει για να προβληθεί ο πολιτισμός, η θρησκεία και η ταυτότητα των αλλοδαπών και των λαθρομεταναστών. Στο όνομα του «πολυπολιτισμού» κακοποιούν την Ιστορία μας, καταργούν τον όρο Εθνική από το Υπουργείο Παιδείας, προσπαθούν να αλλοιώσουν τον Ορθόδοξο χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, συγγράφουν βιβλία Ιστορίας με φιλοτουρκικό περιεχόμενο, υποβαθμίζουν τις εθνικές επετείους και γενικά χλευάζουν την παράδοση και την εθνική φυσιογνωμία του Ελληνισμού.
Η αντίληψη αυτή είναι λανθασμένη και αποτυχημένη. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν υποχωρεί η εθνική ταυτότητα, η γλώσσα και η ιστορία της πλειοψηφίας για να κολακευθούν οι απρόσκλητοι αλλοδαποί επισκέπτες. Και όπου τυχόν συνέβη αυτό τώρα οι ηγέτες των αντιστοίχων χωρών έχουν το θάρρος να ομολογήσουν την αποτυχία του πειράματος. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ παραδέχθηκε επανειλημμένως ότι το πολυπολιτισμικό πείραμα στη Γερμανία απέτυχε. Την ίδια παραδοχή έκανε δημοσίως και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντ. Κάμερον. Στην Ιταλία προ ολίγων ετών ο γνωστός αριστερός ηγέτης Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα ομολόγησε στον Ιταλοαμερικανό πολιτειολόγο Τζιοβάνι Σαρτιόρι ότι στο ζήτημα του πολυπολιτισμού «οι συντηρητικοί είχαν δίκιο» . Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου προέβη σε μία έμπρακτη ομολογία της αποτυχίας της πολυπολιτισμικότητας: Ενώ αρχικά είχε ζητήσει από την Ιταλία να κατεβάσει τον Εσταυρωμένο από τις σχολικές αίθουσες, με δεύτερη απόφασή του δικαίωσε την Ιταλία και δέχθηκε το δικαίωμα της κάθε χώρας να προβάλλει μέσα στο σχολείο τη θρησκευτική και εθνική της ταυτότητα. Στη Γαλλία μετά από τα αιματηρά επεισόδια που προκάλεσαν νεαροί Αφρικανικής καταγωγής στα προάστια, ο Νικολά Σαρκοζί δημιούργησε Υπουργείο Εθνικής Ταυτότητος και καταπολεμεί τους πολυπολιτισμικούς μύθους. Είναι χαρακτηριστική και η απάντηση του κορυφαίου Γάλλου ιστορικού των Πολιτισμών Φερνάν Μπρωντέλ . Ερωτηθείς αν μία χώρα εμπλουτίζεται ή απειλείται αν γίνει πολυπολιτισμική, απήντησε:
- «Πολυπολιτισμική», αυτό εξαρτάται από το πώς εκλαμβάνετε τη λέξη. Αν εννοείτε πως διάφοροι πολιτισμοί συνομιλούν μεταξύ τους και ανταλλάσσουν τα αγαθά τους, ναι, είμαι ευνοϊκός για το «πολυ-πολιτισμικό». Αν όμως αυτό σημαίνει πως κάποιος πολιτισμός διαρρήγνυται προς πάσαν κατεύθυνση για να ικανοποιηθούν οι μεν ή οι δε, τότε είμαι εναντίον.
Ο Μπρωντέλ αρνείται το πολυπολιτισμικό πρότυπο που έχει επιβάλλει στην Παιδεία μας ο ψευδοπροοδευτισμός. Ένα πρότυπο που διαρρηγνύει την εθνική συνοχή και γκρεμίζει τις αξίες της πατρίδας, της Ορθοδοξίας, του ηρωισμού. Μας υποδεικνύει ότι άλλο πράγμα είναι ο διάλογος των πολιτισμών, κάτι αντίστοιχο με την Οικουμενικότητα του ελληνικού πνεύματος, και άλλο - τελείως εσφαλμένο - είναι να αναγκάζεις ένα λαό να αρνηθεί την ταυτότητά του για να ικανοποιηθούν οι γειτονικοί λαοί και οι λαθρομετανάστες. Ο Ελληνισμός και ως κλασικός και ως Αλεξανδρινός και ως Ορθόδοξος Χριστιανικός και ως σύγχρονος, που μετέχει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, πάντοτε ήθελε και θέλει να είναι Οικουμενικός. Δεν έμεινε ποτέ κλεισμένος στο καβούκι του. Όμως άλλο πράγμα είναι η Οικουμενικότητα, η οποία διαφυλάσσει την εθνική μας κληρονομιά ώστε να την μεταδώσει ως αγαθό στους άλλους πολιτισμούς, και άλλο είναι η πολυπολιτισμική χοάνη, η οποία καταργεί κάθε τι το ελληνικό για να μας επιβάλει ξένα πρότυπα και να μας μεταβάλει σε έναν πολυεθνικό, άπατρι και ανελλήνιστο πολτό.
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ έχει παρατηρήσει ορθώς ότι το Βυζάντιο ήταν ένα κράτος πολυεθνικό μεν (προ του 1204), αλλά μονοπολιτισμικό. Ο επικρατών πολιτισμός στη γλώσσα, στην παιδεία, στην κοινωνία, ήταν ο ελληνικός. Τα μονοπολιτισμικά κράτη διαρκούν πολλούς αιώνες, τα πολυπολιτισμικά αποσυντίθενται.
177) Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
Στις 24 Αυγούστου 1779 στο Κολικόντασι της τουρκοκρατούμενης τότε Βορείου Ηπείρου απαγχονίσθηκε με εντολή του Κουρτ Πασά ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Πατροκοσμάς όπως κατεγράφη στη συνείδηση του λαού μας. Ξεκίνησε από το Μέγα Δένδρο της Αιτωλίας, δίπλα από το Θέρμο, την αρχαία πρωτεύουσα της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Έμαθε γράμματα σε κρυφά και φανερά σχολειά και κατέληξε στο Άγιον Όρος, στη Μονή Φιλοθέου. Με τις ευλογίες των εκάστοτε Οικουμενικών Πατριαρχών εξήλθε από τον Άθωνα τουλάχιστον τρεις φορές και περιόδευσε τα περισσότερα μέρη του Ελληνισμού για να αποτρέψει τους εξισλαμισμούς. Ιδιαιτέρως έντονη παραμένει η μνήμη του στην Ήπειρο και στη Δυτική Μακεδονία. Δίδασκε με τον απλό λόγο του, την ασκητική ζωή του, με τις προφητείες του για την απελευθέρωση του Γένους, με το πάθος του για την κοινωνική δικαιοσύνη, με τον ζήλο του για την Ελληνορθόδοξη Παιδεία. Από τα πρώτα χρόνια μετά το μαρτύριό του θεωρήθηκε Άγιος από τον λαό μας και η αγιοκατάταξή του επισημοποιήθηκε το 1960 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο πρώτος βιογράφος του είναι ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο περίφημο «Νέον Μαρτυρολόγιον», το οποίο εξεδόθη το 1799.
Τα σύγχρονα σχολικά βιβλία έχουν την τάση να αγνοούν τον Άγιο Κοσμά ή να τον παρουσιάζουν σαν έναν δυτικού τύπου Διαφωτιστή. Όμως ο Πατροκοσμάς δεν είχε την παραμικρή επιρροή από τον Γαλλικό Διαφωτισμό, ο οποίος άλλωστε έρρεπε προς ακρότητες αθεϊστικού τύπου. Ο Άγιος Κοσμάς δεν άνοιγε απλώς σχολεία , αλλά τόνιζε ότι το σχολείο είναι προθάλαμος της Εκκλησίας. Η επιτυχημένη προσπάθειά του να σταματήσει τους εξισλαμισμούς βοήθησε την επιβίωση του Έθνους, διότι εκείνη την εποχή όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία χανόταν και για τον Ελληνισμό. Ο εξισλαμισμένος τούρκευε, γινόταν φανατικός ανθέλληνας, γι’ αυτό και έχει μείνει ως αρνητική για το Γένος μας έννοια ή λέξη «γενίτσαρος» . Η παιδεία, στην οποία πίστευε ο Άγιος Κοσμάς, δεν ήταν μία απλή κατάρτιση και εκμάθηση τεχνοκρατικών γνώσεων, όπως θα ήθελαν σήμερα ορισμένοι. Αλλά μιλούσε για μία Παιδεία, η οποία πρωτίστως θα δια-μορφώνει ανθρώπους, θα διαπλάθει ανθρωπίνους χαρακτήρες.
Από το σπουδαίο κείμενο «Το Άγιον Όρος και η παιδεία του Γένους μας» , το οποίο συνετάγη και εξεδόθη από την Ιερά Μονή Ιβήρων, πρώτα το 1994 και βελτιωμένο το 2003, παραθέτουμε ορισμένες εύστοχες επισημάνσεις για τις διδαχές του Πατροκοσμά: «... Ανοίξτε σχολεία ελληνικά. Να βάλετε όλοι σας, για να σπουδάζουν όλα τα παιδιά, χωρίς να πληρώνουν. Να μάθουν τα παιδιά την ελληνική γλώσσα, για να ξεσκεπάσουν όλα τα μυστήρια της ζωής και της Εκκλησίας μας, που είναι εκεί κρυμμένα. Από το σχολείον μανθάνομεν το κατά δύναμιν τί είναι Θεός, τί είναι Αγία Τριάς, τί είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τί είναι δαίμονες, τί είναι παράδεισος, τί είναι κόλασις, τί είναι αμαρτία, αρετή. Από το σχολείον μανθάνομεν τί είναι Αγία Κοινωνία, τί είναι Βάπτισμα, τί είναι το Άγιον Ευχέλαιον, ο τέλειος γάμος, τί είναι ψυχή, τί είναι κορμί... το σχολείον ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείον ανοίγει ατ μοναστήρια. Ανίσως και δεν ήτανε σχολεία, πού ήθελα εγώ να μάθω να σας διδάσκω;.... Είναι αληθινός επαναστάτης, ανανεωτής των πάντων. Κρίνει τον πλούσιο που δεν δίνει στον φτωχό. Διοργανώνει δωρεάν παιδεία. Σέβεται τη γυναίκα. Βλέπει ότι την καταπιέζουν. Φανερώνεται πραγματικός υπερασπιστής της. Ρίχνει όλους στο φιλότιμο».
Οι επισημάνσεις αυτές μάς οδηγούν στον προβληματισμό ποια σχέση έχει η Παιδεία του Αγίου Κοσμά με το σύγχρονο σχολείο. Εν όψει δε και του Νέου Λυκείου καλό θα ήταν να προβληματισθούμε αν τελικά σήμερα το σχολείο διαμορφώνει ήθος ή απλώς καλλιεργεί την αποστήθιση γνώσεων και αριθμών. Έχει παραμεληθεί η Ανθρωπιστική Παιδεία χάριν της Τεχνολογικής και αυτό βλάπτει την ψυχοσύνθεση των παιδιών, τούς στερεί τα πρότυπα και τα οράματα. Στην εποχή των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και της Ψηφιακής Τεχνολογίας οι νέοι μας χρειάζονται ακόμη περισσότερο τα διδάγματα των Αρχαίων Ελληνικών κειμένων, των Θρησκευτικών και της Ιστορίας. Για να μην απομονωθούν μπροστά στον υπολογιστή. Για να μην γίνουν απαθείς θεατές της υλιστικής παγκοσμιοποιήσεως, η οποία γεννά οικονομικές κρίσεις σαν τη σημερινή και τις εξαπλώνει υπερπηδώντας τα σύνορα. Για να αντισταθούν στην επικράτηση του υλιστικού συμφέροντος εις βάρος της ανθρωπιάς και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Για να αγωνισθούν ώστε κάθε λαός να διατηρήσει την εθνική κυριαρχία του και την πολιτιστική ιδιοπροσωπεία του χωρίς να μεταμορφωθεί σε άμορφο χυλό.
Η Ελληνορθόδοξη Παιδεία, την οποία ευαγγελίσθηκε ο Άγιος Κοσμάς δεν αντιτίθεται στις Θετικές Επιστήμες. Τον 19ο αιώνα στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης, η οποία ιδρύθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο σχολάρχης ήταν Αγιορείτης μοναχός, ο Βαρθολομαίος Κουτλουμουσιανός. Ο ίδιος δίδασκε στα παιδιά των Ελλήνων εμπόρων τα Θρησκευτικά, τα Αρχαία Ελληνικά, αλλά και τα Μαθηματικά και τη Φυσική, συγγράφοντας ή μεταφράζοντας μόνος του τα σχετικά εγχειρίδια. Η Ελληνορθόδοξη Παιδεία, για την οποία θυσιάσθηκε ο Πατροκοσμάς, είναι πάντοτε επίκαιρη. Όχι μόνο για εμάς τους Έλληνες, αλλά και για την Ευρώπη που αναζητεί την ταυτότητά της. Ευρισκόμενοι στη δίνη μιας κρίσης που φαίνεται οικονομική, αλλά έχει πνευματικά αίτια, ας ξαναδιαβάσουμε τις διδαχές του Αγίου Κοσμά.
176) Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ
Κάθε Ιούλιο η Κύπρος με πληγώνει. Δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας - και Λευκωσίαν - ξέρω ότι και άλλοι αρθρογράφοι έκαναν αυτή την παρατήρηση. Ότι δηλαδή η πρόσφατη τραγωδία στη Ναυτική Βάση «Αντιστράτηγος Ευάγγελος Φλωράκης» έγινε στις 11 Ιουλίου, τέσσερις ημέρες πριν από την επέτειο του πραξικοπήματος και εννέα ημέρες πριν από την επέτειο της εισβολής του Αττίλα. Ο μαύρος Ιούλιος του 1974 έρχεται στη μνήμη μου συνέχεια, ιδίως δε όταν επισκέπτομαι την Κύπρο, νήσο Αγίων και νήσο Ηρώων. Αλλά ο Ιούλιος συνδέεται με μία ακόμη θλιβερή επέτειο. Την 9η Ιουλίου 1821 θανατώθηκαν στη Λευκωσία ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, όλοι οι επίσκοποι και οι ηγούμενοι της Κυπριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας και πολλοί πρόκριτοι. Ο Τούρκος διοικητής Κιουτσούκ Μεχμέτ είχε υποψίες ή και πληροφορίες ότι η ηγεσία του Κυπριακού Ελληνισμού μετείχε στη Φιλική Εταιρία και για να αποφύγει τυχόν επαναστατικά γεγονότα αφάνισε όλους τους τοπικούς προεστώτες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Ο Κύπριος ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης περιέγραψε σε ποίημά του γραμμένο στην Κυπριακή διάλεκτο τη θυσία του Αρχιεπισκόπου και Εθνάρχου Κυπριανού και έβαλε στο στόμα του τη θρυλική απάντηση:
«Η Ρωμηοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη», δηλαδή το Ελληνορθόδοξο Γένος θα εξαφανισθεί μόνον όταν έλθει η συντέλεια του κόσμου. Μήνυμα ηρωισμού, αγωνιστικότητας, πίστης και ελπίδας, πολύτιμος οδηγός μέσα στην απαισιόδοξη εποχή που ζούμε.
Γέννησε πολλούς ήρωες η Κύπρος μας. Και στη Αρχαιότητα και στη Βυζαντινή περίοδο και σε όλους τους νεώτερους απελευθερωτικούς αγώνες του Ελληνισμού Κύπριοι και Ελλαδίτες πορεύθηκαν από κοινού. Μας συγκλόνισε ιδιαιτέρως η μαχητικότητα και η αυτοθυσία των Κυπρίων εφήβων, που έδωσαν τη ζωή τους στην αγχόνη και στα βουνίσια λημέρια το 1955-59. Στόχο είχαν την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα. Σ’ αυτή τη χορεία ηρώων κατατάσσεται πλέον και ο αδικοχαμένος Διοικητής του Κυπριακού Ναυτικού και απόφοιτος της Ελληνικής Σχολής Ναυτικών Δοκίμων Πλοίαρχος Ανδρέας Ιωαννίδης. Έτρεξε μέσα στα άγρια χαράματα για να απομακρύνει το κατώτερο προσωπικό και να ηγηθεί ο ίδιος της κατασβέσεως του πυρός. Πιστός σε όσα διδάχθηκε, ότι δηλαδή ο πλοίαρχος εγκαταλείπει τελευταίος το πλοίο και κάθε μονάδα όπου καλείται να υπηρετήσει. Ή μάλλον δεν το εγκαταλείπει ποτέ. Ο ήρωας Πλοίαρχος τίμησε το ελληνικό εθνόσημο, το οποίο πάντα έφερε στο ναυτικό πηλίκιό του, και την Ιστορία του ενιαίου Ναυτικού Ελλάδος και Κύπρου. Τα φώναζε, τα έγραφε, τα επεσήμαινε τα προβλήματα, αλλά οι γραφειοκράτες αγρόν ηγόραζαν. Με συγκίνησε πολύ η δήλωση της συζύγου του ότι ο άνδρας της θα έδινε τα πάντα για την Ελλάδα. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι λεβέντες στην Κύπρο. Μόνο που δεν τους αφήνουν οι ψευδοπροοδευτικοί να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Όχι μόνο στην Εθνοφρουρά. Σε όλους τους τομείς.
Εδώ και τρία χρόνια, μετά την εκλογή του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, την πολιτική ζωή της Κύπρου κυβερνά ουσιαστικά η ψευδοπροοδευτική ομάδα του «κομμουνιστικού κόμματος»» ΑΚΕΛ. Για πρώτη φορά το κόμμα αυτό, που δεν συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59, βρέθηκε να νέμεται την εξουσία και να εκφράζει τα απωθημένα δεκαετιών. Η τραγωδία της ναυτικής βάσης μας δίνει ανάγλυφα να καταλάβουμε τις ακροβατικές ισορροπίες που προσπαθεί να τηρήσει η ηγεσία του ΑΚΕΛ με αποτέλεσμα παντού την καταστροφή. Ο Χριστόφιας πιέσθηκε από τους Αμερικανούς να σταματήσει το ρωσικό πλοίο που μετέφερε εξοπλισμό προς τη Συρία. Για να ικανοποιήσει τις ΗΠΑ κατέσχε τα 98 κιβώτια εκρηκτικών και τα αποθήκευσε με απαράδεκτο τρόπο στη ναυτική βάση στο Ζύγι. Αυτή είναι η μία πτυχή του ψευδοπροοδευτισμού. Να τα έχουν καλά με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, αφού με αυτές τις χώρες συμπλέουν ως προς την επιδιωκόμενη λύση τύπου Ανάν. Από την άλλη πλευρά ενθυμούμενος το φιλοσοβιετικό παρελθόν του ΑΚΕΛ και τις σπουδές του στη Μόσχα ο Κύπριος Πρόεδρος δεν ήθελε να κακοκαρδίσει την αντιδυτική και παλαιότερα φιλοσοβιετική Συρία και έτσι αρνείτο να καταστρέψει τα εκρηκτικά. Τόσοι τρόποι θα μπορούσαν να βρεθούν και ειδικοί του στρατού υπάρχουν και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Τα συμπλέγματα των ψευδοπροοδευτικών τους οδηγούν να πατούν σε δύο βάρκες και τελικά να πέφτουν μέσα. Μόνο που αυτή τη φορά στο πέσιμό τους παρέσυραν και 13 αθώες ψυχές Ελλήνων της Κύπρου. Τα στελέχη του Ναυτικού και της Πυροσβεστικής έπραξαν άριστα το καθήκον τους. Η πολιτική ηγεσία τους άφησε στο έλεος του ολέθρου.
Ο ψευδοπροοδευτισμός των ηγετικών στελεχών ΑΚΕΛ, μόλις βρέθηκε στην εξουσία, άρχισε να ροκανίζει τα θεμέλια της Εθνοφρουράς, να υπονομεύει το ελληνικό εθνικό φρόνημα των νέων, να αμφισβητεί την εθνική ταυτότητα και τη συνέχεια του Ελληνισμού, να διαστρεβλώνει την προσφορά των αγωνιστών του 1955-59, να προωθεί αφελή συνθήματα περί επαναπροσεγγίσεως με τους Τουρκοκυπρίους. Από το δεξί χέρι του Χριστόφια ακούσθηκε η φράση «Προτιμώ έναν αριστερό Τούρκο, παρά έναν δεξιό Έλληνα» για να εισπράξει την απάντηση ότι και ο Ετσεβίτ που διέταξε την εισβολή του 1974 παρουσιαζόταν σαν αριστερός Τούρκος! Στα σχολεία της Κύπρου αντί για την Ελληνική Παιδεία καλλιεργείται η πολυπολιτισμικότητα, η οποία καταρρέει σε όλη την Ευρώπη. Κύριε Χριστόφια, αποτύχατε παντού. Καιρός είναι να παραιτηθείτε!
175) ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΡΑ ΣΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ
Την Κυριακή 10 Ιουλίου είχα την τιμή να είμαι ο κύριος ομιλητής στις εκδηλώσεις ΑΓΑΠΗΝΕΙΑ του Δήμου Τριφυλίας και της πόλης των Γαργαλιάνων. Πρόκειται για καθιερωμένες επί χρόνια εκδηλώσεις για να τιμηθεί η μνήμη του Γαργαλιανιώτη Μακεδονομάχου Σαράντου Αγαπηνού, γνωστού με το πολεμικό ψευδώνυμο Τέλλος Άγρας. Ο Άγρας, κεντρικός ήρωας στα «Μυστικά του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα, σκοτώθηκε από συμμορία κομιτατζήδων στις 7 Ιουνίου 1907 λίγο έξω από την Έδεσσα. Μαζί του μαρτύρησε για το Έθνος μας και ο Ναουσαίος συμμαχητής του Αντώνης Μίγγας, προερχόμενος από δίγλωσση οικογένεια, δηλαδή από Έλληνες Μακεδόνες που χρησιμοποιούσαν το τοπικό σλαβόφωνο ιδίωμα παράλληλα με τα ελληνικά. Ο Σαράντος Αγαπηνός-Άγρας ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και πήγε εθελοντικά στη Μακεδονία, η οποία αποτελούσε τότε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Βοήθησε και αυτός, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες αξιωματικοί και εθελοντές, τον αγώνα των εντοπίων κατά των Τούρκων κατακτητών και των Βουλγάρων, που διεκδικούσαν τη Μακεδονία.
Με την ευκαιρία της ομιλίας μου αυτής αναλογίσθηκα πόσο μεγάλη ευθύνη έχουμε σήμερα απέναντι στην ηρωική μνήμη όλων εκείνων που αγωνίσθηκαν στο διμέτωπο αγώνα του Ελληνισμού για τη διάσωση της Μακεδονίας. Διδάσκουμε άραγε στα παιδιά μας ότι ακριβώς δέκα χρόνια από την πτώχευση της Ελλάδος επί Χαριλάου Τρικούπη και ενώ από το 1898 είχε επιβληθεί στην Ελλάδα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (η τρόικα της εποχής) κατόρθωσαν οι πρόγονοί μας και αντιμετώπισαν επιτυχώς Τούρκους και Βουλγάρους εθνικιστές (1903-1908); Διδασκόμαστε άραγε από εκείνη την προσπάθεια στην οποία αποδείχθηκε ότι όταν θέλει ο Έλληνας είναι και συστηματικός και οργανωτικός; Παίρνουμε μαθήματα από τον ορθό συντονισμό μεταξύ Εκκλησίας, διπλωματών, στρατιωτικών, εντοπίων και εθελοντών που οδήγησε στη σωτηρία της Μακεδονίας μας; Προσπαθούμε άραγε να διερευνήσουμε ποιές ψυχικές δυνάμεις, ποια παιδεία και ποιο ήθος ώθησε την πτωχευμένη Ελλάδα του 1893, την ηττημένη από τους Τούρκους το 1897, να ορθώσει κεφάλι το 1903 και να στείλει την αφρόκρεμα της νεολαίας της στα έλη των Γιαννιτσών και στα χιόνια της Δυτικής Μακεδονίας υπέρ Ορθοδοξίας και πατρίδος;
Ως Μακεδών θεωρώ χρέος μου να τιμώ τους προγόνους μου που ξεκίνησαν την αντίσταση κατά της Βουλγαρικής Εξαρχίας ήδη από το 1872, με αποκορύφωμα την ένοπλη φάση του 1903-1908. Όμως ακόμη περισσότερο οφείλω να εκφράσω ευγνωμοσύνη προς τους Κρητικούς, Μανιάτες, Μεσσήνιους και άλλους συνέλληνες, οι οποίοι ήλθαν από την υπόλοιπη Ελλάδα για να υλοποιήσουν την προτροπή του διπλωμάτη, λογίου και οραματιστή Ίωνος Δραγούμη: «Έλληνες, ας σπεύσουμε να σώσουμε τη Μακεδονία και η Μακεδονία θα μάς σώσει»! Ο αδικοχαμένος από ελληνικό βόλι το 1920 Ίων Δραγούμης εννοούσε ότι ένας λαός πτωχευμένος υλικά χρειάζεται μία Μεγάλη Ιδέα, ένα εθνικό όραμα για να ανορθωθεί ηθικά και να αναγεννηθεί πνευματικά. Είχε δίκιο. Αλλά πόσοι σήμερα τον διαβάζουν;
Έχουμε ευθύνη απέναντι σε εκείνη την ηρωική γενιά. Όχι μόνον να στεφανώνουμε τα αγάλματά τους και να εκφωνούμε ομιλίες στη μνήμη τους. Καλά και αυτά, αλλά η ουσιαστική απόδοση τιμής είναι η συνεχής μάχη για την ταυτότητα της Μακεδονίας, για την αντιμετώπιση των διαστρεβλώσεων, για την καταγγελία των πλαστογράφων. Σήμερα τα Σκόπια στήνουν σε κεντρική πλατεία άγαλμα του Έφιππου Πολεμιστή, δηλαδή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και εμείς απλώς καταγγέλλουμε ή μεμψιμοιρούμε. Όμως πρέπει να αναλογισθούμε τα δικά μας σφάλματα που εξέθρεψαν τη θρασύτητα αυτού του πολυεθνικού και υπό διάλυσιν κράτους. Τους αποθρασύναμε όταν αλλάξαμε την επίσημη πολιτική μας και αρχίσαμε να συζητούμε τη σύνθετη ονομασία. Τους ενθαρρύναμε όταν αφήσαμε να ισχύει και μετά το 2002, που έληξε η ισχύς της, την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995. Οι Σκοπιανοί την παραβίασαν δεκάδες φορές και δεν μιλήσαμε. Τώρα πατώντας σ’ αυτή τη συμφωνία μάς ενάγουν ενώπιον του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης. Εκεί που μάς χρώσταγαν, μάς πήραν και το βόδι, λέει ο λαός μας. Τους δώσαμε περισσότερο θάρρος όταν δημόσια πρόσωπα άρχισαν να συζητούν σοβαρά το ενδεχόμενο επιστροφής στη Βόρειο Ελλάδα των «Μακεδόνων του Αιγαίου», δηλαδή των επισήμων προπαγανδιστών του τεχνητού Μακεδονισμού, των οποίων οι γονείς κοιμήθηκαν Βουλγαρόφρονες και ξύπνησαν αριστεροί «Σλαβομακεδόνες» στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και ενισχύουμε την προπαγάνδα τους με ανιστόρητες αναφορές στα σχολικά μας βιβλία, όπως αυτό της Γ’ Γυμνασίου που δίνει στα παιδιά μία θολή εικόνα για την εθνολογική σύνθεση της Μακεδονίας στις αρχές του 20ου αιώνος.
Μία μεγάλη παράλειψή μας, η οποία ρίχνει νερό στον μύλο της σκοπιανής προπαγάνδας, είναι η παντελής απουσία αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αθήνα. Η πρωτεύουσα της Ελλάδος αρνείται να τιμήσει τον Έλληνα Μακεδόνα στρατηλάτη που δόξασε το όνομα του Ελληνισμού μέχρι τα βάθη της Ασίας. Το άγαλμα έχει φιλοτεχνηθεί και περιμένει σε κάποια αποθήκη. Κύριε Καμίνη, αξιότιμε Δήμαρχε της Αθήνας, είναι καιρός να ασχοληθείτε και με αυτό το θέμα: Να στηθεί επιτέλους το άγαλμα του Αλεξάνδρου σε περίοπτη θέση των Αθηνών. Αν εμείς οι ίδιοι αδιαφορούμε, αδρανούμε και υποβαθμίζουμε τους ήρωές μας, τότε γιατί φωνάζουμε όταν οι γείτονες κλέβουν την Ιστορία μας; Πριν διαμαρτυρηθούμε για τον σφετερισμό της εθνικής μας κληρονομιάς ας εργασθούμε συνειδητά για την προβολή της.
174) ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΥΣ
Ψηφίσθηκε, λοιπόν, το Μεσοπρόθεσμο και ο Εφαρμοστικός Νόμος και αποκτήσαμε τον Οργανισμό για την Αξιοποίηση της Περιουσίας του Δημοσίου και το περιβόητο Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων. Το επταμελές αυτό όργανο, στο οποίο τα τρία μέλη θα διορίζονται από την τρόικα, θα μπορεί να εκποιεί όχι μόνο την περιουσία του στενού δημοσίου τομέως, αλλά και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, δηλαδή και των Δήμων και των Πανεπιστημίων! Χωρίς να ερωτούν κανέναν οι επτά αυτοί άνθρωποι, εκ των οποίων τουλάχιστον τρεις ξένοι, θα πουλούν όσο-όσο τη δημόσια περιουσία μας για να ξεπληρώσουν τους δανειστές μας. Ελπίζω να μην αρχίσουν να πουλούν και Ναούς και Μοναστήρια, με τη δικαιολογία ότι και τα θρησκευτικά καθιδρύματα είναι Ν.Π.Δ.Δ. Εύχομαι να θυμούνται την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά του Νόμου Τρίτση του 1987, με την οποία δικαιώθηκαν επτά μοναστήρια που είχαν προσφύγει. Το Δικαστήριο αποδέχθηκε ότι η ιδιοκτησία των Μονών δεν μπορεί να περιέλθει στο Δημόσιο και επιδίκασε μία μεγάλη αποζημίωση εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, την οποία ακόμη το Κράτος χρωστά στις Μονές!
Το επταμελές αυτό Συμβούλιο θα μπορεί μεταξύ άλλων να ξεπουλά και τον αιγιαλό, ο οποίος από την εποχή του Ιουστινιανού θεωρείται δημόσιο αγαθό. Επιπλέον το Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων θα μπορεί να ξεπουλά και ακίνητα που ανήκουν σε ΝΠΔΔ, εντός των οποίων διαμένει ενοικιαστής. Δηλαδή, αν ο τάδε Δήμος έχει βάλει μία φτωχή γριούλα σε ένα ακίνητό του με συμβολικό ενοίκιο για κοινωνικούς λόγους, το Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων δικαιούται να αποφασίσει την άμεση έξωση της γιαγιάς και την πώληση του ακινήτου. Αυτά και πολλά άλλα ενδιαφέροντα αποφασίσθηκαν στη Βουλή τις τελευταίες ημέρες.
Όσοι πολιτικοί και πολίτες λένε ΟΧΙ στο Μεσοπρόθεσμο και στο επερχόμενο Μνημόνιο ΙΙ απειλούνται από τους ηττοπαθείς με το γνωστό επιχείρημα: Μα, το ζητούν οι δανειστές μας, το είπε η τρόικα. Πρέπει να υπακούσουμε, να ξεπουληθούμε μισοτιμής για να μη μας μαλώσουν οι δανειστές μας! Η ιστορία του Νέου Ελληνισμού, όμως, αποδεικνύει, ότι μεγαλύτερο όφελος είχαμε από πολιτικούς, οι οποίοι είπαν ΟΧΙ στα εκβιαστικά διλήμματα, παρά από τους πρόθυμους οσφυοκάμπτες ενώπιον των εκάστοτε ισχυρών.
Κλασικό παράδειγμα οπαδού των εθνικών υποχωρήσεων και αρνητού της εθνικής μας αξιοπρέπειας είναι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Φαναριώτης που έδρασε κατά την περίοδο της Ελληνικής Επαναστάσεως. Στο αποκορύφωμα του Αγώνος και συγκεκριμένα το 1823 εξέδωσε ένα πολιτικό μανιφέστο υποταγής και ξενοδουλείας, το οποίο έλεγε ότι δεν πρέπει να έχει η νέα Ελλάς ανεξαρτησία γνώμης και διπλωματικών χειρισμών, αλλά να παραχωρήσει όλες αυτές τις αποφάσεις στην Αγγλία. Ο Μαυροκορδάτος ανήκε στη χορεία εκείνη των ηττημένων μυαλών που ουδέποτε πίστεψαν στις δυνάμεις του Ελληνισμού και προτιμούσαν πάντα την υποτέλεια και τη δορυφοροποίηση. Έβλαψε ποικιλοτρόπως με τη στάση του. Δίχασε τους αγωνιζομένους Έλληνες οδηγώντας τους σε εμφύλιες συρράξεις κατά τη διάρκεια των μαχών. Έπαιξε ρόλο στην πρώτη φυλάκιση του Θ. Κολοκοτρώνη. Ίδρυσε το αγγλικό κόμμα αναγκάζοντας τους αντιπάλους του να ιδρύσουν το ρωσικό και το γαλλικό αντιστοίχως καθιστώντας τη μικρή Ελλάδα πλήρες προτεκτοράτο. Όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο έμπειρος Ιωάννης Καποδίστριας ο Αλ. Μαυροκορδάτος για να εξυπηρετήσει τα αγγλικά συμφέροντα έβαλε τον Μιαούλη να κάψει τον ελληνικό στόλο! Η εθελοδουλεία του και η πρόταξη του αγγλικού συμφέροντος πάνω από το ελληνικό τον κατέστησαν ολέθριο παράγοντα της πολιτικής ζωής στα πρώτα βήματα του κρατιδίου.
Αυτόν έχουν ως πρότυπο οι οπαδοί του συνθήματος: «Θα ψηφίσουμε ό,τι μας ζητήσουν οι ξένοι. Θα τα πουλήσουμε όλα αφού το θέλει η τρόικα». Αυτή η φιλοσοφία δυστυχώς διέπει τους οπαδούς του Μεσοπροθέσμου Προγράμματος. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρόσφατη τηλεοπτική σειρά, που διαστρέβλωνε την ιστορία του 1821, προέβαλε ως πρότυπο τον Μαυροκορδάτο. Ακριβώς για να μας προτρέψει σε εθνικές και οικονομικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις. Για να μας πείσει να δικαιολογήσουμε μέτρα επιβλαβή και αναξιοπρεπή.
Αντιθέτως ο Ελληνισμός βοηθήθηκε μακροπρόθεσμα και ουσιαστικά από πολιτικούς που αρνήθηκαν να ενδώσουν στους εκβιασμούς των ξένων και είπαν υπερήφανα ΟΧΙ. Το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης ζήτησε δάνειο από την Αγγλία και εκείνη του απήντησε ότι θα το δώσει αρκεί να παραχωρήσουμε την εξωτερική μας πολιτική στα βρετανικά συμφέροντα. Να γίνουμε ένα ετερόφωτο προτεκτοράτο για να βρούμε λεφτά. Ο Τρικούπης προτίμησε να φωνάξει μέσα στη Βουλή ότι δυστυχώς επτωχεύσαμεν, παρά να καταστήσει την Ελλάδα κολοβωμένη και αναξιοπρεπή. Η υπερήφανη στάση του ανέβασε το εθνικό φρόνημα. Παρά τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που μας επεβλήθη του 1898 η Ελλάς πέτυχε μετά από λίγα χρόνια (1912-13) να απελευθερώσει εκατομμύρια αλυτρώτων αδελφών. Εξίσου επιτυχής ήταν η στάση του Κυπρίου Προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου το 2004. Αρνήθηκε τους εκβιασμούς Ελλήνων και ξένων καλοθελητών και είπε ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Δικαιώθηκε πλήρως. Η Κύπρος είναι μέλος της Ε.Ε. και οι Κασσάνδρες που προέβλεπαν καταστροφές διαψεύσθηκαν.
Φτάνει πια με τους Μαυροκορδάτους που ηδονίζονται να υποκύπτουν στους έξωθεν εκβιασμούς και με τους Μαυρογιαλούρους, που μας θυμίζουν τον ρουσφετολόγο πολιτικό, τον οποίο ενσάρκωσε στον ελληνικό κινηματογράφο ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Να τους αποβάλουμε από την πολιτική μας ζωή για να δούμε ... άσπρη μέρα!
173) Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΜΑΣ
Απορροφημένοι - και με το δίκιο μας - με τα νέα φορολογικά μέτρα και με τις πολιτικές εξελίξεις ίσως δεν δώσαμε την πρέπουσα σημασία σε όσα λέχθηκαν με επίκεντρο την πρόσφατη εκλογική νίκη του Ερντογάν στις βουλευτικές εκλογές της Τουρκίας. Ο μετριοπαθής Ισλαμιστής, όπως παρουσιάζεται, αρχηγός του ΑΚΠ βρίσκεται και πάλι στην πρωθυπουργία έχοντας κερδίσει κυρίως την εμπιστοσύνη των πιο φτωχών περιοχών και των λιγότερο μορφωμένων κοινωνικών στρωμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ανατολική Θράκη και η περιοχή της Σμύρνης, όπου κατοικούν οι πιο εξευρωπαϊσμένοι Τούρκοι, προτίμησαν το αντιπολιτευόμενο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, το λεγόμενο Κεμαλικό. Σημειώνουμε με ενδιαφέρον την επάνοδο στη Βουλή του Εθνικιστικού Κόμματος του Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Πρόκειται για τον πολιτικό μανδύα των Γκρίζων Λύκων. Ήταν μάλιστα ένας από τους τρεις κυβερνητικούς εταίρους μαζί με άλλα δύο κόμματα στην κυβέρνηση, η οποία είχε υπουργό Εξωτερικών τον αείμνηστο Ισμαήλ Τζεμ. Δηλαδή όταν ο σημερινός πρωθυπουργός μας και τότε ΥΠΕΞ της Ελλάδος Γ. Παπανδρέου χόρευε ζεϊμπέκικο με τον Τζεμ (1999) στην κυβέρνηση μετείχε και η πολιτική έκφραση των Γκρίζων Λύκων.
Αμέσως μετά την εκλογική του νίκη ο Ερντογάν είπε πολλά και ενδιαφέροντα. Μένω περισσότερο στον έντονα απορριπτικό τρόπο, με τον οποίο διέψευσε ότι έχει ελληνική καταγωγή. «Με κατηγόρησαν ότι είμαι Εβραίος, Αρμένιος, ακόμη και Ρωμιό - με το συμπάθιο - με είπαν». Χρησιμοποίησε τον όρο Ρουμ, δηλαδή Ρωμιός-Ορθόδοξος Έλληνας, μαζί με μία έκφραση αντίστοιχη με τη δική μας «με το συμπάθιο». Δηλαδή για τον Ερντογάν ο όρος Ρωμιός ταυτίζεται με ό,τι πιο αποκρουστικό και απορριπτέο μπορεί να υπάρξει, γι’ αυτό προσέθεσε αμέσως μία έκφραση συγγνώμης προς το ακροατήριό του για την ... κακιά λέξη που εξεστόμισε. Καλό είναι να τα βλέπουν αυτά όσοι συνέλληνες τρέφουν αυταπάτες ότι ο Ισλαμιστής Ερντογάν είναι πιο κοντά σ’ εμάς απ’ ό,τι ήσαν οι Κεμαλιστές στρατηγοί καθώς και εκείνοι που θεωρούν ακίνδυνα τα νεο-οθωμανικά σχέδια των Ερντογάν και Νταβούτογλου. Προσωπικά πιστεύω ότι οι Ισλαμοδημοκράτες είναι εξίσου επικίνδυνοι για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα όσο και οι φαινομενικά αντίπαλοί τους στρατηγοί. Παραφράζοντας τον Καβάφη που έγραψε «βλάπτουν και οι δύο εξίσου την Συρία» επισημαίνω ότι και οι δύο αντιμαχόμενες τάσεις στη σημερινή Τουρκία βλάπτουν εξίσου τον Ελληνισμό.
Για όσους αρέσκονται στις αυταπάτες υπογραμμίζω το αυτοκρατορικό οθωμανικό ιδεώδες του Ερντογάν, όπως αυτό διεφάνη από τις μετεκλογικές δηλώσεις του. Είπε μεταξύ άλλων: «Σήμερα νίκησε τόσο η Κωνσταντινούπολη, όσο και το Σαράγεβο, τόσο η Σμύρνη όσο και η Βηρυττός, τόσο η Άγκυρα όσο και η Δαμασκός... η Ραμάλλα, το Ναμπλούς, η Τζενίν, η Δυτική Όχθη (του Ιορδάνη, δηλαδή οι Παλαιστίνιοι), κέρδισαν όσο και το Ντιγιαρμπακίρ...». Ο Ερντογάν θεωρεί την Τουρκία ως τον φυσικό προστάτη των Μουσουλμάνων της Βαλκανικής και της Μέσης Ανατολής με το ιστορικό δικαίωμα, το οποίο πιστεύει ότι του ανήκει από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για να έλθουμε σε πιο κοντινά μας θέματα θυμίζω και τις δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ και θεωρητικού του Νέου Οθωμανισμού, του Αχμέτ Νταβούτογλου. Όταν στις αρχές Μαρτίου βρέθηκε στη Δυτική Θράκη δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής που καταδεικνύουν ότι δεν σέβεται τα υπάρχοντα σύνορα, αλλά ονειρεύεται να επεκτείνει την τουρκική επιρροή: «Οι περιοχές της Ροδόπης και της Θράκης θα αποτελέσουν πάλι μία ενότητα. Χθες το υπογράμμισα και στην Αθήνα. Παλιότερα η Ανδριανούπολη, η Θεσσαλονίκη, η Κομοτηνή, η Φιλιππούπολη ζούσαν όλες μαζί. Πάλι έτσι θα γίνουν...». Και συνέχισε ανακαλύπτοντας με τη φαντασία του ανύπαρκτες μουσουλμανικές μειονότητες στην Ελλάδα «Εδώ στην Κομοτηνή και στην Ξάνθη, ούτως ή άλλως ζείτε ο ένας δίπλα στον άλλο. Να ξέρετε όμως και αυτό. Στην Κω, στα Γιάννενα, στην Πελοπόννησο και στην Κέρκυρα, σε όλα αυτά τα μέρη, πρέπει να είστε ενεργοί...». ( Οι δηλώσεις δημοσιεύθηκαν στη μουσουλμανική εφημερίδα της Θράκης RODOP RUZGARI στις 9.3.2011).
Με ανησυχία βλέπουμε να καλλιεργείται από ορισμένες πολιτικές ηγεσίες μία αίσθηση εφησυχασμού απέναντι στην επεκτατική Τουρκία με το επιχείρημα ότι θα βρούμε τον «καλό Τούρκο για να συμφωνήσουμε». Πριν από μερικά χρόνια είχε ανακαλυφθεί η καλή και εκσυγχρονίστρια κ. Τσιλέρ. Οι εκφραστές του ενδοτισμού μάς έλεγαν να τα βρούμε μαζί της και να την στηρίξουμε για να μην έλθουν στην εξουσία οι κακοί Ισλαμιστές. Αλλά η κυρία έφυγε απότομα από την εξουσία λόγω του σκανδάλου Σουσουρλούκ. Μετά ανακαλύφθηκε ο «αδελφός» Ισμαήλ Τζεμ. Μόλις δίδαξε τα χορευτικά βήματα στον κ. Γ. Παπανδρέου έχασε τις εκλογές, στις οποίες μάλιστα έλαβε 1%. Τόσο σοβαρές επιλογές είχε κάνει η τότε ηγεσία του ελληνικού ΥΠΕΞ. Ποντάρησε στον άνθρωπο του 1%! Τώρα ήλθε στην εξουσία ο κάποτε «κακός» Ισλαμιστής Ερντογάν και ανακαλύπτουν οι εν Ελλάδι ηττοπαθείς ότι πρέπει με αυτόν να τα βρούμε για να μην ξαναέλθουν στην εξουσία οι στρατηγοί. Δηλαδή οι συμπατριώτες μας οπαδοί των εθνικών υποχωρήσεων προσπαθούν κατά καιρούς να μάς πείσουν ότι ο α ή ο β είναι ο κατάλληλος Τούρκος ηγέτης για να του υποβάλουμε την παραίτησή μας από την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά κάτι γίνεται τελικά και τα πράγματα ανατρέπονται. Καιρός να αφυπνισθούμε από τις αυταπάτες!
172) ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΩΡΑ
Πιστεύω ότι το σημαντικότερο γεγονός που προέκυψε από την ιλαροτραγωδία της 15ης Ιουνίου ήταν η γενική πλέον αποδοχή από όλους τους πολιτικούς αρχηγούς - του κ. Γ. Παπανδρέου συμπεριλαμβανομένου - της πρότασης του Αντώνη Σαμαρά για επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου, αλλά και του νέου Μεσοπροθέσμου Προγράμματος. Μάλιστα ο πρωθυπουργός όταν απευθύνθηκε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως για κυβέρνηση συνεργασίας έθεσε ως κύριο στόχο την επαναδιαπραγμάτευση αυτών των συμφωνιών. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι οι δανειστές μας, Ευρ. Επιτροπή, Ευρ. Κεντρική Τράπεζα και Δ.Ν.Τ. δεν δέχονται την επαναδιαπραγμάτευση. Κι όμως στην περίπτωση της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας την δέχθηκαν.
Θυμίζω ότι με σκληρή διαπραγμάτευση η Ιρλανδία επέτυχε να πείσει τους δανειστές ότι πρέπει να παραμείνουν χαμηλοί οι φορολογικοί συντελεστές και να μειώσει τις ασφαλιστικές εισφορές για τους χαμηλόμισθους. Η Πορτογαλία μεταξύ άλλων επέτυχε να μην καταργηθεί ο 13ος και 14ος μισθός και να μη μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις κάτω των 1500 ΕΥΡΩ. Ναι, δεν αντιλέγω, οι καταστάσεις και τα οικονομικά δεδομένα δεν είναι ακριβώς ίδια με αυτά της Ελλάδος. Πιθανόν εμείς να μην επιτύχουμε όλα όσα επέτυχαν οι άλλες χώρες, αλλά μερικά από αυτά θα τα επιτύχουμε. Κέρδος είναι και αυτό και μάλιστα υπέρ των ασθενεστέρων τάξεων, οι οποίες δεν αντέχουν άλλο. Ουδείς δύναται με απόλυτη ακρίβεια να προβλέψει τι θα αποκομίσουμε αν επιτέλους ζητήσουμε την επαναδιαπραγμάτευση. Πάντως χαμένη δεν θα βγει η κοινωνία μας. Αν οι κυβερνώντες παύσουν να αντιμετωπίζουν τους δανειστές και την τρόικα με δεδομένη τη διάθεση πλήρους συμμόρφωσης και αν ακούσουν την κραυγή των αγανακτισμένων, των χαμηλομίσθων και των συνταξιούχων, κάτι μπορεί να επιτευχθεί για να βοηθήσει όλους μας.
Η χώρα μας έχει πολλά παραδείγματα επιτυχούς επαναδιαπραγματεύσεως επαχθών όρων όχι μόνον στον οικονομικό τομέα, αλλά και στον εθνικό-διπλωματικό. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι αυτή η ίδια η ύπαρξη και η γέννηση του νεωτέρου ελληνικού κράτους είναι αποτέλεσμα επαναδιαπραγματεύσεως. Καταγράφω εν συντομία τα γεγονότα για να γίνω κατανοητός:
Μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου του Οκτωβρίου 1827 οι τρεις προστάτιδες δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία (η τρόικα της εποχής) αποφάσισαν να υποστηρίξουν την αναγνώριση ενός μικρού ελληνικού κράτους με σύνορα τα οποία άλλαζαν σε κάθε συζήτηση. Αρχικά μας έδινα την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, τις Κυκλάδες, τις Β. Σποράδες και την Εύβοια. Όμως η πτώση των Φιλελευθέρων και η άνοδος των Συντηρητικών στην Αγγλία έκανε τη χώρα αυτή πιο επιφυλακτική, διότι θεωρούσαν την Ελλάδα του Καποδίστρια ρωσόφιλη. Έτσι, λοιπόν, η αγγλική διπλωματία αρνείτο να εγκρίνει την παραχώρηση της Στερεάς Ελλάδος από τους Οθωμανούς προς το υπό δημιουργία ελληνικό κρατίδιο. Ο μέγας φιλόπατρις και διπλωμάτης, ο πραγματικός Ευρωπαίος και δεινός διαπραγματευτής, ο μελετητής της διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού και ευλαβής Ορθόδοξος Χριστιανός, ο λιτοδίαιτος Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας δεν απογοητεύθηκε. Συνέχιζε να πιέζει, να απαιτεί, να διαπραγματεύεται παρά την επίγνωση της δεινής του θέσης. Η Ελλάς τότε ήταν επισήμως ανύπαρκτη, δεν είχε αναγνωρισθεί ως κράτος. Οικονομικά ήταν εξαρτημένη από τα ξένα δάνεια. Στρατιωτικά ήταν ημιυπόδουλη, διότι στην Πελοπόννησο ο Καποδίστριας βρήκε τον Ιμπραήμ και τους Τουρκοαιγυπτίους να λεηλατούν. Τελικά ανέλαβε το γαλλικό ιππικό υπό τον στρατηγό Μαιζόν να τους εκδιώξει. Η οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά ανύπαρκτη Ελλάδα του 1827-1830 είχε το θάρρος και την αξιοπρέπεια να διαπραγματεύεται. Ο Καποδίστριας πάντα ζητούσε κάτι περισσότερο από αυτά που ήθελε ώστε να μπορεί να υποχωρήσει. Ζητούσε και τη Σάμο και την Κρήτη, ξέροντας ότι ο βασικός στόχος ήταν να εξασφαλίσει την Στερεά Ελλάδα.
Στις 22 Ιανουαρίου 1830 (3 Φεβρουαρίου με το Νέο Ημερολόγιο) οι τρεις δυνάμεις υπέγραψαν με την Οθωμανική Υψηλή Πύλη το πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο κήρυττε ανεξάρτητη την Ελλάδα, αλλά της έδινε μέρος μόνον της Στερεάς. Δηλαδή τα σύνορα έφθαναν από τις εκβολές του Αχελώου μέχρι τις εκβολές του Σπερχειού αφήνοντας εκτός Ελλάδος την Ακαρνανία και την περιοχή Δομοκού. Ο Καποδίστριας συνέχιζε να διαπραγματεύεται. Παρά τις πολύ δύσκολες εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες έστελνε επιστολές, έκανε διαβήματα, αξιοποιούσε τις γνωριμίες του. Και δικαιώθηκε μετά θάνατον. Δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1831 - πριν από 180 χρόνια - αλλά ο σπόρος που έσπειρε καρποφόρησε μετά από λίγους μήνες. Στις 27 Ιουνίου/9 Ιουλίου 1832, με τη συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Οθωμανική Τουρκία παρεχώρησαν στην Ελλάδα και το υπόλοιπο κομμάτι της Στερεάς και τα σύνορα εξετείνοντο από τον Αμβρακικό μέχρι τον Παγασητικό ή όπως έγραφαν τα κείμενα από τον Κόλπο της Άρτης μέχρι τον Κόλπο του Βόλου. Δεν ήταν η υλοποίηση της Μεγάλης Ιδέας, αλλά ήταν κάτι σημαντικό για την εποχή εκείνη.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας μας διδάσκει με το παράδειγμά του ότι όσο αδύναμος και αν είσαι απέναντι σε ισχυρούς εταίρους ή /και διεθνείς οργανισμούς μπορείς πολλά να επιτύχεις αν πιστεύεις στον εαυτό σου και στο δίκαιό σου και πρωτίστως αν επιμένεις και επαναδιαπραγματεύεσαι διαρκώς. Η διαπραγμάτευση των εθνικών και οικονομικών αιτημάτων απαιτεί ηγέτες οι οποίοι απορρίπτουν την ηττοπάθεια, εμπνέονται από τη διαχρονική ιστορία του Ελληνισμού, έχουν αξιόπιστες διεθνείς διασυνδέσεις και πρωτίστως σέβονται τον ιδρώτα και τους αγώνες του ελληνικού λαού.
171) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
Μνημόνιο, μέτρα, φόροι, αποκρατικοποιήσεις, δανειστές, τρόικα. Αυτές οι λέξεις αποτελούν πλέον το καθημερινό λεξιλόγιο των Ελλήνων και κυρίως των δημοσιογράφων στα ΜΜΕ. Και φυσικό είναι. Αυτά απασχολούν την τσέπη, γι’ αυτά διαδηλώνουν χιλιάδες συμπατριώτες μας στις πλατείες, γι’ αυτά μάς πιέζουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Δει δη χρημάτων και άνευ αυτών ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων, όπως έλεγε και ο φημισμένος αρχαίος ρήτωρ Δημοσθένης. Δηλαδή χρειάζονται χρήματα και χωρίς αυτά δεν μπορεί να γίνει τίποτε από όσα πρέπει να γίνουν.
Έχω την αίσθηση, όμως, ότι η συνεχής ενασχόληση των ηλεκτρονικών ΜΜΕ με τα οικονομικά θέματα δεν μάς επιτρέπει να δώσουμε την δέουσα βαρύτητα και σε ορισμένες άλλες συζητήσεις, οι οποίες αναφέρονται σε άλλους τομείς της επικαιρότητος: Εθνικά θέματα, λαθρομετανάστευση, εγκληματικότητα, παιδεία, αξίες και ιδανικά για τους νέους μας, δημογραφικό, ο θεσμός της οικογένειας. Αυτά και πολλά άλλα θα παραμείνουν ως προβλήματα και μετά την οικονομική κρίση. Τα οικονομικά θέματα είναι αναγκαίο να τα συζητούμε. Ιδίως όταν ακούονται διαφορετικές φωνές και όταν ασκείται τεκμηριωμένη κριτική στους εσφαλμένους κυβερνητικούς χειρισμούς. Όμως δεν υπάρχει μόνον η οικονομία. Ούτε μπορώ να δεχθώ την καθαρά υλιστική λογική ότι η οικονομία είναι η βάση στην οποία κτίζονται όλα τα άλλα. Η Αρχαία Αθήνα είχε ανεπτυγμένη φιλοσοφική κίνηση όχι μόνον τον 5ο αιώνα, οπότε βρισκόταν σε οικονομική ακμή, αλλά και στην ελληνιστική περίοδο (3ο έως 1ο αιώνα π.Χ.), όταν είχε παρακμάσει οικονομικά και τα σκήπτρα κρατούσαν άλλες πόλεις, όπως η Αλεξάνδρεια και η Ρώμη.
Ας δούμε, λοιπόν, την κοινωνία μας και τον κόσμο πέραν της οικονομίας. Πόσο μελετήσαμε και πόσο σχολιάσθηκαν από την τηλεόραση τα αποτελέσματα των προσφάτων εκλογών στην Κύπρο, στα Σκόπια, στην Πορτογαλία; Πόσο κατανοήσαμε τις διεργασίες που γίνονται στο εσωτερικό της Τουρκίας. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών στη γείτονα χώρα, αλλά αναμένεται και πάλι να κερδίσει το ελαφρό Ισλάμ του Ερντογάν. Θα παραμείνουμε στις επιφανειακές αναλύσεις που λέγουν ότι ο «καλός» Ερντογάν βάζει στο περιθώριο τους «κακούς» εθνικιστές στρατηγούς ή θα αποφασίσουμε να δούμε τί κρύβεται πίσω από τον νέο Οθωμανισμό των Ερντογάν και Νταβούτογλου; Μήπως τελικά είναι πιο επικίνδυνος ο επεκτατισμός με περιτύλιγμα και παραλλαγή παρά ο ξεκάθαρος και δεδηλωμένος εθνικισμός των στρατιωτικών; Κατ’ εμέ και οι δύο τάσεις είναι επικίνδυνες για τα εθνικά μας συμφέροντα, τώρα μάλιστα που κάποιοι στην Ελλάδα καλλιεργούν το ηττοπαθές επιχείρημα: Αφού δεν έχουμε χρήματα ας κάνουμε υποχωρήσεις απέναντι στους Τούρκους!
Πόσο αναλύσαμε τον περίπατο της συζύγου του Ερντογάν στη Θράκη μας; Μάς απασχόλησε άραγε ότι ο Τούρκος Ισλαμιστής Γκιουλέν άνοιξε σχολεία στην κατεχόμενη Κύπρο και αρχίζει να βάζει πόδι και στη Δυτική Θράκη; Έγινε καμία συζήτηση στην τηλεόραση για τη μεθοδευμένη αφελληνιστική δράση των αλβανικών αρχών που αφαιρούν την ελληνική εθνικότητα από τις ταυτότητες των Βορειοηπειρωτών; Όταν παραβιάζονται τα δικαιώματα ανυπάρκτων μειονοτήτων στη χώρα μας δεκάδες ΜΚΟ εμφανίζονται και φωνάζουν. Όμως για τα δικαιώματα της πραγματικής ελληνικής κοινότητας που ζει στην Αλβανία ελάχιστοι φωνάζουν. Ας είναι καλά ο Μητροπολίτης Κονίτσης κ. Ανδρέας και κάποια χριστιανικά σωματεία που μάς θυμίζουν τη συνεχιζόμενη καταπίεση του Ελληνισμού από όλες τις αλβανικές κυβερνήσεις.
Την Πέμπτη 9 Ιουνίου πάλι ένας αλλοδαπός φόνευσε ένα γεροντάκι για να το ληστέψει. Θυμόμαστε τη λαθρομετανάστευση και την εγκληματικότητα μόνο για μία-δύο ημέρες και μετά βάζουμε σε τρίτη μοίρα αυτά τα προβλήματα. Ούτε καν σε δεύτερη μοίρα. Κι όμως η Ευρώπη, στην οποία ορθώς ανήκουμε και θα συνεχίσουμε να ανήκουμε, δεν τα υποβαθμίζει. Θα περίμενα αυτοί που μας πιέζουν να δείξουμε συναίνεση προς την κυβέρνηση «διότι αυτό ζητούν οι Ευρωπαίοι», να παραδεχθούν επίσης ότι επιτέλους θα πρέπει να φυλάξουμε καλύτερα τα σύνορά μας και να αρχίσουμε τους επαναπατρισμούς λαθρομεταναστών, διότι ΚΑΙ αυτό το ζητούν οι Ευρωπαίοι. Ορισμένοι στην Ελλάδα θέλουν μία Ευρώπη στα μέτρα τους. Μάς την θυμίζουν για να αποδεχθούμε κοινωνικώς άδικα μέτρα, αλλά την λησμονούν όταν πρόκειται να μιλήσουμε για τις αρνητικές συνέπειες της παράνομης μετανάστευσης. Το ότι όλη η Ευρώπη κατήργησε ως αποτυχημένη την πολυπολιτισμικότητα δεν μας το λένε τα ευρείας θεαματικότητος τηλεοπτικά δίκτυα. Δεν θα έπρεπε και αυτό να αποτελεί ένα από τα θέματα των τηλεοπτικών στρογγυλών τραπεζιών, αφού αφορά τον προσανατολισμό της παιδείας μας;
Όταν κάποτε με τη βοήθεια του Θεού και τις θυσίες του λαού μας ξεπεραστεί η κρίση, θα κατασταλάξει ο κουρνιαχτός και θα καθίσουμε ενώπιοι ενωπίοις με τα παιδιά μας. Και τότε η νέα γενιά θα μας πει: Δεν φτάνει που μάς χρεώσατε ισοβίως, αλλά μάς αφήσατε χωρίς αξίες και ιδανικά. Προσωπικά πιστεύω ότι περισσότερο και από τα δανεικά, οι νέοι μας χρειάζονται σήμερα ιδανικά . Αξίες και πρότυπα ζωής βασισμένα στην αρχαιοελληνική, την Ορθόδοξη, τη νεώτερη, τη δημοκρατική παράδοση του Ελληνισμού. Ο άνθρωπος μπορεί να αγωνιά πρωτίστως για τα υλικά ζητήματα, όμως οι ταγοί της κοινωνίας οφείλουν να καλλιεργούν το ήθος και το πνεύμα του ανθρώπου. Για να μην αλληλοεξοντωθούμε μεταξύ μας, όπως έγραψε προσφάτως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
170) Ο ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
Δεν μου αρέσει να καταδικάζεται κάποιος από τα ΜΜΕ πριν αποδειχθεί στο δικαστήριο η ενοχή του. Ούτε συμφωνώ με την υπερβολική σκληρότητα της αμερικανικής αστυνομίας προς έναν άνθρωπο, όπως ο Ντομινίκ Στρως Καν, για τον οποίο ακόμη τίποτε δεν έχει αποδειχθεί με ατράνταχτα τεκμήρια. Όμως με ενόχλησε ως Έλληνα η υπερβολική δόση θρήνου και κοπετού από ορισμένους δημοσιογράφους ιδιωτικών και δημοσίων τηλεοπτικών διαύλων και η προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι πρέπει να συμπαρασταθούμε σε έναν «καλό φίλο της Ελλάδος». Τέτοια ήταν η αγιοποίηση του Ντομινίκ που ανησύχησα μήπως θελήσουν να μετονομάσουν τη χώρα μας σε «Άγιο Δομήνικο». Ευτυχώς υπάρχει τέτοια χώρα στην Καραϊβική και έτσι γλυτώσαμε τη μετονομασία!
Από πολιτικής σκοπιάς προσωπικά πιστεύω ότι δεν βλάπτει να αποκαθηλώνονται κάποιοι Πάπες των διεθνών και υπερεθνικών Οργανισμών. Καλό είναι να καταλάβει ο κάθε πολίτης της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών, ότι πίσω από βαρύγδουπα ονόματα όπως ΟΗΕ, ΔΝΤ, κ.λπ. πιθανόν να κρύβονται ανθρωπάκια με μεγάλες αδυναμίες και υπερτιμημένα προσόντα. Η προβολή των υπερεθνικών θεσμών γίνεται σκοπίμως από τους εχθρούς της εθνικής κυριαρχίας των κρατών. Για όσους εμμένουμε στην αξία του έθνους και της εθνικής κυριαρχίας η τοποθέτηση μερικών ερωτηματικών ως προς την αυθεντία των υπερεθνικών οργανισμών καλό κάνει.
Θυμίζω και το επιχείρημα των οπαδών του αντιδημοκρατικού και ρατσιστικού σχεδίου Ανάν: «Το είπε ο ΟΗΕ, ο Ανάν είναι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Μπορούμε να σταθούμε απέναντι και να πούμε ΟΧΙ;» Ευτυχώς η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων είπε ΟΧΙ διότι κατάλαβε ότι και ο Κόφι Ανάν είναι ένας υπάλληλος, καλοπληρωμένος βέβαια, ενός Οργανισμού, ο οποίος ούτε άγιος είναι ούτε πάντα υπηρετεί τη δικαιοσύνη. Επηρεάζονται και οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ, όπως και του ΔΝΤ, από πολιτικές και οικονομικές πιέσεις, από ανθρώπινα πάθη, από πιθανούς εκβιασμούς αν κάποιοι έχουν στα χέρια τους τεκμήρια προσωπικών ατασθαλιών ή ... νυχτοπερπατημάτων.
Εξάλλου ο Ντομινίκ Στρως Καν ομολόγησε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι συζητούσε ερήμην του ελληνικού λαού (souterrain = υπογείως, με μυστικό τρόπο) με τον πρωθυπουργό μας για να ληφθούν μέτρα επαχθή και βεβιασμένα. Άρα συμμετείχε συνειδητά σε μία υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών της Ελλάδος, στη σκόπιμη ύπνωση και παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης και στην επιβολή αντιλαϊκών μέτρων. Γιατί, λοιπόν, να τον θεωρήσω μέγα φίλο μας; Μήπως διότι μάς εξευτέλισε δημοσίως λέγοντας ότι οι Έλληνες πλέουν μέσα στα σ....; Προτιμώ να μη γράψω τη λέξη, απλώς θυμίζω ότι στη Γαλλία χαρακτηρίζεται ως η λέξη του στρατηγού Καμπρόν.
Σε τελευταία ανάλυση το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι παρόμοιοι διεθνείς οργανισμοί είναι απρόσωποι μηχανισμοί και οι σοβαρές αποφάσεις λαμβάνονται από τεχνοκράτες. Η προσωπική άποψη του γενικού διευθυντή ελάχιστα μετρά. Επομένως το αν αποφάσισε το ΔΝΤ να δώσει δάνειο στην Ελλάδα δεν ήταν μία χάρη που μάς έκανε ο Στρως Καν, αλλά μία ψυχρά υπολογισμένη εκτίμηση δεκάδων εμπείρων οικονομολόγων που εργάζονται εκεί. Όπως ακριβώς το Σχέδιο Ανάν δεν ήταν μία προσωπική πρωτοβουλία του τέως Γ.Γ. του ΟΗΕ, αλλά ένα πολυδαίδαλο κείμενο επεξεργασμένο από δεκάδες συμβούλους και «εμπειρογνώμονες» με υπόγειο καθοδηγητή τον Άγγλο Λόρδο Χάνεϋ.
Όσον αφορά στην πολιτική έκλειψη του Στρως Καν από τις επικείμενες (2012) Προεδρικές εκλογές στη Γαλλία θεωρώ ότι αυτό θα αποφέρει όφελος για την Ελλάδα. Οι πιθανοί Σοσιαλιστές αντικαταστάτες του, Φρανσουά Ολλάντ, Μαρτίν Ομπρί, Σεγκολέν Ρουαγιάλ, έχουν μικρό πολιτικό εκτόπισμα και έτσι σχετικά εύκολα θα ξανακερδίσει ο Κεντροδεξιός Σαρκοζί. Πρόκειται για έναν πολιτικό, ο οποίος έχει βεβαίως τα τρωτά του σημεία, αλλά υπογραμμίζω ότι μάς στήριξε συνειδητά στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων και ταυτόχρονα τάσσεται σαφώς αντίθετος προς την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρ. Ένωση. Επιπλέον μιλά κατά της πολυπολιτισμικότητας και επιμένει στις έννοιες της εθνικής ταυτότητας και των συνόρων της Ευρώπης. Δεδομένης και της σαφούς καταδίκης του πολυπολιτισμικού προτύπου από τον Βρετανό πρωθυπουργό Ντ. Κάμερον και τη Γερμανίδα καγκελλάριο Άγκελα Μέρκελ μία επανεκλογή του Σαρκοζί θα είναι πολύ πιο χρήσιμη για το μέλλον της Ευρώπης παρά μία εκλογή του Στρως Καν, ο οποίος μέχρι τη σύλληψή του προηγείτο στα προγνωστικά. Για μία Ευρώπη των λαών και των πατρίδων και όχι για μία Ευρώπη των λαθρομεταναστών και των αποτυχημένων «προοδευτικών» ιδεών.
Η χώρα μας δεν έχει μόνο τα οικονομικά της προβλήματα. Έχει και το τεράστιο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης με συνέπειες στη δημόσια τάξη, στην εθνική ασφάλεια, στην υγεία, στην παιδεία. Αν θέλουμε σοβαρά και αποτελεσματικά να μας βοηθήσει η Ευρ. Ένωση να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, έχουμε συμφέρον να εκλέγονται στις μεγάλες ευρωπαϊκές δημοκρατίες ηγέτες με ξεκάθαρη θέση κατά της παράνομης μετανάστευσης και υπέρ της ασφάλειας του πολίτη και της σωστής αστυνόμευσης. Ο Σαρκοζί είναι ένας από αυτούς, ενώ ο Ντομινίκ Στρως Καν εάν εξελέγετο θα ήταν πιο ανεκτικός επηρεαζόμενος από τη σοσιαλιστική θολοκουλτούρα του κόμματός του.
Στην Ελλάδα δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε τους πραγματικούς φίλους μας από τους δήθεν φίλους. Αν τα ΜΜΕ αφιέρωναν τόσο χρόνο για την αείμνηστη Γαλλίδα Ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγί, όσο αφιέρωσαν στην υποστήριξη του Στρως Καν, θα ήμασταν πνευματικά πλουσιότεροι.
169) ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ
Την ώρα που ο Αντώνης Σαμαράς ζητά με λογική επιχειρηματολογία την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου.
Την ώρα που ο διακεκριμένος Συνταγματολόγος καθηγητής Γεώργιος Κασιμάτης εξηγεί με πειστικό τρόπο ότι η δανειακή σύμβαση είναι αντισυνταγματική και άκυρη, διότι έπρεπε να εγκριθεί από τουλάχιστον 180 βουλευτές.
Την ώρα που ο διεθνούς φήμης Ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης δηλώνει ότι στα εθνικά και στα οικονομικά θέματα οι κυβερνώντες αντικατέστησαν το «Μολών Λαβέ» μέ το «Πωλών Λαβέ».
Την ώρα που ο σπουδαίος Μίκης Θεοδωράκης εκφράζει την ανησυχία του για πιθανό ξεπούλημα του εθνικού πλούτου.
Την ώρα που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας θεωρεί αποτυχημένη την εφαρμογή του Μνημονίου.
Και την ώρα που χιλιάδες άνεργοι, απολυμένοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, νέοι, γέροι, κομματικοποιημένοι ή ανένταχτοι κατακλύζουν τις πλατείες των μεγάλων πόλεων για να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά (πλην ελαχίστων που εκτρέπονται σε βιαιότητες και επικίνδυνο αντικοινοβουλευτισμό).
Την ώρα, λοιπόν, που συμβαίνουν όλα αυτά εμφανίζονται 32 διανοούμενοι και επιστήμονες και με ένα κείμενό τους (με τίτλο: «Τολμήστε») δίνουν στήριγμα στο αποτυχημένο και αντισυνταγματικό μνημόνιο και στην άδικη κοινωνική πολιτική που αυτό συνεπάγεται. Το κείμενο αυτό προβλήθηκε από την κρατική τηλεόραση και τα φιλομνημονιακά Μ.Μ.Ε. και έρχεται να λειτουργήσει σαν δεκανίκι σε μία πολιτική που καταρρέει.
Προς Θεού δεν αμφισβητώ το ειλικρινές ενδιαφέρον αυτών των ανθρώπων για την τύχη της Ελλάδος, ούτε υποτιμώ την προσφορά τους στα Γράμματα και στην Επιστήμη. Ειδικά για μια ποιήτρια και Ακαδημαϊκό, όπως την Κική Δημουλά, που εκτιμώ ιδιαιτέρως. Πιστεύω, όμως, ότι το κείμενο αυτό απογοήτευσε όσους το διάβασαν, διότι από τους πνευματικούς ανθρώπους περιμένουμε αγωνιστικότητα και αντιστασιακό πνεύμα. Όχι τάσεις υποταγής και συμβιβασμού. Οι 32 κατηγορούν τις αντίθετες φωνές ως εκφράσεις «λαϊκισμού και ανευθυνότητας». Κάποιος θα μπορούσε να τους ερωτήσει: Και ποια είναι η υπευθυνότητα; Να εθελοτυφλείτε μπροστά στην αποτυχία του μνημονίου και στην πρωτοφανή εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας χωρίς τη νομότυπη έγκριση της Βουλής;
Θα ήθελα επίσης να τους ερωτήσω: Αν πράγματι ως πνευματικοί άνθρωποι θέλετε να έχετε μία δημόσια παρέμβαση, γιατί δεν ακούσαμε τη φωνή σας για τη διαστρέβλωση της Ελληνικής ιστορίας από τα Σκόπια; Γιατί δεν μιλήσατε για τον εξοβελισμό των μεγάλων λογοτεχνών μας από τα σχολικά βιβλία; Γιατί δεν δηλώσατε την αλληλεγγύη σας στην Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων, η οποία διαφωνεί με τη σχεδιαζόμενη κατάργηση της Αντιγόνης του Σοφοκλέους και του Επιταφίου του Περικλέους από τα Λύκεια; Γιατί δεν μιλήσατε όταν από τηλεοπτικές εκπομπές λοιδορήθηκαν οι ήρωες του 1821 και αμφισβητήθηκε η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού;
Το κείμενο των 32 δεν πείθει κανέναν. Πολλοί από αυτούς υπέγραψαν πριν από λίγα χρόνια αντίστοιχο κείμενο υπέρ του Σχεδίου Ανάν. Προσπάθησαν να φοβίσουν τους Ελληνοκυπρίους ότι θα συμβούν φοβερά και τρομερά αν υπερισχύσει το ΟΧΙ. Τελικά το σχέδιο καταψηφίσθηκε, η Κύπρος είναι πλήρες μέλος της Ευρ. Ένωσης, κορυφαίοι ξένοι συνταγματολόγοι έκρινα το σχέδιο ως αντιδημοκρατικό και αντιευρωπαϊκό, αλλά οι υποστηρικτές του Ανάν δεν βγήκαν να ζητήσουν συγγνώμην. Οι υπογραφές τους είναι νωπές και ο λαός μας δεν ξεχνά τόσο εύκολα όσο νομίζουν. Και τώρα έρχονται να μας πουν ότι όσοι διαφωνούν με το μνημόνιο είναι ανεύθυνοι και λαϊκιστές; Ήμαρτον!
Ευτυχώς που τις ίδιες ημέρες εμφανίσθηκε ένα άλλο κείμενο γεμάτο εθνική αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια και ιστορική τεκμηρίωση, αλλά αυτό το κείμενο δεν προβλήθηκε από τα τηλεοπτικά δίκτυά μας. Πρόκειται για την «Επιστολή των γηγενών Μακεδόνων στον ΟΗΕ», την οποία υπογράφουν οι Παμμακεδονικές Ενώσεις ΗΠΑ, Καναδά, Ευρώπης, Αυστραλίας και Αφρικής καθώς και δεκάδες σωματεία Μακεδόνων από τον ελλαδικό χώρο. Το κείμενο μεταξύ άλλων αναφέρει και τα εξής:
«... 5. Δεν δεχόμαστε να παραχωρήσουμε το προγονικό μας όνομα «Μακεδόνας» και την ιστορική και πολιτιστική ταυτότητά μας στον πολυεθνικό πληθυσμό της Π.Γ.Δ.Μ.. Η Π.Γ.Δ.Μ. αποτελείται επίσημα από είκοσι μία (21) εθνότητες με κυρίαρχες αυτές των Σλάβων και των Αλβανών.
6. Δεν δεχόμαστε να ονομαστεί Μακεδονία η περιοχή των Σκοπίων, για να εξυπηρετήσουμε τα επεκτατικά σχέδια των κυβερνήσεων της Π.Γ.Δ.Μ. εις βάρος της Ελλάδος. Η περιοχή των Σκοπίων ποτέ δεν περιλαμβανόταν μέσα στα όρια της ιστορικής Μακεδονίας, μέσα στα όρια της οποίας κατοικούμε ανέκαθεν εμείς οι Μακεδόνες.
7. Δεν νομιμοποιούμε κανέναν πολιτικό της Ελλάδος να παραχωρήσει το όνομά μας «Μακεδόνας» στον Σλαβικό πολιτισμό της Π.Γ.Δ.Μ. αποδεχόμενος σύνθετο όνομα ή γεωγραφικό προσδιορισμό που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία» ή παράγωγό του στην οριστική ονομασία της Π.Γ.Δ.Μ. Οι Έλληνες πολιτικοί δεσμεύονται από την απόφαση των πολιτικών αρχηγών την 13.4.1992 στην Αθήνα υπό την προεδρία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας...».
Το κείμενο των Μακεδόνων του απανταχού Ελληνισμού καταλήγει με την πρόσκληση προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, τον μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτζ και άλλους διεθνείς παράγοντες να επισκεφθούν τα μνημεία και τα μουσεία της αρχαίας ελληνικότατης Μακεδονίας στις Αιγές, στο Δίον, στην Πέλλα, στην Αιανή, στη Θεσσαλονίκη.
Από τη μία, λοιπόν, έχουμε ένα κείμενο που δείχνει άγνοια της πραγματικότητας και μας καλεί σε συμβιβασμό και από την άλλη ένα τεκμηριωμένο με ντοκουμέντα κείμενο που αποπνέει αγωνιστικότητα και αισιοδοξία. Αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα των αντιφάσεων.
168) ΠΑΡΑ ΤΑΥΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΩ
Από παντού λαμβάνουμε μηνύματα απαισιοδοξίας. Για την Ελλάδα, για την οικονομία μας, για την Ευρώπη, για την ανθρωπότητα. Ειδικά στον μέσο Έλληνα καλλιεργείται από διάφορες πλευρές η αίσθηση ότι τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη. Η αυτοπεποίθηση του Νεοέλληνα κινδυνεύει να καταρρεύσει τελείως. Και οι λόγοι είναι πολλοί. Ακούμε τους δανειστές μας να μας απειλούν, βλέπουμε υπαλλήλους διεθνών οργανισμών να ελέγχουν κάθε τομέα της δημόσιας ζωής σαν να είμαστε το προτεκτοράτο του 1830, παρατηρούμε καταστήματα να κλείνουν, διαβάζουμε απειλές για απολύσεις. Η Ευρώπη στερείται μεγάλων ηγετών και οι υπερεθνικοί οργανισμοί διοικούνται από ανθρωπάκια που δεν μπορούν να τιθασεύσουν τον ... ερωτισμό τους.
Παρά ταύτα αισιοδοξώ. Συγκρατημένα, μετρημένα, με έντονο προβληματισμό, ναι. Αλλά αισιοδοξώ. Διότι μελετώ την πρόσφατη ιστορία μας και διδάσκομαι ότι ξεπεράσαμε χειρότερες καταστάσεις. Θυμίζω ότι το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης φώναξε μέσα στην Βουλή το περίφημο: Δυστυχώς επτωχεύσαμεν! Είχε στείλει προηγουμένως τον υπουργό Οικονομικών Θεοτόκη στη Μ. Βρετανία για να ζητήσει δάνειο και οι Βρετανοί απαίτησαν να ελέγχουν πλήρως την εξωτερική μας πολιτική ως προϋπόθεση κάθε οικονομικής βοήθειας. Ο υπερήφανος Τρικούπης δεν έκανε υπόγειες διαβουλεύσεις, όπως κάποιοι σύγχρονοι πολιτικοί μας έκαναν με τον Στρως Καν. Ούτε αμφιταλαντεύθηκε. Δεν θέλησε να απεμπολήσει το Μακεδονικό, το Κρητικό και τα άλλα εθνικά ζητήματα στο όνομα της οικονομικής κρίσης. Ενώ στην εποχή μας κάποιοι άλλοι δηλώνουν στο εξωτερικό ότι δεν βλάπτει να χάσουμε μερικά τετραγωνικά εθνικού εδάφους αρκεί να περνάμε καλά και να έχουμε ειρήνη με τους γείτονες. Ο Χ. Τρικούπης προτίμησε να μην παραχωρήσει την εθνική μας αξιοπρέπεια και να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Θα μπορούσε να πει «λεφτά υπάρχουν», αλλά δεν το έκανε. Έμεινε στην ιστορία με θετικό πρόσημο διότι είπε ειλικρινέστατα ότι «λεφτά δεν υπάρχουν».
Μετά από τέσσερα χρόνια ακολούθησε ο εν μέρει ατυχής πόλεμος του 1897. Στο μεν στρατιωτικό πεδίο πράγματι υποχωρήσαμε έναντι των Τούρκων πλην του Σμολένσκη στο Βελεστίνο. Όμως στο διπλωματικό πεδίο κερδίσαμε την διεθνή αναγνώριση της Αυτονομίας της Κρήτης, που ήταν το πρώτο βήμα για την Ένωση. Το επόμενο έτος επεβλήθη στην Ελλάδα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, ο ΔΟΕ, που τηρουμένων των αναλογιών ήταν η τρόικα της εποχής. Άγγλοι, Γάλλοι, Αυστριακοί, Γερμανοί, Ιταλοί και Ρώσοι εγκαταστάθηκαν σε όλα τα κρατικά μονοπώλια, όπως τα σπίρτα, το αλάτι κ.α και έπαιρναν κατ’ ευθείαν από την πηγή τα χρήματα για τους ξένους δανειστές μας. Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα και την απογοήτευση από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, η μικρή πτωχευμένη και καθημαγμένη Ελλάδα κατόρθωσε το 1903-1908 να συντηρήσει έξω από τα τότε σύνορά της έναν διμέτωπο Μακεδονικό Αγώνα εναντίον Τούρκων και Βουλγάρων και το κυριότερο: Κατόρθωσε να διαφυλάξει την ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Και όχι μόνον αυτό. Μέσα σε λίγα χρόνια αυτή η προβληματική Ελλαδίτσα, με τον ΔΟΕ να βάζει το χέρι στην τσέπη του κάθε Έλληνα, κατόρθωσε να ανοίξει τα φτερά τα πρωτινά της τα μεγάλα (Κωστής Παλαμάς) και να πραγματοποιήσει το μεγάλο άλμα των Βαλκανικών Πολέμων. Το 1912-13 η Ελλάς έδιωξε τους Τούρκους από την Ήπειρο, τη Μακεδονία, τα νησιά του Β. Αιγαίου και την Κρήτη, ενώ έθεσε τις βάσεις για τη απελευθέρωση της Θράκης. Οι Έλληνες του 1893-1912 κατόρθωσαν την κρίση να την μετατρέψουν σε ευκαιρία. Τα οικονομικά προβλήματα τους φιλοτίμησαν, τους φανάτισαν με την καλή έννοια, τους προέτρεψαν να μεγαλουργήσουν και να αποδείξουν ότι είναι άξιοι φορείς ενός μεγάλου ονόματος και ικανοί για ένα καλύτερο μέλλον. Όμως τότε οι διανοούμενοι του Έθνους πρόβαλλαν και υποστήριζαν τη συνέχεια του Ελληνισμού και τόνωναν το εθνικό φρόνημα. Ο Κωστής Παλαμάς, ο Ίων Δραγούμης, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, η Πηνελόπη Δέλτα και πολλοί άλλοι προετοίμασαν τον απλό Έλληνα πολίτη να γίνει ο συνεργάτης και συντονιστής των γηγενών Μακεδονομάχων και στη συνέχεια να γίνει ο ενθουσιώδης στρατιώτης του 1912-13. Σήμερα υπερπροβάλλονται ορισμένοι διανοητές που καλλιεργούν την εθνική απαισιοδοξία, την περιφρόνηση προς το νεοελληνικό κράτος, την αμφισβήτηση της συνέχειας του Ελληνισμού. Ας τους παραμερίσουμε και ας ανοίξουμε τον δρόμο για επιστήμονες, για διανοητές και βεβαίως για πολιτικούς, οι οποίοι πιστεύουν στις δυνάμεις του Ελληνισμού, που δεν υποκλίνονται δουλοπρεπώς μπροστά σε κάθε Ανάν, Στρως Καν και Νταβούτογλου, που ακολουθούν την αξιοπρεπή γραμμή του Χ. Τρικούπη και δεν υποχωρούν στα εθνικά θέματα με πρόσχημα την οικονομική δυσπραγία.
Αισιοδοξώ σκεπτόμενος ότι η πτωχευμένη Ελλάδα των αρχών του προηγουμένου αιώνος οδηγήθηκε στην εθνική αναγέννηση των Βαλκανικών Πολέμων. Αισιοδοξώ διότι μετά τη Μικρασιατική καταστροφή απορροφήσαμε με ταχύτητα και επιτυχία 1,5 εκατομμύριο προσφύγων αδελφών μας και αξιοποιήσαμε την πνευματική και εμπορική τους ικμάδα. Αισιοδοξώ διότι μετά τη δραματική δεκαετία 1940-1950 βγάλαμε δύο Νομπελίστες, τον Σεφέρη και τον Ελύτη, έναν παγκοσμίου ακτινοβολίας επιστήμονα όπως ο Γ. Παπανικολάου, δύο μουσικοσυνθέτες με οικουμενική ακτινοβολία όπως ο Μάνος Χατζηδάκης και ο Μίκης Θεοδωράκης. Αναβαπτισθήκαμε στις ελληνορθόδοξες ρίζες μας με τη βοήθεια του Φώτη Κόντογλου, του Γέροντος Παϊσίου κ.ά., και ταυτοχρόνως γίναμε πλήρες μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογενείας με κύριο εφόδιο τη σπουδαία εμπορική ναυτιλία μας. Ως Ορθόδοξος και ως Έλληνας δικαιούμαι να αισιοδοξώ.
167) ΗΤΤΗΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ
Ηττημένα μυαλά. Άνθρωποι που ξεκινούν με ηττοπάθεια και εκ των προτέρων διάθεση υποταγής στις απαιτήσεις κάθε ξένης χώρας ή κάθε διεθνούς οργανισμού. Η ορολογία δεν είναι δική μου. Την δανείζομαι από τον εξαίρετο Κύπριο δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο, τον οποίο διαβάζω κάθε μέρα μέσω διαδικτύου στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ της Λευκωσίας ( www.simerini.com). Τους βλέπουμε καθημερινά στη ελληνική κοινωνία. Πολιτικοί, αρθρογράφοι, πανεπιστημιακοί που μας καλούν να τα παραχωρήσουμε όλα, να χάσουμε κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας, να ασεβήσουμε απέναντι στο παρελθόν και στο μέλλον του Έθνους μας. Άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Ελληνισμό και στην ιστορία του, που θα προτιμούσαν να μην είναι ανεξάρτητη η Ελλάδα, αλλά να είναι πολιτικά και στρατιωτικά υποτελής σε ξένες δυνάμεις.
Δεν είναι πολλά τα ηττημένα μυαλά στην πατρίδα μας. Αλλά έχουν τον τρόπο να θορυβούν και να προβάλλονται από τα ΜΜΕ. Ξεκινούν με το δεδομένο ότι κάθε μάχη, κάθε διαπραγμάτευση, είναι χαμένη και ότι θα πρέπει να αποδεχθούμε μοιρολατρικά τις εθνικές υποχωρήσεις. Προσπαθούν να αλλοιώσουν την ιστορία μας για να μην διδάσκονται τα ελληνόπουλα τον ηρωισμό, την αυτοθυσία, την αγωνιστικότητα. Χλευάζουν όποιον ζητεί να διεκδικήσουμε τα εθνικά συμφέροντα και προβάλλουν χίλια δυο φανταστικά εμπόδια για να μην προστατεύσουμε τα εθνικά δίκαια.
Τα ηττημένα μυαλά μας οδήγησαν σε μία κακίστη συμφωνία με τους δανειστές μας, την περίφημη τρόικα. Η Ελλάς δεν διαπραγματεύθηκε ουσιαστικά το Μνημόνιο. Παρεδόθη άνευ όρων - αλλά μετά πολλών φόρων. Αντιθέτως στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία δεν επικράτησαν τα ηττημένα μυαλά, αλλά οι μαχητικές διάνοιες και τα αισθήματα εθνικής αξιοπρέπειας. Έτσι, λοιπόν, η Ιρλανδία κατόρθωσε:
Να διατηρήσει χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές.
Να αυξήσει το ελάχιστο ωρομίσθιο, επαναφέροντάς το στην εποχή προ του Μνημονίου.
Να μειώσει τις ασφαλιστικές εισφορές για τους χαμηλόμισθους.
Το 2011 η ανάπτυξη θα επιστρέψει για την ιρλανδική οικονομία μετά από τρία χρόνια ύφεσης.
Από την πλευρά της η Πορτογαλία διαπραγματεύθηκε με πυγμή και με το κεφάλι ψηλά και επέτυχε:
Να μην καταργηθεί ο 13ος και 14ος μισθός.
Και να μην μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις κάτω των 1500 ΕΥΡΩ.
Είδαμε μάλιστα στην τηλεόραση τον σοσιαλιστή υπηρεσιακό πρωθυπουργό της Πορτογαλίας κ. Σόκρατες να ειρωνεύεται την Ελλάδα για τα ηττημένα μυαλά της, λέγοντας ότι η χώρα του κατόρθωσε να περισώσει πολύ περισσότερα κοινωνικά δικαιώματα απ’ όσα οι Έλληνες.
Τα ηττημένα μυαλά αρθρογραφούν τον τελευταίο καιρό επιμόνως κατά της ανακηρύξεως της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Τη στιγμή που ακόμη και ξένες χώρες, όπως το Ισραήλ, αναγνωρίζουν ότι η ελληνική ΑΟΖ υπολογίζεται με βάση το Καστελλόριζο και εφάπτεται της Κυπριακής αντίστοιχης, το ελληνικό ΥΠΕΞ φοβάται μην κακοκαρδίσει την Άγκυρα. Για πρώτη φορά στη νεώτερη πολιτική ιστορία μας βλέπουμε ανοικτή επιστολή-διαμαρτυρία των διπλωματικών υπαλλήλων κατά των προϊσταμένων τους για τις ολιγωρίες στα εθνικά θέματα. Στη θαρραλέα επιστολή των επαγγελματιών διπλωματών, που έχουν τη γνώση, την εμπειρία και την αποστολή να στηρίζουν διεθνώς τις ελληνικές θέσεις, διαβάζουμε καταγγελίες για σκόπιμες υποχωρήσεις με πρόσχημα την οικονομική κρίση και το μνημόνιο. Και διερωτώμεθα: Μήπως τελικά το μνημόνιο λειτουργεί ως βολικό πρόσχημα για τα ηττημένα μυαλά ώστε να διευκολύνει τον ενδοτισμό στα εθνικά μέτωπα;
Τα ηττημένα μυαλά κήρυτταν το 2002-2004 ότι πρέπει αμέσως οι Ελληνοκύπριοι να αποδεχθούν το Σχέδιο Ανάν διότι είναι η τελευταία ευκαιρία της Κύπρου. Απειλούσαν μάλιστα ότι σε περίπτωση απόρριψης θα θυμώσουν οι Ευρωπαίοι κατά της Κύπρου και ότι θα συμβούν διάφορα φοβερά. Τελικά με τη βοήθεια του Θεού, την παλληκαριά του Τάσσου Παπαδόπουλου και τη μαχητικότητα του 76% των Ελλήνων της Κύπρου το αντιδημοκρατικό σχέδιο απορρίφθηκε με δημοψήφισμα. Τα ηττημένα μυαλά διαψεύσθηκαν παταγωδώς. Η Κύπρος έγινε πλήρες μέλος της Ε.Ε. και ελέγχει σήμερα με το βέτο της την οποιαδήποτε τουρκική προσπάθεια για ένταξη. Έτσι αποφεύχθηκε η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής-κατοχής. Τα ηττημένα μυαλά δεν ζήτησαν συγγνώμην για όσα ανακριβή και εκφοβιστικά έλεγαν, αλλά τα γραπτά μένουν.
Στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων τα ηττημένα μυαλά καταβάλλουν εδώ και χρόνια εργώδεις προσπάθειες να μας πείσουν ότι η μάχη χάθηκε και ότι πρέπει να κάνουμε «αξιοπρεπή συμβιβασμό». Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχουν χαμένα εθνικά θέματα, όταν ένας λαός θέλει να επιμείνει και να προστατεύσει την ιστορία του και το μέλλον των παιδιών του. Τα ηττημένα μυαλά ουδέποτε διανοήθηκαν ότι μπορούμε να κερδίσουμε. Και όμως μέχρι τώρα έχουμε κατορθώσει για πρώτη φορά στα διεθνή χρονικά μία χώρα να εισέρχεται στον ΟΗΕ με όνομα διαφορετικό από αυτό που εκείνη θα ήθελε. ΦΥΡΟΜ και όχι Μακεδονία. Αν επιμέναμε στις δύο θετικές για μας αποφάσεις της Ευρ. Ένωσης, των Βρυξελλών του Δεκεμβρίου 1992 και της Λισσαβόνας του 1993, θα είχαμε ακόμη μεγαλύτερα οφέλη. Αλλά τα ηττημένα μυαλά που εμφιλοχωρούν σε όλους τους πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους, υπονόμευσαν τις διπλωματικές μας επιτυχίες. Ευτυχώς ο λαός μας πραγματοποίησε τα δύο μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και το ένα των Αθηνών και εμπόδισε τα ηττημένα μυαλά να τα παραδώσουν όλα. Άλλωστε γιατί να υποχωρήσουμε μπροστά σε μία χώρα, η οποία μπορεί συντόμως να διασπασθεί μεταξύ Αλβανίας, Βουλγαρίας και Σερβίας;
166) ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ
Ένα βιβλίο, το οποίο διάβασα προσφάτως, μου έκανε μεγάλη εντύπωση και θα ήθελα να το συζητήσω μαζί σας, αγαπητοί αναγνώστες.
Έχει τίτλο «Αγαπάμε τα Αρχαία Ελληνικά» και εξεδόθη το 2002 από τις εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ. Ως συγγραφείς-επιμελητές αναφέρονται η γνωστή Γαλλίδα ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ, η οποία εκοιμήθη προ ολίγων μηνών, και ο συνάδελφός της Ζαν Πιέρ Βερνάν, οι οποίοι συνέλεξαν κείμενα διαφόρων συγγραφέων σ’ αυτό το συλλογικό έργο. Συγκεκριμένα οι συντάκτες των κειμένων είναι επιστήμονες, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί αλλά και φοιτητές διαφόρων επιστημών και ειδικοτήτων. Κοινό σημείο όλων είναι το γεγονός ότι στο Λύκειο είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν Αρχαία Ελληνικά κείμενα από το πρωτότυπο. Παρουσιάζει ο καθένας το αρχαίο κείμενο που τον εντυπωσίασε περισσότερο και το σχολιάζει μέσα σε δύο τρεις σελίδες. Ο επιμελητής της ελληνικής εκδόσεως Αθανάσιος Στέφος φρόντισε να παραθέσει μαζί με τα πρωτότυπα αρχαία κείμενα και μία δόκιμη νεοελληνική απόδοση.
Ο Ετιέν-Εμίλ Μπωλιέ, καθηγητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Ιατρικών Επιστημών και Ερευνών παραθέτει και σχολιάζει τον Όρκο του Ιπποκράτους. Αυτόν τον οποίο δίδουν – ή μάλλον θα έπρεπε να δίδουν χωρίς περικοπές και παραλείψεις όλοι οι ιατροί του κόσμου. Υπογραμμίζω δύο φράσεις που αναφέρονται στην ευθανασία και την έκτρωση:
Ου δώσω δε ουδέ φάρμακον ουδενί αιτηθείς θανάσιμον ουδέ υφηγήσομαι συμβουλίην τοιήνδε, ομοίως δε ουδέ γυναικί πεσσόν φθόριον δώσω.
Δηλαδή: Και να μου το ζητήσουν, φάρμακο θανατηφόρο σε κανέναν δεν θα δώσω, κι ούτε θα βγει από μένα μία τέτοια συμβουλή. Ούτε θα δώσω σε γυναίκα φάρμακο να καταστρέψει τον βλαστό της. (σελ. 47, μετάφραση Δημήτρη Λυπουρλή).
Χρήσιμη υπενθύμιση της ιατρικής δεοντολογίας και της επιστημονικής ηθικής, όπως αυτές οι αξίες είχαν καθιερωθεί από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων. Δυστυχώς σήμερα ο όρκος αυτός παραβιάζεται και οι εκτρώσεις είναι σύνηθες φαινόμενο.
Ο Ζάκ Μπλαμόν, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών, επέλεξε ένα Χορικό από την Αντιγόνη του Σοφοκλέους. Στο δοκίμιό του με τίτλο «Αθήνα, πατρίδα μου!» τονίζει πόσο τον βοήθησαν τα Αρχαία Ελληνικά κείμενα να παραμείνει υπερήφανος, αγωνιστικός και αξιοπρεπής κατά τη διάρκεια της γερμανικής ναζιστικής κατοχής στη Γαλλία. Εξηγεί ότι όταν στη χώρα του λειτουργούσαν οι κατοχικοί θεσμοί και τα παράνομα δικαστήρια εκείνος και οι συμμαθητές του έπαιρναν θάρρος από την αξιοπρέπεια του Σωκράτους μπροστά στους δικαστές του και από την επιμονή της Αντιγόνης να προτάσσει τους άγραφους ηθικούς νόμους έναντι των άδικων γραπτών νόμων του Κρέοντος. Γράφει χαρακτηριστικά για τα διδάγματα που έλαβε, αλλά και για τη μείωση των τμημάτων διδασκαλίας Αρχαίων Ελληνικών στα σύγχρονα γαλλικά Λύκεια:
«Αν μπόρεσα να κάνω κάτι καλό που ελπίζω να διατηρηθεί στο μέλλον, το οφείλω στη δύναμη ψυχής που άντλησα από το ζωντανό παράδειγμα του Σωκράτους, του Σοφοκλέους, του Δημοσθένους. Σ’ αυτούς οφείλω την ευθυτένεια της σπονδυλικής μου στήλης. Το ότι οι σημερινοί νέοι δεν βλέπουν πλέον να τους προσφέρεται η δυνατότητα να διαλέγονται στη γλώσσα τους με τους θεμελιωτές της ευρωπαϊκής σκέψης, μου φαίνεται σαν τραγική απώλεια, σαν έγκλημα εναντίον αυτού του ιδίου του πνεύματος της Γαλλίας, που διαπλάστηκε σε διάστημα τριών αιώνων με τη διδασκαλία της αρχαίας κληρονομιάς και απειλείται σήμερα από την πανταχού παρούσα επίθεση της εικόνας». (σελ. 63-64).
Ο Βενσάν Μαχέ, δικαστής στο Συμβούλιο της Επικρατείας, επέλεξε ένα κείμενο από το φιλοσοφικό έργο «Τα εις Εαυτόν» του Ρωμαίου Αυτοκράτορος Μάρκου Αυρηλίου, ο οποίος έγραφε στα ελληνικά. Θυμίζοντας πώς η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός πολιτισμός κατέκτησαν τους τραχείς και πολεμοχαρείς Ρωμαίους ο συγγραφεύς σχολιάζει: «Πρώτη έκπληξη ανοίγοντας το βιβλίο του Μάρκου Αυρηλίου: είναι γραμμένο στα αρχαία ελληνικά. Περισσότερο από τριακόσια χρόνια μετά την πολιτική εξαφάνιση της Ελλάδας, ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας διαβάζει, σπουδάζει και γράφει σ’ αυτή τη γλώσσα. Το να μιλάς αρχαία ελληνικά είναι παντελώς άχρηστο στο μέτωπο της Μοραβίας, δεν χρησιμεύει στη διακυβέρνηση της Ρώμης… Το να μιλάς αρχαία ελληνικά σημαίνει να ανακαλύψεις πώς η πιο τολμηρή πλοηγία είναι εκείνη του πνεύματος… σημαίνει να μεταχειρίζεσαι μια γλώσσα που χρησιμεύει για να μιλάς στον εαυτό σου».
Από το σχόλιο του Γάλλου νομικού κρατώ δύο σημεία. Πρώτον ότι ο Ελληνισμός είναι πνεύμα και πολιτισμός που επιζεί ακόμη και όταν η κρατική του υπόσταση καταλύεται. Το είδαμε στη Ρωμαιοκρατία, στη Φραγκοκρατία, στην Τουρκοκρατία. Πόσο μάλλον όταν εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια η ελληνική ταυτότητα είναι πλέον ελληνορθόδοξη, εμβαπτισμένη στην Αλήθεια του Ευαγγελίου και μεταμορφωμένη σε Χριστιανικό Ελληνισμό, όπως παρατηρεί και ο μακαριστός π. Γεώργιος Φλωρόφσκι. Με αυτά τα πνευματικά εφόδια μπορούμε να ξεπεράσουμε και τη σημερινή πολύμορφη κρίση. Η ελληνική παιδεία κατέκτησε ξένους λαούς, οι οποίοι προσπάθησαν να κατακτήσουν διά των όπλων τους προγόνους μας. Ας την διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού και ας την μεταδώσουμε στα παιδιά μας μαζί με την Ορθόδοξη Πίστη για να έχουν αλάνθαστο οδηγό πλεύσης στις δυσκολίες της εποχής μας.
Δεύτερον, το σχόλιο του Γάλλου δικαστή απαντά στο ερώτημα πολλών νέων και γονέων: Ποια η πρακτική αξία των Αρχαίων Ελληνικών που διδασκόμαστε στα σχολεία; Θα κερδίσουμε περισσότερα χρήματα με αυτή τη «νεκρή» γλώσσα; Ναι, δυστυχώς, ακούονται και τέτοια ερωτήματα. Η απάντηση είναι ότι τα Αρχαία Ελληνικά είναι απαραίτητο εφόδιο για να ανέβει κάποιος σε ανώτερες πνευματικές βαθμίδες. Αυτό γνώριζαν καλώς οι Πατέρες που συνέταξαν τη Θεία Λειτουργία και κατέγραψαν τα ορθά Δόγματα στο Σύμβολον της Πίστεως. Για κάθε Χριστιανό και Έλληνα η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών είναι «κτήμα ες αεί», απαραίτητο εφόδιο για τη μέθεξη στην Πίστη και τη λατρεία της Εκκλησίας μας και για την διαφύλαξη της συνέχειας του Γένους μας Για να έχουν οι νέοι μας αξίες και ιδανικά. Για να ζήσει αυτός ο λαός ελεύθερος από κάθε δουλεία, υλική, στρατιωτική, πολιτιστική. Για να παραμείνει η ελληνορθόδοξη παράδοση φάρος οικουμενικός και πανανθρώπινος που θα διδάσκει και την Ευρώπη και εμάς.
Το βιβλίο που παρουσίασα καταδεικνύει τη δίψα πολλών Ευρωπαίων για παιδεία ελληνική και για αναβάσεις πνευματικές. Ας δώσουμε στους Ευρωπαίους Ορθοδοξία και Ελληνικό πνεύμα. Αρκεί πρώτοι εμείς να τα πιστέψουμε και να τα ενστερνισθούμε!
165) Η ΑΟΖ ΕΓΙΝΕ ΡΟΖ
Ώστε έτσι, λοιπόν! Ο Υπουργός των Εξωτερικών κ. Δημήτρης Δρούτσας δήλωσε δημοσίως ότι η Ελλάς δεν θα ανακηρύξει, όπως θα εδικαιούτο να το κάνει με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης, την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της, και τούτο για να μη δυσαρεστήσει την Τουρκία. Δεν εκπλήσσομαι, προσωπικώς, διότι από τα πρώτα βήματά του στον χώρο της εξωτερικής πολιτικής ο σημερινός Πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου ήταν οπαδός των συνεχών υποχωρήσεων και της ηττοπάθειας. Από ιδεολογικές αγκυλώσεις, όχι από σκοπιμότητα. Και όλα αυτά καμουφλάρονται με λεκτικά περιτυλίγματα, όπως εκσυγχρονιστική πολιτική, φιλειρηνική διπλωματία, καταπολέμηση του εθνικισμού (πάντα του ελληνικού και ποτέ του τουρκικού) και άλλα παρεμφερή.
Ο κ. Δρούτσας έχει ζήσει πολλά χρόνια στην Αυστρία και όφειλε να γνωρίζει ότι η χώρα αυτή γέννησε τον Καγκελάριο Μέτερνιχ, φανατικό αντίπαλο της Ελληνικής Επαναστάσεως. Όμως ο Μέτερνιχ είχε απέναντί του σε κάθε διπλωματική μάχη τον Ιωάννη Καποδίστρια. Ο Κερκυραίος διπλωμάτης και επί έτη σύμβουλος του Τσάρου της Ρωσίας, εφοδιασμένος με μία στέρεα ελληνορθόδοξη παιδεία, αντιμετώπισε με επιτυχία τον Μέτερνιχ, Ο Χένρυ Κίσσιντζερ στη διδακτορική διατριβή του για την εποχή εκείνη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι στην Ιστορία υπάρχουν δύο είδη πολιτικών και διπλωματών: Οι Μέτερνιχ και οι Καποδίστριες. Οι πρώτοι αγωνίζονται να καταπνίξουν τα δικαιώματα των μικρότερων λαών και υπερασπίζονται παλαιολιθικές αυτοκρατορίες. Οι δεύτεροι αρθρώνουν λόγο πατριωτισμού, εθνικής αξιοπρέπειας και στηρίζουν τα δικαιώματα και των αριθμητικά μικρότερων λαών. Ο κ. Δρούτσας παραμένει οπαδός του Μέτερνιχ, ο οποίος πίστευε στη διατήρηση της Αυστρουγγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενώ όσοι προτείνουμε την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ διδασκόμαστε από τη συγκρατημένη αισιοδοξία και τη μαχητικότητα του Καποδίστρια. Οι κ.κ. Παπανδρέου και Δρούτσας γοητεύονται από το νεο-οθωμανικό πρότυπο του Αχμέτ Νταβούτογλου, γι’ αυτό και τον αφήνουν να αλωνίζει προκλητικά στη Θράκη. Όσοι πιστεύουμε στη γραμμή Καποδίστρια χαρακτηριζόμαστε από τον κ. Δρούτσα ότι απλώς ακολουθούμε μια μόδα. Καλύτερα να είσαι του συρμού (της μόδας) παρά να είσαι του διασυρμού, όπως κατήντησε η εξωτερική πολιτική μας.
Ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου ως Υπουργός ή Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών έχει συνδέσει τα βήματά του με ... επιτεύγματα του νεοελληνικού εκσυγχρονισμού όπως η υποχώρηση στα Ίμια, η Μαδρίτη του 1997 με αναγνώριση ζωτικών συμφερόντων της Άγκυρας στο Αιγαίο, η παράδοση του Οτσαλάν, τα ζεϊμπέκικα με τον μακαρίτη Τζεμ, η υπογραφή συμφωνίας με την Τουρκία για περικοπή από τα σχολικά μας βιβλία των σημείων που ενοχλούν την Τουρκία. Η γραμμή του κ. Παπανδρέου δεν απαντά στο ερώτημα «πώς θα αναβαθμίσουμε τον γεωπολιτικό μας ρόλο», αλλά διέπεται από το φοβικό σύνδρομο «μην ενοχληθεί η Τουρκία». Η λογική Παπανδρέου - Δρούτσα εντάσσει την Ελλάδα στη ζώνη επιρροής της Τουρκίας και φοβούμαι ότι κάθε υποχώρησή μας δίνει γενικότερα μηνύματα υποχωρητικότητας προς κάθε ξένη χώρα. Ακόμη και προς το υπό διάλυσιν κράτος των Σκοπίων.
Τον Απρίλιο του 2000, λίγες ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές που κερδήθηκαν οριακά από τον Κώστα Σημίτη, ο κ. Γ. Παπανδρέου εγκαινίασε μία ηλεκτρονική πύλη του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών με τον τίτλο www. greece.gr. Υποτίθεται ότι αυτός ο αγγλόφωνος ιστότοπος θα προέβαλλε τις εθνικές μας θέσεις διεθνώς. Από την πρώτη ημέρα της λειτουργίας του - ευτυχώς σταμάτησε μετά από λίγους μήνες - η άποψη του κ. Παπανδρέου κατέστη εμφανής. Δημοσιεύθηκε, λοιπόν, ως κύριο άρθρο της πρώτης εβδομάδας ένα κείμενο στα αγγλικά με ελληνική υπογραφή, το οποίο κατηγορούσε τα ... ελληνικά σχολικά βιβλία ότι καλλιεργούν μίσος κατά των Τούρκων. Άρα η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα αρχίσει από την αλλαγή των σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας των δύο χωρών. Κατέληγε μάλιστα ο αρθρογράφος με την πρόταση προς εμάς τους Έλληνες να υιοθετήσουμε μία νέα εθνική ταυτότητα για ... να μας αγαπήσουν οι Τούρκοι. Έκτοτε έχουν γίνει πολυάριθμα εθνικώς απαράδεκτα ψαλιδίσματα ηρώων, μαρτύρων, μαχών και γενοκτονιών από τα ελληνικά εγχειρίδια, ενώ οι Τούρκοι καλλιεργούν μέσω της παιδείας τον νεο-οθωμανισμό και τον επεκτατισμό. Στην προσπάθεια των κ. Παπανδρέου και Δρούτσα να μας πείσουν πόσο καλοί γείτονες είναι οι Τούρκοι ήλθαν ως αρωγοί και οι ανιστόρητοι «ιστορικοί» που επιχείρησαν μέσω τηλεοπτικών ντοκυμανταίρ να υπονομεύσουν το κύρος της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 και των πρωταγωνιστών της.
Με τη λογική του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Εξωτερικών ότι δεν ασκούμε νόμιμα δικαιώματα για να μη χαλάσουμε την καρδιά των Τούρκων η Ελλάς δορυφοροποιείται. Με πρόσχημα μάλιστα το ανεκδιήγητο Μνημόνιο οδηγούμαστε σε πλήρη απεμπόληση και απάρνηση καιρίων εθνικών συμφερόντων. Από τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο προχωρούμε προς τις ροζ ζώνες των ελληνικών υποχωρήσεων. Η ελληνική ΑΟΖ ουσιαστικά παραχωρείται στην Τουρκία και αποκτά ροζ χρώμα από την ανάμιξη της λευκής πετσέτας που πετάξαμε και της κόκκινης τουρκικής σημαίας. Αντί για το γαλάζιο της σημαίας μας και της θάλασσάς μας οι χειριζόμενοι τα εθνικά μας θέματα προτίμησαν το ροζ. Αντί του δυναμισμού προτίμησαν την υποταγή. Αντί της αξιοπρέπειας την υποτέλεια.
Στο Αιγαίο, στη Θράκη, στην Κύπρο διακυβεύεται η ασφάλεια, η άμυνα, η εθνική αξιοπρέπεια και η οικονομική και ενεργειακή επιβίωση του Ελληνισμού. Δυστυχώς οι θαυμαστές του Τζεμ και του Νταβούτογλου υποθηκεύουν το μέλλον όλων μας και κυρίως των παιδιών μας.
164) ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Στις 22 Μαΐου πραγματοποιούνται οι βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο μετά από μία πενταετία ακριβώς. Οι εκλογές αυτές δεν έχουν την ίδια βαρύτητα με τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, οι οποίες ουσιαστικά αναδεικνύουν την κυβέρνηση. Στην Κύπρο η κυβέρνηση κρίνεται από τις Προεδρικές εκλογές, διότι ισχύει η Προεδρική και όχι η Προεδρευομένη Δημοκρατία. Τους υπουργούς έχει διορίσει ο νυν Πρόεδρος Δ. Χριστόφιας, πρώην Γ. Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος ΑΚΕΛ. Οι βουλευτικές εκλογές θα επηρεάσουν βεβαίως τη σύνθεση της Βουλής και των Κοινοβουλευτικών επιτροπών, άρα και την δυνατότητα του Προέδρου να προωθεί νομοσχέδια για ψήφιση. Επίσης θα κρίνουν ποιος θα καταλάβει το δεύτερο τη τάξει αξίωμα του Κράτους, δηλαδή τη θέση του Προέδρου της Βουλής, ο οποίος αναπληρώνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κωλυόμενο ή απόντα.
Επιπλέον οι εκλογές αυτές θα καταδείξουν και τις τάσεις που επικρατούν μέσα στα ίδια τα κόμματα. Επί παραδείγματι στον Δημοκρατικό Συναγερμό (ΔΗΣΥ) της Κεντροδεξιάς ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης είχε ταχθεί υπέρ του σχεδίου Ανάν ενώ η μεγαλύτερη μερίδα των οπαδών του ετάχθη κατά. Από τα πρόσωπα που θα προτιμήσουν οι ψηφοφόροι θα φανεί και η σήμερα επικρατούσα τάση. Πάντως το κόμμα για να εξισορροπήσει τη θέση του Προέδρου του έχει εντάξει ως υποψηφίους ισχυρούς και συγκροτημένους αντιπάλους του σχεδίου Ανάν και της πιθανής επανεμφάνισής του. Σημαντικό σημείο τριβής του ΔΗΣΥ με το κυβερνών ΑΚΕΛ είναι το περιεχόμενο της παιδείας. Ο ΔΗΣΥ πιστεύει ότι σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης πρέπει να καλλιεργείται το ελληνικό εθνικό φρόνημα των Κυπρίων και να προβάλλεται η αυτοθυσία των αγωνιστών του 1955-59. Αντιθέτως πολλά στελέχη του ΑΚΕΛ, έχοντας τύψεις για την απουσία του κόμματός τους από τον επικό αγώνα για την Αυτοδιάθεση της Κύπρου, υποβαθμίζουν ή συκοφαντούν τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, ενώ προωθούν την εμπέδωση της «κυπριακής εθνικής συνειδήσεως» εις βάρος της ελληνικής. Οι προγνώσεις δίνουν στον ΔΗΣΥ την πρώτη θέση με ποσοστό πάνω από 30%.
Ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση τάσεων εμφανίζεται και στο Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗΚΟ) που χαρακτηρίζεται κεντρώο και ιδρύθηκε από τον Σπύρο Κυπριανού. Ο Πρόεδρος του κόμματος και Πρόεδρος της Βουλής Μάριος Κάρογιαν υποστηρίζει την συνέχιση της συγκυβέρνησης με το ΑΚΕΛ. Αντιθέτως ο γιος του Τάσσου Παπαδόπουλου Νικόλας και ο αναπληρωτής Πρόεδρος Γιώργος Κολοκασίδης προτείνουν μία πιο ξεκάθαρη κριτική στις διπλωματικές αστοχίες του Προέδρου Χριστόφια. Οι εκλογές θα δείξουν ποιά πρόσωπα προτιμούν οι ψηφοφόροι του κόμματος, άρα και ποια θα είναι η ακολουθητέα γραμμή. Τα ποσοστά του κόμματος προβλέπονται λίγο πάνω από το 10%. Ίσως κερδίσει κάποιες ψήφους συμπαθείας λόγω του αιφνιδίου θανάτου του 47χρονου τέως Υπουργού Παιδείας Άκη Κλεάνθους.
Το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού (ΑΚΕΛ) είναι το μόνο κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη που διατηρεί ποσοστό γύρω στο 30%. Διαθέτει μεγάλο δίκτυο θυγατρικών εταιριών, στις οποίες βρίσκουν εργασία πολλά μέλη του κόμματος. Οι Ακελικοί δεν διακρίνονται για ιδιαίτερη ιδεολογική κατάρτιση, όπως σε άλλες χώρες, ούτε πρόβαλαν ποτέ κάποια φανατική εκδοχή του μαρξισμού-λενινισμού. ΤΟ ΑΚΕΛ δεν συγκρούσθηκε ιδεολογικά σε διάφορα μέτωπα, αλλά περισσότερο αξιοποιεί τον αντιδυτικισμό που δημιουργήθηκε στην Κυπριακή κοινωνία μετά τη στάση των ΗΠΑ και της Βρετανίας κατά την εισβολή του Αττίλα το 1974. Η αριστερή ιδεοληψία του κόμματος εκφράζεται από αφελή συνθήματα όπως «οι Τουρκοκύπριοι εργάτες είναι αδέλφια μας», ενώ το 1974 πολλοί Τουρκοκύπριοι έσφαζαν Ελληνοκυπρίους. Σε αυτό το πλαίσιο ο Πρόεδρος Χριστόφιας προσπάθησε να βρει γέφυρα επικοινωνίας με Τουρκοκυπρίους πολιτικούς. Δυστυχώς τα βήματα έγιναν με λανθασμένο τρόπο και τελικά η Κυπριακή Δημοκρατία προέβη σε σοβαρές υποχωρήσεις ως προς τη λύση που προωθείται για το Κυπριακό. Σημειωτέον η εκπαιδευτική πολιτική του Χριστόφια και του ΑΚΕΛ έχει προκαλέσει την αντίδραση της Εκκλησίας της Κύπρου. Οφείλουμε πάντως να πούμε, για να είμαστε δίκαιοι, ότι οι χειρισμοί της Κυπριακής κυβέρνησης ως προς τη χάραξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με το Ισραήλ και άλλους γείτονες υπήρξαν επιτυχείς.
Η σοσιαλιστική ΕΔΕΚ ιδρύθηκε από τον παλαίμαχο αγωνιστή Βάσσο Λυσαρίδη - τιμήθηκε προσφάτως από τον Δήμο Μεσολογγίου κατά τις εορτές της Εξόδου - και διαθέτει ένα πολύτιμο κεφάλαιο. Πρόκειται για τον Πρόεδρό της Γιαννάκη Ομήρου, ξεκάθαρο αντίπαλο κάθε λύσης που θυμίζει το σχέδιο Ανάν. Τα προγνωστικά δίνουν στο κόμμα ποσοστά κάτω του 10%.
Από την απόσχιση στελεχών του ΔΗΣΥ που διαφώνησαν με το σχέδιο Ανάν και τη συνεργασία τους με τους Νέους Ορίζοντες του λίαν αξιόλογου Νίκου Κουτσού προέκυψε το 2006 το Ευρωπαϊκό Κόμμα (ΕΥΡΩΚΟ), με Πρόεδρο τον Δημήτρη Συλλούρη. Υπολογίζει αν μη τι άλλο να διατηρήσει τις 3 έδρες που διαθέτει σήμερα στη Βουλή των 54 βουλευτών. Το κόμμα υποστηρίζει μία ελληνοκεντρική πολιτική και την απόρριψη των σχεδίων τύπου Ανάν. Προχωρεί δε ακόμη περισσότερο ασκώντας κριτική στη Διζωνική - Διακοινοτική Ομοσπονδία, την οποία στηρίζουν τα δύο μεγάλα κόμματα.
Οι οπαδοί του ΔΗΣΥ ήδη πανηγυρίζουν, διότι η ομάδα τους στη Λευκωσία, το ΑΠΟΕΛ, στέφθηκε πρωταθλήτρια αφήνοντας πίσω την ομάδα του ΑΚΕΛ, την Ομόνοια. Ελπίζουν, λοιπόν, ότι αυτή η νίκη προοιωνίζεται και την πρωτιά στις βουλευτικές εκλογές. Εμείς απλώς ευχόμαστε όποιοι βουλευτές κι αν εκλεγούν να εργασθούν για το καλό της Κύπρου και του Ελληνισμού.
163) ΧΕΙΜΑΡΡΑ ΟΛΟΡΘΗ!
Χριστός Ανέστη! Στις 8 Μαΐου διεξάγονται στη γειτονική μας Αλβανία εκλογές για την ανάδειξη των αρχόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η διαμάχη μεταξύ των κυβερνώντων Κεντροδεξιών του Δημοκρατικού Κόμματος (Μπερίσα) και των Σοσιαλιστών του Έντι Ράμα δημιουργεί τεταμένο κλίμα. Ως Έλληνες, όμως, ενδιαφερόμαστε και πρέπει να ενδιαφερόμαστε περισσότερο για την εκλογική παρουσία και γενικότερα για την ορθή πολιτική εκπροσώπηση των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και όλης της Αλβανίας. Με συγκίνηση, λοιπόν, διάβασα στο Διαδίκτυο το προσφάτως ανακοινωθέν ψηφοδέλτιο της Ελληνικής Οργάνωσης ΟΜΟΝΟΙΑ για την ιστορική Χειμάρρα. Τα ονόματα των υποψηφίων είναι όλα ελληνικά και τους ευχόμαστε καλή επιτυχία απέναντι στα ψηφοδέλτια των μεγάλων αλβανικών κομμάτων.
Η Χειμάρρα, φυσικά, δεν είναι ο μόνος Δήμος, στον οποίο ελπίζουν να έχουν ευπρεπή πολιτική εκπροσώπηση οι ομοεθνείς μας. Όμως την τονίζουμε ιδιαιτέρως, διότι εδώ και είκοσι χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο των Αλβανών εθνικιστών, οι οποίοι εκφράζονται μέσα και από τα δύο μεγάλα κόμματα. Οι Αλβανοί επίσημοι ανέχονται την παρουσία Ελλήνων σε μερικά χωριά του Νότου, όμως ενοχλούνται από τη γεωγραφική θέση και την ελληνική ψυχή της Χειμάρρας, διότι ανεβάζει βορειότερα τα εθνολογικά όρια του Ελληνισμού. Η Χειμάρρα ολόρθη στέκεται, όπως την ύμνησε παλαιότερα ο Κωστής Παλαμάς, όταν οι Βορειοηπειρώτες ξεκίνησαν τον Αυτονομιακό Αγώνα του 1914 χωρίς ουσιαστική βοήθεια από την Αθήνα. Για να παραμείνει ολόρθη χρειάζεται το ενδιαφέρον μας.
Παρά την εναλλαγή των δεξιών και των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων στα Τίρανα, υπάρχει μία καχυποψία της κεντρικής εξουσίας προς τους Βορειοηπειρώτες και γενικότερα προς τους Έλληνες. Η Αλβανία θέλει να ενταχθεί στην Ευρ. Ένωση και ζητεί να ανοίξουν οι κρουνοί των ΕΥΡΩ, όμως αρνείται να φερθεί ως ευρωπαϊκή χώρα απέναντι στους πολίτες της που δηλώνουν Έλληνες. Θυμίζω τα κυριότερα προβλήματα.
1) Διατηρούνται ακόμη οι μειονοτικές ζώνες, τις οποίες είχε αυθαίρετα καθορίσει το κομμουνιστικό καθεστώς. Μόνον 60.000 Βορειοηπειρώτες αναγνωρίζονται ως Έλληνες «μειονοτικοί», ενώ μεγάλα τμήματα του Ελληνισμού στον Αυλώνα, τη Χειμάρρα, την Κορυτσά, την πόλη του Αργυροκάστρου και αλλού δεν αναγνωρίζονται από τις αρχές. Πρέπει η Αλβανία να πιεσθεί να αναγνωρίσει τον Ελληνισμό σε όλη τη γεωγραφική και πληθυσμιακή του έκταση.
2) Συνέπεια του προηγουμένου είναι και η απαγόρευση ίδρυσης Ελληνικών Σχολείων σε όλα τα μέρη όπου ζουν Έλληνες. Μόνο στην αυθαίρετη μειονοτική ζώνη λειτουργούν δημοτικά σχολεία για τα Ελληνόπουλα. Και εκεί, όμως, βλέπουμε βιβλία που τυπώνονται στα Τίρανα να καλλιεργούν ανθελληνικό κλίμα.
3) Τα αλβανικά δικαστήρια αναγνωρίζουν ψευδείς τίτλους ιδιοκτησίας σε απογόνους πασάδων και μεγαλοτσιφλικάδων στερώντας τη γη από τους Βορειοηπειρώτες. Σε άλλα παραλιακά σημεία γκρεμίζονται, χωρίς νόμιμη δικαιολογία, ακίνητα Ελλήνων. Πρόκειται για συστηματική υφαρπαγή της ιδιοκτησίας των Βορειοηπειρωτών.
4) Η ελληνική γλώσσα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται σε πινακίδες των περιοχών όπου ζει ο Ελληνισμός. Οι αιρετοί εκπρόσωποι των Ελλήνων διώκονται «δι’ ασήμαντον αφορμήν». Παράδειγμα ο Βασίλης Μπολάνος, Δήμαρχος Χειμάρρας.
5) Το κακό κλίμα επιτείνει η εμμονή των μεγάλων αλβανικών κομμάτων στο ζήτημα των Τσάμηδων. Απειλούν να ... δικάσουν την Ελλάδα ενώπιον Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, διότι η χώρα μας δεν δέχεται να κάνει εισαγωγή μειονότητας και να φέρει πίσω τα παιδιά των εγκληματιών πολέμου Μουσουλμάνων Τσάμηδων που συνεργάσθηκαν με τους κατακτητές το 1941-44.
6) Θεωρώ απαραίτητο να πιέσουμε ώστε να είναι αντικειμενική η σχεδιαζόμενη απογραφή των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων που ζουν στην Αλβανία. Άλλωστε αυτό έχει ζητηθεί και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ αλβανικοί εθνικιστικοί κύκλοι αντιδρούν.
7) Τέλος, είναι ύπουλη η αλβανική πολιτική προς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας. Ενώ σταμάτησαν οι χοντροκομμένες παρεμβάσεις εις βάρος του θαυμαστού Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, έχουμε συνεχή φαινόμενα καταστροφών εις βάρος Ναών, Μονών και εκκλησιαστικών κατασκηνώσεων.
Φυσικά έχουμε και εμείς τις ευθύνες μας. Είναι απαράδεκτο να απειλείται με οριστικό κλείσιμο η πανεπιστημιακή σχολή Ελληνικής Φιλολογίας του Αργυροκάστρου, επειδή διεκόπη η χρηματοδότηση από την Αθήνα. Είναι επίσης ευθύνη μας να αγκαλιάσουμε πιο ζεστά τον Βλαχόφωνο Ελληνισμό της Αυλώνας και της Κορυτσάς, που παραμένει πιστός στην Ορθοδοξία και την ελληνική καταγωγή του, αν και μιλά άλλο γλωσσικό ιδίωμα. Οι Βλάχοι είναι γηγενείς Έλληνες της Πίνδου, όπως έχουν αποδείξει ο αείμνηστος πολιτικός Ευάγγελος Αβέρωφ και ο σύγχρονος Βαλκανιολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου. Στη διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας αναγκάσθηκαν να λατινοφωνήσουν. Οι Βλάχοι της Βορείου Ηπείρου έδωσαν στον Ελληνισμό μεγάλους ευεργέτες και ανέδειξαν μία από τις πνευματικές πρωτεύουσες του υποδούλου Ελληνισμού, τη Μοσχόπολη (σημερινό Βοσκοπόγιε).
Έχουμε χρέος να βοηθήσουμε πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά και ηθικά τον Ελληνισμό να μην ξεριζωθεί από την αρχέγονο πατρίδα της Βορείου Ηπείρου. Να μην αφήσουμε να πάει χαμένη η θυσία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Ο Ελληνισμός πρέπει να σταματήσει τις εθνικές υποχωρήσεις. Δεν βλάπτει να θυμίσουμε στην Αλβανία το Πρωτόκολλο της Κερκύρας του 1914, με το οποίο η Αλβανία αναγνώρισε την διοικητική, εκπαιδευτική και εκκλησιαστική Αυτονομία των Βορειοηπειρωτών εντός, βεβαίως, των Αλβανικών συνόρων. Αντί να μας απειλούν με τα δήθεν δικαιώματα των Τσάμηδων, να ανταπαντήσουμε ειρηνικά, αλλά και δυναμικά, υπογραμμίζοντας ότι ζητούμε αυτά που ζητεί η Αλβανία για τους ομοεθνείς της εκτός συνόρων. Αυτοί μας χορεύουν Τσάμικο, εμείς θα τους χορέψουμε ... Κερκυραϊκό.
162) ΤΙ ΣΥΖΗΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ;
Οι αποκαλύψεις της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (τις διάβασα στο Διαδίκτυο στις 9.4.2011) για τις μυστικές συνομιλίες Αθηνών - Σκοπίων προκαλούν πολλά και σοβαρά ερωτήματα. Συγκεκριμένα το δημοσίευμα αναφέρει ότι οι διαπραγματεύσεις δεν γίνονται με την παρουσία διπλωματικών υπαλλήλων, αλλά με τη μεσολάβηση προσώπων που δεν έχουν καμία επίσημη ιδιότητα. Μάλιστα από την πλευρά των Σκοπίων τις συζητήσεις διεξάγει ένας τελωνειακός υπάλληλος. Δεδομένης δε της υποκρισίας που δείχνουν προς την κοινή γνώμη οι δύο κυβερνήσεις θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτή τη συζήτηση ως τη «διαπραγμάτευση του Τελώνη και του Φαρισαίου». Πάντως τα πράγματα δεν είναι αστεία και είμαι βέβαιος ότι το σωματείο των διπλωματικών υπαλλήλων θα νιώθει θιγμένο και μειωμένο γι’ αυτή την ταπεινωτική μεταχείριση.
Η ουσία της μυστικής διαπραγμάτευσης έγκειται στα τρία ονόματα που συζητούνται και προφανώς έχουν προταθεί από τον μεσολαβητή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς. Ο Νίμιτς κάθε άλλο παρά ουδέτερος θεωρείται σε αυτή τη διαμάχη, διότι προήδρευσε επί έτη ενός ιδρύματος, το οποίο εξέδωσε την τετράτομη Ιστορία των Βαλκανίων με χρηματοδότηση του πρόσφατου επισκέπτη μας Τζορτζ Σόρος. Στο έργο αυτό, όπως ευστόχως κατήγγειλαν οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις Αμερικής, Καναδά, Αυστραλίας και Ευρώπης, εξωραΐζεται η Οθωμανική κατάκτηση, προβάλλονται οι θέσεις των Σκοπίων, συκοφαντείται ο Κυπριακός Αγώνας του 1955-59 και διαστρεβλώνεται η ελληνική ιστορία.
Τα τρία ονόματα που έχουν πέσει στο τραπέζι είναι: α) Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας, β) Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και γ) Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη. Δεν υπάρχει, όπως φαίνεται, η παραμικρή εγγύηση ότι τα Σκόπια δέχονται να ενσωματώσουν στο Σύνταγμά τους την οποιαδήποτε νέα ονομασία, αν αυτή γίνει δεκτή από την Ελλάδα. Φοβούμαι ότι κάναμε ακόμη μία υποχώρηση και αντί της ονομασίας έναντι όλων - erga omnes - δεχόμαστε μία ονομασία που θα χρησιμοποιείται μόνο από την Ελλάδα και στην πινακίδα των Σκοπίων στον ΟΗΕ.
Και οι τρεις ονομασίες είναι βλαπτικές για τα εθνικά μας συμφέροντα και πρέπει να απορριφθούν. Η «Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας» υπονοεί ότι υπάρχει και Κάτω Μακεδονία, άρα οι κάτοικοι της Βορείου Ελλάδος - όπου γεννήθηκε και ο υπογράφων - θα υποχρεωθούν να ονομάζονται Κατωμακεδόνες. Η Άνω Μακεδονία προϋποθέτει και την Κάτω Μακεδονία, με την οποία κάποια στιγμή αναμένεται να ενωθεί. Να, λοιπόν, η Μεγάλη Μακεδονία που προβάλλουν οι σύγχρονοι χάρτες των Σκοπίων στα σχολεία τους. Εξάλλου ο όρος Άνω Μακεδονία ιστορικά ανήκε στη Δυτική Μακεδονία κατά την αρχαιότητα. Οι σημερινοί Νομοί Κοζάνης, Καστοριάς, Φλωρίνης και Γρεβενών ήσαν η Άνω Μακεδονία, όπως αναφέρουν οι Αρχαίοι συγγραφείς. Επομένως η παραχώρηση αυτού του ονόματος σημαίνει ότι δίνουμε το δικαίωμα στη ΦΥΡΟΜ να διεκδικεί και αυτές τις ελληνικότατες περιοχές.
Η ονομασία «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» δίνει την εντύπωση σε κάθε ξένο παρατηρητή ότι έχει σκοπό υπάρξεως την ένωσή της με τη Νότιο Μακεδονία. Όπως το Βόρειο Βιετνάμ τελικά ενώθηκε με το Νότιο, και όπως προσπάθησε η Βόρειος Κορέα το 1950 να ενωθεί δια των όπλων με τη Νότιο. Δηλαδή η Ελληνική Μακεδονία θα εμφανίζεται διεθνώς ως μία αμφισβητούμενη περιοχή που αργά ή γρήγορα θα αποτελέσει ένα κράτος με τα Σκόπια.
Η ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη» ή «Μακεδονία του Βαρδάρη - Σκόπια» είναι εξίσου απορριπτέα επειδή αποκρυσταλλώνει και νομιμοποιεί την επί 65 χρόνια ανιστόρητη προπαγάνδα του Τίτο και των επιγόνων του. Ο κομμουνιστής δικτάτορας της Γιουγκοσλαβίας Τίτο κατασκεύασε το 1944 την ανύπαρκτη «μακεδονική εθνότητα» και διακήρυξε ότι η περιοχή Σκοπίων θα είναι η Μακεδονία του Βαρδάρη (= του Αξιού). Στόχος της θα είναι να ενοποιηθεί με τη Μακεδονία του Αιγαίου (Βόρειο Ελλάδα) και τη Μακεδονία του Πιρίν (Νοτιοδυτική Βουλγαρία). Αν εμείς με δική μας υπογραφή δεχθούμε - ό μη γένοιτο - κάτι τέτοιο τότε θα νομιμοποιήσουμε την προπαγάνδα και τα αλυτρωτικά οράματα του Τίτο, τα οποία μέχρι τώρα καταγγέλλαμε διεθνώς. Θα φθάσουμε άραγε σε τέτοιο σημείο εθνικών υποχωρήσεων;
Άλλωστε και τα τρία ονόματα που προτείνονται πάσχουν από μία εγγενή αδυναμία. Αποτελούνται από έναν όρο εθνολογικά και ιστορικά φορτισμένο, δηλ τη Μακεδονία, και από έναν άλλο όρο αδύναμο χωρίς συμβολισμό ( Άνω ή Βόρεια ή του Βαρδάρη). Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και μαθηματικά βέβαιο ότι σύντομα ο αδύναμος όρος θα εξαλειφθεί και θα παραμείνει σε διεθνή χρήση ο ισχυρός. Μετά από λίγα χρόνια η Βουλή των Σκοπίων θα απορρίψει το πρώτο συνθετικό (Άνω, Βόρεια κλπ.) όπως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βουλή της τότε Υπεριορδανίας απέρριψε γρήγορα το Υπέρ και η χώρα ονομάσθηκε απλώς Ιορδανία.
Είναι, λοιπόν, απαραίτητο, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, να επανέλθουμε στη μία και μοναδική εθνικώς συμφέρουσα θέση μας, αυτή του αειμνήστου Κων. Καραμανλή και των πολιτικών αρχηγών του Απριλίου 1992. Ότι δεν δεχόμαστε καμία ονομασία που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία είτε ολόκληρο είτε σύνθετο είτε ως παράγωγο. Τα τελευταία χρόνια είχαμε φέρει πιο πίσω την κόκκινη γραμμή μας νομίζοντας ότι θα καμφθεί η αδιαλλαξία των Σκοπίων. Οι ελπίδες όσων πίστεψαν κάτι τέτοιο διαψεύστηκαν οικτρά. Σήμερα η ΦΥΡΟΜ μας εγκαλεί ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Το πάθημα ας γίνει μάθημα!
161) ΤΟ ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
Η πρόταση του υπουργείου Παιδείας για το νέο Λύκειο προφανώς θα υποστεί επεξεργασία και δεν είναι η τελική. Όμως από όσα ανακοινώθηκαν μπορούμε να κάνουμε τα πρώτα σχόλιά μας και να εκφράσουμε τους προβληματισμούς μας. Άλλωστε ήδη ακούσθηκαν αντιδράσεις και διαφωνίες από κλάδους εκπαιδευτικών και πιστεύω ότι σε μία δημοκρατική πολιτεία οι υπεύθυνοι του κάθε υπουργείου πρέπει να είναι ευέλικτοι όταν τα αντίθετα επιχειρήματα είναι βάσιμα.
Θα πω πρώτα τα θετικά, τα οποία εγώ προσωπικά βρίσκω στο προτεινόμενο σχέδιο. Είναι ευτύχημα ότι δεν ακολουθήθηκε η πρόταση ορισμένων διευθυντών ιδιωτικών λυκείων, η οποία είχε δει το φως της δημοσιότητας προ ολίγων μηνών. Η πρόταση εκείνη βασιζόταν στο αγγλοσαξωνικό Διεθνές Απολυτήριο (Ι.Β.), το οποίο εφαρμόζεται και στην Ελλάδα για παιδιά που θέλουν να σπουδάσουν κατ’ ευθείαν σε αγγλόφωνα πανεπιστήμια και κολλέγια του εξωτερικού. Έχει καθαρά επαγγελματική στόχευση και λησμονεί τον παιδαγωγικό χαρακτήρα του λυκείου, το οποίο παραμένει μία βαθμίδα της γενικής μορφώσεως και πρέπει συν τοις άλλοις να διαπλάθει χαρακτήρες. Το σχέδιο των Ελλήνων διευθυντών προέβλεπε μόνον τρία υποχρεωτικά μαθήματα, τα Νέα Ελληνικά, τα αγγλικά και τη γυμναστική, γι’ αυτό και σε παλαιότερα άρθρα μου είχα γράψει ότι δεν είναι λύκειο, αλλά ΙΕΚ για αεροσυνοδούς! Μάλιστα το προαναφερθέν σχέδιο προέβλεπε μόνον Ευρωπαϊκή Ιστορία και αυτή ως επιλεγόμενο μάθημα, άρα καταργούσε τελείως την Ελληνική Ιστορία στις δύο τελευταίες τάξεις.
Το δεύτερο θετικό είναι ότι παρά τη συμπίεση των ωρών η Ελληνική Γλώσσα για πρώτη φορά παρουσιάζεται στους μαθητές ως μία ενιαία Ελληνική από την Αρχαιότητα έως σήμερα. Το μάθημα της Γλώσσας ενοποιεί την Αρχαία Γραμματεία, την Έκθεση- Έκφραση και τη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Δεν γνωρίζω την ποσότητα και την ποιότητα των κειμένων που θα προλάβουν να διδαχθούν, αλλά ως ιδέα μου αρέσει. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια για τη γλώσσα μας. Από τον Όμηρο μέχρι σήμερα οι περισσότερες ρίζες των λέξεων είναι οι ίδιες. Αυτό που αλλάζει είναι η γραμματική και μερικές καταλήξεις. Τα Αρχαία Ελληνικά δεν είναι ξένη γλώσσα για τα Ελληνόπουλα, ούτε απέχουν τόσο πολύ από τα Νέα Ελληνικά όσο απέχουν τα λατινικά από τα ιταλικά και τις άλλες λατινογενείς γλώσσες.
Η τρίτη θετική επισήμανση είναι η δημιουργία στην Γ’ Λυκείου μίας τρίτης κατεύθυνσης πέραν της θεωρητικής και της θετικής- τεχνολογικής. Δηλαδή το νέο Λύκειο θα έχει ξεχωριστή κατεύθυνση για όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν τις σχολές με αντικείμενο τα οικονομικά, τη διοίκηση επιχειρήσεων και την κοινωνιολογία. Αυτή η διαίρεση υπάρχει και στη Γαλλία όπου το περίφημο Μπακ (εκ του Μπακαλωρεά = Απολυτήριο) χωρίζεται σε κατεύθυνση Φιλολογική, Επιστημονική και Κοινωνικο- οικονομική.
Στα αρνητικά του νέου σχεδίου επισημαίνω τη δυσμενή μεταχείριση των Θρησκευτικών. Ενώ στο μέχρι σήμερα ισχύον πρόγραμμα του τριταξίου Λυκείου η Γυμναστική και τα Θρησκευτικά καταλαμβάνουν ισότιμα 5 ώρες (2 στην Α, 2 στη Β και 1 στη Γ ), τώρα η αντιστοιχία των υποχρεωτικών μαθημάτων γίνεται 6-3 υπέρ της Γυμναστικής. Δηλαδή τα Θρησκευτικά θα διδάσκονται 2 ώρες υποχρεωτικά στην Α’ Λυκείου, 1 ώρα υποχρεωτικά στη Β’ Λυκείου, και μάλιστα με αλλαγμένο τίτλο και περιεχόμενο, και 2 ώρες ως επιλεγόμενο μάθημα στην Γ’ Λυκείου πάλι με τον τίτλο Θρησκεία και Κόσμος. Εμφανίζεται δε μία ανακολουθία στο κείμενο του σχεδίου. Ενώ αρχικά αναγράφεται ότι στο νέο Λύκειο δεν θα υπάρχουν μονόωρα μαθήματα τελικά υπάρχει μόνο ένα και αυτό είναι το μάθημα Θρησκεία και Κόσμος της Β’ Λυκείου. Η εμπειρία όλων μας από τα γυμνασιακά μας χρόνια διδάσκει ότι μονόωρο μάθημα σημαίνει ουσιαστικά καταργημένο μάθημα. Τη μία εβδομάδα συμπίπτει με αργία, τη δεύτερη ασθενεί ο καθηγητής, την τρίτη μπορεί να συμπέσει με εκδρομή, την επόμενη θα γίνει πρόχειρο διαγώνισμα και τελικά δεν διδάσκεται τίποτε.
Η ευρωπαϊκή εμπειρία καταδεικνύει ότι στην εποχή μας τα Θρησκευτικά θεωρούνται απαραίτητο μάθημα σε όλες τις βαθμίδες του Σχολείου και μάλιστα έρχεται να διαδραματίσει έναν ρόλο ηθοπλαστικό, τον οποίο δεν έχουν πάντα τα άλλα μαθήματα. Στη Γερμανία και στο Βέλγιο η διδασκαλία των Θρησκευτικών στη Στοιχειώδη και στη Μέση Παιδεία είναι υποχρεωτική και προβλέπεται από το Σύνταγμα. Μάλιστα στη Γερμανία η Ρωμαιοκαθολική και η Ευαγγελική Εκκλησία έχουν καίριο ρόλο στη συγγραφή των βιβλίων. Στη χώρα μας ισχύει ο νόμος 590/ 1977, δηλαδή ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδος, που προβλέπει ότι η Ιερά Σύνοδος έχει λόγο επί του δογματικού περιεχομένου των βιβλίων των Θρησκευτικών, αλλά από πλευράς Πολιτείας συνήθως αγνοείται αυτή η πρόνοια του Νόμου. Στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία το μάθημα έχει αμιγώς Ρωμαιοκαθολικό χαρακτήρα, δηλαδή τα τοπικά υπουργεία Παιδείας αναγνωρίζουν τον ρόλο της συγκεκριμένης Χριστιανικής Ομολογίας στην κοινωνία και στην Εθνική ταυτότητα. Στη Ρωσία από τον Σεπτέμβριο θα υπάρχει υποχρεωτικό μάθημα Ορθοδόξων Θρησκευτικών σε όλα τα σχολεία, εκτός από τις περιοχές στις οποίες επικρατεί το μουσουλμανικό στοιχείο (Τσετσενία κλπ).
Πρέπει, λοιπόν, και στις τρεις τάξεις του Λυκείου μας τα Θρησκευτικά να είναι μάθημα υποχρεωτικό και βασισμένο στην Ορθόδοξη Παράδοση, με το δικαίωμα απαλλαγής των αλλοθρήσκων και των ετεροδόξων, όπως προβλέπει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
160) ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;
Την Κυριακή 27 Μαρτίου επρόκειτο να προβληθεί από την ΕΤ-1 μία επανάληψη της εκπομπής ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ, η οποία αναφερόταν στον ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Τουρκοκρατία και την Ελληνική Επανάσταση. Η εκπομπή αυτή θα απαντούσε κατά κάποιο τρόπο σε όσα προπαγανδιστικά και αντιεκκλησιαστικά ελέχθησαν τον τελευταίο καιρό από ιδιωτικούς και κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς για την ίδια ιστορική περίοδο. Ξαφνικά, τρεις ημέρες πριν από την προβολή της εκπομπής, η διοίκηση της ΕΡΤ αποφάσισε να διακόψει οριστικά και αμετάκλητα την προβολή της δημοφιλούς εκπομπής ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ. Φαίνεται ότι το Ελληνορθόδοξο πνεύμα του 1821 ενοχλεί . Η εκσυγχρονιστική αντίληψη περί δημοκρατίας ορίζει ότι στην τηλεόραση μπορούν να μιλούν απεριόριστα οι εθνοαποδομητές και όσοι κατηγορούν ατεκμηρίωτα την Εκκλησία, ενώ περικόπτονται και εμποδίζονται όσες φωνές έχουν να προσκομίσουν σοβαρές αποδείξεις για τον εθνικό, κοινωνικό και πολιτιστικό ρόλο του Ορθοδόξου κλήρου.
Η εκπομπή ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ επί 19 συναπτά έτη κοσμούσε το πρόγραμμα της ΕΤ-1 και είχε πολυάριθμο και φανατικό ακροατήριο. Οι τηλεθεατές που την έβλεπαν δεν ήσαν μόνο άνθρωποι εκκλησιαζόμενοι, αλλά γενικότερα Έλληνες και Ελληνίδες που ήθελαν να ακούσουν μία ήρεμη συζήτηση με επιχειρήματα, χωρίς κραυγές και διαπληκτισμούς. Ο παρουσιαστής Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος επέλεγε θέματα όχι μόνον θεολογικά, αλλά και ιστορικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά, οικογενειακά και άλλα ευρύτερου ενδιαφέροντος. Εμφανίσθηκαν γνωστές προσωπικότητες του πνεύματος και της τέχνης, ακούσθηκαν ήρεμες φωνές που προτείνουν λύσεις για καυτά θέματα της εποχής, προβλήθηκαν συμβουλές για βελτίωση των ανθρωπίνων και οικογενειακών σχέσεων, παρουσιάσθηκαν η ιστορία και τα προβλήματα του εκτός Ελλάδος Ελληνισμού, δόθηκαν με τρόπο επιστημονικό - αλλά και κατανοητό - ερμηνείες σε ερωτήματα που αναφέρονται στην Πίστη, στην εκκλησιαστική ζωή, στις αγωνίες των νέων και των γονιών, στην κρίση της κοινωνίας μας. Η διακοπή μιας τέτοιας εκπομπής οπωσδήποτε αφήνει ένα μεγάλο κενό.
Δεν μπορώ να κατανοήσω την λογική των διοικούντων την ΕΡΤ που έλαβαν την απόφαση για οριστική διακοπή της εκπομπής. Δεν θα υπάρχει πλέον ούτε μία εκπομπή στη δημόσια τηλεόραση για να προβάλλει τον λόγο της Ορθοδοξίας στα παλαιά και νέα προβλήματα που παρουσιάζονται. Και όμως οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία σ’ αυτόν τον τόπο, φορολογούνται και με τον οβολό τους στηρίζουν τη λειτουργία της ΕΡΤ. Αυτούς δεν τους υπολογίζει η διοίκηση της ΕΡΤ; Ή μήπως υπήρχε μεγάλο κόστος; Εξ όσων γνωρίζω, από τον Σεπτέμβριο του 2010 παίζονταν επαναλήψεις της εκπομπής, άρα το κόστος ήταν μηδενικό. Στη Γαλλία όπου επικρατεί μία ακραία μορφή χωρισμού του κράτους από κάθε μορφή Εκκλησίας και θρησκευτικής κοινότητας η δημόσια ραδιοτηλεόραση έχει εκπομπές θρησκευτικού περιεχομένου. Η εκπομπή όμως αυτή δεν ήταν μία κλασική «θρησκευτική» εκπομπή. Άνοιξε τα φτερά της και φρόντισε να διευρύνει τη θεματολογία της ώστε να αποτελεί μία χαρακτηριστική «ποιοτική» εκπομπή που κάθε σοβαρή τηλεόραση θα ήθελε. Η σημαντική - για κρατικό κανάλι - τηλεθέαση της εκπομπής ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ φαίνεται και από το γεγονός ότι στη μέση διεκόπτετο για διαφημίσεις. Όπως ξέρουμε όλοι, ο διαφημιζόμενος δεν επιλέγει εκπομπές με χαμηλή τηλεθέαση.
Η απόφαση αυτή της ΕΡΤ έρχεται σε ακατάλληλη στιγμή. Όταν υπάρχει οικονομική, πνευματική και ηθική κρίση στη χώρα μας είναι απαραίτητο να δίνουμε στο λαό μας πνευματικά εφόδια και ηθική ανάταση. Από πού θα αντλήσει αισιοδοξία αν δεν ακούει τον λόγο της Ορθοδοξίας για τα μείζονα ζητήματα που τον απασχολούν; Πού θα βρει αποκούμπι και στήριγμα στη μάχη της καθημερινότητας; Θα μου πείτε ότι όποιος θέλει μπορεί να εκκλησιάζεται στους ναούς και να επικοινωνεί με τους ιερείς. Ναι, αλλά στην εποχή της τηλεοπτικής παντοδυναμίας, είναι έλλειμμα για τη δημοκρατία μας να αποκλείεται η φωνή της Ορθοδοξίας, η οποία ακουγόταν με τρόπο ήπιο από τη δημόσια τηλεόραση. Εξ άλλου πρέπει να προσέξουμε και την πρόσφατη λίαν ενδιαφέρουσα απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της 18.3.2011. Η απόφαση αυτή έρχεται να δικαιώσει την Ιταλία, η οποία έχει νομοθετήσει υπέρ της παρουσίας του Εσταυρωμένου στα σχολεία. Έτσι ανατρέπεται προηγούμενη απόφαση 7 δικαστών που είχαν αρχικά καταδικάσει την Ιταλία.
Η ετυμηγορία αυτή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δίνει το δικαίωμα σε κάθε χώρα να αποφασίζει μόνη της ποια είναι η πολιτιστική ταυτότητα και πώς θα την προβάλει μέσα από την παιδεία και άλλα μέσα κοινωνικοποιήσεως. Το Δικαστήριο λέει ότι ο Χριστιανισμός είναι η επικρατούσα θρησκεία στην Ιταλία και είναι λογικό να επηρεάζει την εκπαίδευση. Επίσης η απόφαση τονίζει ότι πέραν του θρησκευτικού του ρόλου ο Εσταυρωμένος είναι θεμελιώδες συστατικό του πολιτισμού και της ταυτότητας της Ιταλίας. Άρα μπορεί να υπάρχει σε κάθε σχολική αίθουσα έστω και αν κάποιοι μαθητές είναι αλλόθρησκοι ή άθεοι.
Με αυτή τη λογική και η ταυτότητα του λαού μας είναι βαθύτατα επηρεασμένη από την Ορθόδοξη Πίστη και παράδοση. Όπως έλεγε ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαριέρ «για τον Έλληνα η Ορθοδοξία είναι το σπίτι του». Και ο αείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος Στήβεν Ράνσιμαν υπογράμμιζε ότι «ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της Ορθοδοξίας». Είναι, λοιπόν, δίκαιο να διακόπτεται από την κρατική τηλεόραση μία εκπομπή βασισμένη στην ελληνορθόδοξη παράδοση; Θέλω να πιστεύω ότι η διοίκηση της ΕΡΤ έχει το σθένος να αναθεωρήσει τη λανθασμένη απόφασή της.
159) ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΣ, ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου 1821 συνοδεύτηκε από τη μονότονη προσπάθεια κάποιων «προοδευτικών» να ξαναγράψουν την ιστορία. Μόνιμος στόχος των συγκεκριμένων διανοουμένων και αρθρογράφων είναι το Κρυφό Σχολειό. Το χαρακτηρίζουν μύθο και το χλευάζουν. Προφανώς είναι ανιστόρητοι ή εμπαθείς ή και τα δύο μαζί. Αντιλαμβάνομαι ότι οι στόχοι τους είναι δύο. Πρώτον να υποβαθμίσουν τον πατριωτικό ρόλο της Εκκλησίας και δεύτερον να εξωραΐσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να την παρουσιάσουν φιλελεύθερη και ανεκτική.
Ας έλθουμε στον πρώτο στόχο τους. Τους ενοχλεί η υπενθύμιση ότι στα δύσκολα χρόνια της δουλείας η Ορθόδοξη Εκκλησία και οι κληρικοί ανέλαβαν την εκπαίδευση και την εθνική αφύπνιση των υποδούλων. Δεν θα καταφύγουμε σε μαρτυρίες Ελλήνων της εποχής εκείνης. Θα θυμίσουμε τί έγραφε σε επιστολή του ο Ρωμαιοκαθολικός Γκέρλαχ, πάστορας της Γερμανικής Πρεσβείας της Κωνσταντινουπόλεως το 1575. Αντιγράφουμε από το σπουδαίο σύγγραμμα του συγχρόνου μας Γερμανού Ρωμαιοκαθολικού κληρικού και Νεοελληνιστή Γκέρχαρντ Ποντσκάλσκι «Η Ελληνική Θεολογία επί Τουρκοκρατίας», (ελληνική έκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, 2005): « Πουθενά σε ολόκληρη την Ελλάδα δεν ευδοκιμεί η μελέτη. Δεν υπάρχουν δημόσιες ακαδημίες ή καθηγητές, με εξαίρεση τα κοινά σχολεία, όπου διδάσκονται τα αγόρια ανάγνωση με το Ωρολόγιο, την Οκτώηχο, το Ψαλτήριο και άλλα βιβλία που χρησιμοποιούνται στις ακολουθίες. Ελάχιστοι όμως από τους ιερείς και τους μοναχούς κατανοούν πραγματικά αυτά τα βιβλία» (σελ. 86). Να, λοιπόν, που ένας Γερμανός κληρικός του 16ου αιώνος, ο οποίος δεν είχε κανένα λόγο να κατασκευάζει μύθους υπέρ του Ορθοδόξου κλήρου, παραδέχεται σε επιστολή του προς τον Γερμανό λόγιο Μαρτίνο Κρούσιο, ότι οι μοναχοί και οι κληρικοί ήταν οι μόνοι που αγωνιζόντουσαν κατά την περίοδο εκείνη να μορφώσουν τα Ελληνόπουλα, παρά τα δικά τους μορφωτικά κενά.
Ερχόμαστε τώρα στην προσπάθεια των κατασκευαστών της «προοδευτικής ιστορίας» να εξωραΐσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υποστηρίζουν ότι δεν υπήρχε καταπίεση εις βάρος της παιδείας των Ρωμηών. Ας δούμε όμως πώς περιγράφει το κλίμα του 17ου αιώνος ένας επιφανής Έλληνας που τελικά έχασε την ζωή του λόγω της υπερβολικής τόλμης του. Καταθέτουμε τη μαρτυρία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου Λουκάρεως, ο οποίος στραγγαλίστηκε το 1638 από τους Τούρκους. Έγραφε το 1616 σε μία πραγματεία του - προκήρυξη προς τους Έλληνες: «Ημπορούσι να είπουν οι Λατίνοι… μάθημα και σοφίαν δεν έχετε, αμή είσθε δούλοι και έχετε τους Τούρκους πάνω από τα κεφάλια σας… Όσον πως δεν έχομεν σοφίαν και μαθήματα αλήθεια είναι…. Η πτωχεία και η αφαίρεσις της βασιλείας μας το έκαμαν και ας έχωμεν υπομονήν». Ομολογεί ο Πατριάρχης με αρκετό θάρρος ότι οι Έλληνες δεν είχαν «μαθήματα», δηλαδή σχολεία, διότι ήσαν υπόδουλοι. Έχασαν το κράτος τους και λόγω εχθρικής καταπίεσης δεν μπορούν να μορφωθούν, με αποτέλεσμα να τους ειρωνεύονται οι Δυτικοί Χριστιανοί.
Επισημαίνουν οι αμφισβητίες: Μα καλά τον 18ο αιώνα έχουμε πλέον αξιόλογα ελληνικά σχολεία στα Γιάννενα, στην Κοζάνη, στην Σμύρνη, στο Άγιον Όρος κλπ. Και ο Πατροκοσμάς σχολεία ίδρυε. Απαντούμε ότι την εποχή εκείνη είχε χαλαρώσει κάπως η Οθωμανική αυθαιρεσία λόγω πιέσεων έξωθεν. Όμως και τότε ακόμη υπήρχε ανάγκη για κρυφά μαθήματα. Γιατί; Την απάντηση δίνει ο Γάλλος δημοσιογράφος Ρενέ Πυώ στο βιβλίο του «Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος» (ελληνική έκδοση ΤΡΟΧΑΛΙΑ, Αθήνα χ.χρ.): Ο Πυώ ακολούθησε το 1913 τον Ελληνικό Στρατό που απελευθέρωσε την ενιαία Ήπειρο και διηγείται τί άκουσε σχετικά με την Τουρκοκρατία στο Αργυρόκαστρο: «Κανένα βιβλίο τυπωμένο στην Αθήνα δεν γινόταν δεκτό στα σχολεία της Ηπείρου. Ήταν επιβεβλημένο να τα προμηθεύονται όλα από την Κωνσταντινούπολη. Η Ελληνική Ιστορία ήταν απαγορευμένη. Στην περίπτωση αυτή λειτουργούσαν πρόσθετα κρυφά μαθήματα, όπου ο νεαρός Ηπειρώτης μάθαινε για τη μητέρα πατρίδα, διδασκόταν τον εθνικό της ύμνο, τα ποιήματά της και τους ήρωές της» (σελ 126). Ένας Γάλλος πολεμικός ανταποκριτής καταγράφει χωρίς φόβο και πάθος την τουρκική πολιτική στον τομέα της παιδείας στις αρχές του προηγουμένου αιώνος. Κρυφά μαθήματα για τα ελληνόπουλα. Αυτή είναι η αλήθεια, την οποία οι δήθεν προοδευτικοί θέλουν να αγνοούν. Προτιμούν να εμφανίζονται και ανιστόρητοι και εμπαθείς.
Αδιάψευστοι μάρτυρες είναι τα τοπωνύμια. Στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη, στη Βοιωτία, στις Κυκλάδες, στην Ήπειρο, στη Μακεδονία, στη Μικρά Ασία, παντού όπου έζησε ο Ελληνισμός διασώζεται ακόμη το τοπωνύμιο Κρυφό Σχολειό. Δεν μπορεί σε τόσα διαφορετικά μέρη να... έπαθαν οι κάτοικοι ομαδική παράκρουση! Η προφορική παράδοση από γενιά σε γενιά διέσωσε στην ιστορική μνήμη την αλήθεια για το Κρυφό Σχολειό. Αυτήν ακριβώς που περιγράφει ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος, όταν γράφει στον Α’ τόμο των Απομνημονευμάτων του (σελίδα 46) ότι την παιδεία επί Τουρκοκρατίας την είχαν στα χέρια τους οι ιερείς και όλα αυτά «εγίνοντο εν τω σκότει και προφυλακτά από τους Τούρκους»!
158) ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
Το προηγούμενο άρθρο μου για την εσωτερική αναταραχή στα Σκόπια και τις τεταμένες σχέσεις της ΦΥΡΟΜ με όλους τους γείτονές της προκάλεσε ερωτήματα σε καλούς φίλους, επομένως οφείλω σήμερα να απαντήσω. Θυμίζω ότι το άρθρο εκείνο κατέληγε με την πρόταση να σταματήσουμε να συζητούμε για μία σύνθετη ονομασία του τύπου «Βόρεια Μακεδονία» και να επανέλθουμε στην αρχική θέση του αειμνήστου Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή και των πολιτικών αρχηγών του 1992: Δηλαδή δεν δεχόμαστε να χρησιμοποιούν τα Σκόπια το όνομα «Μακεδονία» είτε μόνο του είτε ως σύνθετο είτε ως παράγωγο. Άλλωστε η εσωτερική σύγκρουση μεταξύ Αλβανών και Σλάβων (ψευδομακεδόνων) στη ΦΥΡΟΜ απειλεί την βιωσιμότητα και την ενότητα του κράτους. Πολλοί ξένοι αναλυτές προβλέπουν μία διάσπαση του σκοπιανού μορφώματος μεταξύ Βουλγαρίας και Αλβανίας ή τουλάχιστον μία μορφή χαλαρής ομοσπονδίας με αλβανικό, βουλγαρικό, σερβικό και άλλα καντόνια.
Το πρώτο ερώτημα που μου έθεσαν καλόπιστα είναι: Μα πώς θέλουμε να απαγορεύσουμε στα Σκόπια να χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδονία, αφού κατέχουν το έδαφος της παλιάς «Σερβικής Μακεδονίας»; Εμείς οι ίδιοι σε σχολικά βιβλία και ιστορικά άρθρα δεχόμαστε ότι μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 η ιστορική Μακεδονία διαιρέθηκε σε τρία τμήματα. Το 51% περιήλθε στην Ελλάδα, το 39% στη Σερβία και το 11% στη Βουλγαρία (περιοχή του όρους Πιρίν). Εδώ είναι το μεγάλο λάθος. Κακώς διδάσκουμε ή γράφουμε μία μεγάλη ανακρίβεια. Οι συνθήκες του Λονδίνου (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος) και του Βουκουρεστίου (Β’ Βαλκανικός Πόλεμος) του 1913 πουθενά δεν αναφέρονται σε τριχοτόμηση της Μακεδονίας. Διανέμονται τα ευρωπαϊκά εδάφη της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι συνθήκες μοίρασαν μεταξύ Ελλάδος, Σερβίας, Βουλγαρίας και της νεογέννητης τότε Αλβανίας τα βιλαέτια (οθωμανικές περιφέρειες) της Θεσσαλονίκης, των Σερρών, του Μοναστηρίου, των Ιωαννίνων και του Κοσσόβου. Οι δε Σέρβοι ονόμασαν τα εδάφη βορείως της Ελληνικής Μακεδονίας αρχικά «Νότια Σερβία» και στη συνέχεια Βάρνταρσκα Μπανοβίνα (επαρχία του ποταμού Βαρδάρη, δηλαδή Αξιού).
Το δεύτερο ερώτημα είναι κατά πόσον οι ΗΠΑ θα αφήσουν τη ΦΥΡΟΜ να διχοτομηθεί ή να καντονοποιηθεί. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν πρόκειται να ασχοληθούν ιδιαιτέρως ή να στενοχωρηθούν. Αν γίνει διχοτόμηση μεταξύ Βουλγαρίας και Αλβανίας ( ή Κοσσόβου) δεν έχουν πρόβλημα. Και η Βουλγαρία και η Αλβανία και το Κόσσοβο θεωρούνται σήμερα άριστοι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Άλλωστε ο αλβανικός εθνικισμός, ο οποίος απειλεί τα Σκόπια με απόσχιση των δυτικών επαρχιών, είναι το χαϊδεμένο παιδί των ΗΠΑ από το 1990 μέχρι σήμερα. Οι στρατηγικοί και διπλωματικοί αναλυτές της Αμερικής είδαν ότι η Ρωσία θα βασισθεί κυρίως στη Σερβία λόγω σλαβικών και θρησκευτικών δεσμών, η Γαλλία θα αξιοποιήσει τις παραδοσιακές σχέσεις της με τη Ρουμανία, η Γερμανία θα βασισθεί στη Σλοβενία και την Κροατία, παλιές επαρχίες της γερμανόφωνης Αυστρουγγαρίας. Έτσι έκαναν την επιλογή να αξιοποιήσουν ως δικό τους υπομόχλιο τον αλβανικό αλυτρωτισμό. Με αυτό τον τρόπο πιέζουν τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, τα Σκόπια και τη Σερβία, όπου υπάρχουν αλβανικές μειονότητες, χρησιμοποιούν το Κόσσοβο ως στρατιωτική βάση και επιπλέον καλοπιάνουν έναν μουσουλμανικό λαό στα Βαλκάνια για να εξισορροπήσουν τα προβλήματα που έχουν με τους μουσουλμάνους στη Μέση Ανατολή. Συμπέρασμα: Αν οι εντάσεις μεταξύ Σλάβων και Αλβανών στη ΦΥΡΟΜ οδηγήσουν σε οποιαδήποτε μορφή διασπάσεως της χώρας αυτής δεν βλάπτονται τα αμερικανικά συμφέροντα.
Το τρίτο ερώτημα που δέχθηκα είναι αν καλώς διατηρήσαμε σε ισχύ την Ενδιάμεση Συμφωνία Αθηνών-Σκοπίων του Σεπτεμβρίου 1995. Απαντώ ρητά και κατηγορηματικά: ΟΧΙ. Κακώς την αφήσαμε να ισχύει σιωπηρά μετά τον Σεπτέμβριο του 2002. Ήδη τα Σκόπια με βάση τη Συμφωνία αυτή μας ενάγουν ενώπιον του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου, διότι θέσαμε ΒΕΤΟ στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Αντιθέτως εμείς δεν έχουμε διαμαρτυρηθεί δημοσίως ή σε διεθνή βήματα για τη συνεχή παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας από την πολιτική ηγεσία της ΦΥΡΟΜ. Δύο «απαγορευμένες» ενέργειες, για τις οποίες δεν φωνάξαμε, εμφανίζονται στο Διαδίκτυο και πολλοί Έλληνες τις γνωρίζουν. Πέρυσι ο Σκοπιανός πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι κατέθεσε στεφάνι σε ένα μνημείο, επί του οποίου φαινόταν καθαρά ο χάρτης της «Μεγάλης Μακεδονίας». Η Θεσσαλονίκη και μέγα μέρος της Βορείου Ελλάδος περιλαμβάνονταν στον χάρτη. Επίσης το καλοκαίρι του 2010 ο κ. Γκρούεφσκι μίλησε σε συγκέντρωση σκοπιανών μειονοτικών στο χωριό Πούτετς της Αλβανίας (περιοχή Πρεσπών) και πίσω του φαινόταν πανηγυρικά ο Ήλιος της Βεργίνας! Θυμίζω ότι με την Ενδιάμεση Συμφωνία τα Σκόπια ανέλαβαν να μη χρησιμοποιούν σε οποιαδήποτε εκδήλωση ή έκδοση το σύμβολο αυτό. Εξάλλου στα σχολεία τους οι μαθητές συνεχίζουν να μαθαίνουν ότι τα πραγματικά σύνορα της χώρας τους φτάνουν μέχρι τον ... Όλυμπο!
Τέλος, απαντώ στο ερώτημα αν προ δύο ετών τα Σκόπια είχαν συμφωνήσει στο όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας-Σκόπια». Προφανώς το συζητούσαν, αλλά μόνο για να χρησιμοποιείται από την Ελλάδα και να υπάρχει στο καρτελάκι της χώρας στον ΟΗΕ. Ποτέ δεν δέχθηκαν να είναι αυτή η συνταγματική τους ονομασία. Απέρριπταν πάντοτε ένα όνομα για κάθε διεθνή χρήση (erga omnes). Αλλά κι αν το δεχθούν για να εξασφαλίσουν την ελληνική υποστήριξη στο ΝΑΤΟ, σε ένα χρόνο θα απορρίψουν τη λέξη «Σκόπια» και θα παραμείνει μόνον ό όρος «Μακεδονία».
157) ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ
Ενώ ο μεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτζ ανακοίνωνε ότι συντόμως θα γίνει νέος γύρος συνομιλιών για το θέμα του ονόματος της ΦΥΡΟΜ, στη γειτονική μας χώρα τα πάντα φαίνονται περιπεπλεγμένα και ταραγμένα. Το κράτος των Σκοπίων έχει καταφέρει να έχει τεταμένες σχέσεις με όλες τις χώρες της περιοχής, ενώ οι εσωτερικές συγκρούσεις εγκυμονούν απρόβλεπτους κινδύνους. Θυμίζω ότι έχει ανακοινωθεί για τον Απρίλιο απογραφή πληθυσμού, η οποία κινδυνεύει να αναβληθεί λόγω εκλογών.
Τα εσωτερικά μέτωπα είναι δύο. Το πολιτικό ρήγμα μεταξύ του κυβερνώντος ΒΜΡΟ και της Σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης και το εθνοτικό μεταξύ Σλάβων (ψευδομακεδόνων) και Αλβανών. Φέτος συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας της Αχρίδας, με την οποία οι Αλβανοί (30% του πληθυσμού) σταμάτησαν την ένοπλη εξέγερσή τους. Έκτοτε έχουν ανακηρύξει στις δυτικές επαρχίες ένα κράτος εν κράτει, την ημιαυτόνομη Δημοκρατία της Ιλλυρίδας, στην οποία κυματίζει μόνο η αλβανική σημαία και δεν τολμά να εισέλθει Σλάβος αστυνομικός. Οι Αλβανοί μετέχουν πάντα με ένα από τα τρία κόμματά τους σε συγκυβέρνηση με ένα από τα σλαβικά κόμματα, αλλά αυτό δεν τους αρκεί. Ζητούν πλήρη ισότητα στη Βουλή, στην κυβέρνηση, στη γλώσσα, στην εκπαίδευση και αλλού. Το παράδειγμα των ομοεθνών τους του Κοσσόβου, που αναγνωρίσθηκαν ως ανεξάρτητο κράτος από πολλές χώρες, τους ελκύει όλο και περισσότερο. Αν οι Σλάβοι δεν κάνουν κι άλλες υποχωρήσεις δεν αποκλείεται οι αλβανικές επαρχίες να αποσχισθούν και να ενωθούν με το Κόσσοβο στο πλαίσιο της Μεγάλης ή – όπως τώρα λέγεται - Φυσικής Αλβανίας.
Οι συγκρούσεις μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανών Σλάβων και των Μουσουλμάνων Αλβανών ξεσπούν με διάφορες αφορμές. Άλλοτε σε μικτά σχολεία όπου οι μεν δεν δέχονται να κάνουν μάθημα μαζί με τους δε. Και άλλοτε με αφορμή μνημεία και ναούς. Στα μέσα Φεβρουαρίου η κυβέρνηση του Νίκολας Γκρούεφσκι προσπάθησε να κτίσει μία Ορθόδοξη Εκκλησία μέσα στο παλιό κάστρο των Σκοπίων. Οι Αλβανοί αντέδρασαν με δυναμικό τρόπο για να μη φαίνεται στο ιστορικότερο σημείο της πόλεως η επικράτηση των Ορθοδόξων επί των Μουσουλμάνων. Τα επεισόδια ήσαν αιματηρά.
Πέραν του μετώπου με τους Αλβανούς εντός και εκτός ΦΥΡΟΜ οι αρχές των Σκοπίων έχουν προβλήματα με πολλές άλλες χώρες. Η Τουρκία συγκεκριμένα δια στόματος του ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου διαμαρτυρήθηκε για την κατασκευή της εκκλησίας που προαναφέραμε με τη δικαιολογία ότι το κάστρο είναι Οθωμανικό μνημείο και «η Τουρκία ενδιαφέρεται για τη διαφύλαξη της Οθωμανικής κληρονομιάς σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο»!
Με τη Σερβία τα προβλήματα είναι κυρίως εκκλησιαστικά. Η κρατική «Ορθόδοξη Εκκλησία της Μακεδονίας» αποσχίσθηκε αντικανονικά το 1967 από το Σερβικό Πατριαρχείο και θεωρείται σχισματική από όλους τους Ορθοδόξους. Η Σερβική Εκκλησία έχει εκλέξει ως νόμιμο Αρχιεπίσκοπο για το ένα εκατομμύριο Ορθοδόξων της ΦΥΡΟΜ τον ελληνομαθή Ιωάννη ως Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος και Σκοπίων. Οι αρχές της χώρας δεν τον αναγνωρίζουν και κατά καιρούς τον φυλακίζουν ή τον εκδιώκουν με ανυπόστατες κατηγορίες.
Με τη Βουλγαρία παραμένει ανοικτό το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας. Το 1991 η Βουλγαρία αναγνώρισε κράτος «Μακεδονίας», αλλά όχι γλώσσας και εθνότητας. Η Σόφια επισήμως θεωρεί ότι οι λεγόμενοι «Μακεδόνες» είναι Βούλγαροι και τους κατηγορεί για κλοπή συμβόλων και ιστορικών προσωπικοτήτων. Προ έτους ο τότε Υπουργός Αποδήμων Βουλγάρων Ντιμιτρόφ είχε μιλήσει για ανύπαρκτο μακεδονικό έθνος, ενώ προ ενός μηνός δεκάδες Βούλγαροι διανοούμενοι κατηγόρησαν γραπτώς τα Σκόπια ότι κλέβουν την ιστορία και τα εθνικά σύμβολα του Βουλγαρικού λαού.
Με τη Ρουμανία προέκυψε πρόβλημα μόλις προ ολίγων ημερών. Κατά την επίσκεψη του Σκοπιανού ΥΠΕΞ Αντόνιο Μιλόσοσκι στο Βουκουρέστι ο Ρουμάνος ομόλογός του Τεοντόρ Μπακόνσκι του ζήτησε να καταγραφούν στην απογραφή ως Ρουμάνοι οι Βλάχοι της ΦΥΡΟΜ, των οποίων τον αριθμό ανέβασε σε 150.000. Πρόκειται για τους Βλαχόφωνους Έλληνες ή Ελληνόβλαχους, οι οποίοι αποτελούν τη συνέχεια ιστορικών ελληνικών κοινοτήτων στη νότια ζώνη της ΦΥΡΟΜ και στη Βόρειο Ήπειρο. Η Ρουμανία μοιράζει εκατοντάδες υποτροφίες κάθε χρόνο στους Βλάχους των Σκοπίων και προωθεί τη δημιουργία μειονότητας. Η Δημοκρατική Ένωση των Βλάχων του Νίκολα Μπάμποσκι αντιθέτως υποστηρίζει τις στενότερες σχέσεις των Βλάχων με την Ελλάδα και τους υπολογίζει σε 60.000.
Ενόψει και της απογραφής των εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων στη ΦΥΡΟΜ, είτε γίνει τον Απρίλιο είτε αργότερα λόγω εκλογών, καλό θα ήταν να ασχοληθεί και η ελληνική κυβέρνηση σοβαρότερα με την αναζήτηση και καταγραφή της ελληνικής μειονότητας στα Σκόπια. Άλλοι βλαχόφωνοι, άλλοι ελληνόφωνοι, πάντως είναι πολλοί και καταπιεσμένοι επί δεκαετίες. Ο Κίρο Γκλιγκόροφ, τότε Πρόεδρος της ΦΥΡΟΜ, είχε παραδεχθεί το 1993 σε τσεχική εφημερίδα ότι υπάρχουν 100.000 Έλληνες στο κράτος του. Αντί να ασχολούμαστε με αυτούς ανεχόμαστε τα Σκόπια να μιλούν για ανύπαρκτες μειονότητες στη Βόρειο Ελλάδα.
Επανερχόμενοι στα ανοικτά μέτωπα των Σκοπίων καταλήγουμε στην Ελλάδα. Από τη στιγμή που η υποχωρητική γραμμή μας και η οικονομική μας διπλωματία απλώς αποθράσυναν τους σκοπιανούς, απορώ γιατί εμμένουμε στη σύνθετη ονομασία. Είναι καιρός να επανέλθουμε στην παλιά κόκκινη γραμμή του 1992. Ουδεμία χρήση του όρου Μακεδονία είτε ως συνθέτου είτε ως παραγώγου. Όταν η ΦΥΡΟΜ έχει ανοικτά εξωτερικά και εσωτερικά μέτωπα εμείς πρέπει να πιέζουμε, όχι να υποχωρούμε. Η Ιστορία της Μακεδονίας το απαιτεί.
156) ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Δύο ειδήσεις που προέρχονται ή αφορούν την Κύπρο μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση κατά τις τελευταίες ημέρες. Η πρώτη αναφέρεται σε μία δήλωση του Τούρκου πρωθυπουργού Ερντογάν προς Τουρκοκύπριους συνδικαλιστές και η δεύτερη αφορά τα επεισόδια μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Παλαιστινίων μαθητών σε λύκειο της Λάρνακας.
Ο Ταγίπ Ερντογάν ενοχλημένος από την αντίδραση ορισμένων Τουρκοκυπρίων συνδικαλιστών κατά του στρατιωτικού Αττίλα απήντησε περίπου ως εξής: Δεν πρόκειται η Τουρκία ποτέ να αποσύρει τα στρατεύματά της από την Κύπρο, διότι έχει στρατηγικά συμφέροντα. Αντίστοιχα συμφέροντα έχει η Ελλάδα. Πάντως μη μου ζητάτε να φύγουν οι 40.000 Τούρκοι στρατιώτες από τη Βόρειο Κύπρο.
Η δήλωση αυτή καταδεικνύει ότι ψευδώς μέχρι τώρα η Άγκυρα ισχυριζόταν ότι εισέβαλε το 1974 για να προστατεύσει την «καημένη» τουρκοκυπριακή κοινότητα, η οποία δήθεν κινδύνευε. Ο πραγματικός στόχος της εισβολής ήταν ήδη σχεδιασμένος από το 1956, όταν οι Έλληνες της Κύπρου αγωνίζονταν για την Αυτοδιάθεση-Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα. Το τουρκικό σχέδιο προέβλεπε τον εξοπλισμό των Τουρκοκυπρίων, την πρόκληση προβοκατόρικων ενεργειών, την παρουσία Τούρκων αξιωματικών των μυστικών υπηρεσιών σε κάθε Τουρκοκυπριακό χωριό ή θύλακα, την διάλυση των κοινών κρατικών δομών, όπως και έγινε το 1963-64 και τελικά την μόνιμη εγκατάσταση τουρκικού στρατού για την εξασφάλιση στρατηγικών πλεονεκτημάτων. Οι Τούρκοι σχεδιάζουν μακροπρόθεσμη στρατηγική, ενώ στην Ελλάδα ή δεν έχουμε σχεδιασμό ή τον αλλάζουμε κάθε φορά που αλλάζει και ο υπουργός Εξωτερικών.
Στο γνωστό βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος», ο Τούρκος ΥΠΕΞ και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Αχμέτ Νταβούτογλου ομολογεί ότι η Άγκυρα δεν ήθελε τους ρωσικούς πυραύλους S 300 στα χέρια των Ελληνοκυπρίων, διότι φοβόταν κτύπημα κατά της εξόδου των πετρελαίων στο Τσεϊχάν. Ο αγωγός Μπακού-Τσεϊχάν μεταφέρει πετρέλαιο από το Αζερμπαϊτζάν στο νότο της Τουρκίας και εκβάλλει ακριβώς απέναντι από την κατεχόμενη Βόρειο Κύπρο. Η παρουσία του Αττίλα και η λειτουργία τουρκικών στρατιωτικών αεροδρομίων αποτελεί μέσο προστασίας του μαλακού υπογαστρίου της τουρκικής ενδοχώρας και επιπλέον μέθοδο προφύλαξης του πετρελαιαγωγού. Ο Αττίλας είναι δύσκολο να εγκαταλείψει την Κύπρο όσο έρχεται πετρέλαιο από το Μπακού στο Τσεϊχάν. Άρα ας μη βαυκαλιζόμαστε ότι θα φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα με λύσεις τύπου Ανάν. Τα διάφορα διπλωματικά σχέδια που κυκλοφορούν μόνο νομιμοποίηση και μονιμοποίηση του Αττίλα μπορούν να επιφέρουν. Ελπίζω οι Ελληνοκύπριοι να καταψηφίσουν και πάλι οποιοδήποτε σχέδιο «λύσης» θα περιλαμβάνει διχοτομικές και αντιδημοκρατικές πρόνοιες, όπως εκείνες του αλήστου μνήμης σχεδίου Ανάν.
Εξάλλου η μεθόδευση της Τουρκίας στο Κυπριακό από το 1956 μέχρι σήμερα καλό είναι να μας αφυπνίσει και για τους κινδύνους που πιθανόν να απειλούν τη Θράκη. Δεν μου αρέσει να υπερβάλλω, αλλά βλέποντας πώς οι Τουρκοκύπριοι από μειονότητα έγιναν κοινότητα και μετά «αυτόνομο» κρατίδιο - έστω και χωρίς διεθνή αναγνώριση - αρχίζω να ανησυχώ. Κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται να σχεδιάζει η Άγκυρα και για τη Θράκη, όπου ορισμένα στελέχη της μουσουλμανικής μειονότητας φέρονται σαν να είναι κράτος εν κράτει. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοικτά δεδομένης και της αναταραχής στα Βαλκάνια σε συνδυασμό και με την γενικότερη αναταραχή στον Μουσουλμανικό κόσμο. Η αναγνώριση «ανεξαρτήτου» Κοσσόβου από πολλές δυτικές χώρες έχει ανοίξει την όρεξη της Τουρκίας για κάτι αντίστοιχο στην κατεχόμενη Κύπρο και δεν ξέρουμε τί άλλες ορέξεις μπορούν να διαφανούν στο άμεσο μέλλον.
Το δεύτερο επεισόδιο που πληροφορήθηκα από τα κυπριακά ΜΜΕ αναφέρεται σε βίαια επεισόδια μεταξύ δεκάδων Ελληνοκυπρίων μαθητών και ορισμένων Παλαιστινίων συμμαθητών τους στο πρότυπο λύκειο ΒΕΡΓΙΝΑ της Λάρνακας. Έχω επισκεφθεί αυτό το ωραίο σχολείο και έχω μιλήσει σε συγκέντρωση μαθητών. Μου έκανε εντύπωση το εκκλησάκι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στην αυλή, το οποίο οικοδομήθηκε με χρήματα μαθητών και γονέων. Δυστυχώς οι άφρονες οπαδοί της πολυπολιτισμικότητας κάνουν πειράματα και στην Κύπρο και έβαλαν σε τάξεις Ελλήνων μαθητών αραβόφωνα παιδιά που δεν γνωρίζουν καλά τα ελληνικά. Τα ατυχή αυτά πειράματα οδήγησαν σε συγκρούσεις - ίσως δι’ ασήμαντον αφορμήν -και προκάλεσαν διαδηλώσεις μαθητών και γονέων που κρατούσαν ελληνικές σημαίες.
Στις διαδηλώσεις αυτές κατά του αυξανομένου αριθμού λαθρομεταναστών μετείχαν εκπρόσωποι όλων των κομμάτων της Βουλής πλην του κυβερνώντος ΑΚΕΛ. Το κόμμα της Αριστεράς που ελέγχει τον πρόεδρο Χριστόφια και την κυβέρνηση είναι πλέον απομονωμένο στην κυπριακή πολιτική σκηνή. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, το Δημοκρατικό Κόμμα, το Ευρωπαϊκό Κόμμα και η σοσιαλιστική ΕΔΕΚ αποστασιοποιούνται από πολλές επιλογές του ΑΚΕΛ. Δυστυχώς μία μερίδα της Αριστεράς και στην Ελλάδα και στην Κύπρο αδυνατεί να κατανοήσει την πανευρωπαϊκή αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον και η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ τα λένε και τα φωνάζουν. Η πολυπολιτισμικότητα απέτυχε παταγωδώς. Και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω. Κάποιοι στην Ελλάδα και στην Κύπρο κωφεύουν και εμμένουν σε πειράματα με λαθρομετανάστες στη Νομική Αθηνών και με άτυχους εμφυτευμένους Άραβες μαθητές σε ελληνοκυπριακά σχολεία.
Το θλιβερότερο όλων εξ όσων πληροφορήθηκα είναι ότι στελέχη του ΑΚΕΛ παρουσιάζονταν σε κυπριακά τηλεοπτικά προγράμματα και μιλούσαν για διενέξεις μεταξύ «Ελληνοφώνων» και αραβοφώνων μαθητών. Οι Έλληνες της Κύπρου με την πανάρχαια ιστορία τους και τους επικούς αγώνες τους έγιναν «ελληνόφωνοι» στο όνομα του ψευδοπροοδευτισμού! Και μετά ζητούμε από τους ξένους να σέβονται την ιστορία μας!
155) ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ
Μέσα στο μήνα Απρίλιο η Αλβανία και τα Σκόπια θα διεξαγάγουν απογραφές πληθυσμού με στόχο - μεταξύ άλλων - την καταγραφή των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων. Η κάθε περίπτωση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, με εντάσεις και ιδιαιτερότητες. Αλλά και με μεγάλο ελληνικό ενδιαφέρον. Στη μεν Αλβανία ζει αναγνωρισμένη, αλλά καταπιεσμένη ελληνική εθνική μειονότητα, στη δε ΦΥΡΟΜ υπάρχουν Έλληνες, αλλά φοβούνται να εκδηλωθούν.
Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές πληροφορούμαι από τα ΜΜΕ ότι η κυβέρνηση της χώρας μας ανακαλεί τον γενικό πρόξενο Κορυτσάς κ. Θεόδωρο Οικονόμου-Καμαρινό, διότι ο άνθρωπος τόλμησε να πει τα αυτονόητα: Ότι δηλαδή κατά την επικείμενη απογραφή πρέπει όσοι νιώθουν Έλληνες να το δηλώσουν και όχι μόνο οι ανήκοντες στις λεγόμενες «μειονοτικές ζώνες». Είναι απορίας άξιον πώς το ελληνικό ΥΠΕΞ μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα αλλάζει άποψη. Ο μεν εκπρόσωπος Τύπου κ. Γρ. Δελαβέκουρας δήλωσε ότι είναι ευκαιρία να καταγραφούν τα άτομα ελληνικής εθνικής καταγωγής σε κάθε περιοχή της Αλβανίας, ο δε υπουργός τιμωρεί τον πρόξενο Κορυτσάς διότι εξειδίκευσε στην περιοχή της ευθύνης του αυτή την ευχή και οδηγία.
Το πρόβλημα είναι διττό. Πρώτον, οι Αλβανοί από την εποχή του Χότζα και του Αλία αναγνωρίζουν μόνο 58.000 Έλληνες σε συγκεκριμένες ζώνες χωριών και σε καμία μεγάλη πόλη. Κατά την άποψή τους που ισχύει ακόμη παρά την παρέλευση 20 ετών από την πτώση του Κομμουνισμού, μόνο σε αυτές τις «μειονοτικές ζώνες» μπορούν να λειτουργούν σχολεία για ελληνόπουλα. Δεύτερον, η γενική φοβία που επικρατεί στους εναπομείναντες Έλληνες και τα συνεχιζόμενα μέτρα καταπίεσης της μειονότητας καθιστά προβληματική την ορθή καταγραφή. Σ’ αυτό το πρόβλημα πάντως έρχεται να προστεθεί και η ερήμωση της Βορείου Ηπείρου λόγω της μετακινήσεως των περισσοτέρων ομογενών μας προς την Ελλάδα σε αναζήτηση εργασίας. Ιδιαιτέρως δε για την περιοχή της Κορυτσάς, η οποία ουδέποτε περιελήφθη στις μειονοτικές ζώνες, η έκκληση του κ. Καμαρινού είναι βάσιμη λόγω και του ιστορικού παρελθόντος. Το 1940 όταν εισήλθε ο ελληνικός στρατός η πόλη έπλεε στα γαλανόλευκα χρώματα. Τί απέγιναν σήμερα οι απόγονοι όλων εκείνων των Ελλήνων; Δεν μπορεί να εξαφανίσθηκαν ή να αλβανοποιήθηκαν πλήρως. Κάποια μαγιά θα έχει μείνει. Αυτούς κάλεσε και ορθώς ο πρόξενος να εκδηλωθούν χωρίς φόβο στην απογραφή και ξεσήκωσε την οργή των Τιράνων. Το αποτέλεσμα είναι η ανάκλησή του. Χαίρε υπερήφανη εξωτερική πολιτική!
Στην Κορυτσά και στην περιοχή Αυλώνος υπάρχουν πολλοί Ελληνόβλαχοι, δηλαδή Έλληνες στην καταγωγή που μιλούν ένα ιδιόρρυθμο λατινογενές γλωσσικό ιδίωμα. Οι άνθρωποι αυτοί τον 18ο και 19ο αιώνα στήριξαν κάθε εκπαιδευτική και εμπορική δραστηριότητα του Ελληνισμού στα Βαλκάνια. Η Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου με πλειοψηφία Ελληνοβλαχικού πληθυσμού διέπρεψε στα γράμματα και στις εκδόσεις λίγες δεκαετίες πριν από την Επανάσταση του 1821. Μετά την άνοδο των Κομμουνιστών το 1946 οι Ελληνόβλαχοι αποκόπηκαν βιαίως από την ελληνική παιδεία και την Ορθόδοξη Εκκλησία. (Το 1967 η Αλβανία του Χότζα αυτοανακηρύχθηκε στο πρώτο άθεο κράτος του κόσμου). Τα τελευταία χρόνια πολλοί από αυτούς εντάχθηκαν σε σωματεία ελληνικά, αλλά πίεση προπαγανδιστική ασκεί και η Ρουμανία λόγω της γλωσσικής συγγένειας. Οι Ελληνόβλαχοι της επαρχίας Κορυτσάς ναι μεν συνδέθηκαν και πάλι με την Ορθόδοξη Εκκλησία χάρις στις προσπάθειες του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, αλλά είναι φοβισμένοι από όσα πέρασαν και ίσως διστάζουν να εκδηλώσουν σε μία δημόσια απογραφή την εθνική συνείδησή τους. Αν η Ελλάδα κατορθώσει να τους πείσει να εκφρασθούν ελεύθερα θα έχουμε κερδίσει μία συμπαγή και φιλοπρόοδη ομάδα Ελλήνων που αριθμεί πολλές δεκάδες χιλιάδων ψυχών και το κυριότερο: Μένουν εκεί και δεν μεταναστεύουν εύκολα προς γειτονικές χώρες. Σημειώνω πάντως ότι η δήλωση εθνικότητας και θρησκεύματος από κάθε Αλβανό υπήκοο θα είναι προαιρετική.
Στα Σκόπια τα προβλήματα ξεκινούν από την πολυεθνική σύνθεση του πληθυσμού και από τις συνεχείς εντάσεις μεταξύ Σλάβων (ψευδομακεδόνων) και Αλβανών. Φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από την ένοπλη εξέγερση της αλβανικής κοινότητας που αριθμεί γύρω στο 30% του πληθυσμού. Η συμφωνία της Αχρίδας δεν τηρείται, λένε τα αλβανικά κόμματα. Συγκρούσεις μεταξύ Σλάβων και Αλβανών λαμβάνουν χώρα καθημερινά. Η δυτική πλευρά του κράτους έχει ουσιαστικά αυτονομηθεί και τεθεί υπό τον έλεγχο της αλβανικής κοινότητας. Η Ιλλυρίδα, όπως λέγεται αυτή η ημιαυτόνομη περιοχή, αλληθωρίζει προς το «ανεξάρτητο Κόσσοβο» και δεν αποκλείεται συντόμως να ακολουθήσει τις αποσχιστικές τάσεις των ομοεθνών Κοσσοβάρων. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, πόσο έγκυρη και ήρεμη θα είναι η απογραφή κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.
Η Ελλάδα έχει την ευκαιρία σε αυτή την απογραφή να ενθαρρύνει επιτέλους τους κατατρομοκρατημένους Έλληνες της ΦΥΡΟΜ να δηλώσουν την εθνική τους ταυτότητα και να ζητήσουν να αναγνωρισθούν ως μειονότητα. Το 1993 ο Κίρο Γκλιγκόροφ είχε δηλώσει σε τσέχικη εφημερίδα ότι στη χώρα του ζουν 100.000 Έλληνες. Σε επισκέψεις Βλαχικών σωματείων από την Ελλάδα, αλλά και σε συνεργεία της ΕΤ3 πολλοί από τους ξεχασμένους ομογενείς μας δηλώνουν: «Είμαστε Ελληνόβλαχοι». Ίδια περίπτωση με τη Κορυτσά και τον Αυλώνα της Αλβανίας. Αν κατορθώσουμε να αναγνωρισθεί αυτή η πραγματική μειονότητα θα έχουμε ένα διπλωματικό αντίβαρο όταν τα Σκόπια θα μιλούν για την ανύπαρκτη «μακεδονική» μειονότητα στη Βόρειο Ελλάδα. Θάρρος χρειάζεται!
154) ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Δύο ειδήσεις των τελευταίων ημερών έφεραν και πάλι στην επικαιρότητα την έννοια του έθνους και της εθνικής ταυτότητας. Η πρώτη είδηση έρχεται από τη διεθνή επικαιρότητα. Ο Βρετανός πρωθυπουργός, ο Συντηρητικός Ντέϊβιντ Κάμερον, δήλωσε σε ομιλία του ότι απέτυχε η πολυπολιτισμικότητα. Τόνισε μάλιστα ότι η Βρετανία πρέπει να ενισχύσει την εθνική ταυτότητα και ότι οι μετανάστες πρέπει να αφομοιώνονται στη βρετανική εθνική ταυτότητα, αλλιώς τείνουν να δημιουργήσουν γκέτο φανατικών.
Η δεύτερη είδηση έρχεται από την χώρα μας και αφορά τη γνωστή λίαν αξιέπαινη απόφαση του αρμοδίου Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, με τη οποία κρίνεται ως αντισυνταγματικός ο «Νόμος Ραγκούση» για την ψήφο των αλλοδαπών και για την ταχεία απονομή ιθαγενείας. Το Δικαστήριο μας θυμίζει με την απόφασή του ότι η έννοια του Έθνους είναι άρρηκτα δεμένη με το Σύνταγμά μας και επιπλέον ότι δεν αρκεί να κατοικείς στην Ελλάδα , αλλά οφείλεις να αποδείξεις και την αφοσίωσή σου στην ελληνική συνείδηση.
Για όσους δεν έχουν πρόσβαση στις αποφάσεις του Σ.τ.Ε. παραθέτω αυτούσιες τις δύο σημαντικότερες κατά την άποψή μου παραγράφους που αφορούν την αξία του Έθνους. Γράφουν οι δικαστές:
«8. Επειδή, στο άρθρο 1 παρ. 2 και3 του Συντάγματος ορίζεται ότι «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. 3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Στο άρθρο 4 παρ. 3 ότι «3. Έλληνες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος. Επιτρέπεται να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μόνο σε περίπτωση που κάποιος απέκτησε εκούσια άλλη ιθαγένεια ή που ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα, με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία που προβλέπει ειδικότερα ο νόμος». Στο άρθρο 16 παρ. 2 ότι «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Στο άρθρο 21 παρ. 1 ότι «Η οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους». Στο άρθρο 25 παρ. 4 ότι «Το Κράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης». Στο άρθρο 51 παρ. 2 ότι «Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος». Τέλος, στο άρθρο 108 ότι «Το Κράτος μεριμνά για τη ζωή του απόδημου ελληνισμού και τη διατήρηση των δεσμών του με τη μητέρα Πατρίδα … 2.Νόμος ορίζει τα σχετικά με την οργάνωση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού, που έχει ως αποστολή του την έκφραση όλων των δυνάμεων του απανταχού ελληνισμού». Από τις διατάξεις αυτές, οι πρώτες δύο εντάσσονται στη συνταγματική παράδοση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, ιδίως από το Σύνταγμα του 1864 και μετά (βλ. άρθρα 3 «Πολίται είναι όσοι απέκτησαν ή αποκτήσωσι τα προσόντα του πολίτου κατά τους Νόμους του Κράτους» και 21 «Άπασαι αι εξουσίαι πηγάζουσιν εκ του ΄Εθνους, ενεργούνται δε καθ’ ον τρόπον ορίζει το Σύνταγμα» των Συνταγμάτων 1864, 1911 και 1952, άρθρο 2 «Άπασαι αι εξουσίαι πηγάζουν από το ΄Εθνος, υπάρχουν υπέρ αυτού και ασκούνται καθ’ ον τρόπον ορίζει το Σύνταγμα» και άρθρο 6 παρ. 3 «Πολίται είναι όσοι απέκτησαν ή αποκτήσουν τα προσόντα του πολίτου κατά τους νόμους του Κράτους » του Συντάγματος του 1927).
9. Επειδή, από τις παρατεθείσες διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος συνάγονται τα εξής:
α) ότι η νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας βασίζεται μεν στη βούληση του λαού, αλλά υπάρχει και ασκείται προς το συμφέρον του έθνους, οντότητος υπερβαίνουσας χρονικά την εν ζωή κοινότητα των ανθρώπων και τα γεωγραφικά όρια του ελληνικού κράτους… Τούτο δε, διότι το έθνος αναφέρεται τόσο στις παρελθούσες όσο και στις μέλλουσες γενεές, τα συμφέροντα των οποίων πρέπει να υπηρετεί η κρατική πολιτική (αρχή βιωσιμότητος άρθρο 24 Συντάγματος), απαρτίζεται δε και από τους Έλληνες της διασποράς (« … δυνάμεις του απανταχού ελληνισμού … » , άρθρο 108 του Συντάγματος), για τους οποίους πρέπει να είναι ενεργή η κρατική φροντίδα».
Αυτά, λοιπόν, γράφει μεταξύ άλλων η απόφαση. Κι όμως μερικοί οπαδοί δήθεν μοντέρνων ιδεών απαντούν ότι η έννοια του Έθνους είναι ξεπερασμένη. Ότι διαμορφώθηκε τον 18ο αιώνα και ότι τώρα υποχωρεί λόγω παγκοσμιοποιήσεως. Τους απαντώ πρώτον ότι στον Ελληνισμό εθνικά κράτη είχαμε πολύ πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Μετά τη Δ’ Σταυροφορία στη Νίκαια και στην Τραπεζούντα διαμορφώθηκαν δύο αμιγώς ελληνικά εθνικά κράτη. Δεύτερον, παρά τους μύθους της παγκοσμιοποιήσεως στην εποχή μας διαμορφώνονται συνεχώς εθνικά κράτη. Θυμίζω τη διάσπαση της Ε.Σ.Σ.Δ., της Γιουγκοσλαβίας και της Τσεχοσλοβακίας. Βλέπουμε την πρόσφατη απόσχιση του Κοσσόβου, του Νοτίου Σουδάν και την αναμενόμενη απόσχιση του κουρδικού Βορείου Ιράκ. Βλέπουμε επίσης τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια μεταξύ Σλάβων και Αλβανών καθώς και στο Βέλγιο μεταξύ Φλαμανδών και Βαλλόνων.
Ας συνεχίσουμε να ενεργούμε με γνώμονα το έθνος και την εθνική συνείδηση και ας μην παρασυρόμαστε από ψευδοπροοδευτικά και διεθνιστικά συνθήματα.
153) Η ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 1821
Εν αρχή ην η κ. Ρεπούση που προσπαθούσε να πείσει τα ελληνόπουλα ότι η Τουρκοκρατία ήταν μία ιδανική περίοδος για τους προγόνους μας. Στη συνέχεια ήλθε η τετράτομη ιστορία των Βαλκανίων που χρηματοδοτήθηκε από τον γνωστό χρηματιστή Τζορτζ Σόρος και κινείται στη ίδια γραμμή υπέρ των Οθωμανών. Μετά ήλθε στην επικαιρότητα η άποψη ότι πριν από το 1821 δεν υπήρχε συγκροτημένη ελληνική εθνική συνείδηση, αλλά οι Ευρωπαίοι Διαφωτιστές μας έμαθαν να λέμε ότι είμαστε Έλληνες. Όλα αυτά τα ιδεολογήματα συγκεντρώνονται σήμερα στη νέα τηλεοπτική σειρά του ΣΚΑΪ για το 1821. Δεν προσχωρώ σε συνωμοσιολογίες, αλλά πολλοί συμπατριώτες μας ευλόγως διερωτώνται αν υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την εργώδη αυτή προσπάθεια να ξαναγραφεί ή μάλλον να σβηστεί οριστικά η Ελληνική Ιστορία. Αφήνω την απάντηση στον κάθε νουνεχή αναγνώστη και θα ασχοληθώ με την αμιγώς ιστορική πλευρά της υποθέσεως.
Ερώτημα πρώτον. Έχει δίκιο η άποψη που προβάλλεται στη σειρά του ΣΚΑΪ ότι η εθνική συνείδηση των Νεοελλήνων διαμορφώθηκε μόλις λίγα χρόνια πριν από το 1821; Φυσικά όχι. Εκατοντάδες μαρτυρίες Ελλήνων και ξένων, κληρικών και λαϊκών, περισσότερο ή λιγότερο μορφωμένων, διαψεύδουν τους συντελεστές της σειράς. Ελληνικό έθνος με συνείδηση ενότητος υπάρχει από την Αρχαιότητα. Ήδη τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Ηρόδοτος καταγράφει τα συνδετικά στοιχεία που ένωναν τις ελληνικές πόλεις κράτη: Η κοινή καταγωγή, η γλώσσα, η θρησκεία, τα ομότροπα ήθη. Συνεχίζεται αυτή η συνείδηση στην ελληνιστική και βυζαντινή περίοδο, με αποκορύφωμα την απάντηση του αυτοκράτορα της Νικαίας Ιωάννη Βατάτζη προς τον Πάπα Νικόλαο Θ’ το 1250: Είμαστε το αρχαίο γένος των Ελλήνων, από το οποίο άνθισε η σοφία για όλον τον κόσμο. Συνεχίζεται με την τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου όταν ονομάζει την Κωνσταντινούπολη «ελπίδα και χαρά πάντων των Ελλήνων».
Γύρω στο 1700 ο φλογερός ιεροκήρυκας Ηλίας Μηνιάτης παρακαλεί την Παναγία ως εξής: «Έως πότε το τρισάθλιον γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα δεσμά μιας ανυποφέρτου δουλείας;». Οι όροι Ρωμηός, Γραικός και Έλλην χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα και με παρεμφερή σημασία. Χαρακτηριστικό είναι το ποίημα του Ματθαίου Επισκόπου Μυρέων, ο οποίος το 1619 θρηνεί για την Άλωση χρησιμοποιώντας για το έθνος μας και τα τρία αυτά ονόματα. Από το 1529 έως το 1821 το δημοφιλέστερο ανάγνωσμα του λαού μας ήταν η «Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου» που θύμιζε την δόξα των αρχαίων προγόνων. Το 1708 ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος στο έργο του «Φιλοθέου Πάρεργα» γράφει ότι είμαστε το γένος των «άγαν Ελλήνων», δηλαδή καθαρόαιμοι Έλληνες. Και οι καραβοκύρηδες επί Τουρκοκρατίας τοποθετούσαν στα πλοία τους ως ακρόπρωρα τις μορφές των Αρχαίων Ελλήνων. Λαός, λοιπόν, και διανοούμενοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχει συνέχεια του Ελληνισμού.
Ερώτημα δεύτερο: Περνούσαν καλά οι Έλληνες επί Τουρκοκρατίας, με δικαιώματα και ελευθερίες, όπως ακούσαμε από τον ΣΚΑΪ στις 25.1.2011; Ας αφήσουμε τις μαρτυρίες της εποχής εκείνης να απαντήσουν:
Στα μέσα του 17ου αιώνος ο Γάλλος Ιησουίτης Ρισάρ καταγράφει τις εντυπώσεις του από την υπόδουλη Ελλάδα: «Να σκεφθεί κανείς ότι ουδέποτε από την εποχή του Νέρωνος, του Δομητιανού και του Διοκλητιανού έχει υποστεί ο Χριστιανισμός διωγμούς σκληρότερους από αυτούς που αντιμετωπίζει σήμερα η ανατολική Εκκλησία...». Τον 17ο αιώνα ο Μουσουλμάνος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή περιγράφει βιαίους εξισλαμισμούς και παιδομάζωμα στη Βέροια, στην Έδεσσα και σε άλλες πόλεις. Το δημοτικό μας τραγούδι έχει καταγράψει τον θρήνο των μανάδων για τα παιδιά τους ως εξής: «Ανάθεμά σε Βασιλιά (σ.σ. Σουλτάνε) και τρισανάθεμά σε... να μάσεις παιδομάζωμα , να κάνεις Γενιτσάρους... πέρσυ πήραν τον γιόκα μου φέτος τον αδελφό μου»! Περί το 1760 ο Ιωάννης Πρίγκος από το Πήλιο γράφει: «Τέτοιος βάρβαρος άδικος είναι ο Τούρκος». Στα τέλη του 18ου αιώνος ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης καταγράφει 87 από τα αναρίθμητα μαρτύρια Νεομαρτύρων, δηλαδή Χριστιανών που βασανίσθηκαν και θανατώθηκαν λόγω της Χριστιανικής τους πίστης. Ο Φωτάκος Χρυσανθόπουλος, υπασπιστής του Θ. Κολοκοτρώνη, στα Απομνημονεύματά του μάς δίνει μαρτυρία κρυφού σχολειού που οργάνωναν οι ιερείς φοβούμενοι τους Τούρκους.
Ερώτημα τρίτο: Οι κλέφτες ήσαν εθνικοί αγωνιστές ή φυγόδικοι εγκληματίες, όπως ακούσαμε από τον ΣΚΑΪ; Αν κάποιος Έλληνας έβλεπε τον Τούρκο να βιάζει την αδελφή του και επετέθη στον βιαστή, τότε ναι, ίσως κάποιοι από τους κλέφτες των βουνών να ήσαν φυγόδικοι. Αλλά από το άδικο δικαστήριο του κατακτητή. Σημαντική λεπτομέρεια, η οποία αποσιωπήθηκε. Όσο δε για την συνείδηση των ίδιων των κλεφτών, την εξηγεί ο Θ. Κολοκοτρώνης, ο οποίος ανδρώθηκε μέσα στην κλεφτουριά. Λέγει, λοιπόν, στον Άγγλο ναύαρχο Χάμιλτον ότι οι κλέφτες και οι αρματολοί στα βουνά είναι η φρουρά του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, η οποία συνεχίζει ακόμη να πολεμά.
Ερώτημα τέταρτο: Ήσαν μόνο οικονομικά τα αίτια της Ελληνικής Επαναστάσεως; Αυτή τη μονομερή ερμηνεία την καθιέρωσαν κάποτε οι Έλληνες μαρξιστές, αλλά οι ίδιοι την απέσυραν στο συνέδριο του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών το 1981. Όμως αξία έχει η άποψη των ίδιων των αγωνιστών: Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, διεκήρυξε ο Αλ. Υψηλάντης τον Φεβρουάριο του 1821. Αγωνιζόμαστε για τον Χριστό και τον Λεωνίδα, έγραφε η προκήρυξη του Αθανασίου Διάκου που δημοσιεύθηκε σε ιταλική εφημερίδα της Τεργέστης. Αυτά προς το παρόν.
152) ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟΙ ΟΙ ΟΡΟΙ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ
Από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη και από ορισμένους άλλους Έλληνες προτείνεται ο όρος «Σλαβομακεδονία» ως μία μέση λύση για το πρόβλημα της ονομασίας του γειτονικού μας κράτους των Σκοπίων. Πρόκειται για λανθασμένη και ουτοπική πρόταση. Πρώτον, διότι δεν πρόκειται ποτέ να δεχθούν αυτό το όνομα οι Αλβανοί, οι οποίοι αποτελούν το 30% του πληθυσμού της ΦΥΡΟΜ. Ήδη με την δύναμη των όπλων έδειξαν το 2001 την άρνησή τους να παραμείνουν μία απλή μειονότητα και καθημερινά αμφισβητούν τον κυρίαρχο ρόλο της σλαβικής πλειοψηφίας. Το κράτος των Σκοπίων είναι πολυεθνικό και ο όρος Σλαβομακεδονία εξυπηρετεί μόνο τη μεγαλύτερη εθνική κοινότητα τους Σλάβους ψευδομακεδόνες.
Δεύτερον, ούτε από πλευράς κυβερνήσεως και σλαβικής πλειοψηφίας στη ΦΥΡΟΜ υπάρχει διάθεση να δεχθούν ένα τέτοιο όνομα. Οι κυβερνώντες τη γείτονα χώρα επιδεικνύουν συνεχώς μεγαλύτερη αδιαλλαξία. Τρίτον, διότι ούτε τα ελληνικά συμφέροντα εξυπηρετεί ένα τέτοιο όνομα. Αν με δική μας υπογραφή - ό μη γένοιτο - αναγνωρίσουμε αυτό το κράτος με όνομα που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία, τότε σε λίγα χρόνια θα περιπέσει σε αχρησία το πρώτο συνθετικό (σλαβο-) και θα παραμένει διεθνώς το όνομα «Μακεδονία». Σκέτο και μόνο του. Και μάλιστα με τη δική μας υπογραφή. Σε τέτοια σύνθετα ονόματα συνήθως φεύγει γρήγορα το αδύναμο μέρος και μένει σε διεθνή χρήση το ιστορικά και γεωγραφικά ισχυρότερο. Θυμίζω την Υπεριορδανία, η οποία ιδρύθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε εδάφη υπό βρετανική τότε εντολή. Πολύ σύντομα έφυγε με απόφαση του Κοινοβουλίου το «Υπέρ» και η χώρα έγινε διεθνώς γνωστή ως Ιορδανία (στα αγγλικά λεγόταν Transjordan και έμεινε μόνο το Jordan, που αναφέρεται στον ιστορικό ποταμό Ιορδάνη).
Λανθασμένη, ιστορικά ατεκμηρίωτη και εθνικώς ασύμφορη είναι εξάλλου η χρήση εκ μέρους Ελλήνων συγγραφέων του όρου «Σλαβομακεδόνες», είτε χρησιμοποιείται για τους κατοίκους της ΦΥΡΟΜ είτε για τους Έλληνες Σλαβοφώνους-διγλώσσους της Βορείου Ελλάδος.
Οι κάτοικοι της ΦΥΡΟΜ αποτελούν, όπως προανέφερα, ένα πολυεθνικό μωσαϊκό. Όσοι από αυτούς είναι Σλαβικής καταγωγής είναι Σέρβοι ή Βούλγαροι, άρα δεν είναι Μακεδόνες. Η σερβική μειονότητα στα Σκόπια είναι αναγνωρισμένη και έχει δικό της κόμμα. Η βουλγαρική εθνική καταγωγή ενοχλεί την ηγεσία, διότι θυμίζει ότι το 1941 οι κάτοικοι των Σκοπίων υποδέχθηκαν τα γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα με βουλγαρικές σημαίες. Επιπλέον αν αποδεχθούν επισήμως ότι οι περισσότεροι Σκοπιανοί είναι Βούλγαροι, τότε καταρρέει ο μύθος του «μακεδονικού έθνους». Πάντως πολλοί πολίτες της ΦΥΡΟΜ αποκτούν βουλγαρικό διαβατήριο και ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο πρώην Πρωθυπουργός Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι. Είναι χαρακτηριστική η δήλωσή του το καλοκαίρι του 2008 ότι θέλει να αναλάβει πρέσβης της Βουλγαρίας στα Σκόπια. Ένας από τους πρώτους μετακομμουνιστικούς θιασώτες του «μακεδονισμού» τώρα καταφέρει ισχυρό πλήγμα στο τεχνητό αυτό έθνος προσθέτοντας επιπλέον ότι ουδεμία σχέση έχουν οι συμπολίτες του με τον Αλέξανδρο και τον Φίλιππο! Άρα οι Σλάβοι της ΦΥΡΟΜ δεν είναι Μακεδόνες. Όσοι όμως κάτοικοι της χώρας είναι πράγματι Μακεδόνες δεν είναι Σλάβοι. Διότι πρόκειται για τους ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι ανήκουν σε δύο διακριτές ομάδες: α) Τους γηγενείς Βλαχόφωνους Έλληνες του Μοναστηρίου, της Αχρίδας, της Ρέσνας, της Γευγελής, του Κρουσόβου, του Μοριχόβου κ.λπ. Τους έχουμε εγκαταλείψει επί δεκαετίες και είναι καιρός να τους καταμετρήσουμε μέσω της επίσημης απογραφής των Σκοπίων του Απριλίου 2011. β) Τους πολιτικούς πρόσφυγες που έφυγαν από την Ελλάδα μετά τα δραματικά γεγονότα του 1946-49. Άρα: Στη ΦΥΡΟΜ υπάρχουν Σλάβοι που δεν είναι Μακεδόνες, υπάρχουν και Μακεδόνες που δεν είναι Σλάβοι διότι είναι Έλληνες, αλλά δεν υπάρχουν «Σλαβομακεδόνες».
Σε ιστορικές μελέτες συναντούμε τον όρο «Σλαβομακεδόνες» ως προσπάθεια προσδιορισμού των σλαβοφώνων-διγλώσσων κατοίκων της Βορείου Ελλάδος. Οι άνθρωποι, όμως, αυτοί κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών συγκρούσεων 1878-1943 δήλωναν είτε Έλληνες (οι Πατριαρχικοί του Μακεδονικού Αγώνος) είτε Βούλγαροι (οι Εξαρχικοί του Μακεδονικού Αγώνος). Ουδέποτε οι ίδιοι δήλωναν Σλαβομακεδόνες ούτε υπάρχει τέτοια εθνότητα σε Οθωμανικά έγγραφα ή σε αναφορές Ευρωπαίων διπλωματών ή περιηγητών. Ο όρος κατασκευάσθηκε από τη βιασύνη κάποιων Ελλήνων γραφειοκρατών να περιγράψουν τους σλαβοφώνους γύρω στο 1920-1930 χωρίς όμως να τους πουν «Βουλγαροφώνους». Υπήρχε τότε μεγάλη ανησυχία στην Αθήνα για τον βουλγαρικό αλυτρωτισμό και ο τεχνητός αυτός όρος θεωρήθηκε - κακώς - σαν μία λύση.
Ιδιαίτερη πολιτική φόρτιση πήρε η ονομασία «Σλαβομακεδόνες» κατά την περίοδο 1943-1944. Τότε υπήρχαν στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία ολιγάριθμοι συμπατριώτες μας που εντάχθηκαν στη Βουλγαρική προπαγάνδα και προέβησαν σε σφαγές εναντίον Ελλήνων. Μην ξεχνούμε ότι οι Βούλγαροι φασίστες ήσαν η τρίτη κατοχική δύναμη μαζί με τους Γερμανούς του Χίτλερ και τους Ιταλούς του Μουσολίνι. Όταν, όμως, άρχισε να καταρρέει ο άξονας φασισμού-ναζισμού με τις πρώτες νίκες των Συμμάχων, τότε οι συνεργάτες της βουλγαρικής ΟΧΡΑΝΑ στη Μακεδονία αποφάσισαν να αλλάξουν ιδεολογία και εθνικότητα. Μέσα σε μία νύκτα από Βουλγαρόφιλοι ακροδεξιοί έγιναν Γιουγκοσλάβοι αριστεροί, οπαδοί του Τίτο. Και τους εξυπηρέτησε ο τεχνητός όρος «Σλαβομακεδόνες». Είναι μάλιστα γνωστή και η δράση του Σλαβομακεδονικού ΕΑΜ, του αποσχιστικού ΣΝΟΦ με τα σλαβικά αρχικά του, που συνεργάσθηκε με το ΚΚΕ, παρά τις επιμέρους διαφωνίες.
Συμπέρασμα: Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τους όρους Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες, διότι είναι λανθασμένοι, διπλωματικά επικίνδυνοι και ιστορικά ταυτισμένοι με κινήματα που ήθελαν να αποσχίσουν τη Μακεδονία και τη Θράκη από την Ελλάδα.
151) Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΑΞΙΩΝ
Μερικοί συμπατριώτες μας - μεταξύ αυτών πολλοί διανοητές και πολιτευόμενοι - μου δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν παν το δυνατόν για να φανούν «προοδευτικοί», μοντέρνοι και εκσυγχρονιστές. Χαρακτηρίζουν ξεπερασμένες τις αξίες που ανάγονται στο παρελθόν και στις ρίζες του λαού μας και νομίζουν ότι θα γίνουν καλοί Ευρωπαίοι αν μιλούν συνεχώς για πολυπολιτισμικότητα, και παγκοσμιοποίηση. Όσοι από μας επιμένουμε σε έννοιες όπως η πατρίδα, η πολιτιστική ταυτότητα, η ελληνορθόδοξη παράδοση, η δυναμική εξωτερική πολιτική κ.α. χαρακτηριζόμαστε «συντηρητικοί», «αντιδραστικοί», «εθνικιστές» και τα συναφή. Όμως μία σύντομη περιήγηση στη διεθνή επικαιρότητα μας δείχνει ότι απόψεις «συντηρητικές» και παραδοσιακές δικαιώνονται καθημερινά, ενώ καταρρέουν οι μύθοι των ψευδοπροοδευτικών.
Θυμίζω ορισμένες σχετικές περιπτώσεις.
Πρώτον. Στη χώρα μας για να είσαι της μόδας πρέπει να μιλάς υπέρ της πολυπολιτισμικότητας. Δηλαδή να υποχωρήσει η εθνική και θρησκευτική ταυτότητα του λαού μας για να νιώσουν καλύτερα οι αλλοδαποί που ζουν είτε νόμιμα είτε παράνομα στη χώρα μας. Στην Ευρώπη ήδη η πολυπολιτισμικότητα αμφισβητείται και απορρίπτεται ενώ προωθείται η ιδέα της ένταξης-ενσωμάτωσης των μεταναστών. Όχι όλων φυσικά, αλλά του αριθμού εκείνου που μπορεί να αντέξει κάθε κοινωνία. Αντί να χάνει μία κοινωνία τα εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά της καλούνται οι μετανάστες να αποδεχθούν τις αξίες της χώρας που τους φιλοξενεί.
Τη κατάρρευση της πολυπολιτισμικότητας παραδέχθηκε προσφάτως σε ομιλία της η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ. Αλλά και ο Άγγλος κοινωνιολόγος Άντριου Γκέντενς έγραψε χαρακτηριστικά: «Στην Ολλανδία σήμερα κηδεύεται η πολυπολιτισμικότητα. Πολλοί από αυτούς που παρίστανται στην κηδεία της είναι εκείνοι που την χειροκροτούσαν πριν από δέκα χρόνια»!
Δεύτερον. Καθήκον κάθε καλού «προοδευτικού» στη χώρα μας είναι η επίθεση κατά της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία. Κι όμως εδώ και δέκα περίπου χρόνια ομάδα ψυχολόγων και ιατρών έχει καταλήξει με πειραματική μέθοδο ότι η διδασκαλία των Αρχαίων και του πολυτονικού από το Δημοτικό σχολείο βοηθά τα παιδιά να αποφύγουν τις δυσλεξίες και τις μαθησιακές δυσχέρειες. Όλα αυτά τα καταγράφει ο Ιωάννης Τσέγκος στο βιβλίο του «Η εκδίκηση των τόνων». Τα ίδια ακριβώς συμπεράσματα εξήγαγε και η καθηγήτρια πανεπιστημίου στην Αυστραλία Κέϊτ Τσάνοκ, η οποία θεραπεύει τη δυσλεξία διδάσκοντας Αρχαία Ελληνικά σε αγγλόφωνα παιδιά. Εξ άλλου από φέτος σε πολλά δημοτικά της Βρετανίας άρχισε πειραματικά η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών με στόχο να διαδοθεί σε περισσότερα σχολεία του χρόνου. Την ώρα που σε άλλες προηγμένες χώρες κερδίζουν έδαφος τα Αρχαία Ελληνικά, οι εγχώριοι «προοδευτικοί» μας καλούν να αποκόψουμε τα ελληνόπουλα από τις ρίζες της γλώσσας μας.
Τρίτον. Το 2000, όταν αναιτίως η κυβέρνηση Σημίτη με την υποστήριξη δήθεν ανεξαρτήτων Αρχών κατήργησε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, η Εκκλησία της Ελλάδος αντιπρότεινε την προαιρετική αναγραφή. Αυτό που τότε απορρίφθηκε στο όνομα των «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» σήμερα επιβραβεύεται από την Ευρ. Ένωση. Συγκεκριμένα η Αλβανία ανακοίνωσε ότι θα διοργανώσει τον Απρίλιο του 2011 απογραφή πληθυσμού και θα ζητά προαιρετικά την αναγραφή της εθνικής καταγωγής και του θρησκεύματος. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) ενέκρινε αυτή την μέθοδο και μάλιστα θα χρηματοδοτήσει την απογραφή. Οι Ευρωπαίοι είπαν κάτι απλό που οι εδώ «ανεξάρτητες Αρχές» δεν ήθελαν να καταλάβουν. Ότι τις μειονότητες τις προστατεύεις όταν τις αναδεικνύεις και όχι όταν τις κρύβεις!
Τέταρτον. Όσοι ζητούμε να μην υποχωρήσει η Ελλάς απέναντι στις προκλήσεις των Σκοπίων και όσοι γράφουμε ότι το «μακεδονικό έθνος» είναι κατασκεύασμα ολοκληρωτισμών και του Τίτο, χλευαζόμαστε από τους δήθεν προοδευτικούς ως υπερπατριώτες κ.λπ. Και όμως προ διμήνου περίπου εμφανίσθηκε στην τηλεόραση των Σκοπίων ο πρώην πρωθυπουργός και ιδρυτής του κόμματος ΒΜΡΟ Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι και είπε στους συμπατριώτες του: «Ας το πάρουμε απόφαση, δεν έχουμε καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Οι ιδεολογικοί μας πρόγονοι το 1903-1908 εφόνευαν όποιον δήλωνε ότι είναι απόγονος του Αλεξάνδρου»! Εξάλλου ο αλβανικός εθνικισμός ξεσηκώνει το 30% του πληθυσμού της ΦΥΡΟΜ που θέλει να ακολουθήσει το παράδειγμα του Κοσσυφοπεδίου. Το νέο κόμμα της Αλβανικής Λίγκας ζητεί επισήμως να χωρισθεί η χώρα σε καντόνια, αλβανικό, σλαβικό και μικτό.
Είναι προφανές ότι μέσα στο γειτονικό μας κράτος αρχίζουν τα διαλυτικά φαινόμενα και διερωτώμαι: Αξίζει να παραχωρήσουμε το όνομα της Μακεδονίας σε μία χώρα, η οποία μεθαύριο ίσως και να μην υπάρχει;
Πέμπτον. Όταν μιλάς για Θεό και πατρίδα, ως απαραίτητα εφόδια για την παιδεία των νέων, οι ψευδοπροοδευτικοί σου αντιτείνουν ότι αυτές οι αξίες υποστηρίχθηκαν από αυταρχικά καθεστώτα. Κι όμως προ ολίγων μηνών είδαμε τους Χιλιανούς μεταλλωρύχους να ζητούν κάτω στα έγκατα της γης τα αγάλματα των Καθολικών Αγίων και μία σημαία της χώρας τους. Η πίστη στον Θεό και στην πατρίδα χαρίζουν δύναμη επιβιώσεως και σε ανθρώπους και σε λαούς. Μήπως ήσαν οπαδοί του αυταρχισμού αυτοί οι εργάτες; Όχι, βέβαια. Άλλωστε και η Αθηναϊκή Δημοκρατία αγωνίσθηκε στη Σαλαμίνα κατά των Περσών με τα ιδανικά που καταγράφει ο Αισχύλος στο περίφημο «Παίδες Ελλήνων, ίτε». Δηλαδή για την πατρίδα, τα θρησκευτικά καθιδρύματα, τους τάφους των προγόνων.
Με αυτές τις αξίες επιβιώσαμε ως Έλληνες και με αυτές θα πορευθούμε, χωρίς να παραβλέπουμε τις εξελίξεις της εποχής, τις προόδους της τεχνολογίας, την οικονομική κρίση. Οι παραδοσιακές αξίες δικαιώνονται καθημερινά. Στην Ελλάδα, άραγε, το καταλάβαμε;
150) ΤΙ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ ΤΟ 2011 ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ;
Έκδηλη και φυσιολογική είναι η ανησυχία πολλών Ελλήνων για την πορεία των εθνικών μας θεμάτων το 2011. Η ανησυχία ενισχύεται από τις πληροφορίες για μυστικές συμφωνίες διχοτομήσεως του Αιγαίου υπέρ των τουρκικών συμφερόντων. Επίσης εντείνεται η αγωνία λόγω της οικονομικής κρίσης, η οποία δίνει το άλλοθι στους οπαδούς των εθνικών υποχωρήσεων να υπογράψουν άρον-άρον απαράδεκτες συμφωνίες με τη δικαιολογία «είμαστε χρεωμένοι, δεν έχουμε τη δυνατότητα υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής». Βεβαίως η ιστορία άλλα διδάσκει. Το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης είχε διακηρύξει το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και το 1897 επεβλήθη στη χώρα μας ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος. Παρά την ύπαρξη και τότε οικονομικών προβλημάτων - η αντίστοιχη ομάδα επιτήρησης δεν λεγόταν ΔΝΤ, αλλά ΔΟΕ - η Ελλάς αναστήθηκε γρήγορα και το 1912-13 απελευθέρωσε εκατομμύρια υποδούλων αδελφών. Διότι παρά την πτώχευση των οικονομικών δεν είχε πτωχεύσει ηθικά και πνευματικά. Χρήσιμο μάθημα για τη σημερινή κατάσταση.
Τα μέτωπα είναι πολλά και τα προβλήματα ποικίλα. Προσωπικά θεωρώ ότι στο Αιγαίο έχουμε καθυστερήσει να ανακηρύξουμε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, ενώ η εθνολογικά συγγενής μας Κυπριακή Δημοκρατία έχει κάνει σημαντικά βήματα στον τομέα αυτό. Όσο κι αν φωνάζουν οι Τούρκοι πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτή τη δυνατότητα που μας δίνει το νέο Δίκαιο της Θαλάσσης και μάλιστα να ανακηρύξουμε Α.Ο.Ζ. για το Καστελλόριζο. Έτσι θα έχουν άμεση γειτνίαση, ουσιαστική συγχώνευση, οι Α.Ο.Ζ της Ελλάδος και της Κύπρου. Η πρόσφατη συμφωνία της Κύπρου και του Ισραήλ είναι ένα καλό παράδειγμα αντιμετωπίσεως της τουρκικής αυθαιρεσίας.
Στη Θράκη το ελληνικό κράτος δείχνει τάσεις αυτοκτονίας. Η Τουρκία χρησιμοποιεί τη μουσουλμανική μειονότητα ως μοχλό για να προκαλέσει επεισόδια με απώτερο στόχο μία χαλαρή αυτονομία της Ροδόπης και ... βλέπουμε. Ο Νταβούτογλου διακηρύσσει σαφέστατα στο βιβλίο του ότι στη Θράκη θα κάνουν ό,τι έκαναν και στην Κύπρο, ενώ στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν χάρτες και σημαίες της Αυτόνομης Θράκης. Είναι καιρός να προειδοποιήσουμε ότι το Προξενείο Κομοτηνής θα φύγει αν ξεπερνά τα όρια των διπλωματικών αρμοδιοτήτων του. Και είναι επίσης καιρός να σταματήσει η κατατρομοκράτηση των Πομάκων από το Προξενείο. Σε μία δημοκρατική και ευρωπαϊκή Ελλάδα οι Πομάκοι δικαιούνται να δηλώνουν δημοσίως ότι ΔΕΝ είναι Τούρκοι και να διδάσκονται στο σχολείο τα ελληνικά και τα πομακικά και όχι τα τουρκικά.
Στην Κύπρο ο
μαρξιστής πρόεδρος κ. Δ. Χριστόφιας μας έχει καταπλήξει με τα συνεχή λάθη του
και τις απερίσκεπτες δηλώσεις του που ρίχνουν νερό στον μύλο των κατοχικών
δυνάμεων. Υπέγραψε συμφωνία για δύο συνιστώντα κρατίδια (στέϊτς), πράγμα που
ικανοποιεί τα διχοτομικά σχέδια της Άγκυρας. Χαριεντίζεται με δήθεν
«προοδευτικούς» Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι είναι πάντα σε διατεταγμένη υπηρεσία
προς τον Αττίλα. Αφελληνίζει την παιδεία και χαρακτηρίζει κακή μητέρα και
εισβολέα την Ελλάδα, δίνοντας ουσιαστικό συγχωροχάρτι στα κατοχικά στρατεύματα
των Τούρκων. Πολύ ορθώς ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ στο Χριστουγεννιάτικο
μήνυμά του, που ανεγνώσθη στους Ναούς της Κύπρου, επισημαίνει:
«... Επιδιώκοντας μία υποφερτή λύση, οδηγηθήκαμε στον κατήφορο των συνεχών
υποχωρήσεων, χωρίς ούτε στο ελάχιστο να καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία. Και αντί
να καταγγέλλουμε παντού την Τουρκία, την απαλλάξαμε από την ενοχή της εισβολής
και από το έγκλημα της εθνοκάθαρσης και του εποικισμού, που διενεργεί,
αποδίδοντας μάλιστα στο λαό μας ευθύνες και δημιουργώντας ενοχές για τα δεινά
του. Μπήκαμε έτσι εμείς στη διεθνή απομόνωση και έμεινε η κατοχική δύναμη
ανενόχλητη να παρουσιάζεται ότι επιζητεί διακαώς λύση, ενώ εμείς είμαστε
αδιάλλακτοι».
Στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων απέτυχαν όλες οι υποχωρήσεις μας και η πολυδιαφημισμένη οικονομική διπλωματία. Όσο εμείς ανοίγουμε καταστήματα στα Σκόπια τόσο εκείνοι απαντούν με αδιαλλαξία,. Και όσο αυτοτραυματιζόμαστε εθνικά συζητώντας με τον κ. Νίμιτς, τόσο εκείνος μας πιέζει να αλλάζουμε εμείς τα ονόματα των υπουργείων και των πανεπιστημίων μας που περιέχουν τον όρο «Μακεδονία». Επιτέλους ας παρατηρήσουμε τα διαλυτικά φαινόμενα στο γειτονικό μας κράτος. Οι Αλβανοί αποτελούν το 30% και έλκονται από το αποσχιστικό παράδειγμα του Κοσσόβου. Αργά ή γρήγορα θα διασπάσουν το κρατίδιο των Σκοπίων και θα ενωθούν με τους αδελφούς τους. Ως αντίβαρο η σλαβική κοινότητα αλληθωρίζει προς την Βουλγαρία για στήριξη έναντι των Αλβανών. Χιλιάδες Σκοπιανοί ανακαλύπτουν τις βουλγαρικές ρίζες τους και ένας εξ αυτών είναι ο πρώην πρωθυπουργός Γκεοργκίεφσκι. Το κράτος αυτό ή θα διαλυθεί ή θα αποκτήσει χαλαρή καντονιακή μορφή. Βρίσκεται σε προφανή αδυναμία. Άρα εμείς πρέπει να πιέζουμε κι όχι να πιεζόμαστε.
Στην Αλβανία παρά τις επιφανειακώς καλές σχέσεις η ελληνική κοινότητα είναι στόχος πολλαπλών καταπιέσεων και εκφοβιστικών επιθέσεων. Η Ελλάς οφείλει να επιμείνει για μια δίκαιη απογραφή του ελληνικού και ευρύτερα του ορθοδόξου στοιχείου κατά την απογραφή του Απριλίου 2011. Να διακηρύξουμε ότι κάθε ευρώ , το οποίο ζητά η Αλβανία από την Ευρ. Ένωση, θα εγκρίνεται από την Ελλάδα μόνον αν γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Και να ζητήσουμε με εντονότατο τρόπο να σταματήσει η προπαγάνδα για την επιστροφή περιουσιών των εγκληματιών πολέμου Τσάμηδων. Όσο φαινόμαστε χλιαροί σ’ αυτά τα θέματα η στάση μας εκλαμβάνεται ως αδυναμία.
Εθνικά θέματα είναι και η παιδεία, η λαθρομετανάστευση, το δημογραφικό. Αλλά γι’ αυτά θα μιλήσουμε σε επόμενες ευκαιρίες. Καλή Χρονιά!
149) Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΧΟΡΕΨΕΙ ΤΣΑΜΙΚΟ;
«Μεγάλη Αλβανία» ή επί το διπλωματικότερον «Φυσική Αλβανία». Μία ιδέα που φουντώνει όλο και περισσότερο στην ταραγμένη γειτονιά μας, αλλά εμείς δεν δίνουμε τη δέουσα προσοχή απορροφημένοι από το μνημόνιο και το μνημόσυνο των εργασιακών δικαιωμάτων. Μία αντίληψη που φλογίζει την καρδιά πολλών Αλβανών στα Βαλκάνια, όπως δείχνουν οι στατιστικές. Μία ιδέα που προωθείται εις βάρος της σταθερότητας στην περιοχή και την ώρα που η Ελλάδα χρηματοδοτεί με κάθε τρόπο την αλβανική οικονομία. Μία ιδέα πάντως που αρχίζει να προβληματίζει τους Ευρωπαίους φανερά και τους Αμερικανούς λιγότερο φανερά. Βλέπετε, υπάρχει το κύρος της Υπερδύναμης. Πώς να βγουν τώρα οι ΗΠΑ να καταγγείλουν τον Αλβανικό αλυτρωτισμό όταν στήριξαν πολιτικά και νομικά την διάλυση της Σερβίας και την απόσχιση του Κοσσόβου;
Τα γεγονότα, τα οποία πρέπει να μάς απασχολήσουν περισσότερο εντοπίζονται σε τρεις ειδήσεις που καταγράφω στη συνέχεια.
Πρώτον. Η ετήσια έρευνα για τα Βαλκάνια, που δημοσιοποιήθηκε (9.12.2010) από τη διεθνή εταιρία δημοσκοπήσεων Gallup σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Ταμείο για τα Βαλκάνια, ανέδειξε το ζήτημα της Μεγάλης Αλβανίας ως ένα από τα σημαντικότερα στην περιοχή. Η έρευνα καταδεικνύει ότι μεγάλες πλειοψηφίες αλβανικής εθνικής συνείδησης σε πολλά κράτη της περιοχής βλέπουν ευνοϊκά το ενδεχόμενο ενός μεγάλου και ενιαίου κράτους που θα συγκεντρώσει όλους τους Αλβανούς, ακόμη και αν δεν πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί γρήγορα. Συγκεκριμένα: Το 62% των ερωτηθέντων στην Αλβανία, το 81% στο Κόσσοβο και το 51,9% στη ΦΥΡΟΜ υποστηρίζουν τη δημιουργία μιας κοινής χώρας για τους Αλβανούς της περιοχής. Η σύγκριση με προηγούμενες έρευνες της ίδιας εταιρίας δείχνει ότι τα ποσοστά έχουν αυξηθεί στο Κόσσοβο και στη ΦΥΡΟΜ μέσα σε 2 χρόνια.
Στην ίδια έρευνα οι ηγέτες των Αλβανών που έχουν απομείνει εντός σερβικής επικρατείας δηλώνουν ότι συντόμως η περιοχή του Πρέσεβο θα ακολουθήσει την τύχη του Κοσσόβου, δηλαδή θα αποσχισθεί από τη Σερβία.. Οι ίδιοι έθεσαν ως χρονικό στόχο για την υλοποίηση της Μεγάλης ή «Φυσικής» Αλβανίας το έτος 2015. Σε συναντήσεις μεταξύ Αλβανών όλων των Βαλκανίων, που γίνονται στα Τίρανα, συζητείται η συγκρότηση μιας ένωσης υπό τον τίτλο «Λίστα της Φυσικής Αλβανίας». Οι συμμετέχοντες πολιτικοί εκπρόσωποι αλβανικών κομμάτων και κοινοτήτων πιστεύουν ότι υπάρχει αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα για την οποία οφείλει να ενδιαφερθεί η «Φυσική Αλβανία». Όπως γίνεται αντιληπτό ο όρος «Φυσική Αλβανία» υποδηλώνει ότι θεωρείται φυσικό και δίκαιο να ενωθούν σε ένα κράτος όλοι οι Αλβανοί των Βαλκανίων.
Δεύτερον. Οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Αλβανίας, συγγενείς και απόγονοι των εγκληματιών πολέμου του 1941-44, διεκδικούν την ελεύθερη είσοδό τους στην Ελλάδα για να τιμήσουν, όπως ανακοίνωσαν, την επέτειο της ... γενοκτονίας τους από τους Έλληνες στις 27 Ιουνίου του 1944. Δεδομένου ότι οι Αλβανοί υπήκοοι θα μετακινούνται στην Ε.Ε. χωρίς βίζα οι ηγέτες των αλβανικών εθνικιστικών κινημάτων σκοπεύουν να γιορτάσουν στην Ηγουμενίτσα την «Ημέρα Γενοκτονίας», όπως την αποκαλούν. Καλό θα ήταν να θυμίσουμε ότι από τους 19.000 Τσάμηδες Μουσουλμάνους που απέφυγαν την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι 1900 καταδικάσθηκαν από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Ιωαννίνων το 1945 ως συνεργάτες των Γερμανοϊταλών κατακτητών και ως υπεύθυνοι για εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων της Θεσπρωτίας. Οι ανταρτικές ομάδες του Ν. Ζέρβα τους καταδίωξαν και αυτοί έφυγαν στην Αλβανία οπότε δικάσθηκαν ερήμην ενώ η περιουσία των καταδικασθέντων δημεύθηκε. Σήμερα τα μεγάλα κόμματα και ο τύπος της Αλβανίας στηρίζουν τον ρεβανσισμό των Τσάμικων οργανώσεων. Προσωπικά πιστεύω ότι χρησιμοποιούν αυτό το δήθεν θέμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (επιστροφή ανθρώπων και περιουσιών) ως αντιπερισπασμό στο υπαρκτό ζήτημα της καταπίεσης των Βορειοηπειρωτών. Όσο η Αθήνα σιωπά ή μιλά υποτονικά για τα δίκαια της Ελληνικής Εθνικής Κοινότητας στην Αλβανία, τόσο θα αποθρασύνεται η προπαγάνδα των Τσάμηδων και των υποστηρικτών τους.
Τρίτον. Η ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας προφανώς έχει θορυβήσει ορισμένους παράγοντες στην Ευρώπη και αρχίζουν τώρα να ομολογούν γεγονότα που δεν ήθελαν να δουν όταν βομβάρδιζαν τη Σερβία. Αναφέρομαι χαρακτηριστικά σε έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης με συντάκτη τον Ντικ Μάρτι, στην οποία καταγγέλλεται ο πρωθυπουργός και νικητής των προσφάτων εκλογών του Κοσσόβου Χασίμ Θάτσι, ως στενά συνδεδεμένος με σοβαρότατες παράνομες πράξεις, ακόμη και με την εμπορία οργάνων Σέρβων αιχμαλώτων. Η έκθεση προκάλεσε την αντίδραση του Θάτσι, αλλά θα συζητηθεί στις 25 Ιανουαρίου 2011 στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΣτΕ. Είναι απορίας άξιον για ένα καλόπιστο παρατηρητή πώς το ΝΑΤΟ, το FBI, και άλλες δυτικές υπηρεσίες έδωσαν αυτά τα στοιχεία στον συντάκτη της έκθεσης, αλλά δεν μιλούσαν μέχρι τώρα. Ίσως για να μην επηρεάσουν την γνωμοδότηση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου που τελικά θεώρησε σύννομη - χωρίς πειστική νομική θεμελίωση - την απόσχιση του Κοσσόβου από τη Σερβία.
Η ελληνική διπλωματία οφείλει να προετοιμασθεί για να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα των Τσάμηδων και της «Φυσικής Αλβανίας» σε διεθνή βήματα. Επίσης πρέπει να δηλώσουμε με κάθε τρόπο ότι σεβόμαστε κάθε εργατικό και τίμιο Αλβανό που δουλεύει στη χώρα μας, αλλά δεν πρόκειται να αποδεχθούμε την ανάδειξη αυτών των προσωρινών κατοίκων της χώρας μας σε αναγνωρισμένη μειονότητα. Το μόνο υπαρκτό μειονοτικό ζήτημα στις ελληνοαλβανικές σχέσεις είναι ο Ελληνισμός της Αλβανίας.
148) ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ;
Από τη μία πλευρά έχουμε το πολυσυζητημένο μνημόνιο που περικόπτει τα εισοδήματα των πολιτών και από την άλλη πλευρά έχουμε ένα άλλο άτυπο μνημόνιο που αντιμάχεται την ιστορική μνήμη. Οπαδοί αυτού του ανιστόρητου μνημονίου είναι όσοι πιστεύουν ότι θα βελτιώσουμε τις σχέσεις με την Τουρκία και τους Βαλκάνιους γείτονές μας με τη διαστρέβλωση της ιστορίας μας, με το ψαλίδισμα σελίδων και γεγονότων, με την αγιοποίηση των κατακτητών μας και με την προσχώρηση στον Νεο-οθωμανισμό του Αχμέτ Νταβούτογλου.
Παρά την πανελλήνια αντίδραση στο βιβλίο της κ. Μαρίας Ρεπούση, που καταδικάσθηκε επιστημονικά από την Ακαδημία Αθηνών, βλέπουμε σήμερα μία νέα προσπάθεια. Ξεκινά από το Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (CDRSEE), που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Αφορά μία τετράτομη Ιστορία των Βαλκανίων, η οποία εξαγνίζει την Οθωμανική περίοδο και προωθεί τη σκοπιανή προπαγάνδα. Το τετράτομο έργο έχει μεταφρασθεί στα ελληνικά και σε άλλες βαλκανικές γλώσσες. Σε πρόσφατη εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη οι υπεύθυνοι για την ελληνική έκδοση πρότειναν την εισαγωγή του έργου στα σχολεία.
Ελπίζω να πρυτανεύσει η λογική και η στοιχειώδης εθνική αξιοπρέπεια στο Υπουργείο Παιδείας ώστε να αποφύγουν οι μαθητές μας την προπαγάνδα υπέρ της εθνοαποδόμησης και υπέρ ενός θολού πολυπολιτισμικού προτύπου. Η αντίληψη ότι με τον εξαγιασμό των Οθωμανών θα βελτιώσουμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι τελείως λανθασμένη και ουτοπιστική. Από το 2001, όταν οι τότε υπουργοί Εξωτερικών Γ. Α. Παπανδρέου και Ισμαήλ Τζεμ υπέγραψαν πρωτόκολλο για τη σύσταση μικτής επιτροπής για τα σχολικά βιβλία, η ελληνική πλευρά προβαίνει σε συνεχείς περικοπές ιστορικών σελίδων, ενώ η τουρκική πλευρά γίνεται πιο επιθετική. Αλλά και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής βλέπουμε ότι από το 1997, όταν η κυβέρνηση Σημίτη ανεγνώρισε - κακώς - νόμιμα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο, η Άγκυρα διεκδικεί όλο και περισσότερα στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στη Θράκη. Το βιβλίο του Τούρκου ΥΠ.ΕΞ. Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος» απλώς επιβεβαιώνει της ανησυχίες μας ότι η Τουρκία θέλει να προωθήσει μία καλύτερη εικόνα για το Οθωμανικό παρελθόν των Βαλκανίων ώστε να διευρύνει την επιρροή της στην περιοχή και να χρησιμοποιήσει τις μουσουλμανικές μειονότητες ως μοχλούς επεκτατισμού.
Οι υποστηρικτές της «εκπαιδευτικής διπλωματίας» παρουσιάζουν ως επιχείρημα το κοινό βιβλίο ιστορίας που συνέγραψαν Γερμανοί και Γάλλοι ιστορικοί ώστε να ξεπεράσουν οι νέες γενιές τα τραύματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Λησμονούν όμως τρεις σημαντικότατες διαφορές . Α) Οι Γερμανοί έχουν ζητήσει συγγνώμη και ρητώς και εμπράκτως για τα εγκλήματα του Ναζισμού, ενώ η σύγχρονη Τουρκία ουδέποτε παραδέχθηκε τα εγκλήματα εις βάρος Μικρασιατών, Ποντίων και Αρμενίων. Β) Η Γερμανία δεν κατέχει ούτε διεκδικεί εδάφη της Γαλλίας, ενώ ο Αττίλας είναι παρών στη Βόρειο Κύπρο, οι θεωρίες περί γκρίζων ζωνών ευδοκιμούν στην Άγκυρα και ο Νταβούτογλου απειλεί ξεκάθαρα ότι στη Θράκη θα γίνει ό,τι και στην Κύπρο. Γ) Το κοινό γαλλογερμανικό βιβλίο αφορά μόνο τα τελευταία 60 χρόνια και δεν γυρίζει πίσω στο 1453 όπως κάνει το τετράτομο έργο του CDRSEE. Δεν είναι δυνατόν ο Έλληνας μαθητής να διαβάζει στην αξιολογότατη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» την αφήγηση του Γάλλου περιηγητή Ρισάρ για τα μαρτύρια των Χριστιανών επί Τουρκοκρατίας ή να πληροφορείται τα άπειρα μαρτύρια των Νεομαρτύρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας και από την άλλη πλευρά να διαβάζει στο τετράτομο έργο ότι οι Οθωμανοί άφησαν θετικό έργο στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια! Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Πατροκοσμά και του Αθ. Διάκου αν εισαχθεί τέτοια ιστορία στα σχολεία μας! Και φυσικά ο Νταβούτογλου θα τρίβει τα χέρια του διότι ο Νεο-οθωμανισμός του θα διαβρώνει - ο μη γένοιτο - το φρόνημά μας και μόνοι μας θα βγάζουμε τα μάτια μας.
Εξάλλου οι Τούρκοι είναι πονηροί ακόμη και όταν υπογράφουν συμφωνίες με θέμα τα σχολικά βιβλία. Ενώ το Πρωτόκολλο του 2001 αναφέρεται στα βιβλία Ιστορίας, Λογοτεχνίας και Γεωγραφίας, αφήνει εκτός συζητήσεως το μάθημα των «Στοιχείων Εθνικής Ασφαλείας» που διδάσκεται στη Β και Γ Λυκείου των Τουρκικών σχολείων από ένστολο αξιωματικό. Στο μάθημα αυτό τα τουρκόπουλα μαθαίνουν ότι τα νόμιμα σύνορα της Ελλάδος είναι αυτά του 1881, ενώ η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Θράκη, η Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου είναι αμφισβητούμενα εδάφη, διότι οι Έλληνες τα άρπαξαν σε μία στιγμή παρακμής των Οθωμανών.
Στην παγίδα της αλλοίωσης της ιστορικής αλήθειας φοβούμαι ότι πέφτει και ο εκλεγείς δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης. Επειδή είμαι και εγώ Θεσσαλονικεύς και μάλιστα με Δυτικομακεδονικές ρίζες, όπως εκείνος, θα ήθελα να του θυμίσω ότι η Τουρκοκρατία ήταν περίοδος σκληρής τυραννίας και δουλείας για τους Έλληνες και όχι περίοδος πολυπολιτισμικής και ειρηνικής συμβίωσης. Η ελληνορθόδοξη κοινότητα στη Θεσσαλονίκη αναγκάσθηκε να συνυπάρχει με τους κατακτητές, με τους οποίους είχε μόνον εμπορικές σχέσεις και αυτές περιορισμένες, ενώ ανύπαρκτες ήταν οι κοινωνικές σχέσεις ή οι μικτοί γάμοι. Φυσικά έχει δίκιο ο νέος δήμαρχος να θέλει να τιμήσει τους Εβραίους συμπολίτες μας που θανατώθηκαν από τους Ναζί. Αλλά με την προβολή του Οθωμανικού και ιδίως του Νεοτουρκικού παρελθόντος θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικός. Και αν θέλει τουρισμό ας προβάλλει τον πλούσιο Βυζαντινό πολιτισμό της πόλης, ο οποίος ενδιαφέρει εκατομμύρια Ορθοδόξων τουριστών από τη Ρωσία, την Ουκρανία και τα Βαλκάνια.
147) Οικουμενικότητα και Πατριωτισμός στην Ορθόδοξη Παράδοση
Μπορεί ο Ορθόδοξος Χριστιανός να αγαπά την πατρίδα του και να εκδηλώνει έναν υγιή και αφανάτιστο πατριωτισμό ή μήπως αυτό αντιστρατεύεται τον πανανθρώπινο χαρακτήρα της Χριστιανικής διδασκαλίας; Οι Άγιοι και οι Πατέρες που διαμόρφωσαν την Ορθόδοξη Παράδοση μας απαντούν: Ναι, είναι φυσιολογική η αγάπη για την πατρίδα, αρκεί να μην οδηγεί σε μίσος προς άλλος λαούς. Πολύ όμορφα περιγράφει αυτό το συναίσθημα ο Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης όταν γράφει: «Η πατρίδα είναι μία μεγάλη οικογένεια». Όπως δηλαδή είναι φυσιολογικό να αγαπά ο Χριστιανός την οικογένειά του, έτσι άδολα και χωρίς μισαλλοδοξία δικαιούται να μεριμνά για το καλό του τόπου του, του έθνους του, του πολιτισμού του. Ο ίδιος ο Γέρων Παϊσιος δίδασκε σε όσους τον ρωτούσαν για το Μακεδονικό ζήτημα ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε για την προστασία του ονόματος της Μακεδονίας, αρκεί να μη γίνει αυτός ο αγώνας η μοναδική μας ενασχόληση και μας απομακρύνει από τον πνευματικό αγώνα για τη σωτηρία της ψυχής μας (1).
Μελετώντας τα κείμενα των Πατέρων, των Μαρτύρων και των Υμνογράφων παρατηρούμε ότι η Οικουμενική διάσταση της Ορθοδοξίας συνυπάρχει αρμονικά με την τοπικότητα και τον υγιή πατριωτισμό. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αυτά τα δύο στοιχεία δεν θεωρούνται ασυμβίβαστα ή αντικρουόμενα. Θυμίζω ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Ο Μέγας Βασίλειος εσεμνύνετο για την καταγωγή της μητέρας του από αρχαία ελληνικά και φημισμένα γένη. Τούτο αναφέρει και ο πνευματικός αδελφός του Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον Επιτάφιο προς τον Μέγα Βασίλειο. Από την άλλη πλευρά όμως ο Ιεράρχης της Καισαρείας δεχόταν στα φιλανθρωπικά Ιδρύματα της Βασιλειάδος κάθε ταλαίπωρο άνθρωπο ασχέτως φυλής ή καταγωγής. Η αίσθηση ελληνικής ταυτότητος που τον διακατείχε δεν τον εμπόδιζε να αποδεικνύει εμπράκτως την οικουμενικότητα της χριστιανικής αγάπης.
Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης τιμάται από την Οικουμενική Ορθοδοξία στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στη Ρωσία, στους αραβοφώνους Ρωμηούς (Ρουμ Ορτοντόξ) και αλλού, όπως άλλωστε αναφέρει και το απολυτίκιό του που τον αποκαλεί «υπέρμαχον της Οικουμένης». Όμως διεκρίθη κατά την μακραίωνα ιστορία της Θεσσαλονίκης για τα πατριωτικά και πολιουχικά θαύματά του. Εξεδίωκε βαρβάρους εισβολείς επί Βυζαντίου (Ρωμανίας) και υμνείται από την Ορθόδοξη υμνογραφία γι’ αυτές τις σωτήριες παρεμβάσεις του. Ο Άγιος Φιλόθεος Κόκκινος τον υμνεί ως τον μέγαν φρουρόν Θεσσαλονίκης, ενώ άλλοι ύμνοι τον αποκαλούν «σωσίπατριν», «σωσίπολιν» κ.λπ.(2). Και οικουμενικός ο Άγιος και υπέρμαχος της πατρίδος, όταν εκείνη κινδυνεύει.
Το Άγιον Όρος είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος όπου εκφράζεται, πραγματώνεται και τιμάται η οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας. Ορθόδοξοι Μοναχοί από όλη την Υφήλιο και όχι μόνον Έλληνες υμνούν ενωμένοι τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους, ενώ ανεμπόδιστα λειτουργούν μία Μονή Ρωσόφωνη, μία Σερβόφωνη και μία Βουλγαρόφωνη καθώς και μία σκήτη Ρουμανόφωνη. Αξίζει, λοιπόν, να θυμηθούμε ότι ο ιδρυτής του πρώτου οργανωμένου κοινοβίου ήταν ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, κτήτωρ της Μεγίστης Λάυρας (963 μ. Χ.). Δύο χρόνια πριν από την θεμελίωση του αγιορείτικου μοναχισμού - που έγινε με θαυματουργικές εμφανίσεις της Θεοτόκου - ο Αθανάσιος ευρίσκετο στον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης και προσηύχετο υπέρ του Βυζαντινού Στρατηγού Νικηφόρου Φωκά για να εκδιωχθούν οι Μουσουλμάνοι Σαρακηνοί και να ελευθερωθεί η Μεγαλόνησος. Ο Φωκάς μετά από την επιτυχή έκβαση της εκστρατείας εστέφθη αυτοκράτωρ στην Κωνσταντινούπολη και χρηματοδότησε την ίδρυση της Μεγίστης Λαύρας με χρήματα που προήλθαν από τα λάφυρα της Κρήτης. Η πατριωτική στάση του Αγίου Αθανασίου υπέρ της Ρωμανίας και του Ελληνισμού βοήθησε την ίδρυση ενός καθαγιασμένου χώρου και τρόπου πανορθοδόξου λατρείας και ασκήσεως (3).
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Φωτιστής των Σκλάβων, καλλιεργούσε την αγάπη για την ελληνική παιδεία και την ελληνική γλώσσα. Κήρυττε ότι πρέπει όλοι να μιλούν στο σπίτι τους μόνον τα ελληνικά και όχι τούρκικα, αρβανίτικά ή άλλες διαλέκτους. Έλεγε μάλιστα ότι για όποιον σταματήσει να μιλά ξένες διαλέκτους ο ίδιος ο Άγιος θα πάρει επάνω του όλες τις αμαρτίες ως καλός πνευματικός( 4). Παραλλήλως, όπως είναι φυσικό, η διδασκαλία του Αγίου είχε στοιχεία πανανθρώπινα και οικουμενικά, όπως οι προτροπές του υπέρ των δικαιωμάτων των αθιγγάνων (γύπτους τους αποκαλεί), των πτωχών, των γυναικών και των αδικουμένων.
Ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο πολυγραφότατος εκκλησιαστικός Πατήρ του 18ου αιώνος, έγραψε μεταξύ πολλών άλλων συγγραμμάτων το «Νέον Μαρτυρολόγιον». Εκεί καταγράφει 87 βίους και μαρτύρια Ελλήνων, Σέρβων, Βουλγάρων, Ρώσων και άλλων Ορθοδόξων υπέρ της πίστεως του Χριστού. Η εθνολογική προέλευση των βιογραφουμένων καταδεικνύει την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας. Ο Νάξιος διδάσκαλος του Γένους δεν γράφει μόνον για Έλληνες Νεομάρτυρες. Ταυτοχρόνως δε στην Ακολουθία των Νεομαρτύρων που συνέθεσε καθώς και στην Ακολουθία για τον Μάρτυρα Θεόδωρο τον Βυζάντιο ξεδιπλώνει τις πτυχές του αγνού πατριωτισμού του και μάλιστα με τρόπο τολμηρό υπό συνθήκες Τουρκοκρατίας. Γράφει χαρακτηριστικά στην «Ακολουθία του Αγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Βυζαντιέως (+1795): «Χαίρει και σκιρτά Κωνσταντινούπολις..., ην περιέπεις (φυλάττεις και σώζεις) άνωθεν, το δ’ εν αυτή ασεβές εκδιώξεις έθνος» (=είθε Χριστέ μου να εκδιώξεις το τουρκικό έθνος (5).
Το δίλημμα είναι τεχνητό, λοιπόν. Όποιος διαβάζει τους Αγίους και τους θεοπνεύστους Πατέρες μας γνωρίζει πολύ καλά ότι οικουμενικότητα και αγνός πατριωτισμός ενυπάρχουν και συνυπάρχουν στην Ορθόδοξη Παράδοση και Γραμματεία. Με απλά λόγια αυτή την αλήθεια εξέφρασε ο αγιογράφος και λογοτέχνης Φώτης Κόντογλου όταν έγραφε ότι η Ρωμηοσύνη είναι η Χριστιανική Ελλάδα, η πονεμένη Ελλάδα. Είναι πονεμένος ο Ορθόδοξος Έλληνας, γι’ αυτό σέβεται κάθε άνθρωπο και κάθε λαό, απαιτεί όμως και οι άλλοι να σέβονται την πατρίδα μας και την ιστορία μας.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
1. Μοναχού Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σελ. 737 κ. ε.
2. Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης, έκδοσις Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου, Δήμου Αγίου Δημητρίου Αττικής, σελ. 53.
3. Μοναχού Παύλου Λαυριώτου, Ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, Άγιον Όρος, 2007, σελ. 58, υποσημ. 4.
4. Αρχιμ. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη, Ο Γέροντας του Γένους-Διδαχές από το σκαμνί του Πατροκοσμά, έκδοση Ι. Μονής Αγίου Κοσμά του Αιτωλού Αρναίας, 2009, σελ. 246.
5. Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Νέον Μαρτυρολόγιον, Γ Έκδοσις, ΑΣΤΗΡ Παπαδημητρίου, Αθήναι 1961, σελ. 257.
146) Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΟΥΡΚΟΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗ
Ματαίως προσπαθούσαν ορισμένοι αφελείς αρθρογράφοι να μας πείσουν ότι αίρεται επιτέλους η απειλή κηρύξεως πολέμου από την Τουρκία σε περίπτωση επεκτάσεως των χωρικών μας υδάτων σε 12 μίλια. Το περίφημο casus belli τελικά δεν απαλείφθηκε από το επίσημο τουρκικό δόγμα και οι αφελείς εξετέθησαν για την τουρκολαγνεία τους. Όπως εκτίθενται για την εθνική τους αναξιοπρέπεια και όσοι προτείνουν ή επιχειρούν το ψαλίδισμα της Ιστορίας μας στο όνομα των «καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων». Το αποτέλεσμα είναι εμείς μεν να διδάσκουμε στα παιδιά μας μία αποστειρωμένη ιστορία χωρίς ήρωες και αγωνιστές και από την άλλη η Τουρκία να διακηρύσσει δια στόματος Νταβούτογλου ότι θα χρησιμοποιήσει την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης κατά τον ίδιο τρόπο κατά τον οποίο χρησιμοποίησε τους Τουρκοκυπρίους από το 1954 μέχρι την εισβολή. Εμείς δείχνουμε πάντα έτοιμοι για υποχωρήσεις και τουρκολαγνείες και η Άγκυρα στέλνει υπουργούς της στα Κατεχόμενα να εορτάσουν την επέτειο της ανακηρύξεως του ψευδοκράτους στις 15 Νοεμβρίου και να μας πουν κατάμουτρα ότι η μόνη λύση στο νησί είναι η δημιουργία δύο κρατών, η παγίωση της διχοτόμησης.
Η τουρκολαγνεία δεν βρίσκει σύμφωνη φυσικά την πλειοψηφία του λαού. Ίσως γι’ αυτό ανέλαβαν ορισμένα τηλεοπτικά κανάλια να προετοιμάσουν το έδαφος για περισσότερες ελληνικές υποχωρήσεις. Κάθε βράδυ ο κουρασμένος Έλληνας εργαζόμενος και η ταλαίπωρη μάνα με τα παιδιά της υφίστανται βομβαρδισμό από τουρκικές τηλεοπτικές σειρές. Για να βλέπουμε τη συμπαθητική πλευρά της Τουρκίας και να δεχθούμε ευκολότερα τη διχοτόμηση του Αιγαίου, της Κύπρου, της Θράκης ή οτιδήποτε άλλο ζητήσει η σταθερή, επίμονη και διαχρονική εξωτερική πολιτική των νεο-οθωμανών. Πίσω από την πλάτη μας και ενόσω εμείς νανουριζόμαστε με τα τουρκικά σήριαλ και τους ζουμερούς μπακλαβάδες τους η Τουρκία κάνει το παν για να μας φέρει σε δύσκολη θέση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Τουρκικός Συνασπισμός Αμερικής (TCA) χρηματοδότησε με 150.000 δολάρια την ομογενειακή οργάνωση των Σκοπιανών UMD για να οργανώσει επίσκεψη των συνεργατών 18 Αμερικανών γερουσιαστών στα Σκόπια με σκοπό την προώθηση της Σκοπιανής προπαγάνδας στη Γερουσία των ΗΠΑ.
Οι πρόσφατες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές ανέδειξαν και νέα φαινόμενα τουρκολαγνείας. Είδαμε με έκπληξη ανθρώπους που δηλώνουν προοδευτικοί να θαυμάζουν τον Κεμάλ Ατατούρκ, τον σφαγέα των Αρμενίων και του Ελληνισμού του Πόντου και της Μικρασίας. Θέλω να πιστεύω ότι θα βρεθούν ωριμότεροι συνεργάτες τους με γνώση της Ιστορίας για να τους βοηθήσουν να καταλάβουν το σφάλμα τους. Ειδάλλως τέτοιοι τουρκολάγνοι κινδυνεύουν να θεωρηθούν συνεχιστές και ιδεολογικοί επίγονοι του Αριστείδη Στεργιάδη, του Έλληνα Αρμοστή στη Σμύρνη το 1919-22, ο οποίος κατεγράφη στην ιστορία ως μία από τις σκοτεινότερες και αντιπαθέστερες φυσιογνωμίες του Νέου Ελληνισμού. Γράφει για τον Στεργιάδη η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» τα εξής ενδιαφέροντα:
«Η συνηθέστερη κατηγορία εναντίον του Στεργιάδη ήταν η μεροληψία του υπέρ του τουρκικού στοιχείου, που εκδηλωνόταν κυρίως με πίεση στις αρμόδιες αρχές για την αθώωση Τούρκων κατηγορουμένων, και η επιμονή του αντίθετα για τη σκληρή τιμωρία των Ελλήνων ενόχων... Η υπερβολή που, όπως καταγγελλόταν ομόφωνα, χαρακτήριζε κάθε ενέργεια του Στεργιάδη, εκδηλωνόταν και απέναντι στον κλήρο. Είναι γνωστή η ρήξη του με τον μητροπολίτη Κυδωνιών Γρηγόριο, ακόμη και με τον Χρυσόστομο Σμύρνης, του οποίου δεν εδίστασε να διακόψει κήρυγμα σε επίσημη δοξολογία για τον εορτασμό της νίκης, επειδή κατά τη γνώμη του το περιεχόμενο ξέφευγε από τα θρησκευτικά πλαίσια και έπαιρνε τη μορφή εθνικοπατριωτικής πολιτικολογίας. Ενδεικτική για την αντίθεσή του με τον Χρυσόστομο είναι και η εισήγησή του στην Ελληνική κυβέρνηση να περικόψει τον μισθό του μητροπολίτη». ( τόμος ΙΕ, σελ 124).
Οι σύγχρονοι ιδεολογικοί επίγονοι του Στεργιάδη εν ονόματι της «ελληνοτουρκικής φιλίας» καταδιώκουν κάθε εθνικοπατριωτική εκδήλωση και υβρίζουν συγκεκριμένους κληρικούς. Ο Σαράντος Καργάκος σημειώνει ότι «στο πρόσωπο του Στεργιάδη οι Έλληνες της Ιωνίας είδαν να έρχεται στη θέση του αλλόθρησκου χαλίφη ένας άλλος χειρότερος αλλά ομόθρησκος χαλίφης». (Η Μικρασιατική Εκστρατεία, τόμος Α΄, σελ 213, Αθήνα 2010). Η συνέχεια της ιστορίας είναι εξόχως διδακτική. Όταν πλησίαζαν οι Τούρκοι άτακτοι στη Σμύρνη ο διώκτης του πατριωτισμού και τιμητής των επισκόπων Στεργιάδης το έβαλε πρώτος στα πόδια και έφυγε με αγγλικό πλοίο αδιαφορώντας για την τύχη των Ελλήνων. Αντιθέτως οι μητροπολίτες, τους οποίους πολέμησε και εξύβρισε, έμειναν κοντά στο ποίμνιό τους και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Ο Στεργιάδης δεν τόλμησε να πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα και πέθανε μετά από παραμονή 28 ετών στη Νίκαια της Γαλλίας. Ας βλέπουν οι ιδεολογικοί του επίγονοι πού μπορεί να τους οδηγήσει η ιδεοληψία τους και ο φιλοκεμαλισμός τους.
Ελπίζω αυτό το πνεύμα τουρκολαγνείας, που έχει καταλάβει κάποια στρώματα των ηγετικών ελίτ της κοινωνίας μας, να μην επικρατήσει κατά την επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Μακεδονίας (Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος, 1912). Προτείνω από την 1.1.2011 να οργανωθεί επιτροπή σοβαρών επιστημόνων υπό την αιγίδα των περιφερειαρχών Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας (αυτές κυρίως τις περιοχές αφορά ο εορτασμός) και να είναι όλα έτοιμα ώστε τον Οκτώβριο του 2012 να τιμηθούν ουσιαστικά όσοι αγωνίσθηκαν και όσοι θυσιάσθηκαν για την Ελληνική Μακεδονία χωρίς θολοκουλτούρες και εθνοαποδομητές.
145) ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ
Η κατασκευή μειονοτήτων και η διαστρέβλωση της Ιστορίας μας
Ο Μισέλ Παγιαρές, Γάλλος δημοσιογράφος, έζησε στην τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία τα ταραγμένα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα, έμαθε και είδε πολλά (1903-1907). Αυτές τις εντυπώσεις και εμπειρίες του κατέγραψε στο βιβλίο του «Η Μακεδονική θύελλα», το οποίο εκυκλοφορήθη πρώτα στα γαλλικά και πολύ αργότερα στα ελληνικά (εκδόσεις Τροχαλία, Αθήνα 1994). Στις σελίδες 541 και 542 αποκαλύπτει ένα ενδιαφέρον περιστατικό, το οποίο μας βοηθά να καταλάβουμε πως τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων και οι εθνικισμοί των μικροτέρων κρατών οδηγούν πολλές φορές στην κατασκευή ανυπάρκτων εθνικών συνειδήσεων και τεχνητών μειονοτήτων. Γράφει, λοιπόν:
«Ο κ. Μπάουρτσερ, ανταποκριτής των ΤΑΪΜΣ στα Βαλκάνια, υπήρξε ο μεγάλος ποντίφικας της αγγλοβουλγαρικής εκκλησίας… Το 1878 η βρετανική διπλωματία έκρινε ότι η Μακεδονία είναι ελληνική. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα ο κ. Μπάουρτσερ ανεκάλυπτε ότι είναι βουλγαρική. Μέσα στη βάρκα που μετέφερε τον διακεκριμένο συνάδελφό μου στην Καστοριά, πάνω στα πράσινα νερά της κοιμισμένης λίμνης, βρισκόταν ένας ξύπνιος Μακεδόνας με απότομους τρόπους: ήταν ο βαρκάρης. Ο κ. Μπάουρτσερ τον παρατηρεί με συμπάθεια και έπειτα του λέει:
- Είστε Βούλγαρος, έτσι δεν είναι;
- Ποιός, εγώ; εκπλήσσεται ο βαρκάρης και το κουπί του μένει μετέωρο για μια στιγμή.
- Ναι, εσείς!
- Μα την πίστη μου, όχι δεν είμαι Βούλγαρος!
- Τι είστε, λοιπόν
- Ω, μα το Θεό, είμαι Έλληνας!
- Ελάτε, λοιπόν, είστε Βούλγαρος. Δεν το βλέπετε ότι είστε Βούλγαρος;»!!!
Στην εποχή μας ακούμε και βλέπουμε να ανακινούνται διάφορα μειονοτικά ζητήματα εις βάρος της χώρας μας. Το ζήτημα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με μεγάλη προσοχή. Αφ’ ενός πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ορθόδοξη Χριστιανική μας Παράδοση και η δημοκρατική συνείδηση του λαού μας διδάσκουν τον σεβασμό στην ετερότητα, στην διαφορετικότητα και στην προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κάθε ανθρωπίνου προσώπου, πολύ περισσότερο όταν ζει στην χώρα μας. Το ίδιο επιτάσσουν και οι διεθνείς και ευρωπαϊκές συμβάσεις που έχει υπογράψει η χώρας μας. Αφ’ ετέρου, όμως, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχθούμε την κατασκευή τεχνητών μειονοτικών ζητημάτων και την διαστρέβλωση της ιστορικής και εθνολογικής πραγματικότητος. Η προστασία των υπαρκτών μειονοτήτων είναι καθήκον μας προς τον Θεό και προς τον άνθρωπο. Όμως η συζήτηση για μη-οντότητες, δηλαδή για μειονότητες-φαντάσματα δεν εξυπηρετεί την ειρηνική συμβίωση των λαών και πολλές φορές υποκρύπτει άνομα γεωπολιτικά συμφέροντα.
Οι προπαγάνδες των τελευταίων κυρίως ετών χρεώνουν την πατρίδα μας με τις εξής μειονότητες και μη -οντότητες.
1. Μουσουλμάνοι ή Τούρκοι; Η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, την οποία υπέγραψαν η Ελλάδα, η Τουρκία και οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, κάνει λόγο για Μουσουλμανική (θρησκευτική) μειονότητα στην Ελληνική Θράκη και για Ελληνική (εθνική) μειονότητα στην περιοχή Κωνσταντινουπόλεως, στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Μέσα στην Μουσουλμανική μειονότητα υπάρχουν τρεις διακριτές ομάδες: α) Οι τουρκοφανείς, οι οποίοι μιλούν τουρκικά και αρκετοί από αυτούς δηλώνουν Τούρκοι. β) Οι Πομάκοι, οι οποίοι ομιλούν ένα ανάμικτο ελληνοσλαβικό ιδίωμα και προέρχονται από εξισλαμισμό γηγενών Χριστιανών. Και γ) οι Αθίγγανοι. Η θρησκευτική ελευθερία των Μουσουλμάνων είναι και πρέπει να είναι απολύτως σεβαστή και στην Θράκη λειτουργούν πολλά τζαμιά. Οι μουφτήδες Ξάνθης, Κομοτηνής και Διδυμοτείχου είναι οι ανώτατοι θρησκευτικοί λειτουργοί και οι μουφτείες αναγνωρίζονται στην χώρα μας ως Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Η δημοτική εκπαίδευση των Μουσουλμανοπαίδων γίνεται κυρίως στην τουρκική γλώσσα. Όσοι αποφοιτήσουν από Ελληνικό ανεγνωρισμένο Λύκειο εισάγονται στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. της χώρας μας χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις (μέχρι ενός ποσοστού). Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων ζει ειρηνικά με το Χριστιανικό στοιχείο. Ελάχιστοι φανατικοί δημιουργούν κατά καιρούς προβλήματα. Ο Άρειος Πάγος απέρριψε το 2004 το αίτημα ενός σωματείου να αποκαλείται Τουρκική Ένωση Ξάνθης, διότι το όνομα αυτό δεν είναι σύμφωνο με την Συνθήκη της Λωζάννης. Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού αφορά άτομα και όχι μεγάλες ομάδες προσώπων. Η μοναδική, λοιπόν, μειονότητα στην χώρα μας είναι η μουσουλμανική - και όχι τουρκική - της Θράκης.
2. Αρβανίτες. Πολλοί τους μπερδεύουν με τους Αλβανούς είτε από άγνοια είτε σκοπίμως. Πρόκειται για Έλληνες Ορθοδόξους, οι οποίοι απλώς μιλούν ένα διαφορετικό γλωσσικό ιδίωμα, τα αρβανίτικα. Κατάγονται από το Άρβανον, μία περιοχή της Βορείου Ηπείρου, το οποίο αναφέρεται ήδη από τον 11ο αιώνα μ.Χ. στην «Αλεξιάδα» της Άννας Κομνηνής. Εκλήθησαν να βοηθήσουν τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες σε διάφορες περιστάσεις και έτσι βρέθηκαν στον κυρίως ελλαδικό χώρο. Πολλοί από αυτούς μετά την Άλωση του 1453 εργάσθηκαν ως μισθοφόροι στον στρατό της Βενετίας και σε επίσημα έγγραφα των Βενετσιάνικων Αρχών αναφέρεται ότι οι ίδιοι οι Αρβανίτες δηλώνουν Έλληνες. Η ορθότερη ορολογία θα ήταν Αρβανιτόφωνοι Έλληνες. Πήραν μέρος σε όλους τους εθνικούς αγώνες του Ελληνισμού και πάντοτε τόνιζαν την ελληνικότητά τους (Μάρκος Μπότσαρης, Παύλος Κουντουριώτης κ.α.). Προσφάτως ορισμένες ανιστόρητες προπαγάνδες προσπαθούν να τους ταυτίσουν με τους Αλβανούς. Η ιστορία διδάσκει ότι άλλο Αρβανίτης και άλλο Αλβανός. Άλλωστε και η αρβανίτικη διάλεκτος ακολουθεί την σύνταξη και την δομή της ελληνικής και όχι της αλβανικής γλώσσας.
3. Τσάμηδες. Πρόκειται για ένα ζήτημα που εμφανίσθηκε ως διεκδίκηση ορισμένων εθνικιστικών κύκλων της Αλβανίας τα τελευταία χρόνια. Οι πρόγονοι των Τσάμηδων ζούσαν μέχρι τον 17ο αιώνα ως Ορθόδοξοι Έλληνες στην περιοχή της Ηπείρου. Εξισλαμίσθηκαν άλλοι βιαίως και άλλοι εκουσίως και μαζί με τη πίστη άλλαξαν και την εθνική τους συνείδηση. Έγιναν Τουρκαλβανοί και πήραν το όνομα Τσάμηδες από την παραφθορά του ονόματος Θύαμις, που είχε στην αρχαιότητα ο ποταμός Καλαμάς. Παρά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923 περίπου 20.000 από αυτούς παρέμειναν στην Θεσπρωτία και δυστυχώς χρησιμοποιήθηκαν επί Γερμανοϊταλικής Κατοχής ως όργανα των κατακτητών. Για την εγκληματική δράση τους (1941-1944) οι επικεφαλής καταδικάσθηκαν ερήμην από το Δικαστήριο Δοσιλόγων Ιωαννίνων και οι περιουσίες τους δημεύθηκαν. Οι απόγονοι των Τσάμηδων αυτών ζουν σήμερα στην Αλβανία και διεκδικούν άλλοτε τις περιουσίες τους και άλλοτε τα εδάφη της ελληνικής Ηπείρου. Για την επίσημη Ελλάδα το θέμα θεωρείται κλειστό.
4. Βλάχοι. Πρόκειται για ακραιφνείς Έλληνες με καταγωγή από την Ήπειρο, την Μακεδονία και την Θεσσαλία, των οποίων οι πρόγονοι κατά την διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας υπηρέτησαν στις ρωμαϊκές φάλαγγες και έμαθαν τα λατινικά. Έκτοτε οι Βλάχοι ομιλούν ένα ελληνολατινικό γλωσσικό ιδίωμα, τα Βλάχικα, το οποίο είναι μόνο προφορικό και όχι γραπτό. Βλάχος ουσιαστικά σημαίνει λατινόφωνος. Οι ίδιοι προτιμούν να ονομάζονται Αρωμούνοι η Αρμάνοι από την λέξη Ρωμανία, που είναι ένα από τα ιστορικά ονόματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. (Νέα Ρώμη =Κωνσταντινούπολη). Οι Βλάχοι ταξίδευαν επί Τουρκοκρατίας σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και τα χρήματα που συγκέντρωναν τα έστελναν πίσω στο χωριά τους για να κτισθεί Ορθόδοξη Εκκλησία και ελληνικό σχολείο. Αντιστάθηκαν σθεναρά σε κάθε προπαγάνδα που επιχειρούσε να τους πείσει ότι δεν είναι Έλληνες. Σημαντικοί Εθνικοί Ευεργέτες του Ελληνισμού υπήρξαν Βλαχόφωνοι, όπως ο Σίνας (Ακαδημία), ο Ζάππας (Ζάππειο), ο Αρσάκης (Αρσάκειο), ο Αβέρωφ (Παναθηναϊκό Στάδιο και θωρηκτό Αβέρωφ), οι δωρητές - ιδρυτές του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και πολλοί άλλοι. Ας μην ξεχνούμε ότι τον 18ο αιώνα οι Βλάχοι της Βορείου Ηπείρου μετέτρεψαν την Μοσχόπολη σε πνευματική Ακρόπολη του υποδούλου Ελληνισμού.
5. Μακεδόνες –Σλαβόφωνοι. Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας αρκετοί Ορθόδοξοι Ρωμηοί της Μακεδονίας άρχισαν να εμπορεύονται και να συμβιώνουν με σλαβικούς πληθυσμούς και έτσι συνήθισαν να μιλούν ένα γλωσσικό ιδίωμα ανάμικτο από βουλγαρικές και αρχαίες ελληνικές λέξεις. Επειδή η πρόσβαση στην ελληνική παιδεία εκείνη την εποχή ήταν δύσκολη, το φαινόμενο της σλαβοφωνίας - διγλωσσίας επεκτάθηκε σε σημαντικό αριθμό Ορθοδόξων ειδικά στην Δυτική Μακεδονία. Όμως στον Μακεδονικό Αγώνα του 1904 -1908 η συντριπτική πλειοψηφία των Σλαβοφώνων ετάχθη υπέρ του Πατριαρχείου και του Ελληνισμού και κατά της Βουλγαρικής εκκλησιαστικής και πολιτικής προπαγάνδας. Στον διάλογο που αναφέραμε στη αρχή του κειμένου προφανώς ο Άγγλος δημοσιογράφος Μπάουρτσερ εξεπλάγη διότι είδε έναν βαρκάρη να χρησιμοποιεί ανάμικτα τα ελληνικά και τα βουλγάρικα, αλλά να δηλώνει με έμφαση ότι είναι Έλληνας. Σήμερα έχει μείνει πολύ μικρός αριθμός διγλώσσων Ελλήνων που χρησιμοποιούν το ιδίωμα αυτό. Οι ίδιοι δεν θέτουν το παραμικρό μειονοτικό ζήτημα. Το πρόβλημα δημιουργείται από την αλυτρωτική προπαγάνδα των Σκοπίων που ανακαλύπτουν «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Οσάκις κατέβηκε στις εκλογές κόμμα που διεκήρυσσε ότι εκπροσωπεί την «μακεδονική» μειονότητα δεν συγκέντρωσε παρά 2.500 ψήφους σε όλους τους νομούς της Μακεδονίας. Πρόκειται για άλλη μία μη-οντότητα, την οποία κατά καιρούς θυμούνται ορισμένοι για να πιέζουν την χώρα μας σε διεθνή ζητήματα.
Η ιστορική, γλωσσολογική και εθνολογική έρευνα έχει αποδείξει ότι στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας πολλοί ελληνογενείς πληθυσμοί αναγκάσθηκαν να αλλάξουν το γλωσσικό τους ιδίωμα, όμως αυτό δεν σήμαινε αυτομάτως και αλλαγή εθνικής συνειδήσεως. Το κύριο πνευματικό εφόδιο που διέσωζε την ελληνικότητα ήταν η εμμονή στην Ορθόδοξη Πίστη. Χαρακτηριστικό είναι και το παράδειγμα των τουρκοφώνων Ελλήνων της Καππαδοκίας. Αναγκάσθηκαν υπό τον ζυγό της δουλείας να μιλούν μόνο τουρκικά και ξέχασαν τα ελληνικά. Παρέμειναν όμως Ορθόδοξοι Χριστιανοί και έτσι διεφύλαξαν και την εθνική τους συνείδηση. Από τουρκόφωνη οικογένεια καταγόταν ο Άγιος Αρσένιος από τα Φάρασα της Καππαδοκίας (+ 1924). Είναι λάθος, λοιπόν, σύγχρονοι επιστήμονες η διπλωμάτες να ανακαλύπτουν ανύπαρκτες εθνικές μειονότητες μόνο και μόνο επειδή ορισμένοι Έλληνες χρησιμοποίησαν κάποτε μία διαφορετική γλώσσα ή διάλεκτο.
Ως Έλληνες Ορθόδοξοι και ως δημοκρατικοί πολίτες επιθυμούμε να συμβιώσουμε ειρηνικά με όλους τους λαούς της γειτονιάς μας και της Ανθρωπότητος. Τούτο, όμως, δεν σημαίνει ότι θα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα κάθε πρόκληση κατά της ιστορίας μας ή της εδαφικής μας ακεραιότητος. Καλούμε δε όλους εκείνους που ασχολούνται με τα μειονοτικά ζητήματα, αντί να αναζητούν μη-οντότητες να ασχοληθούν καλύτερα με την προστασία των υπαρκτών μειονοτήτων, όπως είναι ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός.
144) Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΑΠΟΓΡΑΦΗ
Τον πρώτο δεκαπενθήμερο του Απριλίου 2011 η γειτονική μας Αλβανία θα διοργανώσει την πρώτη - ας ελπίσουμε αντικειμενική και δημοκρατική - απογραφή του πληθυσμού της. Για την ίδια τη χώρα τούτο είναι σημαντικό, διότι η απογραφή αποτελεί μία από τις προϋποθέσεις πού θέτουν τα όργανα της Ευρ. Ενώσεως ώστε να πλησιάσει ακόμη περισσότερο η Αλβανία στους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς της Ε.Ε. Η καταγραφή των μειονοτήτων, των εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων, με τον τρόπο που θα γίνει και από την ύπαρξη ή μη διαμαρτυριών εκ μέρους των ενδιαφερομένων θα δώσει ένα καλό δείγμα των προθέσεων των Τιράνων έναντι του σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ας μην ξεχνούμε ότι οι έννοιες μειονότητες, θρησκευτικές ομάδες κ.λπ. έχουν ιδιαίτερη φόρτιση στη γείτονα χώρα. Πρώτον διότι επί κομμουνιστικών κυβερνήσεων του Εμβέρ Χότζα και του Ραμίζ Αλία η Αλβανία ανακηρύχθηκε ως το πρώτο απολύτως αθεϊστικό κράτος στον κόσμο. Ιερείς φυλακίσθηκαν ή εκτελέσθηκαν, Ορθόδοξοι και Ρωμαιoκαθολικοί ναοί μετετράπησαν σε στάβλους, ακόμη και ισλαμικά τεμένη έκλεισαν. Δεύτερον, διότι το Ισλάμ στην Αλβανία είναι διαιρεμένο σε δύο μεγάλες ομάδες και τώρα θα φανεί για πρώτη φορά πόσοι είναι περισσότεροι: Οι Σουνίτες (ομόδοξοι με την Τουρκία) ή οι Μπεκτασήδες. Τρίτον, διότι ακόμη και μετά την πτώση του Κομμουνισμού το 1990-91 η ελληνική εθνική κοινότητα, που ζει κυρίως στη Βόρειο Ήπειρο, υπέστη μία πολιτική διωγμών, άλλοτε με σκληρό τρόπο (δίκη των 6 στελεχών της ΟΜΟΝΟΙΑΣ) και άλλοτε με ήπιο αλλά ύπουλο τρόπο (διατάγματα ή δικαστικές αποφάσεις βλαπτικές για το ιδιοκτησιακό καθεστώς ελληνικών περιουσιών). Με βάση τον θρησκευτικό και εθνολογικό χάρτη της Αλβανίας για την σωστή καταγραφή των κοινοτήτων και μειονοτήτων ενδιαφέρονται: Από πλευράς θρησκευτικών παραγόντων η Ορθόδοξη Εκκλησία, το Βατικανό, η Σουνιτική και η Μπεκτασική κοινότητα ανά τον κόσμο. Από πλευράς κρατών η Ελλάδα ενδιαφέρεται για τον εκεί Ελληνισμό, τα Σκόπια για λίγους Σλαβόφωνους Χριστιανούς της περιοχής Πρεσπών - τους θεωρεί «μακεδονική μειονότητα» - το Μαυροβούνιο για την Σερβομαυροβουνιακή ορθόδοξη κοινότητα της Σκόδρας και τώρα τελευταία εξεδηλώθη το επίσημο ρουμανικό ενδιαφέρον για τους Βλαχόφωνους Έλληνες, τους οποίους το Βουκουρέστι χαρακτηρίζει ρουμανίζοντες ή ρουμανόφωνους.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο όλος προβληματισμός των ρουμανικών αρχών για τον τρόπο που θα τεθεί το γραπτό ερώτημα περί εθνικής και θρησκευτικής εντάξεως του κάθε πολίτη. Άλλοι υποστήριξαν να μην γίνεται καθόλου το ερώτημα ως δήθεν προσωπικό δεδομένο, αλλά έτσι θα χανόταν ο κύριος σκοπός της απογραφής που είναι η καταγραφή, ποσοτική και γεωγραφική, των μειονοτήτων. Άλλοι μίλησαν για την ανάγκη υποχρεωτικής καταγραφής αυτών των στοιχείων. Τελικά επικράτησε η μέση οδός, δηλαδή θα υπάρχουν στο έντυπο τα ερωτήματα περί εθνικής καταγωγής και θρησκευτικής ομολογίας, αλλά ο κάθε πολίτης θα απαντά εάν θέλει. Η προαιρετική αναγραφή των στοιχείων του έθνους, της θρησκείας και της γλώσσας επικροτήθηκε ηθικά και επιβραβεύθηκε υλικά από την Ευρ. Ένωση. Συγκεκριμένα, όπως πληροφορούμαστε από δελτίο Τύπου του ευρωβουλευτή της Ν.Δ. Ιωάννη Τσουκαλά, ο αρμόδιος επίτροπος (μέλος της Κομισιόν) για τη διεύρυνση και την Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας Στέφαν Φίλε σε απάντησή του προς τον κ. Τσουκαλά αναφέρει ότι οι ερωτήσεις γι’ αυτά τα θέματα (εθνότητα, θρησκεία, γλώσσα) εμπίπτουν στη διακριτική ευχέρεια κάθε κράτους και ότι η Ευρ. Ένωση εγκρίνει την επιλογή της Αλβανία περί προαιρετικής αναγραφής. Θυμίζω σ’ αυτό το σημείο τη συζήτηση για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ελληνικές ταυτότητες. Όπως φαίνεται δικαιώνεται ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος που πρότεινε την προαιρετική αναγραφή, κάτι το οποίο δέχονται σήμερα οι κορυφαίοι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Ο κ. Φίλε επισημαίνει μάλιστα ότι η Ε.Ε. θα χρηματοδοτήσει με 8 εκατομ. ευρώ την αλβανική απογραφή.
Τα ερωτήματα από ελληνικής πλευράς είναι πολλά και εντοπίζω τα κυριότερα κατά την άποψή μου: Α) Θα μεταβούν στην Αλβανία οι εδώ ευρισκόμενοι Βορειοηπειρώτες για να απογραφούν και να δείξουν το πραγματικό μέγεθος της ελληνικής κοινότητος; Αν αδιαφορήσουν τότε θα δικαιωθεί η ανθελληνική πολιτική των Τιράνων που αρνείται να ανοίξει ελληνικά δημοτικά σχολεία σε περιοχές εκτός της «μειονοτικής ζώνης», την οποία αυθαιρέτως οροθέτησε το καθεστώς Χότζα και Αλία. Β) Θα βοηθήσει η επίσημη Ελλάδα δια του Υπουργείου Εξωτερικών και με κάθε άλλο τρόπο την μετακίνηση των ελληνικής καταγωγής Αλβανών υπηκόων, ώστε να μεταβούν πιο εύκολα και να επιστρέψουν μετά την απογραφή γρήγορα στις εδώ εργασίες τους; Γ) Πόσο θα πιεσθούν οι Βλάχοι της Αλβανίας από τις κυβερνήσεις Τιράνων και Βουκουρεστίου; Ιστορικά και εθνολογικά μόνον κακόπιστοι μπορούν να αμφισβητήσουν την ελληνική τους καταγωγή και συνείδηση,. Οι Βλαχόφωνοι Έλληνες μπορεί να ομιλούν από την εποχή των Ρωμαϊκών λεγεώνων μία ελληνολατινική διάλεκτο, απέδειξαν όμως και σε ειρηνικές και σε πολεμικές περιόδους την ελληνικότητά τους και την Ορθόδοξη πίστη τους. Η Μοσχόπολη της Β. Ηπείρου, σημερινό χωριό Βοσκοπόγιε, ήταν γύρω στο 1750 η πνευματική πρωτεύουσα όχι μόνον των Βλάχων, αλλά όλου του υποδούλου Ελληνισμού. Σήμερα υπάρχουν κάποιες διαμαρτυρίες για ελλιπές ενδιαφέρον του ελληνικού κράτους. Αυτά τα παράπονα προσπαθούν να εκμεταλλευθούν διάφορες βαλκανικές προπαγάνδες.
Κυβέρνηση και κόμματα οφείλουν να δείξουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ορθή καταγραφή των Ελλήνων αλλά και ευρύτερα των Ορθοδόξων της Αλβανίας.
143) ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ή Ι.Ε.Κ. ΓΙΑ ΑΕΡΟΣΥΝΟΔΟΥΣ;
Διάβασα με δυσάρεστη έκπληξη το προτεινόμενο σχέδιο για την Β’ και Γ’ Λυκείου, όπως αυτό δημοσιεύθηκε σε αθηναϊκές εφημερίδες περί τις αρχές Οκτωβρίου τ.έ. Ελπίζω νε είναι κάποια δημοσιογραφική υπερβολή ή κάποιο προσωρινό προσχέδιο μιας μικρής ομάδας συμβούλων του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο θα μεταβληθεί και θα βελτιωθεί σε πολλά σημεία. Αν, όμως, πρόκειται έστω κατά μεγάλο ποσοστό για τον κορμό των προτάσεων της ηγεσίας του Υπουργείου, τότε διερωτώμαι μεγαλοφώνως: «Τελικά, ω αρμόδιοι-αναρμόδιοι, τι σκοπεύετε να δημιουργήσετε; Το νέο Λύκειο που θα δια-μορφώνει Ελληνόπουλα ή απλώς ένα Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης Αεροσυνοδών; Διότι ένα σχολείο που θα έχει ως υποχρεωτικά μαθήματα μόνον τα Νέα Ελληνικά, τα Αγγλικά και τη Γυμναστική θυμίζει μάλλον Ι.Ε.Κ. παρά σχολείο γενικής παιδείας. Σε ένα τέτοιο Ι.Ε.Κ. οι υποψήφιες αεροσυνοδοί θα κάνουν γυμναστική για να μην γίνουν υπέρβαρες, θα μαθαίνουν αγγλικά καλά για να συνεννοούνται με τους ξένους επιβάτες και θα βελτιώνουν τα ελληνικά τους, αφού θα έχουν και Έλληνες επιβάτες.
Σύμφωνα με το δημοσιευθέν σχέδιο όλα τα άλλα μαθήματα θα είναι προαιρετικά ή ορθότερα θα υπάρχει δυνατότητα επιλογής. Αν επιλέξεις, όμως, Αρχαία Ελληνικά ως κύριο μάθημα δεν θα έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις και τα Λατινικά που χρειάζονται στους υποψηφίους Θεολόγους, Φιλολόγους και Νομικούς. Αν θέλεις να μάθεις Ιστορία θα μπορείς να επιλέξεις μόνο μεταξύ Αρχαίας και Ευρωπαϊκής. Το Βυζάντιο, η Πονεμένη Ρωμηοσύνη της Τουρκοκρατίας, το Αθάνατο 1821, το 1912, το 1940, η Κυπριακή Εποποιία, η Μικρασία και ο Πόντος εξοβελίζονται! Σε μία ηλικία που οι νέοι και οι νέες μας ετοιμάζονται να ενηλικιωθούν και να ψηφίσουν θα αποκόπτονται από κάθε αίσθηση ρίζας, ελληνικότητας και ιστορικής συνέχειας. Τα Θρησκευτικά εντάσσονται στις Κοινωνικές Επιστήμες μαζί με άλλα έξι μαθήματα, ο δε μαθητής θα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει μόνον ένα μάθημα από κάθε ομάδα. Όποιος επιλέξει ως βασικό (εξάωρο) μάθημα τα Οικονομικά απαγορεύεται να επιλέξει ως τρίωρο μάθημα τα Θρησκευτικά! Άρα χιλιάδες Ελληνόπουλα που στρέφονται προς τις Οικονομικές και Διοικητικές Επιστήμες εμποδίζονται να λάβουν θρησκευτική παιδεία. Γενικά επικρατεί η λογική της ήσσονος προσπαθείας με λίγα μαθήματα και η φιλοσοφία της εξειδικεύσεως κατά την κρίση του μαθητή, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια για γενική, σφαιρική παιδεία και εγκυκλοπαιδική μόρφωση!
Ποιος έδωσε άραγε το δικαίωμα σ’ αυτούς τους φωστήρες να παραβιάζουν το Σύνταγμα της χώρας μας; Θυμίζω το άρθρο 16, παράγραφος 2, που ορίζει ως σκοπό της Παιδείας την ανάπτυξη εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως. Θυμίζω επίσης και το άρθρο 1, παρ. 3, που ορίζει ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό και υπάρχουν υπέρ του Λαού και του Έθνους». Επαναλαμβάνοντας τις ρήτρες παλαιοτέρων Συνταγμάτων ο νομοθέτης θέσπισε να λειτουργούν όλα τα όργανα του κράτους, άρα και το Υπουργείο (πρώην Εθνικής) Παιδείας υπέρ του Λαού αλλά και του Έθνους. Λαός είναι όλοι οι Έλληνες υπήκοοι σήμερα. Έθνος είναι ευρύτερη έννοια. Εκτείνεται στον χρόνο περιλαμβάνοντας τη μνήμη και την ιστορική συνείδηση, και στον χώρο περικλείοντας όχι μόνο τους κατοίκους αυτής της χώρας, αλλά και κάθε Έλληνα που ζει εκτός συνόρων, δηλαδή τους Κυπρίους, τους Βορειοηπειρώτες, τους Έλληνες των Σκοπίων και των άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, τους Ομογενείς μας ανά την Υφήλιο. Υπέρ του Έθνους σημαίνει ότι κάθε κρατική λειτουργία άρα και η Παιδεία οφείλει να καλλιεργεί τον σεβασμό στα στοιχεία που θεμελίωσαν επί αιώνες την εθνική μας ταυτότητα, δηλαδή στην Ιστορία, τη Γλώσσα, την Ορθόδοξη Εκκλησία, στη συνέχεια του Ελληνισμού, στην Οικογένεια, την πολυτεκνία και την καλλιτεκνία, στα ήθη και στα έθιμα. Όλα αυτά το νέο σχέδιο για το Λύκειο τα πετά στον κάλαθο των αχρήστων. Με τρόπο αήθη και παράνομο!
Οι παλαιότεροι έλεγαν «μάθε παιδί μου γράμματα για να γίνεις άνθρωπος!». Κι όμως σήμερα όλο και περισσότερο ξεχνούμε την έννοια της Παιδείας, η οποία πλάθει ανθρώπους, καλλιεργεί ήθος, δια-μορφώνει χαρακτήρες, προβάλλει πρότυπα, προτείνει αξίες και ιδανικά. Και καταπίπτουμε στην επαγγελματική κατάρτιση, την επιμόρφωση, την φροντιστηριοποίηση του Λυκείου, στη θωπεία των μαθητικών αυτιών τάζοντάς τους… μοντέρνο Λύκειο με εύκολη πρόσβαση στα Α.Ε.Ι. Αν τελικά ισχύσουν τα όσα γράφονται το νέο Λύκειο θα αφίσταται παρασάγγας από τον ανθρωποπλαστικό σκοπό της Παιδείας. Θα παράγει αγγλόφωνα ρομπότ και καλογυμνασμένα πειθήνια όργανα του κάθε ξένου δανειστή ή εισβολέως. Ανθρωποειδή χωρίς ταυτότητα, χωρίς ηθικές αρχές, χωρίς αίσθημα υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας, χωρίς επίγνωση της καταγωγής και του προορισμού τους. Μαθητές χωρίς Θεό και πατρίδα θέλουν να δημιουργήσουν οι κατασκευαστές του νέου ξενόφερτου Λυκείου. Αλλά τότε ας μη το ονομάζουν Λύκειο, διότι θα τρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη Αριστοτέλη. Ας το ονομάσουν Σχολή Γυμνασμένων Αγγλομαθών ή Εργοστάσιο γλωσσομαθών ρομπότ. Όσοι θέλουν τη ρομποτοποίηση των παιδιών μας ας χειροκροτήσουν. Εμείς οι πολλοί που θέλουμε την δια-μόρφωση χαρακτήρων με σεβασμό στον Θεό, στην πατρίδα, στον συνάνθρωπο, στη δημοκρατία, στην κοινωνία, θα αντιδράσουμε. Οφείλουμε να διαμαρτυρηθούμε με κάθε τρόπο νόμιμο, χριστιανικό, δημοκρατικό και ειρηνικό. Ας γίνει ο αγώνας για Ελληνορθόδοξη παιδεία, ανθρωπιστική και όχι μόνο τεχνοκρατική, η αφορμή για μία ειρηνική επανάσταση συνειδήσεων. Όπως διώξαμε το απαράδεκτο βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού έτσι θα επιτύχουμε την απόσυρση των αντιπαιδαγωγικών σχεδιασμών.
Τα Θρησκευτικά πρέπει να παραμείνουν υποχρεωτικό μάθημα σε όλες τις τάξεις του Λυκείου. Μόνο με Χριστιανική αγωγή, με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και των Πατέρων, θα πλάσουμε ανθρώπους με Α κεφαλαίο και όχι τυχοδιώκτες που θα πατούν επί πτωμάτων. Για τους αλλοθρήσκους και ετεροδόξους ας προβλεφθεί ένα εναλλακτικό αλλά υποχρεωτικά εξεταζόμενο μάθημα Ηθικής/Φιλοσοφίας, όπως προτείνει και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κάτι ήξεραν οι Γερμανοί και Βέλγοι νομοθέτες που προέβλεψαν μέσα στα Συντάγματα αυτών των χωρών την υποχρεωτική θρησκευτική εκπαίδευση και στη Στοιχειώδη και στη Μέση Παιδεία. Την ώρα που οι πρώην κομμουνιστικές χώρες επαναφέρουν το μάθημα των Ορθοδόξων Θρησκευτικών, εμείς θα γίνουμε «μοντέρνοι» και θα τα καταργήσουμε;
Ας μην μας διαφεύγει και η εθνική και παιδαγωγική αξία των Αρχαίων Ελληνικών. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να κατανοούν το Ευαγγέλιο, τη Θεία Λειτουργία, τη λογία παράδοση, αλλά και τους λογοτέχνες του 20ου αιώνος, πρέπει να διδάσκουμε και στις 6 τάξεις του Γυμνασίου-Λυκείου την Ενιαία Ελληνική. Τα Αρχαία είναι απλώς μία ιστορική περίοδος της γλώσσας μας. Δεν είναι ξένη γλώσσα. Επί πλέον έχει αποδειχθεί από πειράματα Ελλήνων ψυχολόγων και ιατρών ότι η εκμάθηση της Αρχαίας Ελληνικής και του Πολυτονικού απομακρύνουν τις δυσλεξίες και αναπτύσσουν τις μαθησιακές ικανότητες. Την ώρα που η Βρετανία εισάγει τα Αρχαία Ελληνικά στα Δημοτικά της Σχολεία θα φθάσουμε σε τέτοιο επίπεδο εξευτελισμού ώστε εμείς να τα περιθωριοποιούμε;
Ειρηνική Επανάσταση για την Ελληνική Παιδεία, λοιπόν. Θέλουμε Λύκειο για Ελληνόπουλα με αρχές και αξίες και όχι Ι.Ε.Κ. Αεροσυνοδών, με όλον τον σεβασμό προς το δύσκολο επάγγελμα της αεροσυνοδού.
Θέλουμε Παιδεία Ελληνορθόδοξη και όχι μία στεγνή επαγγελματική κατάρτιση. Θέλουμε Ελληνόπουλα με αξιοπρέπεια και όχι αγγλομαθείς οσφυοκάμπτες στις διαταγές ξένων κέντρων. Με τη βοήθεια του Θεού θα αγωνισθούμε και θα επιτύχουμε. Το χρωστούμε στα παιδιά μας!
142) Η ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Όλοι θυμόμαστε την υπόθεση των ταυτοτήτων και τα 3 εκατομμύρια Ελλήνων που υπέγραψαν ζητώντας δημοψήφισμα για το θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος. Τότε (έτος 2000) οι φονταμενταλιστές των «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» και οι δήθεν Ανεξάρτητες Αρχές στη χώρα μας απεφάσισαν ότι πρέπει να απαγορευθεί ρητώς και δια ροπάλου η οποιαδήποτε αναγραφή του θρησκεύματος στα δημόσια έγγραφα. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε προτείνει τη μέση λύση: Προαιρετική αναγραφή. Ούτε υποχρεωτική όπως ίσχυε μέχρι τότε, ούτε όμως και πλήρης κατάργηση του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και τα άλλα δημόσια έγγραφα. Σήμερα έρχεται η επίσημη αλληλογραφία μεταξύ Αλβανίας και Ευρωπαϊκής Ενώσεως να δικαιώσει τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο.
Συγκεκριμένα η συζήτηση άρχισε από την επιθυμία των αλβανικών αρχών να διενεργήσουν απογραφή του πληθυσμού τον Απρίλιο του 2011. Η καταγραφή των μειονοτήτων απασχολεί όλους και ειδικά η καταγραφή των Ορθοδόξων Χριστιανών (για να ξέρει το ποίμνιό της η Εκκλησία της Αλβανίας) και η ακριβής καταγραφή του αριθμού των ελληνικής εθνικής καταγωγής υπηκόων της Αλβανίας (των γνωστών με τη γενική ονομασία ως Βορειοηπειρωτών αν και κατοικούν και σε άλλα μέρη της Αλβανίας). Η καταγραφή του θρησκεύματος των πολιτών επί δημοσίων εγγράφων, όπως είναι τα έντυπα της απογραφής, είναι ένα πολύ καυτό ζήτημα για την Αλβανία, η οποία είχε ανακηρυχθεί από το 1967 έως το 1990 ως το πρώτο αθεϊστικό κράτος στον κόσμο. Τότε οι κομμουνιστές δικτάτορες φυλάκισαν τους ιερείς και είχαν μετατρέψει τις εκκλησίες σε σταύλους. Σήμερα ευτυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει και προσφάτως, μετά από διαβουλεύσεις της Αλβανικής κυβερνήσεως με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) και τον Ο.Η.Ε. αποφασίσθηκε η προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος. Όποιος πολίτης θέλει κατά την αλβανική απογραφή θα δηλώνει το θρήσκευμά του. Η λογική που επικράτησε ήταν ότι μόνον αν καταγράψεις τις μειονότητες μπορείς να τις προστατεύσεις, πράγμα που δεν ήθελαν να καταλάβουν οι εν Ελλάδι εκκλησιομάχοι και υπερπροοδευτικοί.
Σε απάντησή του, στις 15.7.2010, προς τον Έλληνα ευρωβουλευτή καθηγητή Ιωάννη Τσουκαλά, ο αρμόδιος για τη διεύρυνση και την Ευρωπαϊκή πολιτική επίτροπος της Ευρ. Ενώσεως κ. Στέφαν Φίλε δηλώνει σαφώς ότι η Ευρώπη εγκρίνει αυτή τη λύση, δηλαδή την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος και μάλιστα σκοπεύει να στηρίξει με το ποσό των 8 εκατομμυρίων ευρώ και με τεχνογνωσία την αλβανική απογραφή. Άρα διαψεύδονται όλοι εκείνοι οι ευρωπαϊκότεροι της Ευρώπης που φώναζαν «να διαγράψουμε το θρήσκευμα για να προστατεύσουμε τις μειονότητες», ενώ δικαιώνεται η πρόταση του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου. Καιρός είναι να πιέσουμε και εμείς οι Έλληνες τις αρχές της χώρας μας να εφαρμόσουν την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες, αφού στο προαναφερθέν έγγραφο του κ. Φίλε αναφέρεται ότι οι ερωτήσεις σχετικά με το θρήσκευμα και την εθνότητα εμπίπτουν στη διακριτική ευχέρεια κάθε χώρας. Αν θέλει, λοιπόν, η Ελλάδα μπορεί να έχει τέτοια στοιχεία στα δημόσια έγγραφά της. Επιτέλους οι κυβερνώντες ας ακούσουν τη φωνή του λαού, αλλά και τη φωνή της λογικής στο θέμα αυτό.
141) ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ
Ο μήνας Οκτώβριος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη Μακεδονία και την πρωτεύουσά της, τη Θεσσαλονίκη. Στις 13.10.1904 σκοτώθηκε στο χωριό Στάτιστα της Καστοριάς – σημερινό χωριό Μελάς – ο Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού Παύλος Μελάς που είχε μεταβεί με ψευδώνυμο στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία για να βοηθήσει τον αγώνα των εντοπίων Ελλήνων κατά των Οθωμανών Τούρκων και των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Αυτή θεωρείται συμβολικά ως η έναρξη της ένοπλης φάσεως του Μακεδονικού Αγώνος. Εξ άλλου στις 26 Οκτωβρίου 1912, την ημέρα της εορτής του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου, ελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό η Θεσσαλονίκη, συμβασιλεύουσα του Βυζαντίου (Ρωμανίας) και σημερινή συμπρωτεύουσα της Ελλάδος. Επειδή αυτές τις ημέρες (Φθινόπωρο 2010) πιεζόμενα διεθνώς να «κλείσουμε» το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων με μία απαράδεκτη εθνική υποχώρηση, κρίνω σκόπιμο να θυμηθούμε το ιστορικό υπόβαθρο του Μακεδονικού ζητήματος και πως αυτό συνδέεται με τον Μυροβλήτη Άγιο Δημήτριο.
Η Μακεδονία ως γεωγραφικός, ιστορικός και εθνολογικός όρος είναι άρρηκτα ταυτισμένη με την ιστορία του Ελληνισμού στην Αρχαιότητα και στο Βυζάντιο. Άλλωστε ο Αλέξανδρος και οι επίγονοί του δημιούργησαν στην Ανατολική Μεσόγειο έναν πολιτισμό, ο οποίος ονομάζεται ελληνιστικός και έτσι γίνεται δεκτός στην διεθνή βιβλιογραφία. Ακριβώς διότι ο Μέγας Αλέξανδρος ως Μακεδών, δηλαδή Έλλην του Βορρά, μετέφερε παντού ελληνικό πολιτισμό. Η πρώτη φορά στην ιστορία που έγινε λόγος για έθνος «Μακεδόνων» ήταν γύρω στο έτος 1600. Τότε οι Έλληνες, οι Σέρβοι, οι Βούλγαροι και άλλοι βαλκανικοί λαοί ήσαν υπόδουλοι στους Οθωμανούς. Ο Παπισμός με ορμητήριο τα παράλια της Δαλματίας, τα οποία ανήκαν τότε στην Βενετία, προσπαθούσε να προσηλυτίσει τους υποδούλους Ορθοδόξους. Για να ελκύσει τους Σέρβους και τους Βουλγάρους ένας Ρωμαιοκαθολικός προπαγανδιστής, ο Μάουρο Ορμπίνι, επινόησε την θεωρία περί Μακεδονικού έθνους, το οποίο έχει σλαβικές ρίζες και είναι άσχετο προς τον Ελληνισμό. Τις καινοφανείς αυτές θεωρίες κατέγραψε στο βιβλίο του «Το Βασίλειο των Σλάβων» αλλά δεν κατόρθωσε να προσελκύσει σημαντικό αριθμό Ορθοδόξων.
Η επόμενη προσπάθεια για κατασκευή «Μακεδονικού» έθνους εμφανίσθηκε κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνος μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνος. Η Βουλγαρική προπαγάνδα, η οποία εξεφράζετο από την Σχισματική Εκκλησιαστική Εξαρχία και από οργανώσεως όπως η Β.Μ.Ρ.Ο. (στα βουλγαρικά σημαίνει Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, δηλαδή Ε.Μ.Ε.Ο.) έριξε αρχικά το σύνθημα ότι η Μακεδονία πρέπει να ανήκει στην Βουλγαρία. Κάποια όμως παράταξη αυτονομήθηκε μέσα στους κόλπους του Βουλγαρικού κινήματος και έριξε το σύνθημα «η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Σκοπός τους ήταν αφ’ ενός μεν να προσελκύσουν και πληθυσμούς που δεν είχαν βουλγαρική συνείδηση, αφ’ ετέρου δε να συνδυάσουν το αίτημα αυτό με κοινωνικά και αγροτικά αιτήματα ώστε να γίνουν πιο δημοφιλείς. Ούτε αυτοί επέτυχαν κάτι σημαντικό, διότι απλούστατα «Μακεδονικό» έθνος ουδέποτε υπήρξε.
Όλες οι πηγές του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνος καταγράφουν στον χώρο της ιστορικής Μακεδονίας Έλληνες (Ρωμηούς), Σέρβους, Βουλγάρους, Εβραίους, Μουσουλμάνους και ολιγάριθμους ρουμανίζοντες. Στην απογραφή του Οθωμανού Διοικητή της περιφέρειας Μοναστηρίου Χιλμή πασά αναφέρονται το 1904 όλες αυτές οι εθνότητες στη Μακεδονία, πουθενά όμως δεν καταγράφεται έστω και μία μικρή ομάδα που να ανήκει σε κάποιο «Μακεδονικό» έθνος. Επίσης στις αναφορές των Δυτικών προξένων της Θεσσαλονίκης προς τις κυβερνήσεις τους για την βουλγαρική εξέγερση του 1903 (εξέγερση του Ήλιντεν, δηλ. του Προφήτη Ηλία) δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά σε «Μακεδόνες» ως λαό με ξεχωριστή ταυτότητα. Η περιοχή των Σκοπίων μετά την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους ονομάσθηκε αρχικά Νότιος Σερβία, αργότερα δε απετέλεσε την Επαρχία Αξιού με το όνομα Βάρνταρσκα της τότε Γιουγκοσλαβίας.
Η τρίτη και σπουδαιότερη προσπάθεια κατασκευής του τεχνητού Μακεδονικού έθνους έγινε από τον κομμουνιστή ηγέτη της Γιουγκοσλαβίας, τον Κροάτη Τίτο, όταν έληγε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1944). Ο Τίτο βλέποντας ότι στο νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας ζούσαν Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι και Αλβανοί σκέφθηκε να εξουδετερώσει τις πιθανές διεκδικήσεις των γειτονικών του χωρών δημιουργώντας το έθνος των Μακεδόνων και την Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ως αυτόνομη οντότητα μέσα στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας. Αξιοποιώντας τις αστυνομικές, καταπιεστικές και προπαγανδιστικές μεθόδους που διαθέτουν τα μονοκομματικά καθεστώτα επέβαλε πλύση εγκεφάλου στον πληθυσμό και έτσι μετά από τόσες δεκαετίες οι άνθρωποι αυτοί – σε πολύ μεγάλο ποσοστό – έχουν πεισθεί ότι είναι Μακεδόνες απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Παράλληλα η σκοπιανή προπαγάνδα εργάσθηκε στο εξωτερικό προβάλλοντας μία κατασκευασμένη Ιστορία περί Μακεδονίας και χρησιμοποιώντας την σχισματική «Εκκλησία της Μακεδονίας», την οποία ουδεμία Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει.
Το 1991 με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το έθνος-φάντασμα απέκτησε ανεξάρτητη κρατική οντότητα και συνεχίζει να διεκδικεί την χρήση του ονόματος Μακεδονία κατά τρόπο που πλαστογραφεί την Ιστορία, ενώ προβάλλει εδαφικές και μειονοτικές διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδος. Ο κίνδυνος φυσικά δεν είναι μήπως μας επιτεθεί ένα φτωχό κρατίδιο, το οποίο σπαράσσεται από εμφύλιες έριδες μεταξύ Σλάβων και Αλβανών. Ο πραγματικό κίνδυνος είναι να αποσυνδεθεί διεθνώς ο όρος Μακεδονία από την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, οπότε θα είμαστε πλέον υπόλογοι εμείς οι Έλληνες που ονομάζουμε Μακεδονία την Βόρειο Ελλάδα.
Το ζήτημα του ονόματος δεν είναι ασήμαντο ούτε αμελητέο. Ο Πλάτων στον «Κρατύλο» διδάσκει ότι το όνομα είναι σημαντικό διότι περιγράφει την ουσία του περιεχομένου. Και μη μου πείτε ότι είναι αδύνατο ένα κράτος να αλλάξει σήμερα το όνομά του. Προ ολίγων ετών η Γιουγκοσλαβία μετονομάσθηκε σε Σερβία – Μαυροβούνιο με υπόδειξη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Το ζητούμενο είναι να πιέσουμε με κάθε νόμιμο τρόπο τα Σκόπια αξιοποιώντας και την ευρωπαϊκή μας ένταξη. Διότι δυστυχώς από το 1944 μέχρι σήμερα δεν πιέσαμε όσο έπρεπε τους βόρειους γείτονές μας. Και σήμερα πληρώνουμε την αδράνειά μας.
Στο Β’ βιβλίο των θαυμάτων του Αγίου Δημητρίου περιγράφεται μεταξύ άλλων η συνωμοσία του Μαύρου και του Κούβερ. Περί το 680 μ.Χ. Βούλγαροι στρατιώτες και Έλληνες αιχμάλωτοι αναμίχθηκαν και δημιούργησαν ένα καινούργιο έθνος, το οποίο εγκαταστάθηκε στην περιοχή των Σκοπίων και είχε ως στόχο την κατάληψη της Βυζαντινής Θεσσαλονίκης. Η διήγηση μοιάζει σαν να προφητεύει την κατασκευή του «Μακεδονικού έθνους» που μας ταλαιπωρεί σήμερα. Διότι οι σημερινοί ψευδομακεδόνες των Σκοπίων προέρχονται από άτομα που μέχρι το 1944 δήλωναν Βούλγαροι και αναμίχθηκαν με Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες.
Η εξιστόρηση καταλήγει με τη θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος ματαιώνει τα κακόβουλα σχέδια και σώζει την πόλη του (1). Ας προσευχηθούμε και σήμερα στον Μυροβλήτη Άγιο να βοηθήσει την Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία ολόκληρη και να μπορέσουμε να συμβιώσουμε ειρηνικά με τους γείτονές μας χωρίς προκλήσεις και ανιστόρητους αλυτρωτισμούς.
(1) Συμεών του Μεταφραστού και Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης: «Μαρτύριο και Θαύματα του Αγίου Δημητρίου», Μετάφραση Γ. Παπαδημητρόπουλου, έκδοση Αποστολικής Διακονίας, Αθήναι 2004, σελ. 221-232.
140) ΕΝΑ ΕΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
Μετά από ένα χρόνο διακυβερνήσεως της χώρας από τον κ. Γ.Α. Παπανδρέου είναι χρήσιμο να κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό της βαλκανικής μας πολιτικής. Θα μπορούσα κάλλιστα να αφήσω λευκή τη σελίδα, διότι ουδέν το αξιοσημείωτο επιτύχαμε, απλώς αδρανήσαμε. Παρά την παρουσία του ιδίου του Πρωθυπουργού επικεφαλής του ΥΠ.ΕΞ. μέχρι τον πρόσφατο ανασχηματισμό, η χώρα μας δείχνει να μην έχει καταλάβει τί σημαίνουν οι εξελίξεις στα γειτονικά μας κράτη. Η επίσημη διπλωματία μας αρκείται να αναμασά την καραμέλα περί καλής γειτονίας και περί προωθήσεως της ευρωπαϊκής εντάξεως των βαλκανικών κρατών.
Αντιθέτως η Τουρκία έχει φιλόδοξα σχέδια για την παρουσία της στην περιοχή. Όπως ομολογεί ο Τούρκος επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου (βλέπε το βιβλίο του ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ, που κυκλοφορεί και στα ελληνικά) η Άγκυρα έχει επιλέξει την αναβίωση του Οθωμανισμού, την αξιοποίηση του Ισλάμ και των μουσουλμανικών μειονοτήτων και την χρησιμοποίηση των Αλβανών και Βοσνιομουσουλμάνων ως τουρκικών μοχλών πιέσεως. Η προσπάθεια των Νεο-οθωμανών δυστυχώς ενισχύεται από την άφρονα διάθεση ορισμένων επιστημόνων και πολιτικών στην Ελλάδα, οι οποίοι νομίζουν ότι θα βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις με την αλλοίωση των σχολικών βιβλίων Ιστορίας και με την παρουσίαση της Οθωμανικής περιόδου ως μιας απλής ρομαντικής και ήρεμης συμβιώσεως Χριστιανών και Μουσουλμάνων! Την αγιοποίηση της Οθωμανικής περιόδου επιχειρεί και το τετράτομο ιστορικό εγχειρίδιο που χρηματοδότησε το γνωστό CDRSEE. Ευτυχώς με τον θόρυβο που ξέσπασε - και δικαίως - για το βιβλίο της Μ. Ρεπούση γλυτώσαμε την εισαγωγή της τετράτομης ανθελληνικής προπαγάνδας στα σχολεία μας. Προς το παρόν, ίσως.
Η Αλβανία διευρύνει συνεχώς την επιρροή της κάτω από την ομπρέλλα της «Φυσικής Αλβανίας». Δηλαδή η πολιτική και πνευματική ηγεσία στα Τίρανα καλλιεργεί την εικόνα του αδικημένου λαού δείχνοντας χάρτες με τα «εκατομμύρια» Αλβανών εκτός Αλβανικών συνόρων. Η ανεξαρτησία του Κοσσόβου ενθαρρύνει αυτές τις τάσεις. Απέναντι στη χώρα μας θέτουν δύο ζητήματα, για τα οποία τους τελευταίους δώδεκα μήνες δεν κάναμε τίποτε. Πρώτον το ζήτημα των περιουσιών των Τσάμηδων εγκληματιών πολέμου και δεύτερον τα δικαιώματα των Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα, τους οποίους μία ωραία πρωία θα εμφανίσουν ως μειονότητα. Είναι γεγονός ότι αρκετοί από αυτούς έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία μας, όπως δείχνουν και τα γεγονότα του Αγίου Παντελεήμονος (Έλληνες και Αλβανοί συνεργάζονται για την αυτοπροστασία τους). Χρειάζεται, όμως, έλεγχος του αριθμού των Αλβανών μεταναστών, διότι οι φανατικότεροι από αυτούς θα χρησιμοποιηθούν για την ανακίνηση μειονοτικών ζητημάτων εις βάρος μας.
Αντιθέτως οι ομοεθνείς μας Βορειοηπειρώτες ούτε στην Αλβανία αισθάνονται ασφαλείς ούτε βοηθούνται πολιτικά και οικονομικά από την Ελλάδα ώστε να παραμείνουν στην πατρώα γη. Ο Πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου κατά τη συνέντευξή του στην ΔΕΘ, στις 12-9-2010, παραδέχθηκε μεν ότι υπάρχει ανθελληνικό κλίμα και καταδίκασε τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα, διέπραξε όμως το ολίσθημα να εξομοιώσει τους γηγενείς Έλληνες της Αλβανίας με τους Αλβανούς μετανάστες που ήλθαν πριν από 10-20 χρόνια στην Ελλάδα. Τέτοια λάθη δεν δικαιολογούνται διότι ανοίγουν την όρεξη για αλυτρωτισμούς. Η Ελλάς οφείλει να καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε οικονομική και πολιτική υποστήριξη από την Ευρ. Ένωση προς τα Τίρανα θα εξαρτάται από την υλοποίηση μιας ορθής πολιτικής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τους Βορειοηπειρώτες.
Το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων αφέθηκε άλλη μία φορά στα χέρια του κ. Νίμιτς και στην αφελή προσέγγιση της οικονομικής διπλωματίας. Και ο μεν μεσολαβητής του ΟΗΕ κάθε φορά που κάνει προτάσεις πλησιάζει περισσότερο προς τις σκοπιανές θέσεις. Η δε περιβόητη διπλωματία των σουπερμάρκετ απέτυχε παταγωδώς. Όσο περισσότερες ελληνικές επενδύσεις γίνονται στη ΦΥΡΟΜ, τόσο περισσότερο αποθρασύνεται ο σκοπιανός εθνικισμός. Τον Απρίλιο του 2011 θα διεξαχθεί στη γειτονική αυτή χώρα απογραφή του πληθυσμού και ελπίζουμε να υπάρξει ευρωπαϊκή εποπτεία για την αποφυγή λαθροχειριών. Επιτέλους η ελληνική διπλωματία πρέπει να θέσει θέμα ελληνικής μειονότητας που καταπιέζεται. Να ζητήσουμε να υπάρχει στο έντυπο της απογραφής κουτάκι με την εθνότητα «Έλληνας». Στην προηγούμενη απογραφή τέτοια ένδειξη δεν υπήρχε. Αντί να δεχόμαστε μοιρολατρικά τις ανιστόρητες διεκδικήσεις περί της κατασκευασμένης δήθεν μακεδονικής μειονότητας, καλό είναι να αντεπιτεθούμε ειρηνικά και με όπλο μας τα ανθρώπινα δικαιώματα της πραγματικής μειονότητας.
Στην ίδια συνέντευξη στην ΔΕΘ ο κ. Παπανδρέου απέφυγε να δηλώσει σαφώς αν η Ελλάς θα αναγνωρίσει το Κόσσοβο. Στοιχειώδης αίσθηση αυτοσυντηρήσεως και υποχρέωσή μας απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία μας οδηγεί στη ΜΗ αναγνώριση. Ο νέος ΥΠΕΞ κ. Δ. Δρούτσας, που συνεργάσθηκε με τον Λόρδο Χάνεϊ την εποχή του σχεδίου Ανάν, προφανώς κατανοεί ότι αν αναγνωρίσουμε την απόσχιση εδαφών κατόπιν βίας είναι σαν να νομιμοποιούμε τα τετελεσμένα της εισβολής-κατοχής στην Κύπρο. Όσο για το θέμα του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης ο Πρωθυπουργός ξεκίνησε με μία αρνητική στάση κατά την προεκλογική του εκστρατεία και τώρα φαίνεται να αναζητεί αμήχανος νέα γραμμή πλεύσης. Το ενδιαφέρον είναι ότι στη Βουλγαρία παρά τις οικολογικές ανησυχίες η κυβέρνηση δεν έχει επισήμως αποκηρύξει τον αγωγό, ενώ προστέθηκε και το ενδιαφέρον αμερικανικών εταιριών που ίσως μεταστρέψουν την επιφυλακτικότητα την κυβερνήσεως των ΗΠΑ.
Προσοχή, τέλος, απαιτείται στις γενικά καλές σχέσεις μας με τη Ρουμανία, η οποία διεκδικεί τους πολυάριθμους Βλαχόφωνους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου.
139) ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ
Το αίτημα για την αλλαγή της γλώσσας των λειτουργικών κειμένων με βρίσκει ριζικά αντίθετο. Πολλοί έγραψαν σχετικά και εξέφρασαν ουσιαστικά επιχειρήματα κατά των καινοτομιών που άκριτα ζητούνται από ορισμένους. Θα ήθελα να μείνω λίγο περισσότερο στο επιχείρημα των «καινοτόμων» ότι δήθεν θα φέρουμε τους νέους στην Εκκλησία αν χρησιμοποιηθεί επισήμως η απλή νεοελληνική στη Θεία Λειτουργία και γενικά στις Ακολουθίες και στην υμνογραφία.
Πρώτον: Θυμίζω ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πειραματίσθηκε επί ένα έτος στο θέμα αυτό. Δηλαδή επί ένα χρόνο ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο διαβάζονταν στους Ναούς της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών και στο πρωτότυπο και στη νεοελληνική απόδοση από το Εκλογάδιον. Ο ίδιος διεπίστωσε ότι δεν υπήρξε αυξημένη προσέλευση των νέων αγοριών και κοριτσιών και τελικά κατήργησε τον πειραματισμό. Άλλα είναι τα εμπόδια για τη μειωμένη προσέλευση νέων και όχι η γλώσσα.
Δεύτερον: Ο νέος και η νέα θέλουν πρωτίστως ζεστασιά ψυχής, ενδιαφέρον, αγάπη. Αν ο εφημέριος, ο πνευματικός, ο κάθε κληρικός ή και ο κατηχητής τους προσεγγίσουν με ειλικρίνεια τότε θα ξεπερασθούν τα οποιαδήποτε γλωσσικά προβλήματα. Σε ενορίες που έχω δει στην Ελλάδα και στην Κύπρο, όταν υπάρχουν κληρικοί με αγάπη για τη νεότητα εκεί γεμίζουν οι ναοί από εφήβους και κορίτσια ακόμη και στις αγρυπνίες. Η παραδοσιακή γλώσσα και η βυζαντινή Υμνογραφία έλκουν τους νέους μας αν κάποιος είναι κοντά τους και τους βοηθεί να καταλάβουν. Τα παιδιά που από μικρά εκκλησιάζονται και κυρίως εκείνα που πηγαίνουν κοντά στους ψάλτες και μαθητεύουν δεν έχουν κανένα πρόβλημα γλωσσικής κατανοήσεως. Αντιθέτως τα παιδιά που μεγαλώνουν μακριά από τον Ναό θα έχουν μονίμως πρόβλημα κατανοήσεως έστω κι αν «μεταφρασθούν» τα λειτουργικά κείμενα.
Τρίτον: Πιστεύω ότι το πρόβλημα για τους νέους είναι κυρίως η ελλιπής κατήχησή τους στα δόγματα και στις αλήθειες της Ορθοδόξου Πίστεως. Κι αν ακόμη αποδώσουμε «Τα Σα εκ των Σων» και πούμε «τα δικά Σου από τα δικά Σου» τι θα καταλάβει ο ακατήχητος; Ποια δικά Σου; Σε ποιόν αναφερόμαστε και γιατί; Ομοίως αν ακούσει ο νέος τη φράση «Ευλογημένη η βασιλεία του πατέρα» αντί «Ευλογημένη η βασιλεία του πατρός» ποια η διαφορά; Το πρόβλημά του παραμένει είτε ακούσει την παραδοσιακή ελληνική του Ιω. Χρυσόστομου και του Μ. Βασιλείου είτε ακούσει τη σύγχρονη ελληνική. Το τι εννοούμε «Βασιλεία του Θεού» είναι το ζητούμενο και τα τυχόν κενά κατανοήσεως δεν οφείλονται στη γλωσσική μορφή, αλλά στην κατήχηση που γίνεται πλημμελώς ή δεν γίνεται διόλου στο Ναό, στο σπίτι και στο σχολείο.
Τέταρτον: Η γλωσσική πενία πολλών νέων έχει φθάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και μία δόκιμη νεοελληνική (ευπρεπή και όχι ακραία) δεν την καταλαβαίνουν πλήρως. Άρα διαρκώς θα υπάρχει το αίτημα και νέας «μεταφράσεως» στο όνομα της καλύτερης κατανοήσεως. Θα προκληθεί σύγχυση και ανταγωνισμός μεταξύ διαφόρων νεοελληνικών αποδόσεων που θα διαφημίζονται, άλλη μεν ως πιο συντηρητική, άλλη ως πιο προοδευτική κ.λ.π. Όμως η Εκκλησία πρέπει να λειτουργεί παιδευτικά και μορφωτικά. Δεν θα υποβιβάσουμε την ιερότητα της Θείας Λειτουργίας στο όνομα του λαϊκισμού και της δήθεν προσεγγίσεως των νέων. Αλλά θα προσπαθήσουμε να αναβιβάσουμε το γλωσσικό επίπεδο των παιδιών μας μέσω και της Θείας Λειτουργίας, αλλά και με άλλους τρόπους. Παραμένει πάντα η θεμελιώδης αρχή ότι η συμμετοχή στη λατρευτική ζωή είναι για τον Ορθόδοξο Χριστιανό μία βιωματική και όχι ορθολογιστική προσέγγιση.
Πέμπτον: Γράφουν κάποιοι ότι ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος βοήθησαν τους σλαβικούς λαούς να αποκτήσουν λειτουργικά κείμενα στη γλώσσα τους, διότι δεν καταλάβαιναν τα ελληνικά. Σύμφωνοι, αλλά για τους Σλάβους πράγματι η βυζαντινή ελληνική ήταν ξένη γλώσσα. Ενώ για τα ελληνόπουλα η λειτουργική και υμνογραφική μας γλώσσα ΔΕΝ είναι ξένη γλώσσα. Είναι απλώς μια παλαιότερη μορφή της δικής τους γλώσσας. Πώς γίνεται όλα τα νέα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια, να μαθαίνουν άριστα μία και δύο ξένες γλώσσες και από την άλλη πλευρά να τα θεωρούμε ανίκανα να μάθουν τις ελληνικότατες 100-200 λέξεις που πιθανόν να τους δυσκολεύουν μέσα στα εκκλησιαστικά κείμενα; Άλλωστε όσοι τελείωναν μέχρι το 1980 το Εξατάξιο Γυμνάσιο είχαν διδαχθεί επί 6 χρόνια Αρχαία Ελληνικά σε επίπεδο ικανοποιητικό ώστε να κατανοούν την Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο. Και εν πάση περιπτώσει αν το σημερινό σχολείο αφήνει γλωσσικά κενά ας βελτιώσουμε την ελληνομάθεια στο σχολείο. Όχι να μεταφέρουμε το πρόβλημα μέσα στην Εκκλησία!
Ας παύσουν, λοιπόν, οι οπαδοί των δήθεν καινοτομιών να προφασίζονται προφάσεις εν αμαρτίαις. Ας μην χρησιμοποιούν τους νέους μας ως πρόσχημα διαλύσεως της Ορθοδόξου Λειτουργικής Παραδόσεως. Η Εκκλησία σε πολύ πιο δύσκολα χρόνια λειτούργησε ως σχολείο για τα παιδιά των υποδούλων. Έτσι και σήμερα πρέπει να κρατήσει τον παραδεδομένο γλωσσικό τύπο της λατρευτικής ζωής για να καταστεί σχολείο Πίστεως, ήθους και γλώσσας για μικρούς και μεγάλους. Η σημερινή υποδούλωση του Γένους στην υλιστική παγκοσμιοποίηση, στον ευδαιμονισμό, στην πανθρησκεία και στον εθνομηδενισμό είναι μία άλλη μορφή δουλείας που δεν απειλεί το σώμα, αλλά το πνεύμα και την ψυχή μας. Εμμένοντες στα πάτρια θα αντισταθούμε και θα νικήσουμε. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός τόνιζε ότι «Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται»! Και προσέθετε: «Να έχετε στο χωριό σας σχολείον ελληνικόν, διότι και η Εκκλησία μας είναι εις την ελληνικήν»!
138) ΑΠΟ ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΤΟΥ 1955 ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2010
Τα τραγικά γεγονότα της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955, από τα οποία ξεκίνησε ο ξεριζωμός και η συρρίκνωση του Ελληνισμού της Κωνσταντινουπόλεως, δεν ήσαν ένα τυχαίο και μεμονωμένο γεγονός. Ήταν αποτέλεσμα μακροχρονίου σχεδιασμού, τον οποίο τηρεί απαρέγκλιτα το τουρκικό κράτος στα εθνικά του θέματα, παρά τη συνεχή εναλλαγή κυβερνήσεων. Από το 1914, όταν άρχισε η γενοκτονία των Μικρασιατών, και με αποκορύφωμα το 1919, όταν άρχισε η γενοκτονία 350.000 Ελλήνων Ποντίων, μέχρι και σήμερα η πολιτική του τουρκικού εθνικισμού έχει δύο σταθερούς άξονες: α) Τη δημιουργία ομοιογενούς εθνικού κράτους με την εξόντωση ή εκδίωξη των Χριστιανικών μειονοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων κά). β) Την επέκταση της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής επιρροής της Τουρκίας προς όλες τις κατευθύνσεις και κυρίως προς τον εδαφικό χώρο του Ελληνισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974.
Στην επίτευξη των τουρκικών στόχων δυστυχώς έχει βοηθήσει κατά καιρούς η αφέλεια, η ιστορική αμνησία και η εσφαλμένη κρίση της ελληνικής πλευράς. Κάθε υποχώρησή μας δεν εκλαμβάνεται από την Άγκυρα ως φιλική σχέση μεταξύ γειτόνων, αλλά ως ένδειξη αδυναμίας. Η Τουρκία είτε ως Οθωμανική είτε ως Νεοτουρκική είτε ως Κεμαλική είτε ως Νεο-οθωμανική της σημερινής περιόδου αποθρασύνεται κάθε φορά που οι αρμόδιοι για τις τύχες του Ελληνισμού δείχνουν αδυναμία και υποχωρητικότητα. Αυτό μας δείχνει και η προϊστορία των Σεπτεμβριανών του 1955. Θυμίζω τα ιστορικά γεγονότα:
Κατά την περίοδο 1928-1932 ο Ελ. Βενιζέλος καλλιέργησε την ελληνοτουρκική φιλία με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Η ανταμοιβή μας ήταν το «βαρλίκ βεργκισί». Δηλαδή κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι πολυάριθμοι Έλληνες της Πόλης φορολογήθηκαν υπέρογκα και άδικα. Όποιος δεν μπορούσε να πληρώσει απεστέλλετο σε κάτεργα για καταναγκαστικά έργα και πολλοί πέθαναν από τις κακουχίες. Το 1952 η Ελλάς σε ένδειξη φιλίας προς τους γείτονες επέτρεψε τη λειτουργία τουρκόφωνου γυμνασίου στη Θράκη με το όνομα του Τούρκου προέδρου της Δημοκρατίας Τζελάλ Μπαγιάρ και – κακώς ως απεδείχθη – ανάγκασε όλους τους Μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης να μαθαίνουν την τουρκική γλώσσα. Η ανταμοιβή μας ήταν τα Σεπτεμβριανά του 1955. Η ιστορία έχει και συνέχεια. Το 1999, μετά τον φονικό σεισμό στην Κωνσταντινούπολη, ο λαός μας επέδειξε τη χριστιανική αλληλεγγύη του και κάποιοι υπεραισιόδοξοι καλλιέργησαν την λεγόμενη «διπλωματία των σεισμών» με την ελπίδα να επιτύχουν βελτίωση των σχέσεων. Η ανταμοιβή μας ήλθε στα αμέσως επόμενα χρόνια με τις συνεχείς αμφισβητήσεις των εδαφικών, θαλασσίων και εναερίων δικαίων μας, με προκλήσεις στη Δ. Θράκη, με την προβολή της θεωρίας των δύο κρατών στην Κύπρο και με τον Νέο Οθωμανισμό των κ.κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου.
Κάτι που πρέπει πάντα να προσέχουμε είναι η συνήθης τουρκική τακτική της «προβοκάτσιας», δηλαδή των σκηνοθετημένων επεισοδίων.
Τον Σεπτέμβριο του 1955 όλα άρχισαν όταν εξερράγη μία βόμβα στον αυλόγυρο του τουρκικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη, το οποίο θεωρείται ως η οικία που γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ. Σε ελάχιστες ώρες οι εφημερίδες στην Κωνσταντινούπολη κυκλοφόρησαν με πηχυαίους τίτλους, άρα κάποιος τους είχε προειδοποιήσει. Ο όχλος εφοδιάστηκε με ομοιόμορφους ξύλινους λοστούς, άρα κάποιο συντονιστικό κέντρο υπήρχε πίσω από το σπάσιμο των ελληνικών καταστημάτων, τους βιασμούς και τη θανάτωση του μοναχού Χρυσάνθου.
Όπως απεδείχθη τη βόμβα την είχε βάλει σκοπίμως ένας υπάλληλος του τουρκικού προξενείου, ο οποίος μετά από λίγες δεκαετίες ανταμείφθηκε με τη θέση του νομάρχη στην Τουρκία! Η μέθοδος της σκηνοθεσίας επανελήφθη και τον Ιανουάριο του 1996, όταν δήθεν τυχαία προσάραξη ενός τουρκικού φορτηγού πλοίου οδήγησε στην κρίση των Ιμίων.
Η τουρκική εξωτερική πολιτική χρησιμοποιεί ορισμένες σταθερές μεθόδους, γι’ αυτό καλό είναι να μελετούμε την άλλη πλευρά και να προλαμβάνουμε όσα μπορούμε. Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι και δημοκρατικοί πολίτες δεν έχουμε μίσος ή εχθρότητα προς τον απλό Τούρκο πολίτη. Έχουμε όμως σοβαρές ενστάσεις και ανησυχίες όταν διαβάζουμε τις σαφείς και δημοσιευμένες δηλώσεις των οπαδών του Νέου Οθωμανισμού, ο οποίος αποτελεί την επίσημη πολιτική της Άγκυρας σήμερα. Όπως παρατηρεί εύστοχα ο τουρκολόγος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής οι Τούρκοι προαναγγέλλουν δημοσίως τα σχέδια και τις απειλές τους. Διαβάζουμε, λοιπόν, τα σχέδια του Οθωμανισμού στο βιβλίο του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, το οποίο μεταφράσθηκε και στα ελληνικά. Λέγεται «Το Στρατηγικό Βάθος – Η Διεθνής θέση της Τουρκίας» και εξεδόθη στην Αθήνα το 2010 από τις εκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ. Η αρχική έκδοση έγινε στα τουρκικά το 2001. Ο Νταβούτογλου, πανεπιστημιακός και διεθνολόγος πέραν της σημερινής του ιδιότητας, πιστεύει ότι η Τουρκία πρέπει να έχει έντονη και πολύμορφη παρουσία στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή, να ενταχθεί στην Ευρώπη παραμένοντας μία ηγετική δύναμη στον Ισλαμικό κόσμο, να διατηρήσει τον στρατό της στην Κύπρο έστω κι αν δεν μείνει ούτε ένας Τουρκοκύπριος, να διδάξει πόσο καλή ήταν η Οθωμανική περίοδος για τους υποδούλους λαούς και να αξιοποιήσει τις μουσουλμανικές κοινότητες και μειονότητες της περιοχής ώστε να παρεμβαίνει δυναμικά. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα του Νταβούτογλου, με το οποίο ομολογεί ότι αυτά που έκαναν στην Κύπρο θέλουν να τα επαναλάβουν και στην ελληνική Θράκη. Γράφει στη σελίδα 200 τα εξής:
«Οι δύο σημαντικοί βραχυπρόθεσμοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας στα Βαλκάνια είναι η ισχυροποίηση της Βοσνίας και της Αλβανίας μέσα σ’ ένα πλαίσιο σταθερότητας και η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου που θα θέσει υπό την προστασία του τις εθνικές μειονότητες της περιοχής. Στο νομικό αυτό πλαίσιο η Τουρκία πρέπει να επιδιώκει συνεχώς την εξασφάλιση εγγυήσεων που θα της παρέχουν το δικαίωμα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων. Η νομιμότητα της επέμβασης της Κύπρου (σ.σ. εννοεί τον Αττίλα του 1974), που αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή, κατέστη δυνατή εντός ενός τέτοιου είδους νομικού πλαισίου».
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και αν θέλουμε να μην επαναληφθούν τα Σεπτεμβριανά του 1955 και ο Αττίλας του 1974 οφείλουμε να σταματήσουμε τις μονομερείς υποχωρήσεις μας (π.χ. αφελληνισμένα σχολικά βιβλία) και τις γλυκανάλατες «ελληνοτουρκικές προσεγγίσεις» που ενθαρρύνουν τον Νέο Οθωμανισμό.
137) ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΕΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΛΥΣΕΙΣ
Η γνωμοδότηση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης για την ανεξαρτησία του Κοσσόβου ( Ιούλιος 2010) και η δολοφονία του Βορειοηπειρώτη Αριστοτέλη Γκίκα στη Χειμάρρα από φανατικούς Αλβανούς (Αύγουστος 2010) αποτελούν δύο σημαντικά γεγονότα με έντονο ελληνικό ενδιαφέρον. Στη Χάγη το Δικαστήριο έκρινε ότι η απόσχιση της περιοχής Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων από τη Σερβία και η δημιουργία ανεξαρτήτου κράτους υπό αλβανική διοίκηση δεν συγκρούεται με τη διεθνή νομιμότητα. Έτσι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου για διάφορα αποσχιστικά κινήματα και δημιουργούνται ερωτηματικά για την αξία της εδαφικής ακεραιότητος των κρατών, την οποία υποτίθεται ότι προστατεύουν οι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και οι αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων. Η δε δολοφονία του ομοεθνούς μας έφερε και πάλι στο προσκήνιο την ξεχασμένη Βόρειο Ήπειρο και τα δεινά του εκεί Ελληνισμού, τα οποία συνεχίζονται και υπό «δημοκρατικό» καθεστώς, μετά από την εξοντωτική τυραννία των κομμουνιστικών καθεστώτων.
Υπό το φως αυτών των εξελίξεων και λαμβάνοντας υπ’ όψιν και άλλες ρευστές καταστάσεις στη Βαλκανική μας Χερσόνησο κρίνω σκόπιμο να επισημάνω τρεις περιφερειακές μορφές Αυτονομίας, οι οποίες μπορούν να δώσουν λύση στα σημερινά προβλήματα και να εκτονώσουν ειρηνικά τις δυναμικές διεκδικήσεις συγκεκριμένων εθνικών κοινοτήτων. Ξεκαθαρίζω ότι όταν μιλώ για Αυτονομία εννοώ Ευρεία Τοπική, Εκπαιδευτική, Αστυνομική και Οικονομική Αυτοδιοίκηση χωρίς να αλλάζουν ή να κινδυνεύουν τα υφιστάμενα σύνορα. Πιστεύω ότι η γνωμοδότηση της Χάγης είναι λανθασμένη νομικά και επικίνδυνη πολιτικά, γι’ αυτό αξίζει να αναζητήσουμε εξισορροπητικές λύσεις, όπως οι τρεις Αυτονομίες τις οποίες προτείνω.
Πρώτον. Αυτονομία των Σέρβων του Κοσσόβου. Η Ελλάς, η Κύπρος, η Ρωσία, η Ισπανία και πολλές άλλες χώρες καλά κάνουν και δεν αναγνωρίζουν το Κόσσοβο ως ξεχωριστό κράτος, διότι η κάθε χώρα οφείλει να σκέπτεται τις πρακτικές συνέπειες στα δικά της εθνικά θέματα (κατεχόμενη Κύπρος, Καταλονία, Μουσουλμάνοι του Καυκάσου κ.λπ). Από τη στιγμή, όμως, που άλλες και μάλιστα ισχυρές χώρες, όπως οι ΗΠΑ, αναγνωρίζουν το Κόσσοβο, πρέπει όλοι να συμβάλλουμε στη αναζήτηση λύσεων για την επιβίωση της Σερβικής Ορθόδοξης μειονότητας στην περιοχή. Οι βομβαρδισμοί του 1999 έγιναν με στόχο δήθεν το πολυεθνικό Κοσσυφοπέδιο και κατέληξαν σε ένα μονοεθνικό αλβανικό προτεκτοράτο, όπου οι περισσότεροι Σέρβοι έχουν φύγει και οι λίγοι εναπομείναντες έχουν περιορισθεί στον βόρειο κυρίως θύλακα (Μητρόβιτσα). Η μόνη λύση για να επιβιώσουν και να μην αισθάνονται διωκόμενοι είναι να αποκτήσουν μία μορφή Αυτονομίας με δικό τους τοπικό Κοινοβούλιο, άνεση επικοινωνίας με την μητέρα Σερβία, εκκλησιαστικούς και εκπαιδευτικούς θεσμούς στο πλαίσιο της εθνικής τους παράδοσης, χωρίς παράλληλα να εμποδίζεται η συμμετοχή τους στους ευρύτερους θεσμούς του Κοσσόβου, εάν θέλουν και στον βαθμό που αυτή είναι εφικτή. Η Αυτόνομη αυτή περιοχή θα προστατεύεται από τον ΟΗΕ και την Ευρ. Ένωση ενώ ταυτόχρονα η ΟΥΝΕΣΚΟ θα πρέπει να προστατεύσει πιο αποτελεσματικά τους Ορθοδόξους Ναούς και τα σερβικά μοναστήρια που μένουν εκτός της Αυτόνομης περιοχής και έχουν ήδη δεχθεί επιθέσεις από Αλβανούς κατά τα τελευταία 11 χρόνια.
Δεύτερον. Αυτονομία των Αλβανών εντός των ορίων της ΦΥΡΟΜ. Από το 2001, που οι Αλβανοί των Σκοπίων πήραν τα όπλα, μέχρι σήμερα η περίφημη Συμφωνία της Αχρίδος αποτελεί πεδίο αντεγκλήσεων και αμφισβητήσεων μεταξύ των Σλάβων (ψευδομακεδόνων) και των Αλβανών που ανέρχονται στο 30% του συνολικού πληθυσμού. Οι Αλβανοί έχουν αναθαρρήσει μετά την αμερικανική υποστήριξη στη απόσχιση του Κοσσόβου και οραματίζονται τη απόσχισή τους από τη ΦΥΡΟΜ και την ένωσή τους με τους ομοεθνείς τους, οι οποίοι ελέγχουν το Κόσσοβο. Η Μεγάλη Αλβανία έχει μετονομασθεί πιο διπλωματικά σε Φυσική Αλβανία, ενώ τα όπλα της εξεγέρσεως του 2001 παραμένουν σε κρύπτες για το ... επόμενο βήμα. Η μόνη λύση τουλάχιστον για το προσεχές μέλλον είναι η σαφής Αυτονομία των περιοχών με αλβανική πλειοψηφία εντός των ορίων του κράτους της ΦΥΡΟΜ. Έτσι το κράτος αυτό θα χάσει τον χαρακτήρα του μονοεθνικού «μακεδονικού», όπως προβάλλεται σήμερα. Επομένως θα είναι ευκολότερο να προβάλλει η Ελλάς τα επιχειρήματά της για το ζήτημα του ονόματος. Ένα δι-εθνικό ή ορθότερα πολυ-εθνικό κράτος δεν μπορεί να λάβει το όνομα που εκφράζει μία μόνον εθνότητα. «Μακεδόνες» αυτοαποκαλούνται οι Σλάβοι της ΦΥΡΟΜ. Οι Αλβανοί ήδη έχουν προτείνει το όνομα Δαρδανία που εξυπηρετεί και την Ελλάδα.
Τρίτον. Αυτονομία των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών εντός αλβανικών συνόρων. Όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν την Αλβανία από το 1990 μέχρι σήμερα απαιτούν από την Ελλάδα να συντηρεί πολυάριθμους Αλβανούς μετανάστες, αλλά ασκούν πολιτική γενοκτονίας «χαμηλών τόνων» κατά του αυτόχθονος Ελληνισμού. Αν δεν αποκτήσει μία μορφή Αυτονομίας η Β. Ήπειρος ο εκεί Ελληνισμός θα σβήσει τελείως. Μόνο με τη λύση της Αυτονομίας θα εξασφαλίσει εκπαιδευτικά, περιουσιακά και εκκλησιαστικά δικαιώματα και δίκαιη αστυνόμευση. Επιπλέον θα δημιουργηθεί μία ζώνη επενδύσεων με βοήθεια από την Ελλάδα για να επιστρέψουν πολλοί Βορειοηπειρώτες που εργάζονται σήμερα στον Ελλαδικό χώρο. Δυστυχώς οι αλβανικές ηγεσίες ενισχύουν τον ανθελληνισμό και πυροδοτούν την προπαγάνδα των Τσάμηδων (απογόνων των εγκληματιών πολέμου). Ας τους θυμίσουμε την Αυτονομία , την οποία προβλέπει το Πρωτόκολλο της Κερκύρας του 1914 με την υπογραφή και της Αλβανίας!
136) Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΣΟΒΟ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ
Το είχαμε υποψιασθεί εδώ και καιρό, αλλά τώρα επιβεβαιωνόμαστε. Ότι, δηλαδή, τα λεγόμενα Διεθνή Δικαστήρια (αλλά και τα ευρωπαϊκά) δεν κρίνουν με κύριο κριτήριο το Διεθνές Δίκαιο, αλλά πρωτίστως με πολιτικά κριτήρια. Η απόφαση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η οποία κρίνει με ψήφους 10 έναντι 4 ότι η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου (Κοσσόβου) από τη Σερβία είναι νόμιμη, ευθυγραμμίζεται με τα αμερικανικά συμφέροντα και με τη γραμμή των ΗΠΑ να υποστηρίζουν τους Αλβανούς εναντίον των Σέρβων. Είναι πρωτοφανές να έρχεται ένα Διεθνές Δικαστήριο και να καταπατά την αρχή της εδαφικής ακεραιότητος των κρατών - την οποία υποτίθεται ότι στηρίζει ο ΟΗΕ - και να αγνοεί το Ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας (Ιούνιος 1999), με το οποίο ο ΟΗΕ δεσμευόταν να διαφυλάξει την εδαφική ακεραιότητα της τότε Νέας Γιουγκοσλαβίας, η οποία μετονομάσθηκε σε Ομοσπονδία Σερβίας-Μαυροβουνίου!
Για μία ακόμη φορά δικαιώνονται οι μελετητές του Θουκυδίδη, οι οποίοι μας θυμίζουν μία περίφημη διαπίστωση του Αλιμούσιου ιστορικού, που έγραψε ότι δεν αρκεί να έχεις δίκιο, αλλά πρέπει να έχεις και τη δύναμη να το επιβάλλεις. Συμπλήρωνε δε ότι ο ισχυρός διεκδικεί όσα του επιτρέπει η ισχύς του και ο ανίσχυρος υποχωρεί στον βαθμό που του επιβάλλει η αδυναμία του! Απλώς διερωτώμαι γιατί επιμένει η επίσημη ελληνική διπλωματία να μιλά για Δικαστήριο της Χάγης και για παραπομπή των προβλημάτων του Αιγαίου. Από ένα τέτοιο δικαστήριο ας μην περιμένουμε εφαρμογή του Δικαίου της Θαλάσσης. Το πιθανότερο είναι ότι θα εκδώσει μία μεσοβέζικη απόφαση με πολιτικά κριτήρια και δεν αποκλείεται να οδηγηθούμε σε κάποια περίεργη μοιρασιά του Αιγαίου χωρίς ... να το καταλάβουμε. Αυτό που θα αναγκάσει τους Τούρκους να μαζέψουν το σκάφος Πίρι Ρέϊς δεν είναι η επίκληση του Δικαστηρίου, αλλά η ψυχική, εκπαιδευτική, αμυντική και διπλωματική θωράκιση του Ελληνισμού. Δυστυχώς στα ελληνοτουρκικά πληρώνουμε τις βαρύτατες υποχωρήσεις της οκταετίας Σημίτη (1996-2004) με αποκορύφωμα τη συμφωνία της Μαδρίτης του 1997, όπου η Ελλάς αναγνώρισε «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Η απόφαση της Χάγης και νομικά και πολιτικά δεν είναι συμφέρουσα για την Ελλάδα. Βεβαίως η κυβέρνηση των ΗΠΑ έσπευσε να οργανώσει συνέντευξη τύπου με δύο νομικούς συμβούλους της για να εξηγήσουν ότι η συγκεκριμένη γνωμοδότηση αφορά μόνο στη συγκεκριμένη διαδικασία ανακηρύξεως της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου και δεν δημιουργεί προηγούμενο για άλλες μειονότητες και για άλλα αποσχιστικά κινήματα. Κανείς όμως δεν τους πίστεψε. Όλες οι μεγάλες εφημερίδες της Υφηλίου παραδέχονται ότι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου για την απόσχιση εδαφών εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας κρατών. Ο βρετανικός GUARDIAN, σε άρθρο που αναδημοσίευσε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 25-7-2010, στη πρώτη θέση του σχετικού καταλόγου τοποθετεί το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων. Και είναι λογικό να περιμένουμε την αποθράσυνση του Έρογλου, ο οποίος ήδη μιλά για δύο κράτη στην Κύπρο. Η απόφαση περί Κοσσόβου δίνει ηθική ώθηση στα σχέδια της Άγκυρας και του ψευδοπροέδρου Έρογλου και είμαι βέβαιος ότι θα επιδιώξουν αναγνώριση του ψευδοκράτους από αριθμό Ισλαμικών χωρών. Άλλωστε ο Νεο-Οθωμανισμός των Ερντογάν και Νταβούτογλου έχει καλλιεργήσει την βελτίωση και εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Μουσουλμανικών χωρών.
Επιπλέον πρέπει να προβληματισθούμε ως Έλληνες, διότι στο γνωστό βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος» ο Τούρκος ΥΠ.ΕΞ. Αχμέτ Νταβούτογλου συσχετίζει την περίπτωση του Κοσσόβου με την περίπτωση της Μουσουλμανικής μειονότητος στη Δυτική Θράκη (βλέπε σελίδα 482 της ελληνικής εκδόσεως). Επίσης συσχετίζει την ελληνική Θράκη και με την περίπτωση της Κύπρου (σελ. 200) τονίζοντας ότι στόχο