Αρθρα Νίκου Καρατουλιώτη

Υποστράτηγος Ε.Α

Μέλος Κ.ΕΘ.Α

 

 

 

 

 

Tο «διαβόητο» άρθρο του Γερμανικού περιοδικού FOCUS on Line σε μετάφραση της δημοσιογράφου Παναγιώτας Γιαννοπούλου, της εφημερίδας ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου

 

Αυτός είναι ο τίτλος του κειμένου: «Πολιτισμικό σοκ της Ελλάδας»

Αρθρογράφος Κ. Boetig από το Focus on line.

 

Η μετάφραση από τα γερμανικά του άρθρου, έχει ως εξής:

«Η Ε.Ε. ζητάει από την Ελλάδα όχι μόνο μια σκληρή οικονομική πολιτική αλλά απαιτεί και αλλαγή της νοοτροπίας. Οι ρίζες όμως της διαφορετικότητας είναι βαθιές και δεν θα αλλάξει τίποτα πέραν μιας αισθητικής εξωτερικής επέμβασης. Μπορούμε να καταλάβουμε τους Έλληνες;
Οι Έλληνες δεν γνωρίζουν προβλήματα προσαρμoγής. Έχουν κατακλύσει τον κόσμο ψήνοντας και τηγανίζοντας γύρω τους, και παίζοντας σε ρόλο κομπάρσου σε κάποια μικρά εργάκια. Σε αυτόν τον συμπαθητικό μικρό λαό που φαίνεται να χορεύει συνεχώς τον Ζορμπά και να γλεντάει, δεν εκπλήσσεται ο γνώστης των πραγμάτων καθόλου με όσα γίνονται.
Πώς και να εκπλήσσεται εξάλλου με έναν λαό που ανακατεύει ρετσίνι με κρασί, τυλίγει ρύζι με χορταρικά σε αμπελόφυλλα, παίρνει το ευρωπαϊκό κύπελλο σχεδόν χωρίς κανένα γκολ, αλλά γνώριζε πριν 2.500 χρόνια ότι η ύλη αποτελείται από άτομα και η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο;

Οι Έλληνες ένιωθαν πάντα σαν τους γονείς του πολιτισμού και δεν δίσταζαν όμως να περνούν με τα λεφτά των παιδιών τους. Σήμερα αυτό το κράτος μπαίνει στο γηροκομείο και δέχεται κηδεμόνα να το επιβλέπει.

Αλλά φυσικά αυτό δεν απασχολεί καθόλου τον Έλληνα πολίτη. Αυτός ποτέ δεν περίμενε κάτι από τον υπουργό του, πέρα από την ανταλλαγή της ψήφου του με την άδεια να κτίσει το αυθαίρετό του.

Δεν βαριέσαι, σου λέει, το ελληνικό κράτος θα επιβιώσει και χωρίς δική του κυβέρνηση. Εξάλλου γιατί να αλλάξει κάποιος όταν είναι τόσο τέλειος όσο ο Έλληνας;


Γλώσσα και γραφή


Οι Έλληνες είναι μοναδικοί! Μόνο αυτοί γράφουν ελληνικά. Το να ξεφορτωθούν επιτέλους την 2500 χρονών παλαιά γραφή ούτε που το σκέφτηκαν ποτέ. Εξάλλου το ελληνικό αλφάβητο ήταν υπεύθυνο για τη δημιουργία της λατινικής και κυριλλικής γραφής. Στο πέρασμα των χρόνων δεν άλλαξε ιδιαίτερα πάρα μόνο στην έννοια των λέξεων. Φυσικά στα σχολεία είναι κύριο μάθημα και διδάσκεται από την πρώτη γυμνασίου. Είναι σαν να μαθαίναμε εμείς τα αρχαία γερμανικά ή τα γοτθικά.

Έχουν φροντίσει όμως να διευκολύνουν τους ξένους τουρίστες τους με πινακίδες που αναγράφουν τις τοποθεσίες με λατινικά γράμματα, αν και σε μια απόσταση μερικών μέτρων θα δεις την ίδια ονομασία με τρεις διαφορετικούς τρόπους γραμμένη. Agia, Aghia, Αyia.

Οι κανόνες υπάρχουν για να τους παραβιάζουν. Στα μικρά όσο και στα μεγάλα.

Εγωισμός και αίσθηση του «εμείς». Ο ένας εναντίον του άλλου, αλλά όλοι μαζί εναντίον του εχθρού.

Ο καθένας προσπαθεί στους δρόμους είτε με αυτοκίνητο είναι είτε με μηχανάκι, να κόψει την προτεραιότητα του αλλού.

«Ο ένας εναντίον του άλλου και όλοι μαζί ενάντια στον πεζό φυσικά», είναι ο σκοπός.

Για να δοθεί μια λύση μπαίνει στη μέση ο τροχονόμος να ρυθμίσει την κίνηση. Και ξάφνου όλοι οι οδηγοί μαζί συμφωνούν και συνεργάζονται σε έναν εκκωφαντικό θόρυβο κορναρίσματος που τελικά οδηγεί τον τροχονόμο στη φυγή.

Με ελεύθερο το πεδίο λοιπόν πάλι οι οδηγοί επιδίδονται στο εγωιστικό τους έργο.

Μεταξύ τους βασικά οι Έλληνες μισούνται

 

Δεν είναι τυχαίο που στον ελληνικό εμφύλιο του 1944-1949 σκοτώθηκαν περισσότεροι Έλληνες απ’ ό,τι στον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.

Τον εισβολέα όμως τον αντιμετωπίζουν όλοι μαζί. Είτε Αριστεροί είναι είτε Δεξιοί.

Η μεγαλύτερη φιλοφρόνηση που μπορείς να αποσπάσεις από Έλληνα είναι το «είσαι δικός μας». Με την πλάτη γυρισμένη.


Υπάρχουν άνθρωποι και Έλληνες

 

Μέχρι και πριν 30 χρόνια οι Έλληνες μετρούσαν έξι ηπείρους. Τις γνωστές πέντε που ξέρουμε όλοι και την Ελλάδα. Για μερικούς μάλιστα υπήρχαν και τεσσάρων ειδών ζωντανά πλάσματα. Τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι και οι Έλληνες.

Την ΕΟΚ την περνούσαν κάποιοι για συνεργασία του διαόλου με τον Πάπα που σκοπό είχαν να καταδυναστεύσουν και να μυήσουν τους χριστιανούς ορθόδοξους σε ρωμαϊκές αιρέσεις.

Έτσι μάλιστα δεν υποδουλώθηκαν ούτε στους Τούρκους. Η «Ισταμπουλ» ονομάζεται ακόμη επισήμως Κωνσταντινούπολη και η κιτρινόμαυρη σημαία της βυζαντινής αυτοκρατορίας κυματίζει ακόμη σε εκκλησίες και μοναστήρια.

Ακριβώς και πάντα δίπλα της έχει τη γαλανόλευκη ελληνική, του μόλις κατά το 1829 απελευθερωμένου ελληνικού κράτους.

Ωστόσο οι Έλληνες ως χριστιανοί δίνουν ονόματα αρχαιοελληνικά στα παιδιά τους χωρίς ενδοιασμούς. Έτσι έρχεται σε αντίθεση η μεγαλοπρέπεια της ελληνικής αρχαιότητας με τη σημερινή τους εικόνα.


Η παρέα μετράει. Όμως είναι παρέα της μιας στιγμής


Οι περισσότεροι Έλληνες είναι πολύ της παρέας. Δεν τους αρέσει να τρώνε μόνοι τους ή δυο-δυο. Θέλουν μεγάλες παρέες και ο ένας φέρνει και τον άλλο μαζί του.

Οπότε βλέπεις συχνά μεγάλες παρέες στα τραπέζια τους. Η πίστα στο χορό μονοπωλείται και θεωρούν αγένεια να μπεις μαζί τους στο συρτάκι ή στο χασάπικο.

Και το μπουρμπουάρ στην ορχήστρα πάει για την ατομική του ευχαρίστηση σε δική του παραγγελία.

Τρώνε διαφορετικά και τσακώνονται ψεύτικα για το λογαριασμό. Οι Έλληνες παραγγέλνουν όλοι μαζί στο τραπέζι και όχι ο καθένας το πιάτο του. Το κρασί ρέει άφθονο στα ποτήρια και πάντα πρέπει να φροντίζουν να υπάρχει ανεφοδιασμός.

Δεν αδειάζει κάνεις το πιάτο του, γιατί αυτό θα σήμαινε πως το φαγητό έπεσε λίγο και ίσως δεν θα χόρτασαν όλοι.

Όταν έρχεται ο λογαριασμός όλοι προθυμοποιούνται δήθεν να πληρώσουν ενώ ξέρουν πολύ καλά ποιανού η σειρά είναι. Όσο για το μπουρμπουάρ, τους είναι πιο βολικό να αφήνουν τα ψιλά στο τραπέζι, αντί να στρογγυλοποιήσουν το ποσό λεκτικά στο σερβιτόρο.

 

Ο Θεός βοηθός: Καινούργιοι άγιοι για καινούρια προβλήματα

 

Το 97% των Ελλήνων είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Οι εικόνες των αγίων τους κρέμονται όπου μπορεί κανείς να φανταστεί.

Έχουν ρόλο υπουργού και γενικού γραμματέα του Θεού και κρέμονται εκτός από τις εκκλησίες και στις ταβέρνες στα σπίτια, στα σούπερ μάρκετ δίπλα στο ταμείο.

Όποιος έχει προβλήματα απευθύνεται σε αυτούς και μάλιστα κατευθείαν στους ειδικούς. Στον Άγιο Νικόλαο (οι ναυτικοί) ή στην Αγία Παρασκευή (όσοι έχουν προβλήματα οράσεως). Όταν βέβαια εμφανιστεί καμιά καινούρια ασθένεια, τότε βαφτίζουμε κάποιον καινούριο Άγιο όπως το 1959 τον Άγιο Ραφαήλ για τους καρκινοπαθείς.

Μόνο που για τους πολιτικούς τους δεν βρέθηκε ακόμη κανένας.


Χωρίς χρόνο και χώρο

 

Οι Έλληνες ζουν μέσα σε ανοιχτό όριο του αιωνίου χρόνου. Ο χρόνος δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος... Το «τώρα» σπάνια το συναντάς και η λέξη «αύριο» είναι πολύ συχνή. Όμως τα λεωφορεία και τα τρένα πρέπει να κρατήσουν ένα ωράριο και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.

Όσο για τους δρόμους που έχουν ονομασίες, αυτές τις γνωρίζει μόνο ο ταχυδρόμος γιατί σχεδόν ποτέ δεν βλέπεις τις πινακίδες στη θέση τους.


Μια προφορική κοινωνία

 

Ο Έλληνας πολύ εύκολα θα ρωτήσει να μάθει το δρόμο παρά θα χρησιμοποιήσει το χάρτη. Δεν ξέρει ούτε να τον διαβάζει και έτσι γέλασε πολύς κόσμος όταν ένας νταλικέρης ερχόμενος από τη Βενετία έκανε τον κύκλο της Ελβετίας για να φτάσει στη Νυρεμβέργη. Είχε σημειώσει στο χάρτη που αγόρασε για πρώτη φορά στη ζωή του τη διαδρομή που του φάνταζε πιο ωραία.

Συνάδελφοι του εξήγησαν ότι θα ερχόταν πολύ πιο σύντομα μέσα από τη σήραγγα του Brenner. Πέταξε το χάρτη του και από δω και στο εξής λέει θα ρωτάει.

Με τα τυπωμένα γράμματα φαίνεται δεν τα πηγαίνουν γενικώς καλά οι Έλληνες. Έτσι και τα ωράρια των μουσείων στις ηλεκτρονικές σελίδες του υπουργείου Πολιτισμού ποτέ δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

 

Πνεύμα δημιουργικό: I have inspiration

 

Πολλοί Έλληνες είναι πνεύματα δημιουργικά και αυτό όχι μόνο στο να παραποιούν στατιστικά στοιχεία.

Έτσι και ο Κρητικός Γιώργος Πετράκης που έχει το δικό του μουσείο που μας ξεναγεί από την εποχή των πρώτων ανθρώπων έως την εφεύρεση του τροχού έως και την προσγείωση στη σελήνη.

Το ίδιο και ο Κώστας Κοτσανάς από το Κατάκολο που λειτουργεί έκθεση με τίτλο την τεχνολογία από το πρώτο ρομπότ έως και το ξυπνητήρι.

Όσο για τη ζωγράφο στα νότια της Κρήτης, που διατηρεί και πλυντήριο ρούχων, αυτή έχει την έκθεσή της ανάμεσα στα πλυντήρια και συχνά μια ταμπελίτσα στην πόρτα που γράφει: «I have inspiration. Come back tomorrow»

 

Οι Έλληνες στις διακοπές τους

 

Οι Έλληνες προτιμούν να κάνουν διακοπές με παρέες και στην πατρίδα τους. Το καλοκαίρι στη θάλασσα και το χειμώνα στα βουνά. Όπως επίσης και στα αρκετά χιονοδρομικά κέντρα που υπάρχουν.

Τα καταλύματά τους κάθε άλλο παρά ταπεινά χαρακτηρίζονται και έχουν συνήθως το τζάκι τους και το τζακούζι τους.

Οι παραγγελίες στο φαγητό γίνονται προφορικά και τα γκαρσόνια γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ έχουν να κάνουν με ντόπιους και όχι με τουρίστες.

Βλέπετε οι Ελληνίδες μαμάδες μπορούν να κρίνουν το καλό φαγητό.

Πολλά από αυτά τα καταλύματα φτιάχτηκαν με χορηγήσεις της Ε.Ε. και έχουν πάρει τέτοια μορφή ώστε αργότερα να μπορούν να τροποποιηθούν σε κατοικίες για τα παιδιά τους». 

 

 

 

Τουρκική έρευνα στο Αιγαίο για πετρέλαια

 

 

Τα ελληνικά νησιά που είναι απέναντι από τα παράλια της Τουρκίας αποτελούν συνέχεια της Ανατολίας.

Την παραπάνω δήλωση έκανε ο τότε Γ.Γ του ΝΑΤΟ κ. Λούνς, στα τέλη του 1973 για να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Αφού τα κατοχικά τουρκικά στρατεύματα πάτησαν πόδι στην Κύπρο νέος κύκλος διεκδικήσεων της γείτονος χώρας αρχίζει αυτή την φορά σε ολόκληρο το Αιγαίο.

Από τότε και μετά, με μια σειρά λαθών (όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων), άλλοτε μέσα από άγνοια και άλλοτε με λανθασμένους χειρισμούς και άλλοτε με ενδοτισμό που φθάνει στα όρια της εσχάτης προδοσίας, κατορθώσαμε να παραχωρήσουμε την επικυριαρχία του Αιγαίου στο Ν.Α.Τ.Ο. με επιμέρους συγκυρίαρχους την Τουρκία και την Ελλάδα.

Έτσι λοιπόν η κοιτίδα όλων των μεγάλων ελληνικών πολιτισμών και ο ζωτικός χώρος της Ελλάδας το Αιγαίο που μέχρι πρότινος ήταν μια ελληνική λίμνη παραδόθηκε αμαχητί στους βαρβάρους του Τουρκμενιστάν.   

Μέχρι τώρα είχαμε αμφισβήτηση του ελληνικού εναέριου χώρου, της  υφαλοκρηπίδας και των βραχονησίδων. Με το τελευταίο περιστατικό όπου η Τουρκία διεξήγαγε έρευνες για πετρέλαιο μεταξύ Καστελόριζου και Κύπρου, ένας νέος κύκλος διεκδικήσεων ξεκινά και αυτός είναι της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (Α.Ο.Ζ.)

Το μέγα ερωτηματικό είναι, τι ακριβώς ζητούσε το νορβηγικό ερευνητικό σκάφος «Malene Ostervold» στη συγκεκριμένη περιοχή και τι ακριβώς επιδιώκει η Τουρκία σε βάθος χρόνου με την συγκεκριμένη κίνηση. Η μέχρι τώρα πρακτική της γείτονος χώρας σχετικά με τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο είναι πάγια, δηλαδή στην αρχή ξεκινά με ένα μεμονωμένο ελεγχόμενο θερμό περιστατικό σε μια περιοχή και στη συνέχεια  αυξομειώνοντας την ένταση στην συγκεκριμένη περιοχή αναλόγως των ιστορικών συγκυριών κατορθώνει άλλοτε να επιβάλει τις απόψεις της και άλλοτε να τις εμφανίσει στο διεθνές γίγνεσθαι, ως Ελληνοτουρκικές διαφορές.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η Άγκυρα εξέδωσε στις 21-11-2008 και ημέρα Παρασκευή (τις πρωινές ώρες) την ναυτική αγγελία NAVTEX 545/8, με την οποία καθοριζόταν ένας ορθογώνιος χώρος νοτίως του Καστελόριζου για γεωφυσικές έρευνες, ενώ η όλη επιχείρηση άρχισε αμέσως μετά από λίγες ώρες προκειμένου να μη προλάβει να αντιδράσει η Ελλάδα. Ο συγκεκριμένος χώρος περιελάμβανε τμήμα της ελληνικής αλλά και της τουρκικής υφαλοκρηπίδας αλλά το σύνολο της περιοχής ήταν σε «διεθνή ύδατα». Μετά από διαβουλεύσεις και έντονα διαβήματα της Ελλάδας τόσο προς την Τουρκία όσο και προς την Νορβηγία, το σκάφος αποχώρησε αφού του δόθηκαν κάποιες συντεταγμένες της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Τα τελευταία χρόνια με μια σειρά από σύγχρονους δορυφόρους έχει γίνει ακριβής καταγραφή των περιοχών που πιθανόν να υπάρχουν πετρελαϊκά κοιτάσματα στο Αιγαίο. Η μέθοδος είναι πολύ απλή, όπου υπάρχουν αδικαιολόγητες φωτογραφικές πετρελαιοκηλίδες είναι πιθανή ύπαρξη υδρογονανθράκων.

Στην συγκεκριμένη περιοχή όπου ερευνούσε το νορβηγικό ερευνητικό σκάφος δεν υπάρχουν ενδείξεις ύπαρξης τέτοιων κοιτασμάτων, γιατί άραγε προέβη η Τουρκία σε μια τέτοια ενέργεια.

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη είναι ένας νέος θεσμός και αποτελεί την σημαντικότερη καινοτομία του νέου δικαίου της θάλασσας (1982). Είναι μια ζώνη μεταξύ των παράκτιων χωρών η οποία μπορεί να φθάσει μέχρι και τα 200 ναυτικά μίλια από τις ακτές και περιλαμβάνει τα ύδατα, το βυθό και το υπέδαφος (εδώ έχουμε μια επαναστατική νομική τοποθέτηση, καθόσον συμπεριλαμβάνει και τον προϋφιστάμενο θεσμό της υφαλοκρηπίδας). Το ρεζουμέ της όλης υπόθεσης είναι ότι ενώ στο θέμα της υφαλοκρηπίδας το καθεστώς είναι ασαφές σχετικά με  τα νησιά, σε αυτό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (Α.Ο.Ζ.) υπάρχει ρητή δέσμευση ότι τα νησιά έχουν (Α.Ο.Ζ.).

 Η Κύπρος έχει οριοθετήσει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με την Αίγυπτο και μάλιστα έχει παραχωρήσει και δικαιώματα για διεξαγωγή πετρελαϊκών ερευνών.

Ταυτόχρονα η Αθήνα έχει έρθει σε επαφή και αυτή με την Αίγυπτο προκειμένου να διευθετηθεί η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ανάμεσα στις δύο χώρες.

Η Άγκυρα αντιδρά και ζητά να εξαιρεθεί το Καστελόριζο γιατί συντρέχουν ειδικοί λόγοι και επιπλέον να ακυρωθεί η συμφωνία μεταξύ της Κύπρου και των όμορων χωρών καθόσον έχει δικαιώματα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου και το Τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος.

Παρόλα αυτά οι γεωπολιτικές φοβίες της Τουρκίας είναι πολύ μεγαλύτερες, καθόσον η εφαρμογή των διατάξεων του νέου δικαίου της θάλασσας περί Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης θα δημιουργήσει ένα συνεχές τοίχος μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου και θα απομονώσει την Τουρκία στα παράλιά της, χάνοντας τα άνομα προνόμια που τις έχουν παραχωρηθεί είτε μέσου του ΝΑΤΟ είτε μέσου του ενδοτισμού των εκάστοτε κυβερνόντων. Έτσι προσπαθεί να μπει σφήνα ανάμεσα της Ελλάδας και Κύπρου στην περιοχή του Καστελόριζου και να σπάσει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη Ελλάδας και Κύπρου στο σημείο επαφής.

 Ερωτήματα

1.      Γιατί το ερευνητικό νορβηγικό σκάφος ζήτησε συντεταγμένες;

2.      Γιατί η ελληνική κυβέρνηση έδωσε τις συντεταγμένες της υφαλοκρηπίδας για την διευκόλυνση εξόδου του νορβηγικού σκάφους από τα ελληνικά ύδατα για εκτόνωση της κρίσης;  

3.      Δίνοντας το στίγμα της υφαλοκρηπίδας μήπως απεμπολούμε τα κυριαρχικά δικαιώματα σχετικά με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη;

Διαπιστώσεις

1.      Η Τουρκία το 1986 υιοθέτησε την Α.Ο.Ζ. και ήρθε σε συμφωνία με την Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες χρησιμοποιώντας την μέση γραμμή.

2.      Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ρυθμίσει την Α.Ο.Ζ σε όλα τα παράλια της εκτός της Μεσογείου κατόπιν των πιέσεων της Τουρκίας.

3.      Η αμερικανική κυβέρνηση το 1983 έκανε εφαρμογή του νέου δικαίου της θάλασσας και επέβαλε την Α.Ο.Ζ γύρω από τα παράλιά της στα 200 ναυτικά μίλια

Ύστερα από όλα τα παραπάνω θέλω να ερωτήσω την υπουργό Εξωτερικών

1.      Ποιες ήταν οι συντεταγμένες που εδόθησαν στο νορβηγικό ερευνητικό σκάφος;

2.      Τι έχει να απαντήσει σχετικά με την Α.Ο.Ζ και την επερώτηση που υποβλήθηκε στην Βουλή από κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης;

3.      Η Τουρκία θα επανέλθει στην συγκεκριμένη περιοχή σύμφωνα με την πρακτική της, και εάν έχουν σχεδιασθεί τα ανάλογα αντίμετρα σε μια τέτοια περίπτωση;

 

 

 

Ο ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ… ΖΗΤΩ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΓΩΝ

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο ελέγχων την ενέργεια και τους αγωγούς μεταφοράς αυτής, ελέγχει και το παγκόσμιο γίγνεσθαι, αυτό είχε κατά νου η υπερδύναμη όταν ζαλισμένη από την απρόσμενη νίκη της, έβλεπε την κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Έτσι μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αμηχανίας και ομφαλοσκόπησης, τον Μάιο του 1997 ανακοινώνεται το νέο «γεωπολιτικό μανιφέστο» των ΗΠΑ, με το οποίο χαράσσεται η νέα Εθνική  Στρατηγική προκειμένου η Αμερική να διατηρήσει την παγκόσμια κυριαρχία της μέσα στο νέο μεταψυχροπολεμικό Διεθνές Σύστημα όπου μέσα από ιστορικές συγκυρίες ανεδείχθη σε ηγεμονική δύναμη παγκόσμιας κλίμακας.

Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής είναι:

       α. αποδυνάμωση της Ρωσίας στον ιστορικό της χώρο.

       β. αποτροπή «οιασδήποτε μορφής συμμαχίας» Ρωσίας Ευρώπης.

       γ. αποτροπή μετεξέλιξης της ΕΕ σε ανεξάρτητη δύναμη.

Βασικό εργαλείο για την επίτευξη των στόχων της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής το ΝΑΤΟ, το οποίο από αμυντικός οργανισμός αντί να καταργηθεί μιας και δεν υπήρχε λόγος ύπαρξης του (δημιουργήθηκε για την ανάσχεση του Συμφώνου της Βαρσοβίας), μεταλλάσσεται σε επιθετικό εργαλείο.

Το ΝΑΤΟ είναι το εργαλείο εκείνο που επιτρέπει στους Αμερικανούς να κρατούν τη Γερμανία «κάτω», τη Ρωσία «έξω», και τους εαυτούς τους «μέσα» στην Ευρώπη.

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας με την ταυτόχρονη εμφάνιση της παγκοσμιοποίησης έπαιξε ένα τρελό παιχνίδι στους εμπνευστές της απελευθέρωσης του εμπορίου και την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου.

Οι ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ για τον έλεγχο των πετρελαίων με την ταυτόχρονη ανάπτυξη της Ασίας και με την αλματώδη εκβιομηχάνιση της Κίνας, είχε σαν αποτέλεσμα την εκρηκτική ζήτηση πετρελαίου, η οποία με την σειρά της είχε σαν αποτέλεσμα την εκτόξευση της τιμή του στα 110 $ το βαρέλι.

Αυτό με την σειρά του είχε σαν αποτέλεσμα να γεμίσουν τα ταμεία του Πούτιν και να σηκώσει κεφάλι η Ρωσία, επανακάμπτοντας και διεκδικώντας την θέση της στην διεθνή σκακιέρα, όχι σαν χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά ως ιμπεριαλιστική δύναμη.

Οι Αμερικανοί αιφνιδιασμένοι από την αλυσιδωτή αντίδραση που οι ίδιοι δημιούργησαν, γίνονται ποιο επιθετικοί και προσπαθούν να απομονώσουν ενεργειακά την Ρωσία, με αποτέλεσμα να έχουμε τον πόλεμο των αγωγών .

 

Η ΑΝΑΓΕΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

Η Ρωσία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου μετά την Σαουδική Αραβία και ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου. Τα έσοδα από την εξαγωγή ενέργειας αντιπροσωπεύουν το 40% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, προβλέπεται δε μέχρι το 2020 να είναι η πέμπτη πλουσιότερη χώρα.

Ο Πούτιν επανεθνικοποίησε τις ενεργειακές εταιρείες και μέσα από αυτές άρχισε να παράγει εξωτερική πολιτική και η Ρωσία να διεκδικεί τον ρόλο της στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ρωσικής εξωτερικής πολιτικής είναι η εξαγωγή ενέργειας, και μέσω αυτής η δημιουργία ενεργειακών συμμαχιών, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου δυνατόν να μεταβληθούν σε καθοριστικές πολιτικές συμμαχίες, ανατρέποντας την πρωτοκαθεδρία της Αμερικής και μεταβάλλοντας το μονοπολικό σύστημα σε πολυπολικό.

1.      Επανασχεδιάζει αγωγούς προς την Ευρώπη και Ασία (Κίνα, Ιαπωνία), μια και το υπάρχον δίκτυο διανομής λειτουργεί με γνώμονα τα συμφέροντα της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης.

2.      Δημιούργησε την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών (ΚΑΚ), αποτελούμενη       από την Αρμενία, Καζακστάν, Τατζικιστάν, Λευκορωσία, Κιργισία και υπέκλεψαν  Ουζμπεκιστάν που αποσκίρτησε από την αμερικανική GUAM.   

3.      Μετά την κρατικοποίηση της Γιούκος και την φυλάκιση του Χοντορκόφσκι που ήταν ο μεγαλομέτοχος, πούλησε το 20% των μετοχών της στους Κινέζους. Έτσι κατόρθωσε όχι μόνο να γεφυρώσει τις τεράστιες διαφορές που χώριζαν τις δύο χώρες, αλλά και αυτή τη στιγμή να πραγματοποιούν στα σύνορά τους κοινά στρατιωτικά γυμνάσια (το τελευταίο αποτελεί τον μεγαλύτερο αμερικανικό εφιάλτη) .

4.      Τελευταία μάλιστα η Κίνα τάχθηκε αλληλέγγυα στο πλευρό της Ρωσίας, εναντίον της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας λέγοντας «αποτελεί έναν από τους νέους τρόπους των ΗΠΑ να ενισχύσουν τις θέσεις τους μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου».

5.      Δημιούργησε ισχυρή συμμαχία με το Ιράν (τους ενώνουν κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα), η οποία συμμαχία επισφραγίσθηκε με την Ρωσική βοήθεια για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (αυτό που  οι Αμερικανοί απαιτούν την διακοπή της λειτουργίας του).

6.      Υπέγραψε συμφωνία με την Ινδία, εξαγωγής πετρελαίου και εισαγωγής πληροφορικής τεχνογνωσίας.

7.      Κατασκευάζει από κοινού με την Γερμανία υποθαλάσσιο αγωγό στην Βαλτική που θα συνδέει απευθείας τις δύο χώρες.

8.       Ανταπάντησε στην Αμερικανική προσπάθεια απομονωτισμού της (αγωγός Μπακού – Τυφλίδα - Σεϋχάν ), με έναν άλλο αγωγό, αυτόν του Μπουργκάζ - Αλεξανδρούπολη.

9.      Και προέβη σε μια σειρά ενεργειών όπου με όπλο την ενέργεια παράγει φιλίες και δημιουργεί συμμαχίες.

 

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΠΑΓΙΔΕΥΣΗ

Η Αμερική στερούμενη πηγών ενέργειας μιας και η ίδια εισάγει από το εξωτερικό  τουλάχιστον τα 2/3 των αναγκών της, προσπαθεί να καλύψει το κενό της εξωτερικής πολιτικής της με την πολιτική των κανονιοφόρων.

1.      Με μια σειρά ληστρικών στρατιωτικών επεμβάσεων προσπαθεί να υφαρπάξει τον πλούτο διαφόρων χωρών, εφευρίσκοντας διάφορες παιδαριώδεις δικαιολογίες (άλλοτε πολέμους εναντίον της τρομοκρατίας και άλλοτε με πρόσχημα την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως την υπαγορεύουν τα συμφέροντά της).

2.      Η Ευρωατλαντική συμμαχία σφίγγει και άλλο την θηλιά γύρω από την Ρωσία ενσωματώνοντας συνεχώς νέα μέλη στην συμμαχία.

3.      Δημιούργησαν σειρά προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή (Καύκασο-Κασπία), όπου  με δήθεν επαναστάσεις διαφόρων αποχρώσεων (κίτρινες, πορτοκαλί κλπ), τοποθετώντας ανθρώπους ελεγχόμενους, στην προσπάθεια να αποκόψουν  την ελεύθερη ροή των ρωσικών πετρελαίων.

4.      Ίδρυσαν μια στρατιωτική συμμαχία την GUAM, υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, η οποία περιλαμβάνει την Ουκρανία, Μολδαβία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν, προκειμένου να  δημιουργήσουν πρόβλημα στο μαλακό υπογάστριο του Καυκάσου.

5.      Δημιούργησαν το Στρατηγείο της Σμύρνης στο οποίο και έχει ανατεθεί ο έλεγχος του Αιγαίου, Καυκάσου, Μαύρης θάλασσας και Μέσης Ανατολής (αφαιρώντας Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα).

6.      Αιματοκύλησε τα Βαλκάνια και επαναχαράζει τα σύνορα της περιοχής για τους παρακάτω λόγους:

Α. Τα Βαλκάνια είναι το μαλακό υπογάστριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χρησιμοποιώντας κατάλληλα τις μειονότητες εύκολα μπορεί να αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την Ευρώπη (δεν είναι τυχαίο ότι από εδώ ξεκίνησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Β. Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ρώσοι σχεδιάζουν αγωγούς οι οποίοι θα διέρχονται από την περιοχή.

Γ. Ενισχύει υπέρμετρα την στρατιωτική παρουσία της στην περιοχή κατασκευάζοντας βάσεις πρωτοφανείς σε μέγεθος και στρατιωτική ισχύ για τα στρατιωτικά δεδομένα, με μέγιστο ερωτηματικό εάν η περιοχή αντέχει τόσο μεγάλη στρατιωτική πίεση.

Δ. Διαμέλισε την Γιουγκοσλαβία, τον τελευταίο παραδοσιακό σύμμαχο της Ρωσίας και δημιούργησε προτεκτοράτα μέσω των οποίων απομονώνει τόσο την Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα πιέζει και την Ευρώπη.

7. Απειλεί την Ευρώπη να μην εξαρτηθεί ενεργειακά από την Ρωσία, αλλά δεν προσφέρει εναλλακτικό σχέδιο, μιας και κανένας αγωγός δεν συνδέει την Αμερική με την Ρωσία.

8. Κατασκεύασε τον αγωγό Μπακού-Τσεϊχάν, ο οποίος όμως για να καταστεί οικονομικά βιώσιμος θα πρέπει να δέχεται τουλάχιστον 1.000.000 βαρέλια ημερησίως (πράγμα το οποίο είναι αδύνατο από τα πετρέλαια που διαχειρίζονται οι αμερικανικές εταιρείες της περιοχής).

9. Βλέποντας το φιάσκο στο οποίο οδηγείται επιτείνει την στρατιωτική παρουσία της με την δημιουργία της Αντιπυραυλικής Ασπίδας.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 

Η ειδοποιός διαφορά της εξωτερικής πολιτικής των δύο χωρών είναι η εξής: Η Ρωσία με όπλο την ενέργεια δημιουργεί φιλίες, η δε Αμερική με τον τρόπο που διαχειρίσθηκε την ενέργεια έχει έρθει αντιμέτωπη ακόμη και με παραδοσιακούς συμμάχους.

Δεν είναι τυχαίο η άρνηση της Γαλλίας αλλά και της Γερμανίας στην νέα επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς στην τελευταία σύνοδο που έγινε στο Βουκουρέστι, ο απερχόμενος πρόεδρος Μπους δεν ήταν σε θέση να εμφανιστεί ως ηγεμόνας, όπως συνέβαινε στο κοντινό παρελθόν και αυτό έχει τη δική του εξήγηση.

Η αμερικανική οικονομία, προσαρμοσμένη να εξυπηρετήσει τις ασύλληπτες στρατιωτικές ανάγκες, βρίσκεται κυριολεκτικά στο «κόκκινο», ενώ οι μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Γερμανία ), θεωρούν πως υπάρχουν πολλά περιθώρια, για μια περισσότερο προσεγγιστική και επωφελή συνεργασία, με την πάμπλουτη ενεργειακά Ρωσία.

Μόνο τυχαίο λοιπόν δεν ήταν, που ο Μπους δεν κατάφερε, μέσα στο ΝΑΤΟ, να επιβάλει την επέκταση της Συμμαχίας με την Ουκρανία και τη Γεωργία και να πιέσει περισσότερο για τα Σκόπια. Ίσως, οι Ευρωπαίοι Σύμμαχοί του, να προτίμησαν να λάβουν υπόψη τους περισσότερο την οργή της Ρωσίας, στην περίπτωση της διεύρυνσης, παρά τις όποιες διαθέσεις των ΗΠΑ για επέκταση.

 

ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

Καμία πρόβλεψη δεν είναι δυνατόν να γίνει, γιατί ενώ εκπονούνται σχέδια από όλους τους ενδιαφερομένους οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι αντιπαραθέσεις στην ευρύτερη περιοχή με αιχμή διάφορα ζητήματα (Ιράν, Κουρδικό, Καύκασος, Ιράκ) μπορούν τα πάντα να τιναχθούν στο αέρα με απρόσμενες συνέπειες για τους λαούς της περιοχής και της ανθρωπότητας.

Βέβαια το γεωπολιτικό παίγνιο για τον έλεγχο των αγωγών όχι μόνον δεν έχει κριθεί αλλά τώρα αρχίζει…, η συνέχεια επί της γεωπολιτικής σκακιέρας…

 

 

 

Καύκασος και διεθνές γεωπολιτικό παίγνιο

 

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας η Δύση αιφνιδιάστηκε και αμήχανη παρακολουθούσε τις εξελίξεις στο λεγόμενο ανατολικό μπλοκ. Η Αμερική μέσα στην δίνη των γεγονότων και κάτω από ιστορικές συγκυρίες βρέθηκε ως μοναδική υπερδύναμη ο μεγάλος επικυρίαρχος του Διεθνούς Συστήματος. Προκειμένου να παραμείνει ο παγκόσμιος ηγεμόνας του συστήματος, αναθεώρησε τα σχέδιά της τα οποία μέχρι εκείνη την στιγμή είχαν σαν στόχο το αντίπαλο δέος του Συμφώνου της Βαρσοβίας και τα προσάρμοσε σε ό,τι απέμεινε από αυτό (λέγε με Ρωσία).

Εκείνο που δεν μπορούμε να καταλάβουμε εμείς οι υπόλοιποι στην δύση, είναι ότι για να λειτουργήσει η Αμερική σαν έθνος χρειάζεται πάντα έναν κακό, είναι κατάλοιπο της λογικής των γουέστερν, οι καλοί και οι κακοί. Όπως στις κινηματογραφικές ταινίες ο σερίφης επικρατεί των κακών, έτσι και εδώ ως παγκόσμια  δύναμη στο νέο μεταψυχροπολεμικό Διεθνές Σύστημα, ανέλαβε τον ρόλο του παγκόσμιου σερίφη προκειμένου να διατηρήσει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Μέσα σε αυτή την λογική ξεκίνησε μια σειρά πολεμικών επεμβάσεων όπου με πρόσχημα άλλοτε την δημοκρατία και άλλοτε την τρομοκρατία προσπάθησε να επιβάλει την «νέα τάξη πραγμάτων» ή την λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση», που μοναδικός σκοπός είναι η επικράτησή της ως ο παγκόσμιος σερίφης και η επιβολή των συμφερόντων της με την ισχύ των κανονιοφόρων.

Έτσι σύμφωνα με την νέα Εθνική  Στρατηγική η Αμερική σε σχέση με την Ρωσία προβλέπει τα εξής:

Α. Αποδυνάμωση της Ρωσίας στον ιστορικό της χώρο.

Β. Συνεπικουρούμενη από την Αγγλία προσπαθεί να απομονώσει την Ρωσία δημιουργώντας έναν περιφερειακό δακτύλιο γύρω της, Rimland, όπως ονομάσθηκε.

Ο δακτύλιος αυτός δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια θηλιά γύρω από τα σύνορα της Ρωσίας ο οποίος θα απαγορεύσει την επιστροφή της Ρωσίας στο διεθνές γίγνεσθαι και ως εκ τούτου την αμφισβήτηση της Αμερικανικής ηγεμονίας.

Στην Ευρώπη η Αμερική χρησιμοποίησε το ΝΑΤΟ (με τις συνεχείς διευρύνσεις προς ανατολάς) ως εργαλείο απομόνωσης της Ρωσίας.

Το ΝΑΤΟ είναι το εργαλείο εκείνο που επιτρέπει στους Αμερικανούς να κρατούν τη Γερμανία «κάτω», τη Ρωσία «έξω», και τους εαυτούς τους «μέσα» στην Ευρώπη.

Στα υπόλοιπα σύνορα της Ρωσίας όπου η Αμερική δεν είχε κάποια αντίστοιχη στρατιωτική συμμαχία ανέτρεψε τις υπάρχουσες κυβερνήσεις και επέβαλε νέες της αρεσκείας της, με την βοήθεια κάποιων ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων). Χαρακτηριστικό των νέων κυβερνήσεων είναι ότι οι επικεφαλής τους είναι κατά κανόνα αμερικανοσπούδαστοι και βρίσκονται σε ευθεία γραμμή με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον ακόμη και εάν αυτό είναι σε βάρος της πατρίδας ρους.

Έτσι είχαμε μια σειρά από «έγχρωμες επαναστάσεις» όπως ονομάσθηκαν.

Α. Στην Ουκρανία (πορτοκαλί επανάσταση)

Β. Στην Κιργισία (επανάσταση του λεμονιού)

Γ. Στην Μολδαβία (επανάσταση του αμπελιού)

Δ. Στην Αρμενία (επανάσταση του βερίκοκου).

Γεωργία.

Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Γεωργία όπου με την επανάσταση των ρόδων και την ανατροπή του  Έντουαρντ Σεβαρνάτζε μετά από εξέγερση της φοιτητικής οργάνωσης Kmera («Aρκετά»), που χρηματοδοτείτο από το ίδρυμα Liberty Institute, ανήλθε στην εξουσία ο Σαακασβίλι. Γεννήθηκε το 1967 στην Τιφλίδα της Γεωργίας, απόφοιτος της Σχολής Διεθνούς Δικαίου του Κίεβου, υπότροφος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ με νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο Κολούμπια και διδακτορικό στο Τζορτζ Ουάσιγκτον. Γνώστης επτά ξένων γλωσσών, παντρεμένος με Ολλανδέζα, εργαζόταν σε δικηγορικό γραφείο της Αμερικής μέχρι το 1992 που στρατολογήθηκε από την κυβέρνηση του Έντουαρντ Σεβαρνάτζε. Οι Αμερικανοί τον ανακάλυψαν μετά την επανάσταση των ρόδων όπου τον πριμοδότησαν απροκάλυπτα και εκλέχθηκε πρόεδρος της Γεωργίας αφού ανέτρεψε τον ευεργέτη του.

Με αιχμή του δόρατος τον Σαακασβίλι και την κυβέρνησή του, οι ΗΠΑ διείσδυσαν δυναμικά στην περιοχή (άτσαλα), έτσι με πληθώρα Αμερικανών στρατιωτικών συμβούλων και στρατιωτικό υλικό από την Ουκρανία, Τουρκία και Ισραήλ οργάνωσαν έναν σύγχρονο και άρτιο στρατό που είχε βάλει πλώρη για την είσοδο του στο ΝΑΤΟ.

 

Στρατιωτική ανάλυση της σύγκρουσης

 

Η νέα κρίση στον Καύκασο ξέσπασε ένα μόλις μήνα μετά την επίσκεψη της Κοντολίζα Ράϊς στην Τιφλίδα και τη σκληρή γλώσσα που χρησιμοποίησε εναντίον της Μόσχας. Η Γεωργία, εκμεταλλευόμενη κάποια από τις συνηθισμένες αψιμαχίες που σημειώνονται τα τελευταία χρόνια στα σύνορα με τη Νότια Οσσετία, εισέβαλε στην περιοχή και  κατέλαβε την πρωτεύουσα Τσχινβάλι.

Η Ρωσία απάντησε αμέσως στην πρόκληση της Γεωργίας με στρατιωτικό σχηματισμό περίπου τριών ταξιαρχιών αποτελούμενο από 10.000 περίπου άνδρες (6.000 στην Οσσετία και 4.000 στην Αμπχαζία). Προπομπός ήταν οι επίλεκτες δυνάμεις αλεξιπτωτιστών και τα αερομεταφερόμενα αγήματα προκειμένου να επιτύχουν τον τακτικό αιφνιδιασμό (πράγμα το οποίο επετεύχθη). Από πλευράς τεθωρακισμένων χρησιμοποιήθηκαν δυνάμεις και υλικό δευτέρας διαλογής συνοδευόμενα από ελικόπτερα που πετούσαν πάνω από τα τεθωρακισμένα για κάλυψη από τυχόν κυνηγούς αρμάτων. Η παραπάνω επιλογή τους αν και είχε υψηλό ρίσκο αποδείχτηκε σωστή καθώς δικαιώθηκαν από την πλήρη κατάρρευση του μετώπου. Από πλευράς πυροβολικού δεν χρησιμοποίησαν έξυπνα βλήματα αλλά τα κλασικά βλήματα του πυροβολικού και ΠΕΠ (πολλαπλοί εκτοξευτές πυραύλων) που σαρώνουν μεγάλη περιοχή με αποτέλεσμα την ύπαρξη πολλών θυμάτων και την δημιουργία πανικού στον αντίπαλο (αποτέλεσε και αυτό σημαντικό παράγοντα της κατάρρευσης  του αντιπάλου), πλην όμως είχαμε πολλές παράπλευρες απώλειες (άμαχοι). Από πλευράς αεροπορίας οι Ρώσοι είχαν τον απόλυτο έλεγχο του θεάτρου επιχειρήσεων με την χρήση των Σουχόϊ (τύπου 25,24 και 27).

Η εισβολή των Ρωσικών δυνάμεων ήταν ταυτόχρονη στην Οσσετία και Αμπχαζία και από εκεί στο έδαφος της Γεωργίας σε δίκην λαβίδας με αποτέλεσμα να κόψουν στη μέση την Γεωργία ελέγχοντας όλα τα στρατηγικά σημεία. Το ότι δεν κατέλαβαν ολόκληρη την Γεωργία, απλά δεν το θέλησαν ή δεν το επέτρεπαν οι διεθνείς συγκυρίες μιας και η στρατιωτική επιχείρηση είχε σκοπό την προστασία της Οσσετίας και Αμπχαζίας από την επιθετικότητα της Γεωργίας (λέγε με Αμερική).

Η παραπάνω επέμβαση της Γεωργίας στην Οσσετία παρά τα γραφόμενα στον Τύπο ότι ήταν μια μεμονωμένη κίνηση του Σαακασβίλι που δυσαρέστησε και αιφνιδίασε τους Αμερικανούς, καταρρίπτεται από το γεγονός ότι μόλις πριν ένα μήνα ο Γεωργιανός στρατός με την συμμετοχή 1600 Αμερικανών στρατιωτών πραγματοποίησε άσκηση μεγάλης κλίμακας στη περιοχή του Καυκάσου. Η Ρωσία τότε ανταπάντησε και αυτή με μια ανάλογη στρατιωτική άσκηση στην δική της παραμεθόριο, αλλά ο Σαακασβίλι και η οι ΗΠΑ δεν το πήραν στα σοβαρά.

Συμπερασματικά μπορώ να πω ότι οι Αμερικανοί (που εκπόνησαν τα σχέδια) και η Γεωργία (που προσπάθησε να τα υλοποιήσει), υπέστησαν τακτικό αιφνιδιασμό από τις Ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και ηττήθηκαν κατά κράτος. Το μέγεθος του αιφνιδιασμού είναι ανάλογο με αυτόν τον πόλεμο των  έξι ημερών ή πόλεμος αστραπή κατά την στρατιωτική ορολογία, και ένεκα τούτου ήδη κάποιοι αναλυτές άρχισαν να ονομάζουν την Ρωσική επέμβαση στην Γεωργία ως ο πόλεμος των πέντε ημερών (πιστεύω ότι έτσι θα μείνει στην ιστορία).

 

Στρατηγικοί στόχοι

 

Ο στρατηγικός στόχος της όλης  επιχείρησης ήταν να επιφέρει βαρύτατο πλήγμα στην  παρουσία της Ρωσίας στον Καύκασο και στην Κασπία με αποτέλεσμα την αμφισβήτηση της Ρωσικής πρωτοκαθεδρίας στην περιοχή με αποτέλεσμα την δημιουργία φυγόκεντρων τάσεων σε μια σειρά ελεγχομένων περιοχών και την Βαλκανιοποίηση της ευρύτερης περιοχής.

 

Γεωπολιτική ανάλυση

 

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Καύκασος όπου κυριαρχούσε η Ρωσία, η επιρροή της στην περιοχή μειώθηκε σημαντικά και έγινε αντικείμενο διεθνούς ανταγωνισμού λόγω των ενεργειακών αποθεμάτων αλλά και λόγω της διέλευσης σημαντικών αγωγών αερίου και πετρελαίου.

Η περιοχή του Καυκάσου περιλαμβάνει τα κράτη Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν και Γεωργία. Ουσιαστικά είναι μία γέφυρα που ενώνει την Μαύρη Θάλασσα με την Κασπία Θάλασσα. Παρόλο που η ίδια η περιοχή δεν έχει ενεργειακά αποθέματα (εκτός από την ανατολική περιοχή του Αζερμπαϊτζάν) ωστόσο είναι το ενεργειακό σταυροδρόμι της περιοχής και αυτός που θα το ελέγχει θα είναι σε θέση να ανοιγοκλείνει τους ενεργειακούς κρουνούς της Κασπίας κατά το δοκούν.

Η Γεωργία αποτελεί σημαντικότατο κόμβο μεταφοράς ενέργειας από την Κασπία στην Δύση παρακάμπτοντας την Ρωσία.

Τέσσερις αγωγοί ζωτικής σημασίας διέρχονται από την περιοχή.

1.      Μπακού - Τιφλίδα - Τσεϊχάν (1038 μιλίων), αμερικανικών συμφερόντων κονσόρτσιουμ με επικεφαλής την BP (Chevron, Statoil, Exxon Mobil), και ο πλέον ακριβός αγωγός από πλευράς κόστους κατασκευής. Ο παραπάνω αγωγός διέρχεται νότια της πρωτεύουσας της Νότιας Οσσετίας Tskhinvali και είναι δυναμικότητας 1.000.000 περίπου βαρελιών την ημέρα . 

2.      Μπακού - Σούπσα (515 μιλίων και μέσω της Γεωργίας καταλήγει στο λιμάνι Σούπσα της Μαύρης Θάλασσας). Αμερικανικών συμφερόντων με επικεφαλής την BP (Chevron, Statoil, Eni, Total) και δυναμικότητας 170.000 βαρέλια ημερησίως.

3.      Μπακού - Νοβοροσίσκ Ρωσικών συμφερόντων Transneft ( 868 μιλίων, ξεκινά από το Μπακού, διασχίζει την Τσετσενία και καταλήγει στο λιμάνι Νοβοροσίσκ στη Μαύρη Θάλασσα). Η Ρωσική Transneft ένεκα της αστάθειας στην Τσετσενία δημιούργησε έναν παρακαμπτήριο αγωγό (11 μιλίων) προς λιμάνι  Makhachkala της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα. Ο παραπάνω αγωγός μεταφέρει αποθέματα από το Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν και Τουρκμενιστάν.

4.      Και ο αγωγός φυσικού αερίου του Νοτίου Καυκάσου SCP. Πάλι επικεφαλής η αμερικανική BP.

Και τέλος ο αγωγός Ιράν - Αρμενίας, το 2001 υπογράφηκε συμφωνία κατασκευής αγωγού μεταξύ των παραπάνω χωρών (ο εν λόγω αγωγός δεν έχει υλοποιηθεί ακόμη).

Η μεγάλη κόντρα στην περιοχή δεν είναι το ενεργειακό αλλά η στρατηγική απομόνωση της Ρωσίας. Μέσα σε αυτή την λογική κατασκεύασαν τους αγωγούς προκειμένου να απομακρύνουν την Ρωσική επιρροή στον Καύκασο.

 

Συμπεράσματα- εκτιμήσεις

 

Αυτό που διακυβεύεται από την σύγκρουση Ρωσίας και Γεωργίας (Αμερικής), είναι το ρόλο που θα έχει η Ρωσία στο νέο διεθνές σύστημα.

Αυτός ο πόλεμος είναι ένα μήνυμα της Μόσχας που έχει αποδέκτες όλες τις πρώην σοβιετικές περιοχές που θέλουν να συνάψουν στενές σχέσεις με την Αμερική σε βάρος του ζωτικού χώρου της και των στρατηγικών συμφερόντων της.

Η Ρωσία δεν έκανε τίποτε άλλο από το να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα τους Αμερικανούς κάνοντας έναν «ανθρωπιστικό» πόλεμο όπως έλεγαν και στο ΝΑΤΟ για τους Σέρβους. Η διαφορά είναι ότι οι πρώτοι τόλμησαν και έστειλαν χερσαίες δυνάμεις ενώ οι δεύτεροι δεν άντεχαν το πολιτικό κόστος της επιστροφής από τα φέρετρα που θα ερχόταν από το πεδίο της μάχης.   

«Μπορείτε να ξεχάσετε οποιαδήποτε συζήτηση για τη γεωργιανή εδαφική ακεραιότητα επειδή πιστεύω, είναι απίθανο να πειστούν η Ν. Οσσετία και η Αμπχαζία να συμφωνήσουν στη λογική ότι θα επιστρέψουν στο Γεωργιανό κράτος», εξήγησε ο κ. Λαβρόφ μετά τη συνάντηση του προέδρου Μεντβέντεφ με τους προέδρους των δυο επαρχιών, στο Κρεμλίνο. Ο Ρώσος υπουργός κάλεσε μάλιστα τις ΗΠΑ να διαλέξουν μεταξύ μιας «σχετικά εικονικής» σχέσης με τη Γεωργία και μιας «συνεργασίας με τη Ρωσία σε ζητήματα που απαιτούν συλλογική δράση». Η τελευταία φράση μάλλον αφορούσε και προειδοποιούσε την Αμερική για μια μονομερή επέμβαση στο Ιράν.

Ο Σαρκοζί κάθιδρος έσπευσε στην Ρωσία προκειμένου να εξευρεθεί ένα σχέδιο ειρήνευσης στην περιοχή. Από κοντά και η Άγγελλα Μέρκελ με κλάδο ελαίας. Η  Ευρώπη διασπάται στα δύο, από την μια μεριά η Αγγλία με τις νέες χώρες και από την άλλη ο Γαλλογερμανικός άξονας με τις παλιές χώρες. Βλέπεις η Δύση είναι ενεργειακά εξαρτημένη από την Ρωσία και ο «χειμώνας» που έρχεται θα είναι βαρύς.

Οι Ρώσοι γνωρίζουν πολύ καλύτερα την περιοχή του Καυκάσου και άλλοτε με επιθετικές κινήσεις και άλλοτε ακόμη και με ήττες κατόρθωσαν να είναι οι επικυρίαρχοι του γεωπολιτικού παιγνίου στην περιοχή επί πέντε συνεχείς αιώνες. Η αρκούδα αυτή την φορά έδειξε όχι μόνο τα νύχια της αλλά και τα δόντια της, οι Αμερικανοί αισθάνθηκαν την καυτή ανάσα της… Η αρκούδα θεωρεί την περιοχή Καυκάσου ότι είναι η πίσω αυλή της φωλιάς της.

Οι Αμερικανοί από την μεριά τους δεν θα παραχωρήσουν τους αγωγούς στους Ρώσους, και για κανένα λόγο δεν θα σταματήσουν  τον γεωπολιτικό απομονωτισμό της Ρωσίας και την δημιουργία του περιφερειακού δακτυλίου στραγγαλισμού της.

Η συνέχεια του γεωπολιτικού παιγνίου επί της παγκόσμιας σκακιέρας… η παρτίδα θα έχει ενδιαφέρον και οι παίκτες είναι απρόβλεπτοι.

 

 

 

 

 

 ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ  ΩΣ…..ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ

 

Το πετρέλαιο γράφει ιστορία

Εμβρόντητος και αμήχανος παρακολουθούσε ο Μοντγκόμερι την ταχεία προέλαση των αρμάτων του Ρόμελ κατά την διάρκεια της τελευταίας αντεπίθεσης στο «Αφρικα Κορπ», και αν δεν ξέμενε από καύσιμα, ήταν θέμα ωρών η κατάληψη του Καϊρου και εν συνεχεία τα πετρέλαια της Μουσούλης.

Η νίκη των Σοβιετικών αρμάτων στο Κουρσκ (η μεγαλύτερη αρματομαχία στην παγκόσμια ιστορία)  το 1944 ήταν αποτέλεσμα της χρήσης ντίζελ αρίστης ποιότητας   από τους Ρώσους, σε αντίθεση με τα βενζινοκίνητα των Γερμανών που το καύσιμό τους πάγωνε στις χαμηλές θερμοκρασίες του θεάτρου επιχειρήσεων.

Οι Ιάπωνες αντί να στραφούν εναντίον της Ρωσίας και εις δίκην λαβίδας να ανακουφίσουν τα Γερμανικά στρατεύματα, προτίμησαν να στραφούν προς τα πετρέλαια της Ινδονησίας, μιας και είχαν στεγνώσει από καύσιμα.

Εάν ο Χίτλερ είχε επάρκεια καυσίμων, το 1944 με την τελευταία Γερμανική αντεπίθεση στις Αρδέννες, θα είχε διασπάσει το συμμαχικό μέτωπο.

Οι σύμμαχοι είχαν υπερεπάρκεια καύσιμων και αυτό ήταν που κέρδισε τον πόλεμο.

Το πετρέλαιο δημιουργεί τον ψυχρό πόλεμο

Με την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ευρώπη στερούμενη παντελώς πετρελαϊκών κοιτασμάτων αντιμετωπίζει οικονομική και κοινωνική κατάρρευση. Με το σχέδιο «Μάρσαλ» και με τα πετροδολάρια, οι Αμερικανοί ανέλαβαν την επίλυση του ευρωπαϊκού ενεργειακού προβλήματος, εφοδιάζοντας με καύσιμα την γηραιά ήπειρο. Το αντάλλαγμα ήταν η πλήρης υποταγή της Ευρώπης στην Αμερική και η στρατιωτική της εξάρτηση στο ΝΑΤΟ. Η  ένταση κατά μήκος των συνόρων του ΝΑΤΟ και του συμφώνου της Βαρσοβίας καθημερινό φαινόμενο. Οι σύμμαχοι κέρδισαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εξαιτίας του πετρελαίου… και η Ευρώπη μπαίνει στον ψυχρό πόλεμο υποταγμένη πλήρως στην Αμερική εξαιτίας του πετρελαίου.

Το πετρέλαιο χαράζει σύνορα

Τα σύνορα των χωρών της περιοχής (Μέσης Ανατολής) μετά την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, από το 1918 έως και αυτή τη στιγμή που γράφω, συνεχώς μεταβάλλονται με μοναδικό κριτήριο τα συμφέροντα της Δύσης και των εσωτερικών αντιθέσεών της. Δεν είναι τυχαίο ότι η μια από τις  κύριες αιτίες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η κατασκευή από τους Γερμανούς, σιδηροδρομικής γραμμής έως τις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης, του οθωμανικού τότε Ιράκ (στην προσπάθειά τους να έχουν πρόσβαση στο πετρέλαιο). Όσο για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτός πρέπει να θεωρηθεί συνέχεια του Α’.

Διαχρονικό σχέδιο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι ο κατακερματισμός των «άτακτων» αραβικών χωρών, με αντικειμενικό σκοπό τον έλεγχο των φυσικών πόρων της περιοχής (πετρέλαιο, αέριο,) κτλ.

Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτή τη λογική τα σύνορα της περιοχής χαράχθηκαν από τους Ευρωπαίους με τη λογική να χωρίζουν και να δημιουργούν προβλήματα σε κάθε κράτος χωριστά, αλλά και σε όλους μεταξύ τους. Αξίζει να θυμηθώ μια φράση του Τσόρτσιλ: παράγουν περισσότερα προβλήματα από όσα μπορεί να αντέξει η περιοχή.

Και ενώ μέχρι σήμερα τα σύνορα της περιοχής ήταν κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της Αγγλίας, με την πρωτοκαθεδρία της Αμερικής έχουμε μια προσπάθεια επαναχάραξής τους, σύμφωνα με τα Αμερικανικά συμφέροντα. Έτσι μέσα σε αυτή την λογική και προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα Αμερικανικά συμφέροντα έχουμε μια σειρά επεμβάσεων προκειμένου να ελεγχθούν τα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής.

Το πετρέλαιο δημιουργεί κράτη

Οι Εβραίοι αφού περιπλανήθηκαν για αιώνες ανά την υφήλιο και κουράστηκαν στην αναζήτηση της γης της επαγγελίας και του μεσσία, ξαφνικά εμφανίσθηκε ο ένας και μοναδικός θεός, «τέταρτος κατά σειρά  μοναδικός» της περιοχής, «το πετρέλαιο». Εδώ προσκυνά το διεθνές κεφάλαιο στο νέο σύμβολό του το «βαρέλι» που αντικατέστησε το σταυρό, και αντί για κεριά ανάβει πολέμους, καίγοντας λαούς στο θυμιατήρι του κέρδους. Ο νέος θεός με  αντιπρόσωπό του επί γης τους Άγγλους, αποφάσισε να τους χαρίσει αυτό που ονειρεύονταν χρόνια .

Οι Άγγλοι χρειαζόντουσαν έναν τοποτηρητή στην περιοχή για τον έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων, ένεκα της πολιτικής αστάθειας την οποία οι ίδιοι είχαν φροντίσει - δημιουργήσει (διαίρει και βασίλευε).

29 Νοεμβρίου 1947, καταψηφίζεται το σχέδιο διανομής της Παλαιστίνης, η οποία μέχρι τότε τελούσε υπό το καθεστώς της Βρετανικής εντολής. Έτσι με το ψήφισμα αυτό η περιοχή θα χωρισθεί σε δύο «ανεξάρτητα» κράτη, ένα Εβραϊκό και ένα Αραβικό .

Από κει και ύστερα η περιοχή δεν γνώρισε ησυχία. Οι Μεγάλες Δυνάμεις με τοποτηρητή στην περιοχή το νεοσυσταθέν κράτος και εκτελεστικό όργανο την πολεμική μηχανή του, η οποία είναι δυσανάλογη για το μέγεθός του (σχεδόν το μισό της παγκόσμιας Αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας δίνεται στο Ισραήλ) ρημάξανε την περιοχή προκειμένου να επιβάλουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια.

Το πετρέλαιο αφανίζει και διαλύει κράτη

Τώρα με νέα μεγαλόπνοα σχέδια και φανφάρες η Αμερική εξαγγέλλει νέο πρόγραμμα για την περιοχή και επαναχάραξη των συνόρων της, με ταυτόχρονη εξαγωγή δημοκρατίας, προκειμένου να εισαγάγει η ίδια υπερκέρδη μέσω των πετρελαϊκών κολοσσών που την κυβερνούν. Τα συμφέροντα στην περιοχή είναι τεράστια. Το 50% των παγκόσμιων πετρελαϊκών αποθεμάτων βρίσκεται εδώ, μόνο το Ιράκ και το Κουβέιτ έχουν αποθέματα παραπάνω από 200 δισεκατομμύρια βαρέλια (200.000.000.000 επί 100$=20.000.000.000.000$ ), «είναι πολλά τα λεφτά».

Το παρελθόν έχει αποδείξει ότι η διατήρηση στρατού στις κατεχόμενες χώρες υπήρξε δυσβάστακτη για τον ιμπεριαλισμό (Κονγκό, Αλγερία κ.τ.λ). Όσο για την Αμερική  ακόμη να επουλωθούν οι πληγές της από το Βιετνάμ.

Στο δε Ιράκ έχει βαλτώσει μέχρι τον λαιμό και αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα νέο Βιετνάμ.  Η Αμερικανική επέμβαση στην περιοχή για τον έλεγχο των πετρελαίων δημιούργησε κυριολεκτικά μια μαύρη τρύπα η οποία κινδυνεύει να καταπιεί τον ευρύτερο χώρο αλλά και με απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για όλη την ανθρωπότητα. Μόνο που ο Μπους δεν κατάλαβε ότι αυτή η μαύρη τρύπα μπορεί να καταπιεί και την ίδια την Αμερική όπως έγινε και στο Βιετνάμ.

Το πετρέλαιο εκτός του ότι είναι πανάκριβο, είναι και ιστορικός… καταλύτης, σημαντικών γεωπολιτικών γεγονότων, και αυτός που εξουσιάζει το πετρέλαιο και τους αγωγούς διοχέτευσής του, είναι ο επικυρίαρχος του Γεωπολιτικού παιγνίου.

                         

 

ΑΝΤΙΠΥΡΑΥΛΙΚΗ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

 

    Γνωρίζω ότι τελευταία γραφήκανε πολλά σχετικά με την εγκατάσταση της αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη και μάλιστα είχαμε και διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας στην όλη υπόθεση.

   Αυτό που δεν γνωρίζω είναι κατά πόσον έγινε αντιληπτό από τον μέσο αναγνώστη,  τι είναι αυτή η αντιπυραυλική ζώνη που θέλουν να εγκαταστήσουν οι Η.Π.Α μέσω του Ν.Α.Τ.Ο και τι εξυπηρετεί.

  Είναι γεγονός ότι από κάποιους συναδέλφους μου έγιναν αξιόλογες στρατιωτικές αναλύσεις, αλλά νομίζω ότι αυτές αφορούν περισσότερο εμάς τους στρατιωτικούς και όχι τους πολίτες που στερούνται τεχνολογικών γνώσεων. Εξάλλου το θέμα είναι περισσότερο γεωπολιτικό παρά στρατιωτικό, έτσι σε αυτή τη λογική θα προσπαθήσω να δώσω μια διαφορετική άποψη στην όλη υπόθεση.

   Προκειμένου να δημιουργηθεί, εκπαιδευτεί και αναπτυχθεί ένας συμβατικός στρατός, τα έξοδα είναι τεράστια και απαιτείται μεγάλος αριθμός ανθρώπινου δυναμικού.

Αντίθετα, τα πυρηνικά με πολύ μικρότερο κόστος και ελάχιστο ανθρώπινο δυναμικό, έχοντας ισχυρό πολλαπλασιαστή ισχύος, δίνουν τεράστια δύναμη σε αυτόν που τα κατέχει και μπορεί να εξουδετερώσει συμβατικούς πολυάριθμους στρατούς.

Γι’ αυτό τα πυρηνικά χρησιμοποιήθηκαν ως εξισορροπητικός παράγων των αδυνάτων, απέναντι στους ισχυρούς.

Στις 6 Αυγούστου 1945 έχουμε την ρίψη της πρώτης πυρηνικής βόμβας στην Χιροσίμα, με ολέθρια αποτελέσματα. Κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει πόσοι ακριβώς πέθαναν μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα της έκρηξης (συγκεκριμένα 8΄΄). Οι ιστορικοί μιλάνε για 130.000 (νεότερες έρευνες) νεκρούς μέσα στα πρώτα 8 δευτερόλεπτα. Κατά τη στιγμή της έκρηξης η θερμοκρασία ανήλθε σε 3.870 βαθμούς Κελσίου και η ταχύτητα του ανέμου 1.600 χιλιόμετρα την ώρα. Δεκάδες χιλιάδες πέθαναν στους επόμενους μήνες από εγκαύματα (θερμική ακτινοβολία) και από υπερβολική δόση ραδιενέργειας, συνολικά 230.000 από μια πόλη 310.000 κατοίκων.

Ο βομβαρδισμός της Χιροσίμα αιφνιδίασε τον Στάλιν ο οποίος εκνευρίσθηκε και την επομένη ακύρωσε όλα τα ραντεβού του. Από στρατιωτικής άποψης συμβατικών δυνάμεων, υπερτερούσαν οι Ρώσοι και θα μπορούσαν να καταπιούν όλη την Ευρώπη. Διαπιστώνοντας όμως ότι οι Αμερικάνοι είχαν προβεί πρώτοι στην κατασκευή της ατομικής βόμβας (αργότερα αυτοί), γίνανε πιο διαλλακτικοί στις διαπραγματεύσεις και πάτησε γερά πόδι στην Ευρώπη η Αμερική.

Το 1949 και με καθυστέρηση τεσσάρων ετών η Ρωσία αποκτούσε την δική της βόμβα.

Το 1952 οι Αμερικανοί ανταπαντούν με τη βόμβα υδρογόνου (πιο φονικής τεχνολογίας). Και έκτοτε αρχίζει ένας ανταγωνισμός στα πυρηνικά μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, ο οποίος ονομάσθηκε «ισορροπία τρόμου».   

Κατά την ψυχροπολεμική περίοδο το σύμφωνο της Βαρσοβίας είχε δυνάμεις κατά πολύ πολλαπλάσιες του ΝΑΤΟ. Να φαντασθεί κανείς ότι η Βουλγαρία και μόνον, που ήταν το χαϊδεμένο παιδί της Ρωσίας, είχε τόσα άρματα, που από μόνη της μπορούσε να καταλάβει ολόκληρη την Ευρώπη. Η Αμερική σε αντιπερισπασμό γέμισε ολόκληρη την Ευρώπη με πυρηνικά προκειμένου να υπάρξει ισορροπία έναντι των συμβατικών δυνάμεων που υστερούσε. 

Το 1957 η Ρωσία απέκτησε τους πρώτους «διηπειρωτικούς» πυραύλους (τους πέρασαν τεχνολογικά τους Αμερικάνους). Δηλαδή πύραυλοι με πυρηνικές κεφαλές που θα μπορούσαν να εκτοξευθούν από τη Ρωσία και να πλήξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Αμερική υστερώντας τεχνολογικά και μη έχοντας διηπειρωτικούς πυραύλους, ανταπαντά με την μεταφορά πυραύλων «μέσου βεληνεκούς» στην Ευρώπη. Έτσι το 1962, 15 πύραυλοι τοποθετούνται στη συνοριακή γραμμή Τουρκίας-Ρωσίας. Οι Ρώσοι με την σειρά τους αποφασίζουν την μεταφορά πυραύλων στην Αμερική και την εγκατάστασή τους στη Κούβα. Και τότε έχουμε την μεγαλύτερη κρίση στον κόσμο. Ποτέ η ανθρωπότητα δεν ξαναήρθε τόσο κοντά σε μια παγκόσμια πυρηνική σύρραξη.

  Μετά από το παραπάνω περιστατικό και προκειμένου να αποφευχθεί ένας πυρηνικός πόλεμος που θα ήταν καταστροφικός για όλη την ανθρωπότητα μιας και τα πυρηνικά όπλα που είχαν οι υπερδυνάμεις ξεπερνούσαν κατά πολύ την καταστροφή ολόκληρου του πλανήτη (πάνω από 10 φορές), απεφάσισαν το εξής απλό: υπέγραψαν μια αντιπυραυλική συνθήκη η οποία απαγόρευε τη δημιουργία αντιβαλλιστικών πυραύλων και αντιπυρηνικής ομπρέλας, με τη λογική ότι όποιος και αν πυροδοτούσε πρώτος, ο χρόνος που απαιτείτο για να φθάσει ο πύραυλος στον εχθρικό στόχο ήταν τέτοιος που έδιδε τα περιθώρια, να αντιδράσει και ο αντίπαλος. Το αποτέλεσμα θα ήταν η καταστροφή και των δύο με διαφορά λίγων ωρών ή λεπτών. Ουσιαστικά είχαν υποθηκεύσει τους πληθυσμούς τους, για την ισορροπία του τρόμου. Για το μη πυρηνικός πόλεμος.

Γεγονός είναι ότι στα σύνθετα προβλήματα οι λύσεις είναι πολύ απλές. Δηλαδή δεν κάνουμε αντιβαλλιστικούς πυραύλους και σε περίπτωση που χρησιμοποιήσει ο ένας πυρηνικά, υπάρχουν τα χρονικά περιθώρια να απαντήσει ο άλλος και να αφανισθούμε όλοι μαζί (η σύγχρονη λογική του εκσυγχρονισμού ή της παγκοσμιοποίησης).

Με την άνοδο στην εξουσία του Μπους, το πρώτο που έκανε ήταν να αθετήσει την παραπάνω συνθήκη. Με την αθέτηση της αντιβαλλιστικής συμφωνίας της Αμερικής  αθέτησαν και οι Ρώσοι τη συμφωνία μείωσης των πυρηνικών όπλων.

Συγκεκριμένα δε στις 19-11-04 ο πρόεδρος Πούτιν σε μια δήλωσή του (Μοντ, 19-11), είπε ότι η Ρωσία σύντομα θα κατασκευάσει νέα οπλικά συστήματα «που καμιά από τις υπόλοιπες πυρηνικές δυνάμεις δε διαθέτει και δεν πρόκειται να διαθέσει μέσα στα επόμενα χρόνια. Δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να προχωράμε σε έρευνες και σε δοκιμές των πιο σύγχρονων πυρηνικών πυραύλων» και καταλήγοντας είπε «είμαι πεισμένος ότι μέσα στα επόμενα χρόνια αυτοί θα αποτελούν μέρος του οπλισμού μας».

Σύμφωνα με πληροφορίες μου, πρόκειται για ένα πυραυλικό σύστημα (που θα κάνει τα υπόλοιπα να μοιάζουν παλαιολιθικής εποχής), το οποίο θα είναι σε θέση να διασπά κάθε αντιπυραυλικό σύστημα. Ουσιαστικά επρόκειτο για μια άμεση απάντηση στους Αμερικανούς οι οποίοι εγκατέστησαν ένα σύστημα από 20 πυραύλους στην Καλιφόρνια και την Αλάσκα, συνδεδεμένους με ένα δίκτυο ραντάρ, δορυφόρων, υπολογιστών και πύργων ελέγχου, οι οποίοι θα εντόπιζαν και θα εξουδετέρωναν διηπειρωτικούς πυραύλους με κατεύθυνση τις ΗΠΑ.

Οι Αμερικανοί συνεχίζουν να τραβάν το σχοινί με την πρόθεση εγκατάστασης αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη κατά μήκος των συνόρων της Ρωσίας (σφίγγουν περισσότερο τη θηλιά). Η δε δικαιολογία τους είναι ότι θέλουν να μας προστατεύσουν από τα πυρηνικά του Ιράν (που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έχει). Εάν πραγματικά η πρόθεσή τους ήταν αυτή, θα μπορούσαν να εγκαταστήσουν την αντιπυραυλική ασπίδα περιμετρικά των Περσικών συνόρων.

Το ζητούμενο από τους Αμερικανούς είναι ο πλήρης απομονωτισμός της Ρωσίας, που επανέρχεται στο παγκόσμιο γίγνεσθαι σαν ιμπεριαλιστική δύναμη και διεκδικεί το μερίδιό της. Στο όλο εγχείρημά της η Αμερική δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει την Ευρώπη σαν ασπίδα, προκειμένου να δεχτούν οι λαοί της το πυρηνικό χτύπημα (με την δήθεν αντιπυρηνική προστασία), μέσω του αντιπυραυλικού συστήματος.

Καμία προστασία δεν υπάρχει γιατί ακόμη και η τυχόν εναέρια αναχαίτιση των Ρώσικων πυρηνικών όπλων θα έχει περισσότερο καταστροφικά αποτελέσματα για τους λαούς που θα τα υποστούν, γιατί δεν θα υπάρχουν εδαφικές εξάρσεις να περιορίσουν το μέγεθος της καταστροφής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του Ναγκασάκι, που παρά του ότι η βόμβα που ρίχτηκε εκεί ήταν πολύ ισχυρότερη από αυτή της Χιροσίμα, εν τούτοις τα θύματα ήταν πολύ λιγότερα (75.000), κι αυτό επειδή η συγκεκριμένη πόλη είχε πολλούς λόφους με αποτέλεσμα να περιοριστεί η δραστηριότητά της, ένεκα του ότι οι λόφοι λειτούργησαν προστατευτικά, σε αντίθεση με αυτή της Χιροσίμα που το έδαφος ήταν επίπεδο.

Φοβάμαι ότι οι λαοί της Ευρώπης είναι ανενημέρωτοι γιατί διαφορετικά έπρεπε να είχαν ξεσηκωθεί στην επικείμενη πυρηνική ομηρία που τους οδηγούν οι πολιτικές ηγεσίες τους προκειμένου να μην δυσαρεστήσουν τον μεγάλο αδερφό.

Όσο για την δική μας υπουργό Εξωτερικών που τάσσεται υπέρ αυτού του οπλικού συστήματος, τα συμπεράσματα δικά σας...

 

 

 

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΙΣΛΑΜ… ΚΕΜΑΛ - ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ

 

«Τιμή σε αυτόν που λέει ότι είναι Τούρκος», αναφέρει ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας.

«Σε αυτόν που λέει ότι είναι» και όχι σε αυτόν που είναι! Και τούτο γιατί η Τουρκία είναι ένα χαρμάνι 75 διαφορετικών εθνοτήτων. Τούρκοι, Κούρδοι, Άραβες, Έλληνες, Αλβανοί, Βόσνιοι, Λάζοι, Τσέτες, Αμπχάζιοι, Πολωνοί, Κιργάσιοι, Φλαμανδοί, Αρμένιοι, Ουζμπέκοι, Εβραίοι, Πομάκοι, Τουρκμένοι, Ρουμάνοι, Ασσύριοι, Πέρσες, Ρομά, Αζέροι, Γεωργιανοί, Τσερκέζοι, Κιζήλ-Μπάσηδες, Γορούκοι, Σερβοκροάτες, Τάταροι, Αφσάροι, Δερβίσες και τόσοι άλλοι συνθέτουν ένα μοναδικό μωσαϊκό εθνοτήτων που κάτω από την σκέπη ενός απολυταρχικού συστήματος διοίκησης  κατόρθωσε να αποκτήσει κρατική υπόσταση (η λέξη κλειδί είναι το κράτος και όχι το έθνος). Η Τουρκία είναι ένα πολυεθνικό κράτος που παριστάνει το μονοεθνικό. Σχεδόν το 40% των κατοίκων εκτός από τα τουρκικά μιλά και μια άλλη γλώσσα ανάλογα με την καταγωγή του. Ακόμη και ο Κεμάλ δεν είναι Τούρκος καθόσον η μητέρα του Ζουμπεϊντέ Χανούμ ήταν Τουρκομακεδόνισσα και ο πατέρας του Αλή Ριζά ήταν Αλβανός.

Η Τουρκία είναι μοναδική περίπτωση στα ιστορικά χρονικά όπου δημιουργήθηκε πρώτα το κράτος (ισχυρό και τυραννικό) και στη συνέχεια τα τελευταία 150 χρόνια άρχισαν τις προσπάθειες δημιουργίας έθνους. Η επιθυμία αρχικά των σουλτάνων και αργότερα των ιδρυτών του κεμαλικού κράτους, Mustafa Kemal (Ataturk) και Ismet Inonu να συγκεντρώσουν στα χέρια τους την απόλυτη πολιτική εξουσία, οδήγησε στη δημιουργία ενός κράτους αφέντη που ήλεγχε όλες τις πηγές εξουσίας. Το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα το κράτος αναφέρεται ως πατέρας, Devlet Baba, είναι παράδειγμα της τεράστιας επίδρασής του στην πολιτική δομή της Τουρκίας. Έτσι, το κράτος έγινε ο κυρίαρχος θεσμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Τουρκίας. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι υπήκοοί του το αποκαλούσαν «το μεγάλο κράτος».

 

 Το μικρό Οθωμανικό Κράτος του Οσμάν το 1300 μ.Χ.,

πηγή η Ελληνο-οθωμανική ιστορία του Μηνά Παπακυρίλλου.

 

Οι Τούρκοι κατάγονται από το Τουρκεστάν, που βρίσκεται στη νότια Σιβηρία. Νομάδες βοσκοί μετακινούμενοι στις αχανείς εκτάσεις της στέπας. Από αρχαιοτάτων χρόνων πραγματοποιούσαν επιδρομές στις γειτονικές περιοχές ρημάζοντας και λεηλατώντας τα πάντα. Ήταν ειδωλολάτρες, αλλά τον 9ο αιώνα ασπάσθηκαν τον Ισλαμισμό. Κυνηγημένοι από τους Μογγόλους, μια ομάδα από αυτούς που δεν ξεπερνούσε τα 2500 άτομα ήρθε και εγκαταστάθηκε στην Μ. Ασία. Εξισλαμίζοντας και εκτουρκίζοντας τα ντόπια στοιχεία δημιούργησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί ή Οσμανλήδες Τούρκοι πίστευαν ότι η γνώση και η μόρφωση αλλοιώνουν την επιθετικότητα και το αξιόμαχο του στρατεύματος. Μοναδικό τους μέλημα ήταν η πολεμική τέχνη γι’ αυτό ουδέποτε ανέπτυξαν πολιτισμό και το σύνολό τους ήταν παντελώς αγράμματοι. Η λέξη «τούρκος»μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα αποτελούσε μομφή, καθόσον ήταν ταυτισμένη με την έννοια του άξεστου και αγροίκου.

Όσο μπερδεμένα είναι τα πράγματα από πλευράς εθνικής ταυτότητας άλλο τόσο είναι και από πλευράς Ισλάμ, αναλυτικότερα:

Α. Επίσημο Ισλάμ είναι το ορθόδοξο Σουνιτικό Ισλάμ το οποίο λειτουργεί κάτω από κρατική εποπτεία (Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων ), με 100.000 περίπου υπαλλήλους. Ο έλεγχος από το κράτος είναι τόσο απόλυτος που ακόμη και οι ιμάμηδες τα κηρύγματά τους τα παραλαμβάνουν από την αρμόδια υπηρεσία σε έντυπη μορφή, θυμίζοντάς με Ε.Η.Δ. (Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση) κατά την διάρκεια της χούντας στο Κ.Ψ.Μ.

Β. Ορθόδοξοι Σιίτες οι επονομαζόμενοι Σιίτες των 12μάμηδων, (20 με 30%)

Γ. Αλεβίδες, πρόκειται για μια αίρεση του Ισλάμ (ένα θρησκευτικό χαρμάνι από Σαμανισμό- Σιισμό και Ελληνορθοδοξία), περίπου 25 με 30 εκατομμύρια. Αλεβής ήταν ο Αλή Πασάς (που για πολλούς εθεωρείτο κρυπτοχριστιανός). Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι οι Έλληνες δεν εξισλαμίζονταν αλλά ακολουθούσαν την σέχτα  των Αλεβήδων, έτσι πιθανόν να εξηγείται και η περίπτωση του Οδυσσέα Ανδρούτσου και άλλων αγωνιστών. Υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι και ο Recep Tayyip Erdogan είναι κρυπτό Αλεβής.

Δ. Πληθώρα μυστικιστικών ταγμάτων:

(α) όπως αυτό των Μπεκτασήδων (σε αυτά ανήκαν οι γενίτσαροι και έχει τεκτονική δομή).

(β) των Νακσημπεντί, των Καλιμπεντί, των Νουρτζού, των Σουλεϊμαντζί και σωρεία άλλων ταγμάτων (σέχτες).

Όλα τα παραπάνω στοιχεία είναι κατ’ εκτίμηση από αξιόπιστες πανεπιστημιακές εργασίες, επειδή στις διάφορες απογραφές προκειμένου να μην φανεί το θρησκευτικό τουρκικό έκτρωμα το επίσημο κράτος τους καταγράφει σαν Μουσουλμάνους, παρόλο που οι Αλεβήδες έχουν ξεκινήσει δικαστικούς αγώνες για την μη αναγραφή στην ταυτότητά τους ως θρήσκευμα αυτό του Μουσουλμάνου. 

Ουσιαστικά η έννοια του Ισλάμ στην Τουρκία είναι ένα έκτρωμα που αποτελείται  από διάφορες αιρέσεις οι οποίες είναι σε σύγκρουση μεταξύ τους (κάθε μία εναντίον της άλλης, και εναντίον όλων το κοσμικό κράτος). Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή των Αλεβήδων οι οποίοι παρόλο που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ως Μουσουλμάνους και η πλειοψηφία τους είναι Κεμαλιστές, εν τούτοις τελούν υπό διωγμό από το κοσμικό κράτος επειδή τους θεωρεί Ισλαμιστές.

Όταν αναφερόμαστε στην Τουρκία και λέμε το βαθύ κράτος των στρατηγών φοβάμαι ότι γίνεται λανθασμένη προσέγγιση του θέματος καθ’ όσον το θέμα είναι περισσότερο ταξικό παρά σύγκρουσης μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας.  Τόσο οι διάφοροι σουλτάνοι όσο και ο Mustafa Kemal δημιούργησαν μια πιο συνεκτική και θεσμικά αυτόνομη άρχουσα τάξη στο κέντρο, τον έλεγχο των δραστηριοτήτων της οποίας ήλπιζαν ότι θα διατηρήσουν. Αυτή η οικονομική ελίτ είναι το βαθύ κράτος της Τουρκίας και όχι ο στρατός. Απλά οι στρατηγοί με το ασκέρι τους, σαν το τελευταίο ανάχωμα της άρχουσας τάξης επιτελούν το «καθήκον» τους, μιας και ο πρωταρχικός ρόλος του στρατού ήταν και είναι η τήρηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης(στις αστικές δημοκρατίες).

Η άνοδος των Ισλαμιστών στην εξουσία με τον Recep Tayyip Erdogan οφείλεται περισσότερο στην αγανάκτηση των πολιτών για τα καθημερινά προβλήματά τους, παρά για τα θρησκευτικά πιστεύω τους. Μπορεί ο Erdogan προεκλογικά να έλεγε ότι οι εργασίες στο κοινοβούλιο πρέπει να αρχίζουν μετά την τέλεση της προσευχής, αλλά μετεκλογικά ουδέποτε το πραγματοποίησε. Ποτέ Οθωμανός σουλτάνος δεν επισκέφθηκε τη Μέκκα, αν και η επίσκεψη στη Μέκκα είναι από τις πέντε βασικές υποχρεώσεις των Μουσουλμάνων.

Στην πραγματικότητα οι Κεμαλιστές δεν υπήρξαν ποτέ οπαδοί του κοσμικού κράτους. Το 1924 με το νόμο περί ρυθμίσεως του συστήματος επικύρωσαν ως επίσημη θρησκεία του κράτους την ισλαμική. Απαραίτητη προϋπόθεση ενός κοσμικού κράτους είναι ο σεβασμός στην δημοκρατία και στην ισονομία των διαφόρων εθνοτήτων. Εδώ είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι τις εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες τις πραγματοποίησαν Κεμαλιστές (δήθεν εκσυγχρονιστές). Από το 1960 έως το 1980 ο στρατός πραγματοποίησε τρία πραξικοπήματα και κρέμασε στην αγχόνη έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό(Αντνάν Μεντερές).

Είναι επικίνδυνη η εκλαϊκευμένη προσέγγιση του θέματος με τους «κακούς» στρατηγούς και τους δήθεν «καλούς» Ισλαμιστές (κουμπαρέψαμε κιόλας ). Και για να αντιληφθεί ο αναγνώστης πόσο καλός είναι ο Ισλαμιστής πρωθυπουργός της γείτονας χώρας  Recep Tayyip Erdogan θα αναφέρω το ποίημα που απάγγειλε ως δήμαρχος της Κωνσταντινούπολις και φυλακίσθηκε από τους Κεμαλιστάς

«Οι μιναρέδες είναι οι ξιφολόγχες μας, οι τρούλοι είναι τα κράνη μας, τα τζαμιά είναι τα στρατόπεδά μας, οι πιστοί είναι οι στρατιώτες μας»!..

Κεμαλιστές και Ισλαμιστές παρά τις αρχικές συγκρούσεις τους, με τον καιρό τα βρήκαν γιατί οι Κεμαλιστές είχαν ανάγκη το Ισλάμ και μέσω αυτού την πλήρη χειραγώγηση των λαϊκών μαζών. Η σημερινή σύγκρουση είναι τα παλιά με τα νέα τζάκια και στη μέση ο εξαθλιωμένος λαός με δυσβάσταχτα προβλήματα, (ολόκληρες περιφέρειες χωρίς νερό και φως).

Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου η Τουρκία αναφερόταν στους διπλωματικούς κύκλους σαν ο μεγάλος ασθενής με αποτέλεσμα μετά την λήξη του πολέμου να βγει από το χειρουργείο των Μεγάλων Δυνάμεων κουτσουρεμένη και χαμένη από τα πετρελαϊκά κοιτάσματα τα οποία περιήλθαν στους Αγγλοσάξονες μέσω νέων κρατών (προτεκτοράτων). Σήμερα οι παλιοί φόβοι της επανέρχονται και το Ανατολικό ζήτημα ξαναμπαίνει σε νέα διάσταση προκειμένου η νέα Μέση Ανατολή να επανασχεδιασθεί σύμφωνα με τα αμερικανικά συμφέροντα μιας και  η προηγούμενη ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των Άγγλων. Φοβάται την δημιουργία Κουρδικού κράτους και την απόσχιση 19 νομών στα νοτιοανατολικά σύνορά της με 20 εκ. περίπου Κούρδους.

Ισλαμιστές και Κεμαλιστές τρέμουνε τις επερχόμενες εξελίξεις καθόσον περισσότερο δημοκρατία και εξευρωπαϊσμός θα περιορίσουν το στρατο-αστυνομικό καθεστώς και θα ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας με αποτέλεσμα την απελευθέρωση ανεξέλεγκτων εθνολογικών-θρησκευτικών και ταξικών τάσεων και τον πλήρη κατακερματισμό της Τουρκίας.

Στις 15-2-07 ο στρατηγός Γιασάρ Μπουγιουκανίτ δήλωσε ότι  «ουδέποτε η Τουρκία στη σύγχρονη ιστορία της βρέθηκε αντιμέτωπη με τόσα προβλήματα και ότι όσοι ονειρεύονται το διαμελισμό της θα ξυπνήσουν με εφιάλτες».                     

Ουσιαστικά η Τουρκία περιήλθε σε μία επικίνδυνη ιστορική περιδίνηση η οποία μόλις τώρα αρχίζει και είτε με Ισλαμιστές στην εξουσία είτε με Κεμαλιστές, οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες.

 

 

 

Ο  ΠΕΤΡΕΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΓΟΣ ΚΑΙ Η REAL POLITIK

 

    Μετά από καθυστέρηση αρκετών χρόνων υπογράφηκε επιτέλους η συμφωνία κατασκευής του αγωγού Μπουργκάζ – Αλεξανδρούπολης. Βεβαίως μέχρι να αρχίσει η υλοποίηση κατασκευής του και η ολοκλήρωση του έργου, θα χρειασθούν κάποια χρόνια και η όλη διαδικασία θα περάσει πιθανώς από σαράντα κύματα και τούτο γιατί δεν πρόκειται για έναν αγωγό μεταφοράς πετρελαίου, αλλά για ένα έργο που έρχεται να ανατρέψει το γεωπολιτικό στάτους της περιοχής.

    Η Τουρκία μέχρι και σήμερα οραματιζόμενη την παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία και με τις πλάτες του μεγάλου αδελφού, είχε ως στρατηγικό στόχο της εξωτερικής της πολιτικής, την επιστροφή στο παγκόσμιο γίγνεσθαι σαν Περιφερειακή Δύναμη με σφαίρα επιρροής από την Κεντρική Ασία μέχρι τα Βαλκάνια.

Πίστευε δε, ότι αυτό μπορούσε να το πετύχει αν κατάφερνε να μετατραπεί σε ενεργειακό κόμβο μεταξύ Ανατολής και Δύσης, οπότε η επιρροή της θα επεκτεινόταν και στην ίδια την Ευρώπη, γεγονός το οποίο μέχρι πρότινος το είχε πετύχει μερικώς μιας και αποτελούσε την μοναδική διέξοδο πετρελαίου - αερίου από τον ευρύτερο χώρο του Καυκάσου και ειδικότερα της Κασπίας στην Μεσόγειο.

    Έτσι η κατασκευή του αγωγού Μπακού- Τσεϊχάν ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα για την εφαρμογή του μοντέλου «Μεγάλη Τουρκία». Το όλο εγχείρημα τελούσε με τις ευλογίες των Η.Π.Α καθόσον η υπερδύναμη χρησιμοποιούσε την Τουρκία σαν ενδιάμεσο για την σύσφιξη των σχέσεών της με τις χώρες τις Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου, καθώς και για τον απομονωτισμό της Ρωσίας και του Ιράν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      (Πίνακας από άρθρο του κ. Μακάριου Δρουσιώτη 21/5/2006)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

 

    Η Τουρκία από τη μεριά της και πάντοτε κάτω από τα φτερά του Αμερικανικού αετού του Πενταγώνου, παρήγαγε εξωτερική πολιτική προς πάσα κατεύθυνση και σε πολλές περιπτώσεις συμπεριφερόμενη ως Περιφερειακή δύναμη όταν η ανοχή των γειτόνων της το επέτρεπε. 

    Η Τουρκία ως τοποτηρητής των Αμερικανών στην περιοχή εξελίσσεται σε δεινό παίχτη προωθώντας ταυτόχρονα και τα δικά της συμφέροντα . Έτσι λοιπόν υπέγραψε συμφωνία με τη Γεωργία ότι σε περίπτωση που κινδυνεύσουν τα σύνορα της δεύτερης από την Αμπχαζία να την συνδράμει στρατιωτικά, ταυτόχρονα επιδιώκει την δημιουργία μιας Οικονομικής Ομοσπονδίας στην Κασπία υπό την σκέπη της.

   Αναμενόμενο είναι χρησιμοποιώντας τις πλάτες της Αμερικής και την γεωπολιτική - ενεργειακή της θέση να επιδιώξει μεγαλύτερο ρόλο στα Βαλκάνια και Αιγαίο. Η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την θέση παράγει επεκτατική πολιτική προς κάθε κατεύθυνση.

     Πρόσφατα η Ρωσία κατηγόρησε την Τουρκία ότι βοηθά τους Τσετσένους αντάρτες και ενθαρρύνει τα Παντουρκικά και Ισλαμικά κινήματα της περιοχής. Ίσως πρέπει να θυμηθούμε την ανάμιξη της Τουρκίας στα γεγονότα Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η Ρωσία τότε μετέφερε στα Ρωσοτουρκικά σύνορα μία Στρατιά, που είχε να κινηθεί από την εποχή του πολέμου (Ρωσίας - Τουρκίας), με αποτέλεσμα την πλήρη Τουρκική υποχώρηση .

    Μέσα στα πλαίσια σχεδιασμού του μοντέλου «Μεγάλη Τουρκία», η Ελλάδα λειτουργούσε συμπληρωματικά και ουσιαστικά χρησιμοποιούταν σαν πύλη εισόδου της Τουρκίας στην Ευρώπη.

    Δεν είναι τυχαίο ότι κατά την πρόσφατη επίσκεψη της υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α, η Κοντολίζα απαίτησε με ωμό τρόπο την μη κατασκευή του αγωγού Μπουργκάζ - Αλεξανδρούπολης.

    Με την κατασκευή του αγωγού ανατρέπεται το στάτους της περιοχής και αυτό για τους παρακάτω λόγους:

1.      Υποβαθμίζεται ο γεωπολιτικός-στρατηγικός ρόλος της Τουρκίας, σαν την μοναδική χώρα που αποτελούσε διέξοδο των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Κασπίας προς την Μεσόγειο και από εκεί προς Ευρώπη. Με την απώλεια αυτού του πλεονεκτήματος, θα χάσει και το πλεονέκτημα της ανοχής που είχε από την Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με την ένταξη της χωρίς να σέβεται τις διεθνείς συμβάσεις (τελωνιακή ένωση Κύπρου, άνοιγμα των λιμανιών της στα υπό Κυπριακή σημαία πλοία κ.λ.π.)

2.      Αναβαθμίζεται ο ρόλος της Ελλάδας, που ενώ μέχρι τώρα λειτουργούσε συμπληρωματικά στα τουρκικά συμφέροντα διακίνησης ενέργειας, αποκτά δική της ενεργειακή πολιτική μπαίνοντας σφήνα στον αγωγό Μπακού - Τσεϊχάν.

3.      Η Τουρκία τόσο στο χώρο της Βαλκανικής, όσο και σ’ αυτόν του Καυκάσου στάθηκε κατώτερη των προσδοκιών της, με μοναδική εξαίρεση αυτή του Αζερμπαϊτζάν. Στα Βαλκάνια πρωταγωνιστούν από οικονομικής πολιτικής η Ρωσία, Γερμανία, Ελλάδα. Τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει και ειδικότερα η διαφαινόμενη δημιουργία Κουρδικού κράτους λειτούργησαν ανασχετικά στις βλέψεις της για τον χώρο Κασπίας-Βαλκανικής-Ευρώπης. Έτσι τα τελευταία πέντε χρόνια παρατηρούμε  οι σχέσεις της με παραδοσιακούς συμμάχους στον χώρο του Καυκάσου (Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν) να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Από την άλλη μεριά η παρουσία της στην Βαλκανική να είναι κατώτερη των προσδοκιών της και να περιορίζεται ουσιαστικά σε κάποιες συμμαχίες παραστρατιωτικών ομάδων όπως αυτή του Ουτσεκά κ.λπ., που στο κάτω κάτω της γραφής δεν είναι ό,τι καλύτερο για το ίματζ της στο διεθνές γίγνεσθαι.

4.      Η αξία των στενών που μέχρι πρότινος ήταν το ισχυρό χαρτί της Τουρκίας υποβαθμίζεται. Ήδη με τα νέα οπλικά συστήματα των τελευταίων χρόνων είχε αμφισβητηθεί η αξία τους και προκειμένου να επανακτήσει μέρος του χαμένου κύρους της επιδιώκει την έξοδό της στο Αιγαίο. Στο σημερινό γίγνεσθαι η αξία των στενών αποκτά ειδικό βάρος εάν και εφόσον έχουν βάθος. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνον με την απόκτηση κάποιων νησιών (Λήμνος, Αϊ Στράτης κλπ.), τα οποία να λειτουργούν συμπληρωματικά με τα στενά και να δίνουν βάθος από στρατιωτικής άποψης στην όλη τοποθεσία. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και το ενδιαφέρον της για τα συγκεκριμένα νησιά

 

 

 

    Επιγραμματικά θα μπορούσα να πω ότι πέρα από τα οικονομικά οφέλη που θα έχει η Ελλάδα από την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάζ – Αλεξανδρούπολης η πατρίδα μας αναβαθμίζεται και γεωπολιτικά καθόσον ο αγωγός θα διέρχεται από τον κρίσιμο εθνικό χώρο της Θράκης και θα έχει σαν αποτέλεσμα την αμυντική ισχυροποίησή του, μιας και τυχόν στρατιωτικές τουρκικές βλέψεις θα έρχονταν αντιμέτωπες και με ρωσικά συμφέροντα.

    Αν το όλο εγχείρημα συνδυασθεί με τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Κύπρου και τις συμμαχίες που δημιούργησε η τελευταία με Συρία, Αίγυπτο και Λίβανο, είναι μια πρωτοφανής διπλωματική νίκη της πατρίδας μας που την καθιστά σοβαρό εταίρο στο γεωπολιτικό παίγνιο της περιοχής.

    Ο αγωγός με αυτή την έννοια δεν είναι ένας απλός σωλήνας μεταφοράς πετρελαίου, αλλά ένας αγωγός που παράγει πολιτική και στρατιωτική ισχύ ενώνοντας Ρωσία- Ελλάδα-Κύπρο-Λίβανο-Συρία-Αίγυπτο.

    Το εγχείρημα τεράστιο, το όραμα μοναδικό και το ζητούμενο είναι να μην προβούμε σε εμβαλοματικές λύσεις (πετρέλαιο από εδώ, αέριο από την Τουρκία, εγκατάλειψη της Κυπριακής κυβέρνησης στο εγχείρημά της κ.ο.κ.) μέσα στην κατευναστική λογική που λειτουργούν μεταπολεμικά όλες οι κυβερνήσεις μας.

    Το «ανήκουμε στη Δύση», που ειπώθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έρχεται να αμφισβητηθεί από τον νεότερο Καραμανλή και να υλοποιηθεί η διαθήκη του Μεγάλου Πέτρου για έξοδο σε Θερμές θάλασσες (έστω και μέσα από έναν αγωγό).

 

Υ.Γ. Η Ντόρα πάει να συναντήσει την Κοντολίζα. Οι Αμερικανοί θα κάνουν το παν για την μη λειτουργία του αγωγού και η αχίλλειος φτέρνα του όλου εγχειρήματος θα είναι η τυχόν προώθηση του φιλοαμερικανικού λόμπι ( με προεξάρχοντες την κ. Μπακογιάννη και κ. Γ. Παπανδρέου)  που υπάρχει στα δύο μεγάλα κόμματα και ανατροπή του σημερινού Πρωθυπουργού.

 

 

 

 Αϊ Στράτης και «Ελληνική; » εξωτερική πολιτική

 

 

          Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των

           ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες

           …………………………………

           Και περισσότερη τιμή τους πρέπει

           όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)

           πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,

           κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε

 

           Καβάφης , απόσπασμα από τις Θερμοπύλες

 

Παρόλο που η πλειονότητα των Ελλήνων, πιστεύει ότι η πατρίδα μας δεν έχει εξωτερική πολιτική, εγώ θα γίνω συνήγορος του διαβόλου και θα προσπαθήσω  να αποδείξω το αντίθετο.

Κατ’ αρχάς σημασία έχει πως αντιλαμβάνεται το σύνολο των Ελλήνων τον όρο «εξωτερική πολιτική», και πως τον αντιλαμβάνεται η πολική ελίτ της χώρας μας. Έτσι ενώ ο μέσος Έλληνας με τον όρο αυτό εννοεί την δια καταλλήλων χειρισμών του πολιτικού συστήματος,  παραγωγή αποτελέσματος  θετικό για την πατρίδα μας στο διεθνές περιβάλλον. Η πολιτική ελίτ της χώρας μας θεωρεί την καρέκλα που κατέλαβε «με δημοκρατικές διαδικασίες», ως εφαλτήριο για παραπέρα καριέρα. Δηλαδή ενώ με τον όρο εξωτερική πολιτική ο Έλληνας ψηφοφόρος εννοεί την διεκδίκηση των εθνικών συμφερόντων του, η πολιτική – οικονομική ελίτ της χώρας μας εννοεί την πλήρη υποταγή στην πέραν του ατλαντικού μεριά, προκειμένου να αποκτήσει την εύνοια της υπερδύναμης και μέσω της εξωτερικής  πολιτικής  η για να ακριβολογώ  της εξωτερικής εντολής  που λαμβάνει (σε πολλές περιπτώσεις δεν περιμένει ούτε και αυτή την εντολή, αλλά προσπαθεί να μαντέψει τις επιθυμίες του αφεντικού προκειμένου να του γίνει αρεστός),να εκταμιεύσει προσωπικά οφέλη. Και μέσα σε αυτό το μπάχαλο καταντήσαμε το εθνικό συμφέρον να ταυτίζετε με τις επιδιώξεις και τα προσωπικά συμφέροντα των κρατούντων.

Έτσι λοιπόν λέγοντας εξωτερική πολιτική, η άρχουσα τάξη (στο σύνολο της) εννοεί την πολιτική  εκ του εξωτερικού εντολών που εφαρμόζει σε εθνικά θέματα. Τώρα αν αυτό είναι προς όφελος του τόπου αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλια. Σημασία είναι ότι εμείς έχουμε εξωτερική πολιτική και για να γίνω ποιο συγκεκριμένος έχουμε εκ του εξωτερικού πολιτική .

Αλλιώς πως μπορεί να εξηγήσει κάποιος ότι η Υπουργός Εξωτερικών κυρία Ντόρα χαράσσει την εξωτερική πολιτική με μια «κλειστή ομάδα», αφήνοντας απέξω τους επικεφαλείς των πιο κρίσιμων διευθύνσεων όπως της Α2(Κυπριακό), Α4(Ελληνοτουρκικά), Α3(Βαλκάνια), Α5(Ρωσία- Καύκασος), Α6 (Μέση Ανατολή), Δ1 και Δ2 ( Ο.Η.Ε και Ν.Α.Τ.Ο. αντίστοιχα), σύμφωνα με δημοσιεύσεις της Καθημερινής. Με αποτέλεσμα στο τραπέζι να πέφτουν προτάσεις προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.  

Έτσι στις 20 Φλεβάρη κατά την επίσκεψη του κύπριου προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου στην Αθήνα σχηματισμός τουρκικών πολεμικών(19) αεροπλάνων παραβίασαν τον εθνικό εναέριο χώρο πάνω από την Σάμο και την νήσο Λέβιθα. Με αποκορύφωμα στις 27 του ίδιου μήνα η Τουρκία να ξεσαλώσει  και να ζητήσει ματαίωση προγραμματισθήσας Νατοϊκής άσκησης «τολμηρός τοξότης» θέτοντας θέμα αποστρατικοποίησης του Αγίου Ευστρατίου. Οι ενστάσεις της Τουρκίας έγιναν δεκτές από την συμμαχία με αποτέλεσμα ο πτέραρχος Μακφάν να υιοθετήσει τις Τουρκικές απόψεις και να αποσύρει τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ που συμμετείχαν, χωρίς να συνεννοηθεί με την Αθήνα. Βέβαια τόσο από την Κυβέρνηση όσο και από τα κανάλια το γεγονός παρουσιάσθηκε σε μια πιο λάϊτ μορφή(η άσκηση αναβλήθηκε ένεκα καιρικών συνθηκών), ο από μηχανής θεός. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ χειρότερη μιας και για δεύτερη φορά μέσα στον τελευταίο χρόνο η στρατιωτική συμμαχία ασπάζεται τις τουρκικές θέσεις σε τόσο σοβαρά θέματα εθνικής κυριαρχίας.  

Η Ελληνική κυβέρνηση απέκρυψε παντελώς το θέμα παρά την αναβολή της άσκησης και όταν το θέμα διέρρευσε, έκανε λόγο για τεχνικό πρόβλημα.

Η Τουρκία με τις συνεχείς αμφισβητήσεις του εθνικού μας χώρου παράγει ένταση στο Αιγαίο δημιουργώντας κάθε φορά μια νέα γκρίζα περιοχή. Η αμφισβήτηση της είναι προϊόν μεθοδικής μελέτης και μακροπρόθεσμης στρατηγικής πολιτικής, προκειμένου να ανατρέψει το καθεστώς στο Αιγαίο(πράγμα το οποίο εν μέρει έχει πετύχει με την βοήθεια του ΝΑΤΟ). Οι  αμφισβητήσεις της καθημερινά μεγαλώνουν και η πολιτική ηγεσία του τόπου μας, έχει περάσει στο λαό το μήνυμα της συνετής διαχείρισης των εκάστοτε απαιτήσεων της Άγκυρας. Η  Τουρκία με την σειρά της αναπαραγάγει ένταση με σκοπό όχι την σύγκρουση αλλά με δεδομένο τον δικό μας ενδοτισμό, γνωρίζοντας ότι ο χρόνος δουλεύει για τους σκοπούς της.

Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν αντέδρασε αποτελεσματικά στον αφελληνισμό της Κωνσταντινούπολις, Ίμβρου και Τενέδου. Με το μέα κούλπα του Ανδρέα Παπανδρέου στο Νταβός χάσαμε το δικαίωμα ερευνών πετρελαίου στο Αιγαίο, για να αναγνωρίσει στη συνέχεια ο Σημίτης στη Μαδρίτη το 97 την ύπαρξη γκρίζων ζωνών και στη συνέχεια ο σημερινός πρωθυπουργός να δώσει εν λευκώ το εισιτήριο ένταξης της Τουρκίας στην Ευρώπη χωρίς να διασφαλίσει τα ελληνικά συμφέροντα. Καταντήσαμε κατά την διάρκεια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων να κρυφτούμε κάτω από τα φουστάνια της πανύψηλης αυστριακής Ούρσουλας και να περιμένουμε να βγάλει αυτή τα κάστανα από την φωτιά.

Αρχές του 74 ο τότε Γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Λούνς δήλωνε, ότι τα ελληνικά νησιά που είναι κοντά στα τουρκικά παράλια αποτελούν προέκταση της Ανατολίας. Για να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η αμφισβήτηση του καθεστώτος στο Αιγαίο.

Στις 1 Φεβρουαρίου του 96 αμέσως μετά την ήτα μας στα Ίμια και το ευχαριστώ του Σημίτη, ο εκπρόσωπος του Σταίητ Ντιπάρμεντ,  Νίκολανς Μπέρνς δήλωνε ότι « οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν την ελληνική κυριαρχία στη βραχονησίδα Ίμια» για να συμπληρώσει ότι το ίδιο ισχύει και για μια σειρά από νησάκια κατά μήκος των ανατολικών ακτών του Αιγαίου και να παραδεχθεί την ύπαρξη καταλόγου με τις επίμαχες βραχονησίδες.

Το ΝΑΤΟ ουσιαστικά λειτούργησε ως δούρειος ίππος για την άλωση του Αιγαίου και παρόλα αυτά ο εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών (προχθές) επιτέθηκε εναντίον της Ρωσίας  για την αντίθεση της στην τοποθέτηση πυραύλων μέσου βεληνεκούς στην Πολωνία και Τσεχία με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας. Μπήκε δηλαδή η Ελλάδα μπροστάρης στα συμφέροντα της Αμερικής και δεν δίστασε να έρθει σε σύγκρουση με την Ρωσία ανεξάρτητα αν αυτό θα ήταν σε βάρος των συμφερόντων μας, μιας και είναι σε εξέλιξη ο αγωγός Μπουργκάζ  Αλεξανδρούπολης και μια σειρά άλλων γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή όπου τα συμφέροντα μας ταυτίζονται με αυτά της Ρωσίας(μη διάσπαση του Κοσσόβου, όχι στον  επεκτατισμό της Αλβανίας κλπ).

Σήμερα η υπουργός εξωτερικών εκλήθη στο Μαξίμου προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για άσκηση συνεργασίας μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας (μέσα στο πνεύμα υλοποίησης του ενιαίου αμυντικού δόγματος), στο οποίο αντιδρά τόσο η Τουρκία όσο και το ΝΑΤΟ και η κυρία Ντόρα εισηγήθηκε την ματαίωση της άσκησης προκειμένου να μην δυσαρεστήσουμε τον Γκιούλ που εκείνες τις μέρες θα είναι στην Αθήνα(η άσκηση έχει προγραμματισθεί για τις 27 Μαρτίου).

Σημασία για την υπουργό μας έχει το δαχτυλίδι της διαδοχής από την υπερδύναμη, όσο για την «εξωτερική πολιτική» της πατρίδας, αυτό έχει καταντήσει να είναι το ποιο σύντομο ανέκδοτο στους διπλωματικούς κύκλους του εξωτερικού, μιας και η πεμπτουσία της εξωτερικής μας πολιτικής είναι: Σκότωσε με αγά μου να αγιάσω.           

Και θα κλείσω πάλι με ένα απόσπασμα από τους βαρβάρους του καβάφη που ψυχαναλύει απόλυτα την συμπεριφορά και αδράνεια του λαού μας απέναντι στην πολιτική και οικονομική ελίτ του τόπου μας.

 

     - Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

              Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-         Γιατί μέσα στη Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;

         Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

          Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.

          Τι νόμους πια θα κάνουν οι Συγκλητικοί;

          Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

………………………………………………………

 

-         Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,

     και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη

          στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

               Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.

               Κι αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί

               Τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε

               Για να τον δώσει μια  περγαμηνή. Εκεί

               Τον έγραψε τίτλους πολλούς και ονόματα………

     

 

Υποστράτηγος ε.α Νίκος Καρατουλιώτης                   Κοζάνη 6-3-07

     Μέλος Κ.ΕΘ.Α

     Liotis1@otenet.gr    

 

 

 

 

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΪΚΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

 

Σύμφωνα με αξιόπιστες δημοσιογραφικές πηγές, τεράστιο πετρελαϊκό κοίτασμα βρέθηκε στον ευρύτερο χώρο της Κύπρου, με αποτέλεσμα πληθώρα πετρελαϊκών εταιρειών να υποβάλουν αιτήσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία για έρευνες στη Μεγαλόνησο.

Πηγή: Aegean Times

 

Τέλη Νοέμβρη του 2006 η Κυπριακή Κυβέρνηση προχώρησε στο Λονδίνο, σε παρουσίαση των προς έρευνα περιοχών, την οποία παρακολούθησαν περίπου 50 πετρελαϊκές εταιρείες.

Ο Κύπριος υπουργός εμπορίου δήλωσε πρόσφατα, ότι υπήρξε τεράστιο ενδιαφέρον από μεγάλες εταιρείες και περιμένει τις αντιπροσωπείες τους, προκειμένου να τις δοθούν οι τεχνοοικονομικές πληροφορίες με σκοπό την  εκχώρηση των 12 τμημάτων που έχει χωρισθεί η περιοχή. Στόχος της Κύπρου είναι η εντός εξαμήνου περάτωση της όλης διαδικασίας.

Από εκεί και ύστερα μια σκληρή παρτίδα Γεωπολιτικού πόκερ αρχίζει να εξελίσσεται στην περιοχή που αξίζει να την παρακολουθήσουμε.

1. Με γρήγορους ρυθμούς προχωρεί η Κύπρος στην υλοποίηση διακρατικής συμφωνίας που υπογράφηκε μεταξύ αυτής και της Αιγύπτου για συνεκμετάλλευση των πετρελαϊκών κοιτασμάτων που εντοπίσθηκε στον ενδιάμεσο χώρο τους (οι υπογραφές μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου είχαν μπει το Φεβρουάριο του 2003). Να ληφθεί υπ’ όψιν ότι η Κύπρος είναι απέναντι από την Αίγυπτο και συγκεκριμένα στις εκβολές του Νείλου όπου εκβάλλονται οργανικές ουσίες εδώ και εκατομμύρια χρόνια οι οποίες με την σειρά τους μεταβάλλονται σε πετρέλαιο.

Εκτός από την συνεργασία της με την Αίγυπτο, η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρά ταυτόχρονα σε διαβουλεύσεις και με τις γύρω χώρες, προκειμένου να δημιουργήσει συμμαχίες για τις λεγόμενες οικονομικές ζώνες (όρος που αναφέρεται στο διεθνές θαλάσσιο δίκαιο). Έτσι μεταξύ άλλων έρχεται σε συνεργασία με όλες τις όμορες χώρες για τυχόν συνεκμετάλλευση πετρελαϊκών κοιτασμάτων στην ενδιάμεσο ζώνη (Ισραήλ, Λίβανο, Παλαιστίνη) και ειδικότερα με την Συρία προβλέπεται και κατασκευή αγωγού για την μεταφορά αερίου.

2. Η Κυπριακή Κυβέρνηση προτείνει στην Ελλάδα την συμμετοχή της στο κοινοπρακτικό σχήμα μέσω των Ελληνικών Πετρελαίων και σε ποσοστό που θα έχει δικαίωμα βέτο (να δω τη θα κάνει η πολιτική ηγεσία του τόπου;). 

Η Τουρκία με τη σειρά της και σύμφωνα με την διεθνή πρακτική της:

     1. Εξαπολύει απειλές προς πάσα κατεύθυνση, έτσι μέσω του Τουρκοκύπριου ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ (ο δήθεν φιλειρηνιστής που μας τον παρουσίαζαν οι Α(υ)νανιστές), προειδοποιεί εγγράφως τις κυβερνήσεις Λιβάνου και Αιγύπτου για θερμές καταστάσεις σε περίπτωση συνεκμετάλλευσης τυχόν πετρελαϊκών και φυσικού αερίου κοιτασμάτων και σε συνέντευξή του σε εφημερίδα ομιλεί εξ ονόματος της Τουρκίας λέγοντας ότι η Άγκυρα θεωρεί αιτία πολέμου την μονομερή εκμετάλλευση πετρελαίου.

    2. Η Άγκυρα επιδίδει νότα στο υπουργείο Εξωτερικών του Λιβάνου λέγοντας ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν εκπροσωπούν το σύνολο του νησιού και ως εκ τούτου δεν μπορούν να συνάπτουν διμερείς συμφωνίες οι οποίες θα καλύπτουν και τους Τουρκοκυπρίους και ο υπουργός Εξωτερικών προειδοποιεί Λίβανο και Αίγυπτο.

    3. Αποστέλλει πολεμικά πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο και ένα από αυτά απομακρύνει νορβηγικό πλοίο που εκτελούσε έρευνες στην περιοχή.

     4. Το στρατιωτικό κατεστημένο δια μέσου του στρατηγού Μουγιουκανίτ δηλώνει στον υπουργό Εξωτερικών Αμπντουλάχ Γκιούλ, έχουμε περιπολίες σε Αιγαίο και Μεσόγειο.

Η Κύπρος με την σειρά της δηλώνει ότι παρακολουθεί την κατάσταση      και σε περίπτωση παραβίασης του θαλάσσιου χώρου θα πράξει ανάλογα σε συνεννόηση με την εθνική φρουρά, ξεκαθαρίζοντας ότι υπερασπίζει τα δικαιώματα και την εθνική της κυριαρχία σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Ταυτόχρονα καλεί την Τουρκοκυπριακή κοινότητα εάν επιθυμεί συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων να προετοιμασθεί για ουσιαστικό διάλογο προς επίλυση του Κυπριακού προβλήματος ούτως ώστε να απολαύσουν όλες οι μεριές τον προσδοκώμενο πλούτο.

Για μια ακόμη φορά η Κύπρος απέδειξε ότι μέσα στο ασταθές διεθνές περιβάλλον μπορεί να παράγει εξωτερική πολιτική κάνοντας τις σωστές κινήσεις σε τόπο και χρόνο. Ενώ δηλαδή γνώριζε την ύπαρξη των πετρελαϊκών κοιτασμάτων από το 1996, παρόλα αυτά το 2003 με την «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία της Αμερικής και προβλέποντας που θα καταλήξουν τα πράγματα στην περιοχή, φρόντισε και δημιούργησε συμμαχίες με όλα τα όμορα κράτη και μόλις επιβεβαιωθήκανε οι προβλέψεις της προχώρησε στις κατάλληλες κινήσεις (αφού είχε μπει στην Ευρωπαϊκή κοινότητα).

Με δεδομένο ότι η Κυπριακή κυβέρνηση εκτός των συμμαχιών με τις γειτονικές χώρες, έβαλε στο παιχνίδι τις μεγαλύτερες Αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες και με δεδομένο την ισχύ των παραπάνω εταιρειών (ουσιαστικά αυτές κυβερνούν), μπορούμε να ελπίζουμε σε ευτυχή κατάληξη του εγχειρήματος.

Η Τουρκία από τη μεριά της, με κολλημένη την πλάτη στον τοίχο και μη μπορώντας να αντιδράσει κάτω από την απειλή της δημιουργίας Κουρδικού κράτους και μη έχοντας την υποστήριξη της Αμερικής, ένεκα του ότι δεν της επέτρεψε να περάσουν τα στρατεύματά της στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ, εκτοξεύει απειλές προς πάσα κατεύθυνση. Δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι έχει χάσει τον πρώτο γύρο και από εκεί ξεκινά ο εκνευρισμός της. Οι δε απειλές της, είναι μάλλον για εσωτερική πολιτική κατανάλωση και δεν μπορούν να υλοποιηθούν γιατί η Κύπρος με την μεθοδικότητα κατόρθωσε να βάλει όλη την περιοχή στο παιχνίδι (Ισραήλ, Παλαιστίνη, Συρία, Λίβανο, Αίγυπτο) και επιπλέον τις μεγαλύτερες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες (σε μία από αυτές είναι μέτοχος και ο αντιπρόεδρος της Αμερικής Ντίκ Τσένεϋ) 

Όσο για την δύσμοιρη πατρίδα μας, αυτή προσπαθεί να παράγει πολιτική με κουμπαριές και ζεϊμπεκιές.

Έναν αγωγό, αυτόν του Μπουργκάζ – Αλεξανδρούπολης, μας έφερε έτοιμο στο πιάτο η Ρωσία και εμείς επί 24 συναπτά έτη ακόμη το συζητάμε, μέσα από τη λογική «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει όλη μέρα κοσκινίζει», με αποτέλεσμα να εκνευριστεί ο Πούτιν και να δηλώσει σήμερα, ότι θα αναγκασθεί να προβεί σε εναλλακτική λύση, παρακάμπτοντας την Ελλάδα. Και είναι γεγονός ότι η πολιτική ελίτ της χώρας μας ενδιαφέρεται περισσότερο για το προσωπικό δικό της καλό, παρά για τα συμφέροντα του τόπου. Δεν είναι τυχαίο που κατά την επίσκεψη του Πούτιν στην Ελλάδα (προ 6μήνου), για την υλοποίηση του αγωγού, ο μεν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιος Παπανδρέου την κοπάνησε στην Σουηδία (προκειμένου να μην συναντήσει τον Πούτιν και δυσαρεστήσει τους Αμερικανούς), η δε Ντόρα την επομένη της αναχώρησης του Ρώσου προέδρου, ζήτησε και έκλεισε συνάντηση με τον Αμερικανό υπουργό ενέργειας (ο οποίος είναι εναντίον της κατασκευής αυτού του αγωγού).

Η Κύπρος δίδει το παράδειγμα με την μεθοδική χάραξη εθνικής στρατηγικής πολιτικής.

Ενώ η δική μας οικονομική και πολιτική ελίτ της πατρίδας μας έχει προχωρήσει σε μια άνευ όρων εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων, ακόμη και με τίμημα την εκχώρηση εθνικών κεκτημένων.   

 

 

 

Η ΝΕΑ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Οι δυσαρμονίες που έχουν συσσωρευτεί στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής-Νότιοκεντρικής Ασίας, με τον άδικο τρόπο που χαράχθηκαν τα σύνορα στην λογική της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της Δύσης, είναι τεράστιες. Αποτέλεσμα αυτών των δυσαρμονιών είναι οι καθημερινές τριβές σε κάθε επίπεδο(θρησκευτικό, πολιτισμικό, εθνικό κτλ). Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τεχνικά κράτη που προκειμένου να κυβερνηθούν είναι απαραίτητη η διακυβέρνησή τους από τυραννικό καθεστώς και ως εκ τούτου απαραίτητος προϋπόθεση η ύπαρξη τυράννου, και από την άλλη όταν λείψουν οι τύραννοι, οι περιοχές μπαίνουν στην δημοκρατική δίνη όπου τα πάντα τείνουν να διαλυθούν μέσα σε έναν στρόβιλο αυτονομιστικών τάσεων.

Μέσα σε αυτήν τη λογική οι Σιίτες του Ιράκ (60% του συνόλου), επιδιώκουν την αυτονομία τους στο Νότο. Το ίδιο και οι Κούρδοι στο Βορρά (20%). Το υπόλοιπο 20% που αποτελείτε από Σουνίτες (κεντρικό Ιράκ), δεν δέχονται μια τέτοια ρύθμιση, γιατί αν συμβεί αυτό θα μείνουνε σε μια φτωχή λωρίδα γης μιας και τα πετρέλαια είναι στο Βορρά και στο Νότο. Από την άλλη αν το Ιράκ παραμείνει ενιαίο, η Σουνιτική μειονότητα θα μείνει στο έλεος των Κούρδων και Σιιτών. Ουσιαστικά το μέλλον της περιοχής στη μετά Σαντάμ εποχή, φαίνεται δυσοίωνο μιας και ο σχεδιασμός-χειρισμός της όλης υπόθεσης εκ μέρους της ηγεσίας των ΗΠΑ έγινε χωρίς πολιτικό όραμα. Ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, εάν και εφόσον υπάρχει στρατηγικός και πολιτικός σχεδιασμός σε βάθος χρόνου, και διαχείριση της μετά πολέμου κατάστασης προκειμένου να εκταμιευθούν συγκεκριμένα οφέλη. Έτσι μέσα σε αυτή τη λογική, δεν είναι τυχαίο που το επιτελείο του Μπούς (Ράμφσφελντ, Τσένεϊ, Γούλφοβιτς), στον Λευκό Οίκο, οι Γεωπολιτικοί τους αποκαλούσαν τρελούς.

Τώρα που φθάσανε σε αδιέξοδο την περιοχή, χρησιμοποιούν τις αντιθέσεις των κατοίκων της, προκειμένου να επαναχαράξουν τα σύνορα και να βρούνε μια υποφερτή λύση. Λαμβάνοντας όμως σαν δεδομένο ότι η τέχνη της πολιτικής δεν έχει άλλο εργαλείο για την αλλαγή συνόρων εκτός από αυτό του πολέμου, φοβάμαι ότι θα δούμε μια σειρά από συρράξεις και το μάρμαρο της σκιτζίδικης εξωτερικής πολιτικής της παρέας του Μπούς, θα το πληρώσουν για μια ακόμη φορά οι λαοί.

Έτσι σε αυτή τη λογική εκτός από την τριχοτόμηση του Ιράκ και τις επί μέρους ανακατατάξεις κατά μήκος των συνόρων της περιοχής, προβλέπεται και η δημιουργία τριών νέων «ανεξάρτητων» κρατών. Ήτοι:

Α. Ένα ιερό Ισλαμικό εμιράτο το οποίο θα περιλαμβάνει τις ιερές πόλεις  του Ισλάμ (Μέκκα και Μεδίνα). Κάτι δηλαδή σαν το Βατικανό. Με το οποίο θα ελέγχουν όλες τις θρησκευτικές τάσεις της περιοχής μέσω δοτής ηγεσίας

Β. Το Βελουχιστάν που θα δημιουργηθεί στα νότια της Περσίας από τμήμα του Ιράν και του Πακιστάν (ήρθε και η ώρα του Μουσάραφ).

Γ. Το Κουρδιστάν, το οποίο θα δημιουργηθεί από τμήματα του Ιράκ, Ιράν, Τουρκία. Κοινό χαρακτηριστικό αυτού του κράτους θα είναι οι κάτοικοί του που θα είναι Κούρδοι. Από διάφορους υπολογισμούς κατά προσέγγιση περίπου 40 με 60 εκατομμύρια. Επειδή τα κράτη της περιοχής που έχουν Κούρδους δεν δίνουν επακριβή στοιχεία απογραφής, ο υπολογισμός έγινε στο περίπου.

Η δημιουργία των κρατιδίων του Βελουχιστάν και του Κουρδιστάν έγινε με γνώμονα την άσκηση πίεσης προς την Περσία, από Βορρά (Κουρδιστάν) και Νότο (Βελουχιστάν), με ταυτόχρονο κόντεμά της, (μιας και αυτή θα χάσει τα περισσότερα εδάφη) προκειμένου να είναι πιο εύκολος ο χειρισμός της.

Η δημιουργία Κουρδικού κράτους είναι στρατηγικής σημασίας για την Αμερική για δύο λόγους.

Α. Προκειμένου να πατήσουν επάνω του και να το χρησιμοποιήσουν εναντίον της Περσίας, η οποία μετά την ανατροπή του Σάχη και την εγκαθίδρυση Ισλαμικής Δημοκρατίας, έχει δημιουργήσει σωρεία προβλημάτων στα αμερικανικά συμφέροντα.

Β. Προκειμένου να κοντύνουν την Τουρκία, η οποία κατά την διάρκεια της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, αποδείχθηκε ότι είναι αφερέγγυος σύμμαχος (μιας και δεν επέτρεψε την διέλευση της Β’ ηλεκτρονικής Μεραρχίας από τα νότια σύνορά της).

Και επειδή πιθανόν όλα αυτά σε κάποιους αναγνώστες να φαντάζουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στις τουρκικές αντιδράσεις όταν κυκλοφόρησε ο χάρτης ανακατατάξεων της περιοχής. Συγκεκριμένα στις 15 Σεπτέμβρη 2006 και κατά την διάρκεια ενημέρωσης Νατοϊκών αξιωματικών στη Ρώμη, όταν ο Αμερικανός συνταγματάρχης επέδειξε τον χάρτη και τις πιθανές αλλαγές συνόρων, οι Τούρκοι αξιωματικοί απεχώρησαν από την αίθουσα σύσκεψης διαμαρτυρόμενοι και στη συνέχεια ο στρατηγός Πέϊς να ζητήσει συγνώμη λέγοντας ότι όλα αυτά είναι σενάρια στο πλαίσιο ακαδημαϊκών εργασιών. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Μπαϊκάλ έφερε το θέμα στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, επερωτώντας την κυβέρνηση σχετικά με τους χάρτες και τις δηλώσεις της Κοντολίζας για την «Νέα Μέση Ανατολή». Η φασαρία που δημιουργήθηκε μέσα από τον Τύπο αλλά και με σειρά αιματηρών διαδηλώσεων είχε σαν αποτέλεσμα, ο Τούρκος πρωθυπουργός να μεταβεί στην Ουάσιγκτον και στην συνάντησή του με τον Μπούς να θέσει έντονα το ζήτημα, για να εισπράξει μια χαλαρή διάψευση.

Επειδή όμως η τυχόν δημιουργία Κουρδικού κράτους θα είχε σαν αποτέλεσμα την ενσωμάτωση 19 τούρκικων νομών από το νοτιανατολικό άκρο της Τουρκίας που κατοικείται από Κούρδους, αυτό θα είχε σαν συνέπεια ένα ατέλειωτο παζάρι μεταξύ Τουρκίας και Αμερικής. Κατά πάσα πιθανότητα τα σπασμένα αυτού του παζαριού θα τα πληρώσει η πατρίδα μας. Η δε Αμερική αδυνατώντας να δώσει στην Τουρκία όλα  όσα αυτή επιθυμεί θα επιδιώξει να την κατευνάσει με ελληνικά έξοδα, πιέζοντας την Ελλάδα να δεχθεί τις τουρκικές αξιώσεις σε Αιγαίο, Κύπρο και Θράκη.

 

 

 

 

ΕΠΑΝΑΧΑΡΑΞΗ ΣΥΝΟΡΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑ ΣΑΝΤΑΜ ΕΠΟΧΗ

 

Ο όρος «Μέση Ανατολή» εμφανίζεται στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ένας όρος δυσνόητος και ασαφής από γεωγραφικής άποψης, καθόσον συνεχώς υπόκειται σε μεταβολές ανάλογα με την έννοια της λέξης. Οι εναλλαγές συνόρων και συσχετισμών κάνουν αδύνατο το εγχείρημα γεωγραφικού προσδιορισμού της έννοιας «Μέσης Ανατολής».

Από θρησκευτικής άποψης είναι πιο εύκολη η χαρτογράφηση της έννοιας «Μέση Ανατολή», καθόσον είναι η περιοχή που γεννήθηκε ο μονοθεϊσμός.

Από πετρελαϊκής άποψης «Μέση Ανατολή» είναι το σύνολο της περιοχής το οποίο είναι πλούσιο σε κοιτάσματα πετρελαίου. Δηλαδή η περιοχή που έχει σαν κέντρο την Αραβική χερσόνησο και συνορεύει προς Βορρά με την Κασπία Θάλασσα και προς Δυσμάς με τη Λιβύη και Ανατολάς τον Περσικό Κόλπο.

Τα σύνορα των χορών της περιοχής μετά την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, από το 1918 έως και αυτή τη στιγμή που γράφω, συνεχώς μεταβάλλονται με μοναδικό κριτήριο τα συμφέροντα της Δύσης και των εσωτερικών αντιθέσεών της. Δεν είναι τυχαίο ότι η μια από τις κύριες αιτίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η κατασκευή από τους Γερμανούς, σιδηροδρομικής γραμμής έως τις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης, του οθωμανικού τότε Ιράκ (στην προσπάθειά τους να έχουν πρόσβαση στο πετρέλαιο). Όσο για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτός πρέπει να θεωρηθεί συνέχεια του Α΄.

Διαχρονικό σχέδιο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι ο κατακερματισμός των «άτακτων» αραβικών χωρών με αντικειμενικό σκοπό τον έλεγχο των φυσικών πόρων της περιοχής (πετρέλαιο, αέριο, ναρκωτικά κτλ).

Έτσι λοιπόν μέσα σ’ αυτή τη λογική τα σύνορα της περιοχής χαράχθηκαν από τους Ευρωπαίους με σκοιπό να χωρίζουν και να δημιουργούν προβλήματα σε κάθε κράτος χωριστά, αλλά και σε όλους μεταξύ τους. Αξίζει να θυμηθώ μια φράση του Τσόρτσιλ: «παράγουν περισσότερα προβλήματα από όσα μπορεί να αντέξει η περιοχή».

Και ενώ μέχρι σήμερα τα σύνορα της περιοχής ήταν κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της Αγγλίας, με την πρωτοκαθεδρία της Αμερικής έχουμε μια προσπάθεια επαναχάραξής τους, σύμφωνα με τα αμερικανικά συμφέροντα. Έτσι σε αυτή τη λογική πολλά σενάρια εκπονούνται και πολλοί χάρτες δημοσιεύονται ακόμη και από το ίδιο το Πεντάγωνο.

Ανάμεσα από όλα τα σενάρια ξεχωρίζει αυτό του απόστρατου συνταγματάρχη Ralph Peters, που δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων τον Ιούνιο του 2006. Ο παραπάνω συνταγματάρχης θεωρείται ο πλέον έγκριτος αναλυτής σε στρατηγικά θέματα και αναλύσεις, με εξειδίκευση την Μέση Ανατολή και Ασία, είναι πολυγραφότατος (έχει γράψει 21 βιβλία) και αρθρογραφεί στα εγκυρότερα περιοδικά και εφημερίδες.

Έτσι, σύμφωνα με το δημοσίευμά του, η ευρύτερη περιοχή θα υποστεί μια σειρά «χειρουργικών επεμβάσεων», προκειμένου να επαναπροσδιορισθεί για την καλύτερη λειτουργία της.

 Ο ΧΑΡΤΗΣ ΠΡΟ

 

ΚΑΙ Ο ΧΑΡΤΗΣ ΜΕΤΑ

 

Σύμφωνα με τον χάρτη που δημοσιεύθηκε, μεταξύ των άλλων προβλέπεται και η τριχοτόμηση του Ιράκ και η δημιουργία τριών «ανεξάρτητων» κρατών, του Σιιτικού και Σουνιτικού Ιρακ και της δημιουργίας του Κουρδικού κράτους.

Μέσα σε αυτή τη λογική και προκειμένου να υλοποιηθεί το σχέδιο της «ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης» και επαναχάραξης των συνόρων, οι Αμερικανοί επιτελείς εσκεμμένα απαγχόνισαν με αυτόν τον ταπεινωτικό τρόπο τον Σαντάμ, για να οξυνθούν οι θρησκευτικές αντιθέσεις μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών. Το δε αποτέλεσμα μιας εμφύλιας σύρραξης θα είχε κατά την γνώμη τους το ποθητό αποτέλεσμα.

Η κατάρρευση του Ιράκ δημιούργησε κυριολεκτικά μια μαύρη τρύπα στην περιοχή η οποία θα συμπεριλάβει όλο τον ευρύτερο χώρο με απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για την πατρίδα μας (στο επόμενο άρθρο). Μόνο που ο Μπους δεν κατάλαβε ότι αυτή η μαύρη τρύπα μπορεί να καταπιεί και την ίδια την Αμερική όπως έγινε και στο Βιετνάμ.

 

 

 

Ο ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝΤΑΜ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΙΓΝΙΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

 

Τρεισήμισι χρόνια μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ και την αποτυχία τους να επιβάλουν ένα σταθερό και ελεγχόμενο καθεστώς τίθενται σε εφαρμογή εναλλακτικά σενάρια (να μην ξεχνάμε και τον πατέρα Μπούς που είχε πει εκείνο το περίφημο: για κάθε περιοχή και χώρα, έχουμε πολλά και εναλλακτικά σχέδια).

Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτή τη λογική προχωρούν στο επόμενο βήμα που είναι η ελεγχόμενη αποσταθεροποίηση, ένας όρος γνωστός σε αυτούς που ασχολούνται με την γεωπολιτική.

Κατά την διάρκεια της μιντιακής εκτέλεσης του Σαντάμ, μεταξύ των άλλων ακούσθηκε και η φράση «Αϊ στο διάολο». Εκτός από τον Σαντάμ που ούτως ή άλλως ο μεταθανάτιος προορισμός του ήταν δεδομένος, φοβάμαι ότι όλη η ευρύτερη περιοχή θα πορευθεί προς την κόλαση με απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για την πατρίδα μας.

Τόσο η όλη διεξαγωγή της δίκης, όσο και ο τρόπος, ο τόπος και ο χρόνος εκτέλεσης του Σαντάμ δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια πολιτική πράξη έντεχνα σκηνοθετημένη και απόλυτα ελεγχόμενη με σαφείς στόχους και προεκτάσεις.

Και συγκεκριμένα η δίκη του Σαντάμ ήταν μια παρωδία όπου τρεις συνήγοροι υπεράσπισης δολοφονήθηκαν, όσοι δε από τους συνηγόρους του επιβίωσαν έκαναν απεργία πεινάς για ελλιπή μέτρα προστασίας. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου αν και Κούρδος, αναγκάσθηκε σε παραίτηση για την κατάφωρη παρέμβαση, ο νόμιμος αντικαταστάτης εμποδίσθηκε να αναλάβει και αυτός που ανέλαβε ήταν επίσης Κούρδος και προσωπικός του αντίπαλος, η δε απόφαση βγήκε με καθυστέρηση μια εβδομάδα πριν από τις αμερικανικές εκλογές.

Το κατηγορητήριο σαθρό για τους παρακάτω λόγους:

 Το 1982 και ενώ εμαίνετο ο πόλεμος μεταξύ Ιράκ-Ιράν στην πόλη Ντουζάϊλ πραγματοποιήθηκε δολοφονική απόπειρα εναντίον του Σαντάμ από την οποία γλίτωσε εκ θαύματος. Η συγκεκριμένη πόλη ήταν άντρο ενός παραθρησκευτικού φονταμενταλιστικού κόμματος «νταβά» που ελεγχόταν απόλυτα από την Περσία . Ύστερα από δίκη που διεξήχθη από τον επικεφαλής του επαναστατικού δικαστηρίου Αουάντ Χαμίντ αλ Μπαντάρ αλ Σαούντ, οι κατηγορούμενοι εκτελέστηκαν το 1985 σύμφωνα με την νόμιμη διαδικασία του Ιράκ. Ο σημερινός πρωθυπουργός του Ιράκ που εκτέλεσε την θανατική ποινή του Σαντάμ είναι ο επικεφαλής του κόμματος «νταβά». Έτσι λοιπόν διαπιστώνουμε ότι ο αιμοσταγής δικτάτορας δικάστηκε για μια πράξη που ήταν σύννομη με την νομοθεσία της πατρίδας του, ενώ θα μπορούσε να δικαστεί για άλλα ποινικά αδικήματα όπως π.χ αυτό της χρησιμοποίησης χημικών όπλων εναντίον των Ιρανών και των Κούρδων. Εκεί βεβαίως θα υπήρχε πρόβλημα γιατί όταν ο ΟΗΕ έλαβε την απόφαση επιβολής κυρώσεων εναντίον του Ιράκ για την χρήση χημικών όπλων, οι ΗΠΑ άσκησαν βέτο, μιας και είχαν ανάγκη τον Σαντάμ προκειμένου να κοντύνουν την Περσία.

Ο Σαντάμ απαγχονίστηκε στο παλιό αρχηγείο του πέμπτου κλάδου της μυστικής υπηρεσίας στη σιιτική γειτονιά Καζιμίγια της Βαγδάτης, όπου είχε εκτελεσθεί μεγάλος αριθμός αντιπάλων του και ιδιαίτερα Σιίτες.

Η ημέρα της εκτέλεσης ταπείνωσε τους Σουνίτες  γιατί αυτό το Σαββατοκύριακο οι Μουσουλμάνοι γιορτάζουν το «έϊντ αλ-αντά» την ημέρα της θυσίας, για την προθυμία του Αβραάμ να θυσιάσει στο Θεό τον ίδιο του το γιο. Οι Σουνίτες γιορτάζουν το Σάββατο και οι Σιίτες την Κυριακή, ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει τις εκτελέσεις σε μεγάλες θρησκευτικές γιορτές.

Ξημερώματα Σαββάτου κρεμάστηκε ο Σαντάμ στην αγχόνη, ο Αλί (αυτόν που θεωρούν νόμιμο διάδοχο του Προφήτη οι Σιίτες) ξάδερφος του προφήτη είχε δολοφονηθεί και αυτός τα ξημερώματα, και ως εκ τούτου εύκολα μπορεί να εκληφθεί σαν θρησκευτική πράξη αντεκδίκησης.

Έτσι λοιπόν ο μιντιακός τρόπος εκτέλεσης του Σαντάμ εξυπηρετεί τους παρακάτω σκοπούς:

α. Την ελαχιστοποίηση και κάμψη της Ιρακινής αντίστασης που η πλειονότητα της αποτελείται από Σουνίτες

β. Πολιτικούς λόγους εσωτερικής κατανάλωσης μιας και ο Μπούς έχει πιάσει πάτο στις δημοσκοπήσεις

γ. Με τον θάνατο του Σαντάμ του κλείνουν το στόμα, μια και στις δίκες που θα ακολουθούσαν σχετικά με την γενοκτονία των Κούρδων και τη χρήση των  χημικών, ο Σαντάμ θα άνοιγε το στόμα του και οι Αμερικανοί θα βρισκόντουσαν κατηγορούμενοι στην διεθνή κοινότητα.

δ. Τελευταίος και κυριότερος λόγος είναι ότι επειδή οι Αμερικανοί βαλτώσανε στο Ιράκ το οποίο με την πάροδο του χρόνου τείνει να μεταβληθεί σε ένα νέο Βιετνάμ, θέλουν να επιταχύνουν τις διαδικασίες εμφύλιας σύγκρουσης μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών προκειμένου να τριχοτομηθεί το Ιράκ σε τρία «ανεξάρτητα» κρατίδια μέσω της «ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης» για να μπορέσουν να αποδεσμευτούν μιας και το πρώτο σενάριο που ήταν αυτό της σταθερότητας απέτυχε πλήρως.

Συμπερασματικά θα μπορούσα να πω ότι ο απαγχονισμός του Σαντάμ είναι μία πολιτική πράξη που θα μείνει στην ιστορία σαν μνημείο βαρβαρότητας των ΗΠΑ, με αντικειμενικό σκοπό να οξυνθούν τα θρησκευτικά πάθη στην περιοχή μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών και να χρησιμοποιηθούν ως καταλύτης προκειμένου να επιταχυνθούν οι διαδικασίες ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης στην περιοχή και να επαναχαραχθούν τα σύνορά της σύμφωνα με τα συμφέροντα των Αμερικανών. Γιατί αν πραγματικά ήθελαν την απονομή της δικαιοσύνης έπρεπε τόσο το κατηγορητήριο όσο και ο τρόπος εκτέλεσης του Σαντάμ να ήταν διαφορετικός και να μην έριχνε λάδι στην φωτιά της θρησκευτικής διαμάχης. Το θρησκευτικό συναίσθημα έπρεπε να απομονωθεί και να υπερτονισθεί το πολιτικό. Εξάλλου ο Σαντάμ δεν ήταν καμιά αρσακειάδα, ένας τύραννος του κερατά ήταν, που ακόμη και οι συμπατριώτες του οι Σουνίτες υπέστησαν τα πάνδεινα, τους δε κομουνιστές όταν ανέβηκε στην εξουσία, τους έθαβε στην έρημο μέχρι το λαιμό και έβαζε τα γκρέϊντερ να τους αποκεφαλίζουν σαν ραπανάκια. Η δικαιοσύνη που επιβάλουν οι Αμερικανοί είναι αυτή της κρεμάλας με επιλεκτική μνήμη, γιατί εάν ήταν αντικειμενικοί πρέπει να μας πούνε τι έκαναν στην περίπτωση τόσο του Πινοσέτ όσο και στους στρατοκράτες της Άγκυρας για τα εγκλήματα που διέπραξαν κατά την εισβολή τους στην Κύπρο και εξακολουθούν να διαπράττουν σε βάρος του Κουρδικού λαού αλλά και των Τούρκων κομμουνιστών με μαζικές δολοφονίες. 

 

 

Σαντάμ  Μύθος και πραγματικότητα

 

Ο Σαντάμ αλ Τικρίτ γεννήθηκε στο Τικρίτ (βόρεια της Βαγδάτης ), στις 3 Απρίλη το 1937. Το όνομα Σαντάμ στη γλώσσα της πατρίδας του σημαίνει «αυτός που αντιτίθεται». Αργότερα το αλ Τικρίτ θα αντικατασταθεί από το Χουσεϊν  (λιοντάρι)

Τα παιδικά του χρόνια πολύ δύσκολα, καθόσον ο πατέρας του εγκατέλειψε αυτόν και την μητέρα του πριν ακόμη γεννηθεί, με αποτέλεσμα η μητέρα του να ενασκεί το αρχαιότερο επάγγελμα.

Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και στην περιφρόνηση των άλλων συνομηλίκων του, που έγινε αιτία από πολύ μικρός να επιδείξει έναν πολύ βίαιο χαρακτήρα προκειμένου να επιβιώσει. Το ξυλοφόρτωμά του από τα άλλα παιδιά, ήταν στην ημερήσια διάταξη με αποτέλεσμα να κυκλοφορεί μόνο με μαγκούρα για λόγους επιβίωσης. Αργότερα όταν σε ηλικία τριών ετών η μητέρα του Σούμπα παντρεύτηκε ένα από τους πελάτες της, νέα βάσανα ήρθαν να προστεθούν στον πιτσιρικά Σαντάμ με σκληρές τιμωρίες από τον πατριό του προκειμένου να τον συνετίσει (ή μήπως να βγάλει τα απωθημένα του;). Έτσι μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο η μητέρα του τον στέλνει στον αδερφό της ο οποίος μόλις είχε βγει από τη φυλακή ένεκα συμμετοχής του σε εξέγερση ενάντια στο καθεστώς. Εκεί ο μικρός Σαντάμ θα γνωρίσει για πρώτη φορά την αγάπη στο πρόσωπο του θείου του Κχαραλάχ αλλά ταυτόχρονα θα βαδίσει στα μονοπάτια της παρανομίας της αντιπολίτευσης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή στον ευρύτερο χώρο η αντιπολίτευση ήταν και είναι ένα πολύ επικίνδυνο άθλημα με κατάληξη των όποιων αντιπολιτευομένων κατά κανόνα στην κρεμάλα και σε ελάχιστες περιπτώσεις η ανατροπή του καθεστώτος μέσα από πραξικόπημα και όχι με δημοκρατικές διαδικασίες.

Στην πέμπτη δημοτικού ο νεαρός Σαντάμ αποβάλλεται από το σχολείο του για το βίαιο του χαρακτήρα του, αλλά αναγκάζει τον δάσκαλό του να ακυρώσει την ποινή λέγοντας του «αν δεν πάρεις πίσω την αποβολή μου θα σε σκοτώσω». Ανάλογη ήταν και η συμπεριφορά του στο πανεπιστήμιο όπου κατά την διάρκεια των εξετάσεων επάνω στο θρανίο του ακουμπούσε το πιστόλι του. Οι  σπουδές του δύσκολες από πλευράς επιβίωσης με αποτέλεσμα να κάνει του κόσμου τις δουλειές (ακόμη και πλανόδιος πωλητής τσιγάρων). Με την καθοδήγηση του θείου του μυείται από νωρίς στις αντιδυτικές αξίες του κόμματος Μπάαθ και κατά την διάρκεια της φοιτητικής θητείας του αναλαμβάνει καθοδηγητής. Όσο αγαπά τα όπλα άλλο τόσο αγαπά και τα βιβλία και αφιερώνει αρκετό χρόνο για την ιστορία και την λογοτεχνία. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει δύο βιβλία του (πιθανώς να κυκλοφορήσει και το τρίτο του). Αγαπά τον κινηματογράφο και την καλή δυτική μουσική (αγαπημένος του μουσικός ο Φράνκ Σινάτρα).

Σε ηλικία 19 ετών συμμετέχει σε δολοφονική απόπειρα ενάντια στον δικτάτορα στρατηγό Αμπντούλ Καρίμ Κασέμ. Στα 21 του δολοφονεί έναν πολιτικό αντίπαλο του θείου του με μια σφαίρα στο κεφάλι, και φυλακίζεται για έναν περίπου χρόνο. Με όλη αυτή τη δραστηριότητα ανέρχεται ταχύτατα μέσα στο κόμμα αλλά αναγκάζεται να αυτοεξοριστεί στην Αίγυπτο για τέσσερα χρόνια και επιστρέφει μετά την ανατροπή του δικτάτορα Κασέμ (1963), που προήλθε ύστερα από συνεργασία στρατού και Μπάαθ. Πρόεδρος της χώρας αναλαμβάνει ο Αμπντούλ Ραχμάν Μοχάμεντ Αρέφ, ο οποίος με την σειρά του θέτει εκτός νόμου το Μπάαθ. Ο Σαντάμ μαζί με άλλους συντρόφους του πρωτοστατεί σε πραξικόπημα ενάντια στο καθεστώς του Αμπντούλ, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται και ύστερα από παραμονή του για δύο περίπου χρόνια στη φυλακή κατορθώνει να αποδράσει στραγγαλίζοντας έναν φρουρό. Μετά από δύο χρόνια και συγκεκριμένα το 1968 το κόμμα του αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας με πρόεδρο τον Αχμέτ Χασάν αλ Μπάκρ και ο Σαντάμ τίθεται  επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών. Από αυτή τη θέση προωθεί δικούς του ανθρώπους και μεθοδικά ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα του που είναι η απόλυτη εξουσία της αρχηγίας μια και ήταν της αρχής «ή όλα ή τίποτα». Το 1979 με τον θάνατο του Μπάκρ από υπερβολική ινσουλίνη (φημολογείται ότι αυτό επετεύχθη μέσω γιατρών της απόλυτης εμπιστοσύνης του Σαντάμ που είχε φροντίσει να τοποθετήσει δίπλα στον Μπακρ). Έτσι λοιπόν έρχεται στην εξουσία σαν απεσταλμένος του Αλλάχ και απόγονος του προφήτη (είχε φροντίσει να καλλιεργήσει το προφίλ του καλού Μουσουλμάνου), ως πρώτος σύμβουλος της επανάστασης και αρχηγός του στρατού. Την εξουσία ανέλαβε μέσα σε ένα λουτρό αίματος όπου θανατώνοντας τόσο τους αντιπάλους του, όσο και συνεργάτες του, που θα μπορούσαν να του δημιουργήσουν πρόβλημα στην απόλυτη διακυβέρνηση. Δολοφονεί τον υπουργό Υγείας με το πιστόλι του κατά την διάρκεια συνεδρίασης του Υπουργικού Συμβουλίου. Την περίοδο των εκκαθαρίσεων αρκετές φορές παρίστατο και ο γιος του Ουντάι, προκειμένου να μυείται στον τρόπο ενάσκησης της εξουσίας.

Αφού έγινε ο απόλυτος άρχοντας του Ιράκ οι φιλοδοξίες του δεν σταματούν εδώ αλλά το όνειρό του είναι να ηγηθεί του Μουσουλμανικού κόσμου. Το Ισλάμ διαιρεμένο σε Σουνίτες και Σιίτες και σε δοτές ηγεσίες αλληλοσπαράσσεται και η ευκαιρία είναι μοναδική. Στις παραπάνω επιδιώξεις βρίσκει ιδανικό σύμμαχο την Αμερική η οποία τον ενθαρρύνει και τον εξοπλίζει προκειμένου να κοντύνει την Περσία η οποία με την θρησκευτική επανάσταση και την ανατροπή του Σάχη απειλεί να αποσταθεροποιήσει όλη την περιοχή σε βάρος των συμφερόντων των ΗΠΑ.  Έτσι λοιπόν ξεκινά έναν οκταετή πόλεμο με αμέτρητα θύματα.

Οι Αμερικανοί κατά την διάρκεια του πολέμου φρόντισαν ο αγώνας να λήξει ισόπαλος και οι αντίπαλοι με τις τρομερές απώλειες να πάψουν να αποτελούν κίνδυνο πρωτοκαθεδρίας στην περιοχή. Πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη ότι τα συμφέροντα της Δύσης είναι ταυτισμένα με την διαίρεση του Ισλάμ (διαίρει και βασίλευε). Αφού έφαγε τα μούτρα του, για πρώτη φορά το πάθημα δεν του γίνεται μάθημα και εισβάλει στο Κουβέιτ με επόμενο στόχο την Σ. Αραβία και τον πετρελαϊκό έλεγχο της περιοχής. Σύμμαχός του πάλι η Αμερική η οποία ήθελε την ευκαιρία να εισβάλει στην περιοχή προκειμένου να γίνει ο απόλυτος άρχοντας της υδρογείου μιας και η Ρωσία ζαλισμένη από την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και αυτή της Σοβιετικής Ένωσης αδυνατούσε να αρθρώσει ακόμη και λόγο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Συγκεκριμένα όταν ενημέρωσε την Αμερικανίδα πρεσβευτή στη Βαγδάτη Έιπριλ Γκλάσπι σχετικά με την επιθυμία του να εισβάλει στο Κουβέϊτ αυτή του απήντησε ότι «δεν αναμιγνυόμαστε σε ενδοαραβικές διενέξεις». Τα υπόλοιπα είναι γνωστά και πρόσφατα και κρίνω σκόπιμο να μη πλατειάσω.

Αυτή τη στιγμή η σορός του αναπαύεται στην γενέτειρά του, στο χωριό Άουτζα του Τικρίτ δίπλα στους γιους του Ουντάι και Κουσάι οι οποίοι είχαν σκοτωθεί από αμερικανικό βομβαρδισμό το 2003 κοντά στη Μοσούλη.

Επισήμανση του γράφοντος: H ειρωνεία στην όλη υπόθεση είναι ότι ο Σαντάμ παραπέμφθηκε στο δικαστήριο για την εκτέλεση 143 επίδοξων δολοφόνων του οι οποίοι το 1982 στην πόλη Ντουζάίλ προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν. Η συγκεκριμένη πόλη ήταν άντρο ενός παραθρησκευτικού φονταμενταλιστικού κόμματος «νταβά» που ελεγχόταν απόλυτα από την Περσία . Πρέπει να σημειώσω ότι εκείνη την περίοδο ο πόλεμος μεταξύ Ιράκ και Ιράν ήταν στα φόρτε του. Ύστερα από δίκη που διεξήχθη από τον επικεφαλής του επαναστατικού δικαστηρίου Αουάντ Χαμίντ αλ Μπαντάρ αλ Σαούντ οι κατηγορούμενοι εκτελέστηκαν το 1985 σύμφωνα με την νόμιμη διαδικασία του Ιράκ. Ο σημερινός πρωθυπουργός του Ιράκ που εκτέλεσε την θανατική ποινή του Σαντάμ είναι ο επικεφαλής του κόμματος «νταβά».

Η δίκη του Σαντάμ ήταν μια παρωδία όπου τρεις συνήγοροι υπεράσπισης δολοφονήθηκαν, όσοι από τους συνηγόρούς του επιβίωσαν έκαναν απεργία πείνας για ελλιπή μέτρα προστασίας. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου αν και Κούρδος, αναγκάσθηκε σε παραίτηση για την κατάφωρη παρέμβαση, ο νόμιμος αντικαταστάτης του εμποδίστηκε να αναλάβει και η απόφαση βγήκε ύστερα από καθυστέρηση, την εβδομάδα των αμερικανικών εκλογών.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Τα πάντα θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν ο Σαντάμ παραπέμπονταν στο Διεθνές Δικαστήριο το οποίο είναι σε ευρωπαϊκό έδαφος και με κατηγορίες για εγκλήματα τόσο σε βάρος του Κουρδικού λαού αλλά και για χρήση χημικών όπλων σε βάρος Ιράν – Κούρδων, αλλά φοβάμαι ότι οι αρχιτέκτονες αυτού του εγχειρήματος άλλα έχουν στο μυαλό από την απονομή της δικαιοσύνης.

 

 

 

 

Ο ΑΠΟΗΧΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΠΟΥΤΙΝ

 

Ο Πούτιν έφυγε και οι Έλληνες πανηγυρίζουν γιατί η χώρα μας εντός ολίγου θα καταστεί ενεργειακός κόμβος.

Επειδή στην πολιτική, ποτέ μην πεις ποτέ (Γ. Παπανδρέου), καλά είναι να κρατήσουμε κάποιες επιφυλάξεις και να προσπαθήσουμε να δούμε πίσω από την κουρτίνα, ή καλύτερα τι ειπώθηκε και τι στην πραγματικότητα έγινε. Τι συμφωνήθηκε και τι πιθανά να γίνει ή να μη γίνει. Προβλήματα που θα παρουσιασθούν και τυχόν πολιτικές και διεθνείς εμπλοκές. Έτσι διεισδύοντας από μια αιρετική γωνία σ’ αυτά που έγιναν κατά την διάρκεια της τριμερούς  συνάντησης (Ελλάδας-Ρωσίας-Βουλγαρίας), έχω να παρατηρήσω τα παρακάτω:

1.      Συμφώνησαν για την κατασκευή του αγωγού και έθεσαν ως χρονοδιάγραμμα το τέλος του 2006 για την υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας. Επί της ουσίας ο 13ετής προβληματικός αρραβώνας παραμένει, παρά τις υποσχέσεις αιώνιας πίστης και αγάπης.

2.      Ο πρόεδρος της Βουλγαρίας είπε ότι στη συνάντηση ακούστηκε η φράση «ή τώρα ή ποτέ». Το τώρα, που ουσιαστικά σήμαινε το πέσιμο των υπογραφών, δεν το είδα.

3.      Ο πρωθυπουργός Καραμανλής χαρακτήρισε την ημέρα της συνάντησης ιστορική και τόνισε ότι «ένα όνειρο πολλών ετών γίνεται πραγματικότητα». Η ωμή αλήθεια είναι ότι για μια ακόμη φορά διαπιστώθηκε η ύπαρξη διαδικαστικών προβλημάτων τα οποία πρέπει να επιλυθούν προκειμένου να επισημοποιηθεί ο αρραβώνας. Όσο για τον γάμο (κατασκευή και λειτουργία αγωγού) βλέπουμε. Έτσι λοιπόν εξέφρασαν την πολιτική βούληση να επιλύσουν τις όποιες διαφορές και να τα ξαναπούν στο τέλος του χρόνου. Τα προβλήματα αυτά συνίστανται στα προικιά (ποσοστά), στις κουμπαριές (κοινοπραξίες κατασκευαστικών εταιρειών) και εξεύρεση παπά προκειμένου να τελεσθεί το μυστήριο (εδώ βέβαια τον λόγο τον έχει ο παντοκράτωρ δηλ. η Αμερική).

4.      Ο Ρώσος πρόεδρος εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η συνεργασία θα επεκταθεί και σε άλλους τομείς. Προφανώς αμυντική συνεργασία κλπ (αυτός έφυγε αλλά ο επικεφαλής της αμυντικής ρωσικής βιομηχανίας παρέμεινε και θα έχει συνάντηση με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας). Τους S 300  πήραμε και παραλίγο να έχουμε πόλεμο με τους άσπονδους γείτονες (εκτελώντας εντολές του αφεντικού), με αποτέλεσμα να τους αποθηκεύσουμε στην Κρήτη.

5.      Ο Πούτιν χαρακτήρισε την Ελλάδα εταίρο, μα την ίδια στιγμή είχαμε μπαράζ τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο. Άραγε ήταν κάποιο ραβασάκι από τον αντίζηλο, πέραν του ατλαντικού ο οποίος εποφθαλμιά τον γάμο αυτό (το διαμήνυσε με τον ποιο κατηγορηματικό τρόπο με προξενήτρα την Κοντολίζα, κατά την πρόσφατη επίσκεψή της).

6.      Ο Βούλγαρος πρόεδρος τόνισε ότι από την συνάντηση αυτή θα σταλεί ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα… (λέτε οι αμερικανοί που πολέμησαν με νύχια και δόντια την μη υλοποίηση της πολιτικής διαθήκης του Μ. Πέτρου περί καθόδου στο Αιγαίο να αφήσουν να υλοποιηθεί τώρα επί παντοδυναμίας τους;)

7.      O κ. Καραμανλής σε ιδιαίτερη συνάντηση με τον κ. Παρβάνοφ χαρακτήρισε άριστες τις σχέσεις των δύο χωρών ενώ αναφέρθηκε και στη στενή προσωπική σχέση που έχει αναπτύξει με τον Βούλγαρο Πρόεδρο (φοβάμαι ότι θα τον φάνε οι κακές παρέες μιας και την επομένη της εκλογής του στην Προεδρία της Βουλγαρίας ο κ. Παρβάνοφ δήλωσε, θα παραμείνω αριστερός και σοσιαλιστής).

8.      Ο Πούτιν στην ομιλία του είπε, κατασκευάσαμε αγωγό από τη Σιβηρία στον Ειρηνικό Ωκεανό μέσα σε δυόμισι μήνες και εδώ επί 13 χρόνια ακόμη συζητάμε.     

Το ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν απέρριψε αμέσως τις ρωσικές προτάσεις ή δεν το τράβηξε σε ατέρμονες συζητήσεις όπως έκαναν οι κυβερνήσεις των εκσυγχρονιστών (Σημίτη) πιθανόν να αποτελέσει αιτία πολιτικών εξελίξεων. Η Ντόρα ζήτησε συνάντηση με τον υπουργό ενέργειας των ΗΠΑ και δεδομένης της βιασύνης της προκειμένου να διαδεχθεί τον Καραμανλή (δημοσίευμα ΠΑΡΟΝ 27-8) ο αναγνώστης μπορεί να κάνει με τη φαντασία του όποια σενάρια θέλει σε συνδυασμό των σχέσεων της οικογένειας με αυτήν των Μπούς (μια είναι η οικογένεια στην Ελλάδα).

Ο Παρβάνοφ, μια και στις 22 Οκτωβρίου έχουν εκλογές στην Βουλγαρία, είναι πολύ πιθανόν να μην επανεκλεγεί καίτοι έχει σαφές προβάδισμα των αντιπάλων του, ή πιθανόν να ανατραπεί από εσωκομματικούς αντιπάλους.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου προκειμένου να μην συναντηθεί με τον Πούτιν και δυσαρεστήσει τους Αμερικανούς την κοπάνισε στη Σουηδία, αφήνοντας τον εκπρόσωπο τύπου να κάνει δηλώσεις ότι: ο ρόλος της Ελλάδας ως ενεργειακός κόμβος σχεδιάσθηκε από το ΠΑΣΟΚ.

Δεν μας είπε όμως από ποιο ΠΑΣΟΚ, από αυτό το «πατριωτικό» του Ανδρέα; ή από αυτό των εκσυγχρονιστών που επί 13 χρόνια συζητούσε, μέσα στη λογική «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει όλη μέρα κοσκινίζει».

Κύριε πρωθυπουργέ, ο λαός σας έδωσε την ψήφο του με την εντολή να βάλετε φυλακή τους νταβατζήδες, πράγμα το οποίο όχι μόνον αδυνατείτε (σύμφωνα με δηλώσεις σας), αλλά ζουν και βασιλεύουν συνεχίζοντας να ροκανίζουν τον ιδρώτα του Ελληνικού λαού. Τουλάχιστον μιας και δεν πραγματοποιήσατε το παραπάνω, αγωνιστείτε τουλάχιστον για την υλοποίηση του σχεδίου, προκειμένου η πατρίδα μας να καταστεί ενεργειακός κόμβος. Τις όποιες προσπάθειες ματαίωσής του από μίσθαρνα όργανα που δρουν με γνώμονα τις εντολές που παίρνουν πέραν του ατλαντικού και όχι με αυτό του συμφέροντος της πατρίδας μας, καταγγείλετέ τις απευθείας στον Ελληνικό λαό.

ΥΓ. Τα κάστρα πέφτουν από μέσα.                 

 

 

Η επίσκεψη Πούτιν και το γεωπολιτικό παίγνιο της περιοχής μας

 

Για δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν επισκέπτεται την Ελλάδα προκειμένου να επιταχυνθούν οι διαδικασίες κατασκευής και ανακατανομής των ποσοστών του αγωγού Μπουργκάζ Αλεξανδρούπολης. Μόλις πριν λίγο καιρό είχε επισκεφθεί την πατρίδα μας και η υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής, η οποία εκτός των άλλων απαίτησε από την πατρίδα μας με ωμό τρόπο, την μη κατασκευή του αγωγού Μπουργκάζ - Αλεξανδρούπολης. Επισκέψεις άκρα ενδιαφέρουσες και οι δύο, με κοινό παρονομαστή την ενέργεια και την θέση της πατρίδας μας στο Ευρωπαϊκό ενεργειακό γίγνεσθαι. Προκειμένου να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα του προβλήματος και τις επί μέρους παραμέτρους που υπεισέρχονται σε ένα τόσο σύνθετο γεωπολιτικό παίγνιο, καλόν είναι να κατανοήσουμε τις δυνατότητες και τις επιδιώξεις των δύο μεγάλων πρωταγωνιστών στη διεθνή ενεργειακή σκακιέρα (Αμερικής-Ρωσίας) .

Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι Η.Π.Α προέβησαν σε μια σειρά κινήσεων προκειμένου να ελέγξουν την περιοχή του Καυκάσου και της Κασπίας (πλούσιες σε πετρελαϊκά κοιτάσματα). Έτσι λοιπόν με βραχίονά τους την Τουρκία διείσδυσε μερικώς στην περιοχή με στρατηγικό σκοπό την πλήρη απομόνωση της Ρωσίας .

Η Ρωσία με την σειρά της, θεωρεί τον παραπάνω χώρο ως ζώνη ιδιαίτερου γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος και για τον λόγο αυτό, με την άνοδο του Πούτιν στην προεδρία και μόλις αυτός έβαλε σε μια σειρά την χώρα του, κρατικοποίησε τις εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου και μέσα από αυτές άρχισε να παράγει εξωτερική πολιτική και να διεκδικεί μια ηγεμονική θέση στην διεθνή σκακιέρα.

Η Κασπία θάλασσα, ο Καύκασος και η Κεντρική Ασία αποτελούν χώρους μέγιστου ενδιαφέροντος από τους ισχυρούς προκειμένου να ελέγξουν τις πηγές ενέργειας και την μεταφορά τους.

Έτσι λοιπόν σαν συνέχεια του ψυχρού πολέμου, εμφανίζεται ο πόλεμος των αγωγών.

 Για τους παραπάνω λόγους η Αμερική προέβη στις παρακάτω ενέργειες:

      α. Δημιούργησε το Στρατηγείο της Σμύρνης στο οποίο και έχει ανατεθεί ο έλεγχος του Αιγαίου, Καυκάσου, Μαύρης θάλασσας και Μέσης Ανατολής.

      β. Ίδρυσε μια στρατιωτική συμμαχία, την GUAM, υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, η οποία περιλαμβάνει την Ουκρανία, Μολδαβία,  Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν και Ουζμπεκιστάν (αυτή τη στιγμή φλερτάρει με την Ρωσία το τελευταίο).

      γ. Σχεδιάζει την ανακατασκευή ενός παλιού αγωγού πετρελαίου από το Ιράκ στο Ισραήλ (στο λιμάνι της Χάιφα). Ο αγωγός αυτός είναι αγγλικός και έχει να χρησιμοποιηθεί από το 1948, από τότε που η περιοχή τελούσε υπό αγγλικό καθεστώς (η μόνη τροποποίηση θα είναι η παράκαμψη της Συρίας).

      δ. Δημιούργησε σειρά προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή (Καύκασο-Κασπία), όπου με δήθεν επαναστάσεις διαφόρων αποχρώσεων (κίτρινες, πορτοκαλί κλπ), τοποθέτησε ανθρώπους ελεγχόμενους από αυτήν και αποκόπτοντας την ελεύθερη ροή των ρωσικών πετρελαίων

      ε. Ο αγωγός Μπακού- Τυφλίδα – Σεϋχάν είναι μια μεγάλη προσπάθεια απομόνωσης της Ρωσίας και του Ιράν από το μεγάλο παίγνιο γεωπολιτικής στον Καύκασο και την κεντρική Ασίας.

Η Ρωσία με τη σειρά της,

 α. Δημιούργησε την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών (ΚΑΚ), αποτελούμενη από την Αρμενία, Καζακστάν, Τατζικιστάν, Λευκορωσία, Κιργισία και είναι θέμα χρόνου η συμμετοχή του Ουζμπεκιστάν που μάλλον θα αποσκιρτήσει από την Αμερικανική GUAM.

 β. Μετά την κρατικοποίηση της Γιούκος και την φυλάκιση του Χοντορκόφσκη που ήταν ο μεγαλομέτοχος, πούλησε το 20% των μετοχών της στους Κινέζους. Έτσι με τον τρόπο αυτό κατόρθωσε όχι μόνο να γεφυρώσει τις τεράστιες διαφορές που χώριζαν τις δύο χώρες, αλλά και αυτή τη στιγμή να πραγματοποιούν στα σύνορ;a τους κοινά στρατιωτικά γυμνάσια (το τελευταίο αποτελεί τον μεγαλύτερο  Αμερικανικό εφιάλτη).

     

       γ. Οι κρατικές rωσικές εταιρίες επανασχεδιάζουν αγωγούς προς την Ευρώπη και Ασία (Κίνα, Ιαπωνία), μια και το υπάρχον δίκτυο διανομής λειτουργεί με γνώμονα τα συμφέροντα της πάλαι κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης .

       δ. Δημιούργησε ισχυρή συμμαχία με το Ιράν (τους ενώνουν κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα), η οποία συμμαχία επισφραγίσθηκε με την rωσική βοήθεια για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (αυτό που απαιτούν οι Αμερικανοί την διακοπή του).

       ε. Κατηγόρησε δημόσια την Τουρκία ότι, βοηθά τους Τσετσένους αντάρτες και ότι ενθαρρύνει τα παντουρκιστικά και ισλαμικά κινήματα της περιοχής. Ίσως πρέπει να θυμηθούμε ότι κατά τα πρόσφατα γεγονότα Ναγκόρνο-Καραμπάχ, και την ανάμιξη της Τουρκίας, Η Ρωσία μετέφερε στα Ρωσο-Τουρκικά σύνορα  την στρατιά της, που είχε να κινηθεί από την εποχή του πολέμου (Ρωσίας Τουρκίας ), με αποτέλεσμα την πλήρη τουρκική υποχώρηση.

      στ. Ανταπάντησε στην αμερικανική προσπάθεια απομονωτισμού της (αγωγός Μπακού –Τυφλίδα-Σεϋχάν ), με έναν άλλο αγωγό, αυτόν του Μπουργκάζ- Αλεξανδρούπολη. 

 

   

 

και στην προσπάθειά της να βρει ενεργειακή διέξοδο στην περιοχή, βιάζεται όχι μόνον να αρχίσει την κατασκευή του, αλλά και να αυξήσει τα ποσοστά της στην συμμετοχή κατασκευής του έργου. Υπόψη ότι το αρχικό σχέδιο προέβλεπε από 33% στα κράτη που συμμετείχαν (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρωσία), ενώ τώρα η Ρωσία ενδιαφέρεται για επαναπροσδιορισμό του ποσοστού της τουλάχιστον όσο το δυνατόν περισσότερο και οπωσδήποτε τουλάχιστον να έχει το πλειοψηφικό πακέτο (άνω του 51%).

Η Αμερική με μια σειρά έργων και σχεδιασμών, έχει καταστήσει μεγάλο εταίρο στην περιοχή την Τουρκία και όλοι οι ενεργειακοί αγωγοί καταλήγουν σε αυτήν, όπως φαίνεται στον χάρτη.

 

 

 

  

                        

 

Ταυτόχρονα το Ισραήλ κατασκευάζει ένα νέο αγωγό ο οποίος θα συνδεθεί με αυτόν του Σεϋχάν προκειμένου να μεταφερθεί αέριο και πετρέλαιο μέσω της Ερυθράς Θάλασσας στην Ινδία και στην Άπω Ανατολή. Έτσι λοιπόν εξηγείται και η προσέγγιση Τουρκίας Ισραήλ (με Αμερικανική κηδεμονία), και η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ τους.

Η Τουρκία ως τοποτηρητής των Αμερικανών στην περιοχή εξελίσσεται σε δεινό παίχτη προωθώντας ταυτόχρονα και τα δικά της συμφέροντα. Έτσι λοιπόν υπέγραψε συμφωνία με την Γεωργία ότι σε περίπτωση που κινδυνεύσουν τα σύνορα της δεύτερης από την Αμπχαζία να την συνδράμει στρατιωτικά. Ταυτόχρονα επιδιώκει την δημιουργία μιας οικονομικής ομοσπονδίας στην Κασπία υπό την σκέπη της. Αναμενόμενο είναι χρησιμοποιώντας τις πλάτες της Αμερικής και την γεωπολιτική και ενεργειακή της θέση να επιδιώξει μεγαλύτερο ρόλο στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο. Παρατηρούμε λοιπόν ότι η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την ενεργειακή της θέση παράγει επεκτατική πολιτική προς κάθε κατεύθυνση.

Η μη κατασκευή του αγωγού Μπουργκάζ – Αλεξανδρούπολη και η εξάρτησή μας από αυτόν του Σεϋχάν θα έχει ως αποτέλεσμα η τουρκική επιρροή να ασκείται πάνω στην Ελλάδα μέσω των αγωγών.

Η πολιτική ελίτ της χώρας μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπερδύναμη και προσδεμένη στο «ανήκουμε στη δύση», είναι αδύνατον να παράγει πολιτική, μιας και το ποιο σύντομο ανέκδοτο στους διεθνείς διπλωματικούς κύκλους είναι «η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας». Η οικονομική ολιγαρχία της πατρίδας μας συνδεδεμένη άνομα με την όποια κυβέρνηση προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη της, λειτουργεί συνωμοτικά μιας και αυτή έχει τα Μ.Μ.Ε. με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός φαύλου κύκλου με κοινό παρονομαστή την εθνική μειοδοσία.

Ο Πούτιν έρχεται και στις βαλίτσες του έχει S400, αεροπλάνα Σουχόϊ τύπου στέλθ 5ης γενιάς και πολλά άλλα τα οποία μπορούν να δώσουν την χαμένη αξιοπρέπεια της πατρίδας μας, θα τολμήσουμε;

Πράγματι το σημερινό δίλημμα είναι τρομακτικό, η πλήρης υποταγή στα αμερικανικά σχέδια σημαίνει την δορυφοροποίησή μας στην Τουρκία, και η τυχόν εθνική στρατηγική πολιτική ενδεχομένως θερμό επεισόδιο ή και πόλεμο.

Και το μέγιστο ζητούμενο είναι, αν οι μετριότητες που αποτελούν τον ελληνικό πολιτικό χώρο, έχουν το ειδικό βάρος να λύσουν γεωπολιτικά προβλήματα τέτοιας έκτασης, και σε περίπτωση κρίσης, αν μπορούν να την διαχειρισθούν ή θα καταρρεύσουν σαν χάρτινος πύργος.    

 

 

 

Κοζάνη   Αρχική